Bad Teacher 2011 Greek

movie image

Download subtitles of Bad Teacher 2011 Greek

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΑ:
Hellas-Torrentz GreekForumaki
*Απόδοση διαλόγων εξ ακοής*
’τακτη Καθηγήτρια
Εντάξει παιδιά,
Δώστε μου λίγο χρόνο.
Το ξέρω ότι…
Εντάξει, καθίστε όλοι κάτω.
Εμπρός, μην κάνετε φασαρία.
Όχι, όχι, έτσι. Δεν είναι
ώρα να κάνετε…
…ανόητα αστεία, είναι ώρα να μιλήσουμε,
πριν μπούμε στα σημαντικά θέματα.
Πάμε, λοιπόν. Υπήρξε άλλη
μια υπέροχη χρονιά, Τζαμ.
Ποιος θα ξεχάσει τη στοιχειωμένη τάξη του
κ. Πίνκους, σ’ ευχαριστώ Σάντι, γι’ αυτό.
Δεν φοβάμαι τα
φαντάσματα.
Ή την άγρια επιτυχία του βιβλίου για τις
γυναικείες φυλακές, από την κα. Πάβιτσεκ.
Ευχαριστώ, αλλά καθώς πλησιάζει το
καλοκαίρι, ήρθε η ώρα όχι μόνο…
…να αποχαιρετήσουμε
άλλη μία σχολική χρονιά…
…αλλά θα αποχαιρετήσουμε
κι ένα μέλος του συλλόγου μας.
Ελίζαμπεθ, είναι η Ελίζαμπεθ
Χόλζι εκεί; Ναι, εκεί είναι.
Ελίζαμπεθ, μπορείς να έρθεις εδώ;
Το χειροκρότημα χρειάζεται, νομίζω.
Ελίζαμπεθ, αν και ήσουν
μαζί μας μόνο μια χρονιά…
…θα σε θεωρούμε πάντα, σαν
μέλος της οικογένειας Τζαμ.
Και έχω κάτι για σένα.
Σ’ ευχαριστώ.
-Σχεδόν 40$, σας ευχαριστώ.
– Παρακαλούμε. Λόγο…
Δεν είμαι καλή σ’ αυτά,
οπότε θα είμαι σύντομη.
Ήμουν εδώ μόνο ένα χρόνο, αλλά θα μου
λείψετε όλοι. Ειδικά οι μαθητές μου.
Και μακάρι να σας είχα
γνωρίσει όλους, καλύτερα.
Ανάμεσα σε 4 τάξεις, και τα σχέδια
ενός γάμου, ο χρόνος μου ήταν γεμάτος.
Αλλά ξέρω ότι οι μαθητές μας,
βρίσκονται σε καλά χέρια.
Αν και ξέρω, ότι δεν πρόκειται
να διδάξω ξανά επαγγελματικά…
…συνειδητοποίησα ότι δεν χρειάζομαι
πια ένα πίνακα, ή μια αίθουσα.
Τυχερή δασκάλα!
Μωρό μου…ήρθα σπίτι.
-Εδώ είμαι.
– Φρόντισε να σκληρύνεις, γιατί…
…πρόκειται να σου γλείψω
το καβλί, σαν τρελή.
Μαρκ, η μαμά σου είναι εδώ. Γεια σου
μαμά, τι ευχάριστη έκπληξη.
Βαλίτσες! Αγάπη μου,
θα πας ταξίδι;
-Ελίζαμπεθ, πρέπει να μιλήσουμε.
– Φυσικά.
Σκεφτόμουν ότι ίσως χρειάζεται,
να κάνουμε ένα διάλειμμα.
-Για πάντα.
-Μαμά!
-Πες της, τι είπε ο ελεγκτής.
– Μαμά!
Ο Στίβεν είπε ότι ξόδεψες
16.000$, τον περασμένο μήνα.
-Λέει ότι κάνεις κακή διαχείριση.
– Ξέρω τις γυναίκες σαν κι εσένα.
-Μαμά, σου είπα ότι μπορώ να το χειριστώ.
– Ήθελα απλώς να τη ρωτήσω κάτι.
-Αγαπάς πραγματικά το γιο μου;
– Τον αγαπώ τόσο πολύ, που πονάει.
-Εντάξει, τότε. Πότε είναι τα γενέθλιά του;
– Μαμά.
Αυτό είναι προσβλητικό,
και που το ρωτάς.
Είναι σήμερα.
Το ξέρω. Γι’ αυτό, σου
πήρα, αυτό, εντάξει;
Αγάπη μου, χρόνια πολλά.
-Αγορά Μπόστον;
– Ωραία, υπέγραψα έναν όρο.
-Τελείωσε, Ελίζαμπεθ.
– Μαρκ, είμαι έγκυος.
Μαλακίες!
-Εντάξει, δεν είμαι ακριβώς έγκυος.
– Αρχίζω να αναρωτιέμαι…
…αν όλα αυτά ήταν πάντα για
τα λεφτά. Ποτέ δεν μ’ αγάπησες.
Εγώ δεν σ’ αγαπώ; Σε άκουγα να
μιλάς όλο για όπερα πέρυσι.
Αν η νέα γενιά δεν ακούει όπερα, τότε
μάντεψε. Δεν θα υπάρχει πια όπερα.
Μια μορφή τέχνης θα πεθάνει.
Αν χαθεί η όπερα, γαμηθήκαμε!
-Θέλω πίσω το δαχτυλίδι μου.
– Τι πρέπει να κάνω τώρα, πού να πάω;
Τρεις μήνες αργότερα
Να την, η Ελίζαμπεθ Χόλζι.
Είμαι τόσο συγκινημένη που
θα είμαστε απέναντι στις τάξεις…
…Αλλά λυπάμαι πολύ, που
η σχέση σας τελείωσε.
-Ποια είσαι εσύ;
– Η Έμι Σκουίρελ.
-Σκουίρελ (σκίουρος);
– Ναι, ξέρεις.
Μην ανησυχείς, ήσουν τόσο απασχολημένη
πέρυσι, σχεδιάζοντας το γάμο.
-Τον βρήκα στο κρεβάτι, με κάποιο άλλο άτομο.
– Θεέ μου.
-Με έναν άλλο άντρα.
– Κλείσε την πόρτα.
Κοίτα, ξέρω πώς ήταν πέρυσι
μ’ αυτά που έκανες…
…αλλά τώρα που γύρισες πίσω, ξέρω
ότι πραγματικά θα διδάξεις.
Νόμιζα ότι οι δάσκαλοι
έπρεπε να παίρνουν τα μήλα.
Νομίζω ότι οι μαθητές με διδάσκουν,
όσο τους διδάσκω κι εγώ.
-Καμιά φορά, το λέω αυτό.
– Βλακώδες.
Συγνώμη, απλώς ήθελα να ξέρω,
αν θέλεις να φας μεσημεριανό.
-Κάνω κάτι, αυτή τη στιγμή.
– Κερνάω εγώ.
Ξέρεις Λιν, όταν άρχισα να διδάσκω, νόμιζα
ότι το κάνω για τους σωστούς λόγους.
Λίγες ώρες, διακοπές το καλοκαίρι,
χωρίς καμία υποχρέωση.
Αγαπώ τα καλοκαίρια μου,
φρέσκο καλαμπόκι.
Τώρα, με δουλειά πλήρους απασχόλησης,
κάποιος θα ενδιαφερθεί για μένα.
Έχω απόδειξη γι’ αυτό.
Πέρασα όλο το καλοκαίρι μου,
εκεί που προπονούνται οι Μπουλς.
Είχε πλάκα, πήρα αναμνηστικά. Αλλά αυτοί
οι τύποι δεν θέλουν να αποκατασταθούν.
Φορούν όλοι προφυλακτικά, και μετά τα
παίρνουν μαζί τους, τόσο παρανοϊκοί είναι.
Λες και είναι εύκολο να μείνεις έγκυος,
από κάποιον που φοράει προφυλακτικό.
Ναι, θα βρεις κάποιον
υπέροχο τύπο. Πράγματι.
Το σκεφτόμουν πολύ. Είμαι περίπου 8,5,
αλλά αν βάλω καινούργιο στήθος….
Μην το κάνεις αυτό,
είσαι ήδη τόσο όμορφη.
Δεν έχεις ιδέα, πόσο δύσκολο είναι να
ανταγωνιστείς μ’ αυτές τις Μπάρμπι.
Είναι αλήθεια. Δεν πρόκειται να
ξανανιώσουμε. Πρέπει να τελειώνουμε…
Ο Γουόλι έχει μια κατατοπιστική
ομιλία, στην αίθουσα θεάτρου.
-Εγώ δεν θα πάω.
– Είναι υποχρεωτικό.
Κατά πάσα πιθανότητα,
ούτε εγώ θα πάω.
Δεν ξέρω, ίσως…
Ίσως να καθίσω πίσω,
και να φύγω νωρίς.
Ίσως να μείνω εκεί…
…ή απλώς να μείνω
μέχρι το τέλος.
ΔΕν ξέρω, όχι!
Είχε πλάκα, έτσι;
Καλώς ήρθατε στις αερογραμμές
κοινωνιολογίας, της έβδομης τάξης,
Θα είμαι η πιλότος
σας, μις Σκουίρελ…
…στη γεωγραφία της Ευρώπης
με τις ακόλουθες εκδηλώσεις.
Ίσως πετάξουμε πάνω από
την αγωγή του πολίτη.
Οπότε, δέστε τις ζώνες σας,
γιατί θα είναι μια τρελή βόλτα!
Ο φωτογράφος
ήταν πολύ ωραίος.
Με έκανε να αισθάνομαι
πάρα πολύ άνετα.
Ίσως έρθω στο Κάνσας,
για την εβδομάδα μόδας.
Στο Κάνσας;
Κυνηγάς πολύ;
Αποτυχημένε!
Γεια σας, είμαι η
Σάσα Αμπερνάθι.
Η μητέρα μου έκανε αυτά
τα κουλουράκια για σας.
’φησέ τα απλώς
στο θρανίο.
Θέλεις κάτι;
Όποιος έχει δει το “Stand;
and Deliver”, να σηκώσει το χέρι του.
Πλάκα μου κάνετε;
Έντουαρντ Τζέιμς Όλμος;
Λου Ντάιαμοντ Φίλιπς;
Εσύ κι εσύ. Πηγαίνετε να
φέρετε την τηλεόραση.
Θα παρακολουθήσουμε
ταινία, την πρώτη ημέρα;
Το βρίσκω φοβερό.
Είστε η καλύτερη.
Αυτά τα κουλουράκια
είναι χάλια.
Παρακαλώ καθίστε
όλοι κάτω.
Έρχεται!
– Γκάρετ, αγάπη μου!
– Ελίζαμπεθ!
Γεια σου!
Είμαι ο Ράσελ.
Ο Ράσελ Γκέτις, ο
καθηγητής γυμναστικής.
– Ήμαστε μαζί την περασμένη άνοιξη.
– Ναι.
’κουσα τα πάντα για
τον αρραβώνα που χάλασε.
Το ξέρεις ότι μπήκα μέσα, και τον
έπιασα να γαμάει το σκύλο του;
Υπήρχε φυστικοβούτυρο
παντού.
Είναι αηδιαστικό.
Τέλος πάντων,
ίσως είναι πολύ νωρίς…
αλλά θέλεις να πάμε για φαγητό
μία από αυτές τις μέρες;
Είσαι ακόμα γυμναστής;
– Ναι, είμαι.
– Τότε, όχι.
Δεν βγαίνω έξω
με συναδέλφους.
– Δεν θα το πω σε κανέναν.
– Ακόμα κι έτσι, λέω όχι.
Εντάξει, ωραία.
Ήταν φοβερό.
Νομίζω ότι κάποιος
σχεδόν κοιμάται.
– Τι;
– Είδες τι έκανε ένας μαθητής;
Ναι, ένα παιδί πέταξε φαγητό,
σ’ ένα άλλο παιδί.
Δεν ήρθες τιε προάλλες στην
κατατοπιστική ομιλία.
Θεέ μου, Ελίζαμπεθ,
έχασες πολλά πράγματα.
Τέλος πάντων,
πρότεινα ένα νέο σύστημα…
…επίβλεψης στο γεύμα.
Πρόκειται για ένα σύστημα
τεταρτημορίων.
Ξέρεις κάτι, στείλε
μου ένα e-mail…
…και αν έχω απορίες.
θα προσπαθήσω να σε βρω;
Θέλω να ρωτήσω. ’κουσα ότι τους
έδειξες μια ταινία σήμερα το πρωί,
την πρώτη ημέρα του σχολείου;
Πού θέλεις να ξέρω
τι άκουσες;
’κου, δεν θέλω να σου πω
πώς να διδάσκεις, αλλά…
…μπορεί να έχει πλάκα να
δοκιμάσεις να σπάσεις τον πάγο…
…όπως το “χαλασμένο τηλέφωνο”
ή άλλα παιχνίδια με σχοινιά.
Πρόκειται να έχουμε
πρόβλημα, εμείς οι δύο;
Αν σου έδωσα τέτοια
εντύπωση, λυπάμαι πολύ…
…επειδή ήλπιζα ότι θα μπορούσαμε να
είμαστε κάτι παραπάνω από συνάδελφοι.
Δεν ξέρω τι άκουσες,
αλλά δεν θα το καταπιώ.
Όχι, φυσικά όχι.
Δεν έχει ιδέα τι είναι.
Ήθελα απλώς να
γίνουμε φίλες.
Μια και μιλάμε για φιλία,
πρέπει να φύγω. Κάλυψέ με.
Ελίζαμπεθ, το μεσημεριανό γεύμα
θα κρατήσει άλλα εφτά λεπτά.
Ποιος θα παρακολουθήσει
το τεταρτημόριο σου!
Γεια σου!
Φαίνεσαι σαν να χάθηκες,
μέσα σε τόσα πολλά δωμάτια.
Πράγματι. Μπορείς να μου
πεις, πού είναι η αίθουσα 7;
Θα το κάνω καλύτερα.
Θα σε πάω εκεί.
Δεν είναι ανάγκη!
Σταμάτα!
Θα είναι χαρά μου.
– Σκοτ Ντέλακορτ.
– Ελίζαμπεθ Χόλζι.
– Εγώ είμαι ο νέος αναπληρωτής.
– Καλώς ήρθες!
Σ’ ευχαριστώ.
– Αυτό είναι ένα Γιέγκαρ Λε Κούλτρ;
– Μάτι ατσίδα.
Σ’ ευχαριστώ. Μ’ αρέσουν τα
αντρικά ρολόγια. Είναι το χόμπι μου.
Πολλές φορές
ντρέπομαι να το πω…
…αλλά ο παππούς μου,
το έφτιαξε.
– Ο παππούς σου σχεδιάζει ρολόγια;
– Είναι οικογενειακή επιχείρηση.
Το πατρικό όνομα της μητέρας
μου, είναι Λε Κουλτρ.
Μη μου το λες!
Ώστε, εσύ και η γυναίκα σου
μετακομίσατε εδώ;
Δεν είμαι παντρεμένος. Για την ακρίβεια,
μόλις χώρισα από μια σχέση.
Την Κάθριν.
Έχει περάσει ένας χρόνος, και είναι
ακόμα στο φόντο του κινητού μου.
Έχει τεράστια καρδιά.
Φαίνεται… τεράστια.
Όπως μπορείτε να δείτε,
δεν υπάρχει διαφορά στο βάρος…
…και τα σημάδια
είναι ελάχιστα.
Ο Δρ Βόγκολ, τα
καλύτερα χέρια στο Σικάγο.
– Μπορώ να…;
– Απολύτως! Μπορείτε να δοκιμάσετε.
– Θεέ μου!
– Ναι!
– Είναι καταπληκτικό!
– Σας ευχαριστώ.
– Και οι θηλές…
– Το ξέρω.
Θέλω δύο!
Είναι 9.300$ για την επέμβαση,
συν μία διανυκτέρευση.
– Πώς θα θέλατε να πληρώσετε;
– Αυτό είναι παράλογο.
Είμαι δασκάλα, όχι
έμπορος ναρκωτικών.
Δεχόμαστε όλες τις
πιστωτικές κάρτες.
Λοιπόν, οι πιστωτικές
μου, είναι λίγο μπερδεμένες.
Λυπάμαι, αλλά αν δεν μπορείτε να
πληρώσετε, δεν μπορώ να κλείσω ραντεβού.
Θα επιστρέψω.
Μοιράζομαι το διαμέρισμα με έναν
τύπο, που είναι στη λίστα τρελών.
Ζητώ μόνο 10.000 δολάρια.
Μου το χρωστάς, που
ακύρωσες τον αρραβώνα!
Ξέρεις πόσο
ταπεινωτικό ήταν;
Εντάξει…
Αγάπη μου, δεν θέλω
να τσακωθούμε.
Είναι μόνο 10.000 δολάρια,
και σημαίνει πολλά για μένα.
Αγάπη μου…
Είσαι εκεί;
Γαμημένο ξωτικό!
– Με φώναξες;
– Όχι.
– Είπα “γαμημένο ξωτικό.”
– Νόμιζα ότι είπες Κερκ.
Έχετε 10.000$;
Και τα χρήματα απ’ τα
ενοίκια, είναι λίγα αυτό το μήνα.
Πολύ λίγα.
Αυτό μπορεί να βοηθήσει.
Θέλεις να μεθύσεις;
– Ναι!
– Ωραία. Τα λέμε.
Βρισκόμαστε σε κατάσταση έκτακτης
ανάγκης, και ο λόγος μου είναι νόμος!
Υπάρχει μόνο ένα αφεντικό εδώ,
και αυτός είμαι εγώ!
Ο παρταόλας.
Εντάξει, θα το
συνεχίσουμε αύριο.
Μπορώ να σε βοηθήσω;
– Τι;
– Είμαι η οδηγός…
– στο ταξίδι για το Σπρίνγκφιλντ.
– Ανατρίχιασα…
Θα πλύνουμε αυτοκίνητα
το Σαββατοκύριακο…
…αν είστε εδώ γύρω, μπορούμε
να πλύνουμε και το δικό σας.
Το ταξίδι στο Σπρίνγκφιλντ, είναι
το καλύτερο πράγμα στην έβδομη τάξη.
Πέρυσι, το πλύσιμο των
αυτοκινήτων απέφερε 6.000$.
Φέρνοντας αυτά τα περιοδικά στο σχολείο,
δεν είναι τρόπος για να κάνεις φίλους…
… γιατί τα αγόρια της ογδόης,
απλώς σε χρησιμοποιούν.
– Οπότε, φεύγω τώρα;
– Ναι, φεύγεις…
…αλλά αν το ξαναδώ αυτό, θα
τηλεφωνήσω στους γονείς σου…
…το καταλαβαίνεις;
Πήγαινε στην τάξη.
Πήγαινε στην τάξη!
’λλη μία συναρπαστική μέρα,
στο γραφείο του διευθυντή.
Έχεις λίγο χρόνο;
Ναι. Ξέρεις, ήθελα κι
εγώ, να σου μιλήσω.
’κουσα καλά, ότι έδειχνες ταινίες
όλη την προηγούμενη εβδομάδα;
Μερικά αποσπάσματα, ίσως.
Αλλά ξέρεις, κατά
κάποιον τρόπο…
…νομίζω ότι οι ταινίες
είναι τα νέα βιβλία.
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΝΕΡ
Αυτό είναι καινούργιο;
Μ ‘αρέσει!
Ξέρεις, πάντα έλεγα…
…ότι τα δελφίνια είναι
οι άνθρωποι της θάλασσας.
– Έχω ένα αυτοκόλλητο που το λέει αυτό!
– Αποκλείεται!
Δεν κάνω πλάκα.
Είναι στο αυτοκίνητό μου!
Έλα, τώρα;
Μισό λεπτό.
ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΔΕΛΦΙΝΙΩΝ
Το όνομά του είναι Σάιμον.
Ζει στα νησιά Κέιμαν…
…με τον αδελφό του,
Χέι Τζακς.
Τι όμορφη ιστορία!
Τι ήθελες να μου πεις;
Σκέφτηκα ότι θα πρέπει να
συμμετέχω περισσότερο.
Δεν ξέρω, κάτι σαν…
…Επίβλεψη στο πλύσιμο
των αυτοκινήτων,της εβδόμης.
Η Έμι το έχει αναλάβει,
εδώ και δύο χρόνια.
Ναι, αλλά έχει ήδη
κάνει αρκετά.
…Θα ήταν καλό
να ξεκουραστεί λίγο.
Αυτό είναι
τόσο ευγενικό.
Γίνεσαι ένα πραγματικό
μέλος της οικογένειας Τζαμ.
Απλώς νιώθω έτοιμη
για να βοηθήσω.
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ ΓΙΑ
ΤΟ ΠΛΥΣΙΜΟ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ!
ΠΛΥΣΙΜΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ
Γαμώτο!
Εντάξει, πάμε!
Πλύσιμο αυτοκινήτων
των Τζάμερς
Ο Ντέλακορτ, ναι!
Γεια σας, παιδιά.
Καλύτερα να μην
το πας βόλτα.
– Αλήθεια;
– Σε παρακολουθώ.
– Μις Χόλζι! Εντυπωσιάστηκα.
– Ευχαριστώ, έχω εργαστεί έξω.
Μεγάλη συμμετοχή…
Τα παιδιά είναι
πολύ διασκεδαστικά!
Γι’ αυτό πρόκειται.
Θα μπορούσαμε να πιούμε
απόψε. Έχω τη διάθεση να μεθύσω.
Θέλω να πω, όχι να μεθύσω τελείως,
απλώς να έρθω στο κέφι…
…να είμαι σε
θέση να οδηγήσω.
Συγνώμη, δεν μπορώ ακόμα.
Απλώς δεν είμαι έτοιμος.
Αλλά αν έχεις υπομονή…
…μπορεί να είμαι
σε λίγο μαζί σου.
Αξίζει τον κόπο.
Έτσι πιστεύω κι εγώ.
Σις Κεμπάμπ!
Γουόλι; Είμαι
η Έμι Σκουίρελ.
Έμι; Τι κάνεις εδώ;
Βγες έξω!
Θα πάρει μόνο ένα λεπτό.
Έτυχε να πάω στο πλύσιμο
των αυτοκινήτων, το Σάββατο…
Μπορούμε να μιλήσουμε
για αυτό αργότερα;
“Μετά όλοι θα πεθάνουμε”,
είπε ο κροκόδειλος στη μύγα.
Γαμώτο!
– Πήγαινε.
– Σας ευχαριστώ.
Λοιπόν, δεν μιλάω
έξω απ’ το σχολείο…
αλλά από εκεί που
καθόμουν, νομίζω…
… μου φάνηκε ότι η μις Χόλζι,
έκανε κατάχρηση των χρημάτων.
Κατηγορείς την Ελίζαμπεθ…
…για υπεξαίρεση χρημάτων, από το
πλύσιμο αυτοκινήτων της εβδόμης;
Γουόλι, δεν γνωρίζουμε
τίποτα για αυτήν.
Ξέρεις κάτι, έβγαλαν
πάνω από 7.000$.
Έτσι, ό, τι κι αν
έκανε, έπιασε.
Ο πατέρας του Εντ Χιουνς…
…είπε ότι το πλύσιμο αυτοκινήτων
ήταν μια τεράστια επιτυχία.
Και τηλεφώνησε ο πατέρας
της Λόρεν Λίσμαν…
…και είπε ότι θα ‘πρεπε να το
κάνουμε κάθε Σαββατοκύριακο.
Έτσι, αντί να την κατηγορείς,
καλύτερα να της ζητήσεις υποδείξεις!
Αν οι υποδείξεις περιλαμβάνουν
να φοράω προκλητικό μπικίνι…
…για τα χρήματα,
νομίζω ότι περνάω.
Αυτό είναι γελοίο!
Εδώ είναι το μόνο μέρος…
σ’ όλο το κτίριο, όπου επιτρέπεται
να είμαι μόνος μου, με τις σκέψεις μου!
Το κάνω μόνο μία φορά την
ημέρα, αν είμαι τυχερός!
Την επόμενη φορά που θα κατηγορήσεις
έναν απ’ τους δασκάλους μου για κλοπή…
…καλύτερα να έχεις στοιχεία.
Γαμώτο!
Τελειώσαμε!
Εντάξει!
Να έχεις μια υπέροχη
προσβλητική μέρα, κι εσύ.
Γαμώτο, νόμιζα ότι
δεν θα φύγει ποτέ.
Τι έπαθες;
Θέλεις ένα χαρτομάντιλο;
– Είναι τόσο ψεύτικη.
– Κορυφαία ψεύτικη.
Αλλά νοιάζεται πολύ.
Μου αρέσει πώς λάμπουν τα
μάτια του, όταν χαμογελάει.
Θέλω να κάτσω
στο πρόσωπό του.
– Γεια σας, παιδιά!
– Γεια σου.
– Λιν, πας να μου πάρεις λίγο;
– Τι είδους γάλα, θέλεις;
’παχο, πλήρες,
με σοκολάτα;
– Κάνε μου έκπληξη.
– ’παχο. Όχι, Ημιάπαχο.
– Λοιπόν…
– Γεια σας, συνάδελφοι.
– Όλα καλά με την Γκάμπι;
– Θα είναι μια χαρά.
Της είπα: “Γκάμπι αν δεν είσαι
ευχαριστημένη με τον εαυτό σου…
…μην περιμένεις απ’ τους άλλους
να είναι ευχαριστημένοι μαζί σου.”
– “Ξεκινάει από σένα”.
– Είμαι σίγουρος, ότι το εκτίμησε.
Αυτό είπα και στην Ελίζαμπεθ, όταν
μου είπε γι’ αυτό το ψεύτικο στήθος.
Συγνώμη. Νόμιζα πως
το είχες πει σε όλους.
– Έτσι, ε;
– Ελεύθερη βούληση.
Πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε,
ό,τι μας κάνει ευτυχισμένους.
Εκτός απ’ την
άμβλωση, φυσικά.
– Βεβαίως.
– Σίγουρα.
Με καλεί η ’λγεβρα.
Μισώ τα μαθηματικά.
Ευχηθείτε μου, καλή τύχη.
Είμαι ένας τρομοκράτης μαθηματικών,
που έχω στενούς δεσμούς με την άλγεβρα.
Έχω τρομερά όπλα
Μαθηματικών οδηγιών.
Θα σε πάω εγώ.
Όλα είναι τόσο
ωραία εδώ γύρω.
Σίγουρα. Κάνε το
τεταρτημόριό μου.
Έκπληξη!
Ημιαποβουτυρωμένο γάλα.
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ
ΓΟΝΕΙΣ
Γεια σας. Ονομάζομαι
Ελίζαμπεθ Χόλζι.
Έχετε ερωτήσεις;
Γεια σας, είμαι η
μητέρα της Σάσα.
Ανησυχώ λίγο…
…με τη σημασία που
δίνετε στις ταινίες.
Αναρωτιέμαι ποιο είναι το σχέδιο
για τις κρατικές εξετάσεις.
Ακούστε, το σχολείο με προσέλαβε,
επειδή είμαι καταπληκτική σ’ αυτό που κάνω.
Χρησιμοποιώ τις ταινίες ως
ένα από τα εργαλεία μου.
Αλλά χρησιμοποιώ επίσης, μια
ποικιλία από άλλες τεχνικές.
Θα μπορούσα να σας πω
αναλυτικά, για την κάθε μέρα…
…αλλά δεν δουλεύω με
αυτόν τον τρόπο.
Οπότε…αυτό είναι
το μυστικό μου.
Όπως λένε κι οι Εβραίοι:
Παρακαλώ δοκιμάστε
αυτά τα νόστιμα σνακς…
…και τα ποτά
πίσω σας.
Είστε ελεύθεροι.
Με συγχωρείτε, μις Χόλζι.
Είμαι ο πατέρας του Μόργκαν.
Του Μόργκαν…
Υπέροχο παιδί.
Πολύ προσεκτικό.
Θα ήθελα οι βαθμοί του Μόργκαν
να το αντικατοπτρίζουν αυτό.
Αν ξέρω τον Μόργκαν, που νομίζω
ότι τον ξέρω, θα φτάσει κι εκεί.
Ξέρω ότι είστε έμπειρη
δασκάλα, αλλά…
…αν μπορούσατε να του ρίξετε μια ματιά,
η σύζυγός μου κι εγώ θα το εκτιμούσαμε.
Για επιπλέον μαθήματα,
ή οτιδήποτε άλλο.
Επιπλέον μαθήματα;
– Είστε οι γονείς της Τσέις.
– Γεια σας!
Μια μαθήτρια, όπως η Τσέις, θα
βελτιωνόταν με λίγη επιπλέον βοήθεια.
Πιστεύετε ότι πρέπει να
προσλάβουμε ένα φροντιστή;
Θα ήθελα να το κάνω εγώ,
αλλά είναι πολύ δύσκολο…
…σε μια τάξη με 20, 25…
ή και 30…όπως και να ‘ναι…
– Το να είσαι δασκάλα…
– Είναι τόσο δύσκολο με το μισθό μου…
…να πρέπει να πληρώνω
για όλα μου τα έξοδα…
…και ο αρραβωνιαστικός μου,
με απάτησε με την αδελφή του.
Ως δασκάλα της, σας
εγγυώμαι ότι θα πάρει Α…
…ή τα χρήματά σας πίσω.
Λοιπόν…δεν χρειάζεται
να πούμε περισσότερα.
Μόνο μετρητά.
ΑΠΩΛΕΣΘΕΝΤΑ
Νέο στήθος
Σκοτ!
Σκοτ!
– Έμι.
– Γεια σου.
– Γεια σου.
– Σου έφερα κάτι.
Τι; Δεν ήταν ανάγκη.
Δεν είναι τίποτα.
Το αγαπημένο μου βιβλίο.
“Να τρως, να προσεύχεσαι
και ν’ αγαπάς”;
Είναι κι εμένα,το
αγαπημένο μου βιβλίο.
Ποιο είναι το
αγαπημένο σου κομμάτι;
Η αγάπη.
– Τι θέλεις;
– Είναι μαριχουάνα, αυτό;
Όχι, είναι ιατρική μαριχουάνα.
Έχω την συνταγή, και τα πάντα.
Αλλά δεν θα σου πω γιατί. Επειδή είναι
ανάμεσα σε μένα, και τον γιατρό μου.
Εντάξει, τότε.
– Σας εύχομαι περαστικά.
– Σ’ ευχαριστώ.
Η μητέρα μου κι εγώ, σας
φτιάξαμε εορταστικά γλυκά.
– Είναι πλιγούρι με σταφίδες, πάλι;
– Μελόψωμο.
– Εντάξει.
– Προσέχετε!
Έχεις κάτι να πιω;
Θέλεις μερικές συμβουλές;
Σταμάτα να ντύνεσαι σαν
υποψήφια για το Κογκρέσο.
Δεν θέλω να μπω στο Κογκρέσο.
Θέλω να γίνω πρόεδρος.
Αυτό είναι που εννοώ.
Αν συνεχίσεις να το λες αυτό,
θα καταλήξεις γρονθοκοπημένη.
Θέλεις πραγματικά να γίνεις πρόεδρος,
ή είναι κάτι που το θέλουν οι γονείς σου;
Δεν χρειάζεται να
αποφασίσεις αυτή τη στιγμή.
Ποιος ξέρει, μπορεί να ξυπνήσεις μια
μέρα, και να θέλεις να γίνεις μασέζ.
Ο μισθός σου, συν τα
πουρμπουάρ. Σκέψου το.
Αν το σκεφτώ, θα
πάρω έξτρα βαθμό;
Αδιόρθωτη.
Πρόσεχε τα πόδια σου.
ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
ΧΟΡΟΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Αυτή είναι πράγματι, μια
χειμερινή χώρα των θαυμάτων.
– Θέλες να φτιαχτείς;
– Ναι.
Δώσε μου μια τζούρα.
Τ’ άφησα στο αυτοκίνητό μου.
Όχι, εννούσα, αν θέλεις
να φτιαχτείς μαζί μου.
Δεν γράφουν πια τέτοια
τραγούδια, σωστά;
Αυτό δεν είναι αλήθεια, Σκοτ.
Γράφω ένα τραγούδι αυτή τη στιγμή…
…που ονομάζεται 8558241777…
Εσωτερική γραμμή 777.
– Διασκεδάζεις;
– Ναι, λατρεύω το χορό.
Θα μπορούσα να
χορεύω όλη νύχτα.
Μπορούμε να πάμε
κάπου να μιλήσουμε;
Ναι, θέλω να
μιλήσουμε τώρα.
Τι είναι;
Δεν ξέρω πώς να το πω.
Έχω λίγο τρακ.
Όλα συμβαίνουν
τόσο γρήγορα.
Μπορείτε να μου πεις
οτιδήποτε, Σκοτ.
Είσαι ένας από τους
καλύτερούς μου φίλους.
Είμαι ερωτευμένος
με κάποια.
Κι εγώ πιστεύω
ότι είσαι υπέροχος.
Σ’ ευχαριστώ.
Είναι η Έμι.
Μην τρέχετε στο διάδρομο!
Παιδιά…
Είναι εκπληκτικό, πώς με
βοήθησε με τον χωρισμό μου.
Δεν την ξέρω καλά. Ξέρω ότι όλοι
οι άλλοι δάσκαλοι την μισούν…
…αλλά εγώ δεν
μπλέκομαι σ’ αυτό.
– Μπορώ να είμαι ειλικρινής μαζί σου;
– Φυσικά.
Δεν είναι κάτι
προσωπικό, αλλά…
…δεν νομίζω ότι είσαι
ο τύπος της Έμι.
– Αλήθεια;
– Ναι.
Φαίνεται τόσο…
δεν ξέρω…συμπαθητική.
Πίστεψέ με. Το μόνο που την
ενδιαφέρει, είναι τα λεφτά σου.
Νιώθω ηλίθιος.
Όχι, Σκοτ…Σκοτ…
…Κοίτα με.
Θα κάνω επέμβαση στο
στήθος μου, σε λίγους μήνες.
Και όταν αναρρώσω
από το χειρουργείο…
…θα βγούμε έξω και θα βρούμε
φοβερούς τύπους, ο ένας στον άλλον.
Ακούγεται ωραίο.
Έχεις τρελαθεί τελείως!
Ποτέ ο Λεμπρόν, δεν
θα γίνει Τζόρνταν.
Κανείς δεν θα
γίνει ποτέ, Τζόρνταν.
Ο Λεμπρόν είναι καλύτερος
στα ριμπάουντ και τις πάσες.
Θα μ’ αφήσεις να τελειώσω;
Μπορείς να μ’ αφήσεις να τελειώσω;
Τηλεφώνησέ μου όταν Λεμπρόν
πάρει έξι πρωταθλήματα.
– Αυτό είναι το μόνο επιχείρημά σου;
– Είναι το μόνο που χρειάζομαι, Σον!
Πάμε να φτιαχτούμε.
Να…να φτιάξουμε
ψημένα ψωμάκια.
Το κατάλαβες;
Απλώς, δοκίμασε.
Δοκίμασέ το!
Σε παρακαλώ,
σταμάτα να την πιέζεις.
Πώς ξέρει ότι δεν της αρέσει,
αφού δεν δοκίμασε ποτέ;
Νομίζω ότι πρέπει
να γυρίσουμε πίσω.
Κάντο, γαμώτο!
Αυτό είναι φοβερό.
– Κράτα το μέσα…
– Βγάλτο έξω.
– Κράτα το.
– Βγάλτο έξω.
Πολύ καλά.
Θα το πάρω εγώ αυτό.
Θα πάω να πάρω
ένα χοτ-ντογκ.
Έχω εντυπωσιαστεί.
Μπορώ και καλύτερα.
– Αλήθεια; Είσαι σίγουρη;
– Ναι, γυμναστή.
Καταλαβαίνεις
γιατί το κάνω αυτό;
– Ναι, καταλαβαίνω.
– Είναι βιοποριστικό.
Σωστά.
– Δεν έχεις καλή φυσική κατάσταση.
– Ναι, έχω.
Απλώς δεν είναι στα
χέρια, ή το στήθος μου.
Αλλά έχω αντανακλαστικά γάτας.
Μπορείς να με χτυπήσεις.
Όλο αυτό εδώ είναι δικό μου.
Απ’ όσο γνωρίζω.
Μ’ αρέσει αυτό που
έκανες μ’ αυτό το μέρος.
Σημείωσε τα δίκτυα.
Έχει νέα δίκτυο, αλλά
δεν έχουν ακόμη τοποθετηθεί.
Το πάτωμα είναι
πραγματικό ξύλο.
Βλέπεις αυτά τα τρόπαια
των πρωταθλητών;
Δεν ήταν εδώ, όταν
πρωτοήρθα στο σχολείο.
Ήταν εκεί πέρα,
και τα έφερα εδώ.
Λοιπόν, Ράσελ, τι έχει πάει
στραβά στη ζωή κάποιου…
…και καταλήγει να γίνει
γυμναστής σε σχολείο;
Σου εγγυώμαι ότι αυτό
δεν ήταν το αρχικό σχέδιο.
Ως παιδί, ήθελα να γίνω
καθηγητής φυσικής αγωγής…
…στο Χάρβαρντ, αλλά…
…δεν ξέρω…
Μου αρέσει εδώ.
Τι πήγε στραβά στη δική σου ζωή,
για να καταλήξεις δασκάλα;
Δεν ξέρω. Ίσως ήμουν
κακιά σε μια άλλη ζωή.
Θα ‘πρεπε να βγούμε
για ποτό μια μέρα.
– Στις διακοπές του χειμώνα.
– Όχι, έχω κάτι άλλο στο μυαλό.
Μπορώ να πω κάτι,
έτσι για την ιστορία;
– Εντάξει.
– Πρόκειται για…
…τα ψεύτικα βυζιά.
Θα το κάνεις στ’ αλήθεια αυτό;
– Ναι.
– Γιατί το κάνεις;
Το στήθος σου είναι μια χαρά.
Μου αρέσουν τα βυζιά σου…
…ρώτα το συγκάτοικό μου.
Σοβαρά;
Σοβαρά;
Σοβαρά;
Γιατί έκλεισαν;
Είναι Χριστούγεννα;
Ό,τι και να ‘ναι!
Έχεις αναπτήρα;
Μις Χόλζι! Εγώ είμαι,
ο Γκάρετ απ’ το σχολείο.
Είναι ο Γκάρετ! Περάσατε
καλά Χριστούγεννα;
Εξαιρετικά.
Τι θα κάνετε την υπόλοιπη ημέρα;
Θα επισκεφθείτε την οικογένειά σας;
Ναι, θα δω μερικούς
ανθρώπους…
Θα κάνουμε ένα μεγάλο
τραπέζι, οπότε…
Μις Χόλζι, θέλετε να έρθετε να
περάσετε τα Χριστούγεννα μαζί μας;
Ποτέ δεν θυμάμαι!
Πώς θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε!
Συγνώμη που πρέπει
να φύγω μετά το φαγητό.
Πρέπει να πάω στο
άσυλο αστέγων.
’συλο αστέγων;
Είναι τόσο εμπνευσμένο!
Λατρεύω να βοηθάω
τους άστεγους.
Περιμένετε το επιδόρπιο.
Είναι πραγματική απόλαυση.
Γκάρετ, πήγαινε φέρε κάτι
από τη νέα ποίησή σου;
Δεν θέλω να το ακούσω.
– Ντρέπομαι.
– Μην ντρέπεσαι, μωρό μου.
Ονομάζεται “Το κυνήγι”
του Γκάρετ Τιάρα.
Φιλί, φιλί. Η αγάπη μου για
σένα, είναι ένα φιλί, ένα φιλί.
Με το χαμόγελό της, που θα
περπατούσα ένα μίλι γι’ αυτό.
Με την προσωπικότητά της, που με
κάνει να δω τον καλύτερό μου εαυτό.
Μια ματιά, ένας χορός.
Γιατί μαζί, μπορούμε να
πετύχουμε την ισορροπία.
Σας ευχαριστώ.
Το λάτρεψα. Και συνήθως,
μισώ την ποίηση.
Φίλιπ, μίσος
τα Χριστούγεννα;
Συγνώμη, Αϊ-Βασίλη.
Συγνώμη, Χριστούλη.
Μπορείτε εσείς οι δύο να με
βοηθήσετε με το επιδόρπιο.
Και θ’ αφήσουμε αυτούς
τους δύο να συζητήσουν.
Γαμώτο.
Το ποίημα ήταν για
αυτό το κορίτσι;
Ναι, για την Τσέις
(Chase=κυνήγι).
Θα μπορούσα απλώς να πάω εκεί,
και να της πω τι αισθάνομαι.
Ξέρω ότι θα καταλάβαινε.
’κου, δεν πρόκειται
να συμβεί, φιλαράκο.
Ήμουν πολύ σέξι,
ακόμα πιο σέξι…
…και ποτέ δεν θα
έβγαινα μαζι σου.
Δεν το λέω από κακία.
Το λέω για να σε βοηθήσω.
Τι ξέρετε εσείς; Δεν ξέρετε
ούτε καν τα ονόματά μας.
Θα σου πω τι ξέρω. Είσαι ένα αγόρι, που
φοράει την ίδια μπλούζα γυμναστικής…
…τρεις φορές την εβδομάδα
δεν αργεί, αν δε γίνει 29.
Η μπλούζα ήταν του μπαμπά μου. Είναι
το μόνο που μου άφησε, όταν έφυγε.
Υπήρχε λόγος που
δεν την πήρε μαζί του.
Απλώς, λέω…
Καλώς ήρθατε στο Νούμερο 1
Πρωτοχρονιάτικο πάρτυ, σε όλο τον κόσμο!
Αυτό είναι κυριολεκτικά
το μεγαλύτερο πάρτυ…
Δεν θα βγεις με τις
άλλες νοσοκόμες;
Δεν είμαι νοσοκόμα.
Νόμιζα ότι ήσουν νοσοκόμα.
Είμαι δασκάλα.
Καλώς ήρθες!
Μερικοί από μας θα πάμε να
ακούσουμε τους “Period 5″, απόψε…
– Θέλεις να έρθεις;
– Τους Period 5;
– Ναι, την ορχήστρα των δασκάλων.
– Θα προτιμούσα να πυροβοληθώ.
Θα έρθετε, παιδιά,
στο Πάλας απόψε;
– Παίζει η ορχήστρα μου.
– Είσαι στους Period 5!
Κοιτάς το νέο κιθαρίστα, και τη
δεύτερη φωνή του συγκροτήματος.
– Θα έχει πλάκα.
– Θα είναι εκπληκτικό.
– Λιν, θέλεις να έρθεις;
– Ναι, ναι.
– Μου αρέσετε, παιδιά.
– Πήγαινε να μιλήσεις σε κάποιον.
– Είμαι καλά, εδώ.
– Έλα, Λιν.
Πρέπει ν’ ανέβεις,
και να ζήσεις λιγάκι.
Πότε ήταν η τελευταία φορά,
που έκανες καλό γαμήσι;
– Καλό γαμήσι.
– Πήγαινε μίλα σ’αυτούς τους τύπους.
– Με τα καουμπόικα καπέλα;
– Ναι.
– Έλα.
– Όχι, πήγαινε, μίλα τους.
– Τι να τους πω.
– Δεν έχει σημασία.
Πηγαίνεις, μιλάς με
έναν απ’ αυτούς…
…μετά μιλάς στον άλλο, και
ύστερα επιστρέφεις στον πρώτο…
…αλλά συνέχισε να παίζεις και με τον άλλο.
Στη συνέχεια, μπορείς να διαλέξεις.
– Το γράφει στα βιβλία.
– Απ’ τα παράξενα του κόσμου.
– ’σε με να τελειώσω το ποτό μου.
– Τώρα, Λιν.
– Μισό λεπτό.
– Όχι, πήγαινε.
– Μου αρέσει εδώ.
– Έχει πράγματι, πλάκα εδώ.
Λιν, παρ’ τον κώλο σου σ’
αυτούς τους καουμπόηδες!
Χαίρομαι που φοράω τα
αγαπημένα μου εσώρουχα.
Εντάξει.
Πες με τρελό, αλλά
αυτή μπορεί να είναι…
…η καλύτερη εμφάνιση των
Period 5, όλων των εποχών.
– Τι κάνεις εδώ, έτσι κι αλλιώς;
– Νόμιζα ότι ήταν βραδιά για ποίηση.
– Θα ήθελα να μεθύσω και να γαμήσω.
– Πλάκα θα ‘χει.
Θα σε ενημερώσω την
επόμενη φορά που θα πάω.
– Όχι, τόση πλάκα.
– Εντάξει, απλώς να ξέρεις…
…ότι δεν με φοβίζεις καθόλου. Είμαι
σαν το γαμημένο τον εξολοθρευτή.
Απλώς θα εξακολουθώ να σε κυνηγώ.
Ακριβώς για να είμαστε ξεκαθαρισμένοι.
Καλή τύχη.
Γαμώτο.
Ρίξε μια ματιά…
Δούλεψε!
Πολύ γρήγορα!
Σας ευχαριστώ
παιδιά, που ήρθατε.
Επί τη ευκαιρία…
…να ευχαριστήσω τα
τα παιδιά των Period 5…
…που με άφησαν να μπω
στο συγκρότημα.
Επίσης, έχω ένα
πρωτότυπο τραγούδι…
…είναι το πρώτο μου τραγούδι,
οπότε να είστε ευγενικοί.
Είναι αφιερωμένο σε
κάποιον πολύ ξεχωριστό.
Υπήρχε μια κοπέλα που
γνώρισα εδώ και λίγο καιρό,
συμπονετική…
με βοήθησε να θεραπευτώ,
με βοήθησε να ωριμάσω…
…συμπονετική.
Πώς το ξέρεις;
Απλώς το ξέρεις.
συμπονετική…
συμπονετική, εξωτική
ερωτική…
Είσαι το ναρκωτικό μου…
Ρωτήστε με
πώς αισθάνομαι…
και θα πω:
“Πολύ καλά”
ποτέ στον κόσμο…
…πριν σε συναντήσω
Γαμώτο!
-Εγώ φταίω;
– Όχι…
– Κάτι τρέχει με μένα;
– Δεν νομίζω.
– Μερικές φορές μιλάς στους ανθρώπους…
– Σ’ ευχαριστώ.
Ξέχνα το. Τουλάχιστον τώρα, θα
σταματήσεις να ανησυχεις γι αυτόν…
…και θα γίνεις η
καλύτερη δασκάλα.
Ποιος ξέρει; Μπορεί
να πάρεις το μπόνους.
– Ποιο μπόνους;
-Για τις κρατικές εξετάσεις.
Όποιου δάσκαλου η τάξη, πάρει τους
ψηλότερους βαθμούς, παίρνει το μπόνους.
– Η Έμι το κερδίζει κάθε χρόνο.
– Πόσα;
5.700 δολάρια.
Καριόλα.
5.700 δολάρια;
Γαμώτο, Λιν!
-Ποτέ δε μου λες τίποτα!
-Ναι.
Ελάτε.
Έλατε. Έχουμε
πολλά να κάνουμε.
– Καθίστε όλοι κάτω.
– Πού είναι η τηλεόραση;
Ανοίξτε όλοι τα βιβλία
σας, στη σελίδα 1.
Ωραία. Τώρα…
Ποιος μπορεί να μου πει
γιατί κλαίει η Τζεμ…
…όταν η τρύπα στο δέντρο
είναι γεμάτη με τσιμέντο;
Επειδή είναι κλαψιάρα.
Βγες έξω!
Είστε εδώ για να μάθετε.
Έχει κανείς άλλος
πρόβλημα μ’ αυτό;
Ωραία. Τώρα ποιος θα
απαντήσει στην ερώτησή μου;
Κανείς δεν διάβασε αυτό το βιβλίο;
Είναι στο αναλυτικό πρόγραμμα.
– Ποτέ δεν μας το είπατε.
– Σας το λέω τώρα.
Και θα γράψετε τεστ αύριο.
Από τις πρώτες 100 σελίδες.
Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό.
Έχω κανονίσει κάτι απόψε.
Δεν είχαμε καμία εργασία
για το σπίτι όλο το χρόνο.
Τα πράγματα θα αλλάξουν εδώ.
Το παιχνίδι τελείωσε.
Γιατί το πουλί
συμβολίζει την ελευθερία;
Ωραία.
Έχει κάποιος να προσθέσει κάτι,
σ’ αυτά, που μόλις είπε το κορίτσι;
Λοιπόν, ποια είναι τα όρια
της αναζήτησης του αφηγητή;
– Εσύ, χοντρέ.
– Επειδή…
Εντάξει, ξεκινήστε.
Μην κάνεις πίσω, σοβαρά.
Εσείς, κρατήστε
κάτω τα χέρια του.
Επόμενη ερώτηση. Έλα.
Επειδή ο ’ττικους είναι πάντα η
φωνή της λογικής και της δικαιοσύνης;
Σωστή απάντηση.
Ορίστε.
Όχι στο πρόσωπο.
Περιμένετε!
Μις Χόλζι, πραγματικά;
– Ποτέ δεν…
– Είμαστε στη μέση του μαθήματος.
Λυκόφως, κοίτα με.
Τι λέμε στην τάξη;
Το βάρος σου θα πρέπει
να διανέμεται ομοιόμορφα.
Θα πρέπει να κάνεις
ένα βήμα πίσω.
Μην τη ρίξεις σ’ αυτήν.
Πέταξέ την.
Είναι αστείο, επειδή λατρεύω
τις σταφίδες, και αυτός τις μισεί.
– Είστε πολύ χαριτωμένοι, παιδιά.
– Τόσο χαριτωμένοι.
Σχεδόν πολύ χαριτωμένοι.
Πήγαμε μια βόλτα
αυτό το Σαββατοκύριακο.
Δεν είχαμε ιδέα
πού πηγαίναμε…
…είχαμε αφήσει τους
χάρτες στο σπίτι.
– Τι; Αποκλείεται!
– Ήταν μια χαρά. Εχω GPS.
Δόξα τω Θεώ.
Και ανακαλύψαμε ένα νέο
Αιθιοπικό εστιατόριο.
Έχουν τη δική τους κουζίνα.
Αυτό είναι πρόοδος.
-Γειά σου, μις Χόλζι.
-Γεια σας.
Το πουκάμισό σου είναι
κουμπωμένο στραβά.
Το πουκάμισό μου είναι
στραβά κουμπωμένο.
Σ’ ευχαριστώ Έμι,
που το ανέφερες.
Παρακαλώ!
Ήμουν…ήμουν τόσο χάλια
αυτή την εβδομάδα…
…δούλευα μέχρι
εξάντλησης.
Ήταν μεγάλη αλλαγή.
– Νομίζω ότι είναι υπέροχο.
– Υπέροχο.
Θαυμάζω τους ανθρώπους, που είναι
παθιασμένοι με αυτό που κάνουν.
Είναι τόσο ψυχοτονωτικό.
Σ’ ευχαριστώ.
Μερικοί δάσκαλοι ζουν
κάνοντας το ελάχιστο δυνατό.
Δεν ξέρω, εγώ
δεν είμαι έτσι.
Είναι ωραίο να ξέρουμε, ότι υπάρχουν
ακόμη τόσο καλοί εκπαιδευτικοί.
– Τι άλλο, Σάσα;
– Νομίζω ότι σας είπα τα πάντα.
Ξέρει κανείς πού είναι
το κουτί;
Δεν υπήρχαν άλλες
ταινίες στην τάξη;
Στην πραγματικότητα,
μαθαίνουμε πολλά πράγματα.
Γνωρίζατε ότι η φάρμα των ζώων,
δεν είναι πραγματικά για τα ζώα;
Η φάρμα των ζώων;
Σάσα, αυτό δεν είναι
καν στη διδακτέα ύλη!
Ναι! Το ξέρω ότι
ξεχνάς κάτι.
Θέλεις έξτρα βαθμούς
στον έλεγχό σου ή όχι;
– Ναι το θέλω!
– Εντάξει, σκέψου, λοιπόν!
Για να σκεφτώ…
– Λοιπόν, ήταν…
– Τι;
– Τίποτα.
– Τι;
Ήταν εντάξει. Ήταν
απλώς φάρμακο.
Αν λέει ότι είναι “φάρμακο”,
Θα απαιτήσω να δω τη συνταγή.
Αυτό θα έκανα, αν ήμουν
στη θέση σου, Γουόλι.
Έχεις άλλες αποδείξεις, εκτός απ’ αυτά
που νομίζει ότι είδε μια μαθήτρια;
Λοιπόν, αυτή η
μαθήτρια, θα είναι…
…η επόμενη συντάκτης στη
σχολική εφημερίδα, του χρόνου.
Έχει πολλά να χάσει
μιλώντας δημόσια, γι ‘αυτό.
Αν ο σύλλογος εκπαιδευτικών,
μάθαινε ότι έκανα έρευνα…
…για ναρκωτικά, σε μία δασκάλα
με μόνο αυτά τα στοιχεία…
…θα μου έκαναν
τη ζωή κόλαση, Έμι.
Οπότε, θα την αφήσουμε
να κυκλοφορεί ελεύθερη;
Αυτό είναι όλο;
Αυτό είναι παράλογο!
Έμι, σταμάτα.
Σταμάτησέ το!
– Συγνώμη, συγνώμη.
– Κάτσε κάτω.
Έχεις δει αυτό το όμορφο
γυάλινο δελφίνι;
– Ναι
– Κοίτα το.
– Κοίτα το!
– Το κοιτάω!
Η Ελίζαμπεθ μου
το έδωσε.
Είναι μια γυναίκα που νοιάζεται, και
διδάσκει για όλους τους σωστούς λόγους.
Δεν βλέπεις ότι σε χρησιμοποιεί
με δόλωμα τα δελφίνια;
Όχι, αυτό που βλέπω είναι
ότι εσύ, έχεις ξεφύγει…
…και δε θέλω να σε
δω να καταρρέεις…
…Όπως το 2008.
Το ‘πιασα. Σ’ ευχαριστώ
που μου το θύμισες.
Το είχα ξεχάσει
εντελώς.
Μην το κάνεις αυτό
με το στόμα σου.
Φυσιολογικό στόμα.
Ο ’ττικους Φιντς, είναι
ένας καλός δικηγόρος…
…επειδή είναι ένας καλός άνθρωπος
που είναι δικηγόρος.
Βλακώδες, κακογραμμένο,
ανορθόγραφο.
Ακόμα πιο βλακώδες.
Είναι αγγλικά αυτά;
Χριστέ μου.
Πλάκα μου
κάνεις, γαμώτο;
Αξιολύπητο.
Γι’ αυτό οι Γιαπωνέζοι
θα μας κυριαρχήσουν.
Και πίστεψέ με,
δεν εννοώ εσένα.
Αλλά εργαζόμαστε
πραγματικά σκληρά!
Δεν εργάζεστε
αρκετά σκληρά!
Θέλω αποτελέσματα!
Είστε ελεύθεροι.
ΕΠΙΣΗΜΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ
ΑΣΚΗΣΕΩΝ
Το χρειάζομαι αυτό.
Καλό μεσημέρι,
Κέντρο τεστ του Ιλινόις.
Θέλετε να μας μιλήσετε;
Γεια σας, το όνομά μου είναι
Μάρτζορι Γκούντμαν…
…και τηλεφωνώ εκ μέρους
της Chicago Tribune.
Σε ποιον θα μπορούσα να μιλήσω, για
ισχυρισμούς περί ρατσισμού στα τεστ;
Παρακαλώ περιμένετε.
Μάργκαρι;
Πρέπει να είσαι ο Καρλ.
Σ’ ευχαριστώ που δέχτηκες
να με δεις, τόσο γρήγορα.
Φυσικά, σίγουρα!
– Τα βρήκες όλα εύκολα;
– Ναι, μια χαρά!
Καρλ, ξέρω ότι είσαι
πολύ απασχολημένος…
…γι’ αυτό θα μπω
κατευθείαν στο θέμα.
Έχω μιλήσει με μερικούς…
μαύρους πολίτες
…οι οποίοι ισχυρίζονται ότι τα τεστ σου
αβαντάρουν τους λευκούς και τους Ασιάτες.
Εντάξει, αλλά άσε με
να σου πω αμέσως.
Α) Οι Ασιάτες είναι
καλύτεροι στα τεστ.
Β) Κάθε δύο χρόνια, μας
κατηγορούν γελοία…
…από διάφορες περιοχές
της πολιτείας…
Θα ‘πρεπε να ακούσεις
πώς με αποκαλούν.
Ρατσιστή, αδελφή,
γαμημένο Χίτλερ…
…πούτσο ανάσα, εντάξει;
Αλλά δεν είμαι ρατσιστής.
Ψήφισα τον Ομπάμα, να το
αναφέρεις αυτό στο άρθρο σας.
Ξέρεις τι νομίζω ότι
ότι θα βοηθήσει, Καρλ;
Να δω ένα από
τα φετινά τεστ.
Φυσικά, μπορώ εύκολα να
σου βρω ένα. Κανένα πρόβλημα.
Ωραία, τέλεια!
Την επόμενη μέρα, μετά που
θα δοθούν στα σχολεία…
…θα σου το στείλω αμέσως.
Περίμενα να το δω πιο πριν.
Έχω πολύ λίγη προθεσμία.
Όχι, τα τεστ είναι
απολύτως απόρρητα…
…εκτός αν είσαι ένας από
αυτά τα κακά παιδιά.
Ξέρεις, Καρλ…
Αρκετά μιλήσαμε
για δουλειά απόψε…
– Δεν νομίζεις;
– Μη μου το πεις.
Νομίζω ότι θα πιω άλλο
ένα ποτό, πριν φύγω.
Είναι η ελευθερία και ο
άνεμος στα μαλλιά…
…προφανώς η εικόνα…
Αλλά από την άλλη πλευρά,
Ήταν κάπως τρομακτικό.
– Έτσι, λοιπόν…
– Φαίνεσαι τόσο άγριος άντρας!
Τι σε ερεθίζει, Καρλ;
Τα πάντα.
Θέλεις να μάθεις
τι με ερεθίζει εμένα;
Το σεξ σε ένα γραφείο.
Να γαμιέμαι δυνατά πάνω
σ’ ένα ξύλινο γραφείο.
– Το δικό μου είναι μεταλλικό.
– Ακόμη καλύτερα.
Και ιδού!
Οπότε…
Αυτό είναι το γραφείο.
Έχεις κάτι να πιούμε;
Να το!
Λευκό κρασί στο γραφείο!
Κακό παιδί!
– Έχεις μουσική, Καρλ;
– Έχω διαδικτυακό ραδιόφωνο.
Λατρεύω το διαδικτυακό
ραδιόφωνο.
Ήρθες στο σωστό μέρος…
επειδή το έχω αυτό.
Δεν είμαι ιδιοφυΐα με
αυτόν τον υπολογιστή.
Είναι σχετικά
καινούργιος και η Γκρέις…
…που εργάζεται μαζί μου
Δευτέρα, Τετάρτη και Πέμπτη…
και τον μοιράζεται με τον Γκρεγκ,
που εργάζονται παράλληλα.
Ο Γκρεγκ ήταν αυτός που με
μύησε στο διαδίκτυο.
Εδώ είμαστε!
Θα κάνουμε μια πρόποση;
– Στους καινούργιους φίλους.
– Και στους καινούργιους εραστές.
Θα βγάλω τα παπούτσια
μου, εντάξει;
Ό,τι θέλεις, μεγάλε.
Πάω στην τουαλέτα.
Υπάρχει μία
που είναι κοντά…
…χρησιμοποίησε αυτή
που είναι πιο κοντά!
– Τα κατάφερα με τα παπούτσια μου.
– Καρλ.
Ξάπλωσα στο γραφείο.
– Θέλω να σε γαμήσω πάνω στο γραφείο.
– Καρλ, θέλω να λιποθυμήσεις.
Πρόκειται να μπω
μέσα στον κόλπο σου.
Αυτό το κρασί είναι καλό!
Αναρωτιέμαι τι το κάνει.
ΑΠΟΡΡΗΤΕΣ
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
Γεια σας, βυζάκια!
Ένα μήνα αργότερα,
Αν κάποιος έχει οποιαδήποτε
για τη χαμένη περούκα…
…παρακαλώ να με ενημερώσει
το συντομότερο δυνατό.
Έλα τώρα, παιδιά.
Λείπει μια περούκα.
Επειδή αν αυτή η περούκα δεν βρεθεί,
μπορείτε να στοιχηματίσετε…
…ότι ο ήλιος δεν θα
ανατείλει αύριο.
Πίσω σ’ εσένα Γουόλι.
Εντάξει.
Ευχαριστώ, Έμι.
Όλοι θέλετε να πάτε σπίτι,
οπότε θα είμαι σύντομος.
Σκόραρα τέσσερις φορές,
πριν από επτά χρόνια…
Αυτό ήταν…
γαμώτο, Σάντι.
Ο Σάντι είναι
τόσο αστείος.
Έχω εδώ τα αποτελέσματα
των κρατικών εξετάσεων.
Και είμαι στην ευχάριστη θέση να
ανακοινώσω, ότι το σχολείο Τζον ’νταμς…
…δηλαδή εμείς, κατατάσσεται μεταξύ
τα πέντε καλύτερων σε όλη την Πολιτεία!
Ωραία. Καλή
δουλειά, παιδιά.
Θέλω να ανταμείψω
ένας από τους δικούς μας…
…που έδειξε ότι με σκληρή
δουλειά και αφοσίωση…
…ένας δάσκαλος μπορεί
να κάνει τη διαφορά.
Και αυτός ο δάσκαλος, είναι τώρα
κατά 5.700 δολάρια πλουσιότερος.
Με τους υψηλότερους
βαθμούς στην περιφέρεια…
…σε όλη την περιφέρεια. Θέλω
όλοι να χειροκροτήσουν…
…την Ελίζαμπεθ Χόλζι.
– Καλή δουλειά.
– Σας ευχαριστώ.
– Συγχαρητήρια, μις Χόλζι.
– Σ’ ευχαριστώ, φίλε.
Κοιτάξτε, την πιο
έξυπνη καθηγήτρια!
Μη μου την πέφτεις εμένα,
είμαι πιο δυνατή από ό, τι φαίνομαι.
Ελίζαμπεθ, είμαι τόσο
περήφανη για σένα.
Αν κάποιος μου είχε πει
στην αρχή της χρονιάς…
…ότι εσύ θα έπαιρνες
το μπόνους, θα έλεγα…
….σε όποιον κι αν ήταν,
ότι είναι αδύνατον.
Εντελώς αδύνατον.
Και τώρα…
…εδώ είμαστε.
Θα ‘πρεπε να βγούμε έξω και
να το γιορτάσουμε. Εσύ πληρώνεις.
Ναι, αλλά δυστυχώς
Ελίζαμπεθ, ο Σκοτ κι εγώ…
…πρέπει να φύγουμε για
το ταξίδι στο Σπρινκφιλντ.
Θα πάμε μαζί.
Βγαίνουμε μαζί, οπότε
επίσης, θα είναι ρομαντικό.
– Πολύ διασκεδαστικό.
– Ναι
Δεν βγαίνεις με
κανέναν τώρα, έτσι;
Σχεδόν τελείωσε.
Εντάξει, αυτό επιβεβαιώθηκε,
και βάζουμε το υπόλοιπο εδώ.
-Ας το βάλουμε.
– Εντάξει.
Εντάξει.
Η μις Σκουίρελ λέει, ότι
το διάβασμα είναι διασκέδαση!
Η μάθηση είναι
φανταστική
Καθίστε,
ευχαριστώ.
Ποιος το έφερε αυτό;
Ελάτε.
Δεν θέλετε να δείτε το όνομά σας
γραμμένο, κάτω από τα αστέρια;
Ποιος το έφερε,
Ο κ. Μήλο;
Τι ήταν αυτό,
κ. Μήλο;
Θέλεις να φάω
μια μπουκιά;
Εντάξει τότε.
Ελίζαμπεθ, σ’ ευχαριστώ και πάλι
που ήσουν εδώ, και έσωσες τη χρονιά.
Κανένα πρόβλημα.
Η Έμι είναι καλά;
Ναι, θα είναι μια χαρά.
Πες της ότι
τη σκέφτομαι.
– Σε φωνάζουν.
– Κάποιος με φωνάζει.
Σας προκαλώ.
Δεν φοβάμαι τις
προκλήσεις σου, Ροντρίγκο.
Πολύ επικίνδυνο,
Ράσελl.
– Θα πάρω απ’ το ξενοδοχείο.
– Γεια σου, Έμι.
Ναι, κάθεται
ακριβώς δίπλα μου.
– Όχι.
– Σ΄ευχαριστώ που με πήρες.
Η Έμι λέει «γεια».
Τηλεφωνάει πολύ.
Έτσι, είσαι ενθουσιασμένη
με την επέμβαση;
Ποτέ δεν ήμουν τόσο
ενθουσιασμένη, για οτιδήποτε.
Είναι ένα μήνυμα, πηγή
έμπνευσης για τα παιδιά.
Δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε
να δουλεύουμε, για τον εαυτό μας.
Όπως και εσύ,
με το στήθος σου.
Ή εγώ που πειραματίζομαι
με παραδοσιακά φαγητά.
Θεέ μου, ποτέ δεν
χάνω τα κλειδιά μου.
Είμαι τόσο ανόητη.
-Τι έπαθε το πρόσωπό σου;
– Γιατί δεν κοιτάς το δικό σου πρόσωπο;
Απλώς, προσπαθώ
να πιάσω κουβέντα.
– Έτοιμο.
– Τέλεια, ευχαριστώ.
Το ήξερα!
Είναι σίγουρα
η Μάρτζορι…
…αλλά με διαφορετικά μαλλιά,
και είναι πραγματικά πανέμορφη.
– Έχει κανένα πρόβλημα;
– Η Μάρτζορι;
Νομίζω ότι εσύ είσαι αυτός,
που θα έχει πρόβλημα.
Της έδωσες ή δεν της έδωσες,
αντίγραφο των θεμάτων στις εξετάσεις;
Όχι, όχι, όχι!
Σίγουρα… Όχι.
Είπα κάποια πράγματα
για το άρθρο της.
Ποιο άρθρο;
Το άρθρο για την Tribune.
Είναι δημοσιογράφος, σωστά;
Διαρροή των θεμάτων.
Στους Τζαμς!
Αυτή τη φορά έχω μάρτυρα, και όπως
σου είπα, έκλεψε την περούκα.
Έχουμε να κάνουμε με
μια πανέξυπνη εγκληματία.
Συγγνώμη για τα
κακά νέα, Γουόλ.
Ξέρεις πόσο πολύ
την αγαπούμε όλοι.
Εντάξει. Θα καλέσω
τον επόπτη.
Θα πρέπει να ελέγξει τις
σημειώσεις όλης της τάξης.
Αυτή η κατάσταση είναι
πραγματικό χάλι.
Φυσικά ξέρεις τι είναι αυτό
που με τρομάζει πιο πολύ, Γουόλ;
Αυτό είναι μόνο, αυτό
που ξέρουμε, σωστά;
Ποιος ξέρει, τι άλλο
μπορεί να κάνει;
Τι φοβερό.
ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ
ΣΤΟ ΣΠΡΙΝΓΚΦΙΛΝΤ
Καραμέλα φρούτου;
Όταν ο Πρόεδρος Λίνκολν
κατάργησε τη δουλεία…
…δεν ήταν μια
αποδεκτή άποψη.
Μισώ τόσο τη δουλεία!
Η δουλεία είναι
το χειρότερο πράγμα.
Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω,
την εποχή της δουλείας…
Θα το έκανα.
Τη μισώ.
Συγνώμη που σας
διακόπτω, παιδιά…
…αλλά άκουσα κατά
λάθος, την κουβέντα σας.
Να σας πω τι μισώ εγώ;
Τους καρχαρίες.
Λοιπόν, οι καρχαρίες μπορούν
να διαλύσουν οικογένειες.
– Αλλά είναι και τόσο μεγαλοπρεπείς.
– Είναι όμορφα πλάσματα.
– Αλλά είναι τόσο αδυσώπητοι!
– Τόσο αδυσώπητοι!
Είναι τα κακόγουστα
αστεία της φύσης, υποθέτω..
Εντάξει.
Σ’ ευχαριστώ, Ελίζαμπεθ,
που με άκουγες.
Σκοτ, θέλω να ξέρεις, ότι μπορείς
να μου μιλήσεις για οτιδήποτε.
Το τζιν σου ταιριάζει τόσο
πολύ, κόντρα στο δικό μου.
Συμφωνώ!
Το άγγιγμα του κορμιού
σου είναι τόσο καλό!
Θέλω λίγο νερό.
Τρίβομαι στον
κώλο σου, εδώ.
Ξέσκισέ με, Σκοτ!
Σταμάτα να μιλάς.
Είμαι κοντά.
Μην κουνιέσαι.
Εδώ, είμαι.
Σχεδόν…
Περίμενέ το.
Είμαι πολύ κοντά.
Είσαι έτοιμη;
– Ναι!
– Σταμάτα να μιλάς.
Σχεδόν έφτασα.
– Ήταν τέλειο.
– Ήταν καταπληκτικό.
Λοιπόν, πρέπει να φύγω.
Δεν θέλω τα παιδιά να με δουν
να βγαίνω απ’ το δωμάτιό σου.
Θεέ μου!
Είμαστε πολύ
συμπονετικοί.
Ίσως, την επόμενη φορά…
…να το δοκιμάσουμε
χωρίς τα ρούχα.
Είμαι βέβαιος
ότι θα μ’ αρέσει.
Μέχρι και το μέτωπό
σου είναι σέξι.
Ώρα για ύπνο.
Εντάξει, τότε.
Τα λέμε αύριο το πρωί.
Ελίζαμπεθ; Μην αφήνεις
το μπαμπούλα να σε δαγκώσει.
Κανόνιζα απλώς κάποια
πράγματα για αύριο.
Ωραία.
– Μιλάω σοβαρά.
– Εντάξει.
Στην υγειά σου.
Ξέχασα να προμηθεύσω το μίνι
μπαρ μου. Πώς είναι το δικό σου;
Είμαι πολύ κουρασμένος.
Πάω για ύπνο.
– Τα λέμε αύριο, τότε.
– Καληνύχτα.
Και 17!
Τελείωσα!
Κινητούλη!
Φαίνεται ότι
έχω ένα μήνυμα.
– Τρίβομαι στον κώλο σου, εδώ.
– Ναι, ξέσκισέ με, Σκοτ!
Ήμουν πάντα
πρόεδρος; Όχι!
Έκανα πολλές δουλειές,
όταν ζούσα εδώ στο Νέο Σάλεμ.
Η αγαπημένη μου δουλειά ήταν
να χωρίζω σιδηροτροχιές!
Γι’ αυτό και με φωνάζουν
“Σίδηρο-χωριστή”.
Ξέρει κανείς, άλλα
παρατσούκλια μου;
Ο τίμιος Έιμπ!
Αυτό, φυσικά! “Ο τίμιος Έιμπ”.
Ήταν το πιο γνωστό.
Πάντα με αποκαλούσαν έτσι…
…επειδή έλεγα πάντα αυτό
που είχα στο μυαλό μου.
Ακόμη και αν αυτό, μου
αφαιρούσε δημοτικότητα.
Να θυμάστε:
Ένας μεγάλος άνδρας, έχει
πάντα το θάρρος να λέει…
…αυτό που έχει
στην καρδιά του.
Αγαπάω την Τσέις
Ρούμπιν Ρόσι.
Τέλεια.
Ποιος θα ήθελε να δει τη
Μαίρη Τοντ να φτιάχνει βούτυρο;
Σ’ αγαπώ, Τσέις. Θέλω
να το φωνάξω απ’ τα βουνά!
Ακόμα κι αν σταματήσεις
να μου μιλάς στην 5η τάξη…
…δε με νοιάζει.
Θυμάμαι την Τσέις, που
μου έστειλε μια κάρτα…
…όταν ο μπαμπάς μου μπήκε στο
νοσοκομείο για την καρδιά του.
Ένα χρόνο αργότερα, όταν εγκατέλειψε
τη μαμά μου, με μία προπονήτρια…
…μου έγραψες κι άλλη κάρτα.
Τι μας συνέβη;
Θυμάσαι όταν πηγαίναμε στη δευτέρα,
που κάναμε ένα πιτζάμα πάρτυ…
…και έβρεξες το κρεβάτι,
και ντράπηκες τόσο πολύ, και…
…μ’ έβαλες να σου υποσχεθώ, ότι
δεν θα το πω ποτέ σε κανέναν;
Λοιπόν, ποτέ δεν το είπα,
και ποτέ δεν θα το πω.
Αυτό είναι, λοιπόν.
Σου άνοιξα την καρδιά μου.
Μην με αφήσεις να φύγω.
– Όχι, σε παρακαλώ.
– Για πάντα… πιστός.
Αηδιαστικό.
Κορόιδο!
Εντάξει, παιδιά. Ησυχία,
καθίστε κάτω.
Ωραία. Ας δούμε πώς η
Μαίρη Τοντ, έκανε το βούτυρο.
Εντάξει, αρκετά. Το καταλάβαμε
ότι είσαι συντετριμμένος…
Γέλασε μαζί μου.
Με είπε αηδιαστικό.
Σίγουρα. ’κουσες
την ομιλία σου;
– Έλα, ας πάμε πίσω.
– Όχι, δεν πάω πίσω!
– Έλα!
– Αφήστε με ήσυχο!
Γαμώτο. Γκάρετ!
Γύρνα πίσω, γαμώτο!
– Τελειώσαμε με το τρέξιμο;
– Όλα καλά εδώ;
Εντάξει, Είμαι
η δασκάλα του.
Με το πάσο σας.
Ποτέ δεν πρόκειται
να με συμπαθήσει, έτσι;
– Είσαι ακόμα κολλημένος;
– Είναι τα πάντα για μένα.
Λοιπόν, θα σ’ το πω
έξω απ’ τα δόντια.
Αυτό το κορίτσι, δεν πρόκειται
ποτέ να ενδιαφερθεί για σένα.
Ποτέ!
Έχεις όμορφο εσωτερικό με
τα ποιήματα και τέτοια…
…αλλά θέλει κάποιον σαν
τον Ίαν…πώς τον λένε.
Τον Ίαν Μένταλ Μπομπ;
Τον ράπερ;
– Αυτός είναι ηλίθιος!
– Είναι ένας γαμημένος βλαμμένος!
Αλλά δεν την νοιάζει,
επειδή είναι επιφανειακή…
…και οι προτεραιότητές
της, έχουν γαμηθεί.
Της αρέσει επειδή είναι
σέξι και δημοφιλής.
– Εσύ…είσαι ευαίσθητος.
– Ναι! Σας ευχαριστώ.
Δεν είναι φιλοφρόνηση.
Έχεις δύσκολο
δρόμο, μπροστά σου.
Η 7η τάξη δεν είναι
η καλύτερή σου.
– Η 8η θα είναι καλύτερη.
– Πιθανόν, όχι.
Ίσως στο κολλέγιο.
Εκεί θα ανοιχτείς.
Να είσαι έτοιμος.
Αν γυρίσω πίσω,
θα γελάσει μαζί μου.
– Ίσως αυτό να βοηθήσει.
– Τι κάνετε;
Σου κάνω ένα δώρο.
Εμείς, θα αλλάξουμε
το νέο κύκλο.
Πίστεψέ με.
Νόμιζα ότι θα
ήταν βαρύτερο.
Μην είναι παράξενος.
Και βγαλ’ το αυτό, και μην το
ξαναφορέσεις. Είσαι τρελός;
– Είναι εντάξει, ο Γκάρετ;
– Όχι, δεν είναι.
Τον έπιασα με ένα κορίτσι
απ’ την 8η. Του τον έπαιζε.
Θα τον βάλω τιμωρία,
όταν γυρίσουμε πίσω.
Καλή ιδέα.
Ο Γκάρετ, θα είναι με κανένα
παιδί, από σχολείο αρρένων.
– Και φορούσε αυτό.
– Τι;
– Φοβερό!
– Είναι πραγματικό.
– Ήταν καλό, αυτό που έκανες.
– Δεν ξέρω τι εννοείς.
Αλήθεια; Επειδή παρατήρησα
ότι δεν φοράς σουτιέν.
Κι αυτά τα παιδιά εκεί
πέρα, παίζουν μ’ αυτό.
– Πολλές γυναίκες δεν φορούν.
– Πράγματι.
– Πολλές δασκάλες…
– Απλώς τους βοηθάω στα δύσκολα.
Κι εγώ περνάω
δύσκολες στιγμές.
– Μου δίνεις το εσώρουχό σου;
– Δεν φοράω.
– Έμι, τι κάνεις εδώ;
– Μίλα με το χέρι μου!
– Έμι.
– Ξέρω…
…Τα πάντα.
Τον Καρλ Χαλάμπι,
τα θέματα των εξετάσεων…
…την έλλειψη ενδιαφέροντος
με το πρόγραμμα του σχολείου.
Και ας μην ξεχνάμε, ότι
κοιμήθηκες με το γκόμενό μου.
Το κινητό σου, με
πήρε κατά λάθος.
Δεν το πιστεύω, ότι την
άφησες να σε εκμεταλλευτεί.
– Είσαι πολύ εύπιστος.
– Είμαι.
Δεν ξέρω τι συνέβη.
Ελπίζω να μην ξόδεψες
την επιταγή του μπόνους…
…γιατί θα πρέπει να το
επιστρέψεις. Και ύστερα…
…λίγος χρόνος φυλάκισης.
Χρόνος φυλάκισης!
– Δεν σκέφτηκες ποτέ, ότι ίσως…
– Σώσε τον εαυτό σου, κούκλα.
Θα τα εξηγήσεις όλα αύριο στο
διευθυντή, και στον επιθεωρητή.
Θα έχεις αύριο συνάντηση με το
διευθυντή και τον επιθεωρητή.
Στη συνάντηση!
Αύριο!
Θέλω να πας στο γραφείο αυτού
του τύπου, και να τον τρομάξεις.
– Πες μου την αποστολή μου ξανά;
– Παράδοση ενός φακέλου.
Χρειάζομαι χρήματα
για τη βενζίνη.
Και για ένα σνακ.
Θεέ μου!
Κύριε;
Είστε καλά;
Γάμησα το γόνατο μου!
Ήρεμα, ήρεμα.
– Να φωνάξω ασθενοφόρο;
– Όχι, θα περπατήσω.
Το περπάτημα είναι το
χειρότερο, σ’ αυτή την περίπτωση.
Μην αγγίζεις τον καθρέφτη μου.
Σε παρακαλώ, κύριε.
-Τι συμβαίνει εδώ;
– Είμαι φίλος της Μάρτζορι.
Φίλος της Μάρτζορι;
Πάρε αυτό, λοιπόν.
– ’ντε γαμήσου!
– ’ντε γαμήσου!
– Σταμάτα τις κλοτσιές!
– Εσύ σταμάτα!
Γαμώ τη μηχανή σου,
και γαμώ τη Μάρτζορι.
– Με νάρκωσε και με λήστεψε.
– ’σε με να σκεφτώ.
Καρλ Χαλάμπι
Φάκελος
Πάρ ‘το.
Δεν είναι κι άσχημα, για
κάμερα κινητού τηλεφώνου.
– Κράτησέ τις.
– Γαμώτο!
Δεν ήμουν ποτέ εδώ,
Με άκουσες;
Γαμώτο!
Σταμάτα να πειράζεις
το αυτοκίνητό μου!
Σε περιμένουν.
Η μάθηση είναι φανταστική.
– Τι μου είπες;
– Το γραφείο σου.
Η μάθηση είναι φανταστική.
Ξέχασα ότι ήμουν εκεί.
Ξεχνάω καμιά φορά…
Αυτό είναι πολύ
κακό, Ελίζαμπεθ.
Απίστευτα κακό,
Ελίζαμπεθ!
– Είπαμε ότι δεν θα μιλήσεις.
– Απλώς, κοίτα.
Φέρτε το μέσα.
κ. Χαλάμπι, ευχαριστούμε
για το χρόνο σας.
Δεν είναι τίποτα.
Πρέπει να ξεκινήσω, λέγοντας
ότι η αρχική μου δήλωση…
…δεν ήταν αλήθεια.
Ποιο σημείο της ακριβώς;
– Δεν έχω δει ποτέ πριν αυτή τη γυναίκα.
– Ψέματα!
Ήσασταν πολύ σίγουρος,
πριν μερικές μέρες…
Ήμουν, επειδή…
…περιστασιακά
παίρνω ναρκωτικά.
Είναι μια συνήθειά μου,
και όλοι το γνωρίζουν.
Αυτό εξηγεί ότι λέω πράγματα,
που δεν έχουν νόημα.
Σας ευχαριστώ.
Καταλαβαίνετε, ότι αν ανακαλύψουμε
πως λέτε ψέματα, θα απολυθείτε.
– Με επιπλέον χρόνο φυλάκισης.
– Ναι, το καταλαβαίνω.
Απλώς δεν θέλω να βλάψω
μια αθώα δασκάλα.
– Σας ευχαριστώ, κύριε.
– Δε θέλω να βλάψω κανέναν.
Τι διάολο ήταν αυτό;
Ώστε εδώ είμαστε. Νομίζω
ότι αυτό, εξηγεί τα πάντα.
Ξανά-τεστ!
Ξανά-τεστ!
Γαμώτο, Σκουίρελ!
Δεν πρόκειται να επαναληφθεί
το 2008! Κάθισε κάτω!
Επανάληψη των εξετάσεων;
Ελάτε, τώρα…
Θέλουμε πράγματι, να πούμε
στους νεαρούς μαθητές μας…
…που διάβασαν σκληρά, και έπιασαν
την καλυτερη βαθμολογία της πολιτείας…
…ότι θα ανταμειφθούν
με καχυποψία;
Εγώ δε θέλω.
Βρίσκω αυτές τις
κατηγορίες ανησυχητικές.
Και ειλικρινά…
απερίσκεπτες
Έδωσα όλο μου τον εαυτό σ’ αυτό το
σχολείο, και ξέρω ότι δεν είμαι τέλεια.
Αλλά δείξτε μου τον
τέλειο δάσκαλο. Δεν μπορείτε.
Υπάρχουν δάσκαλοι σε αυτό το
σχολείο, που παίρνουν ναρκωτικά.
Παίρνουν, παίρνουν
ναρκωτικά.
– Παίρνουν.
-Παίρνουν.
Παίρνουν.
Γουόλι, θυμάσαι τι σου
είπα για τους δασκάλους…
…που κάνουν χρήση και
κατάχρηση ναρκωτικών;
Γαμώτο! Και το
μαθαίνω αυτό, τώρα;
Πού είναι; Πού
είναι, αγόρι μου;
Όχι, αυτό είναι το δωμάτιό μου.
Γαβγίζουν σε λάθος δωμάτιο.
Σας παρακαλώ.
Μην αγγίζετε το σκυλί!
Το σκυλί σας
κάνει λάθος.
– Ναι.
– Δεν θα βρείτε τίποτα εδώ.
Είναι άδειο.
– Σας το είπα.
– Ίσως έχει ψεύτικο πάτο.
Αυτό δεν είναι δικό μου.
Δεν είναι καν
το γραφείο μου.
Μην ανησυχείς, Έμι.
Θα σε βοηθήσουμε.
Τέρας!
– Ηρέμησε, κυρία μου.
– Γαμώτο! Τι στο διάολο!
Έκλεψα το γραφείο της.
Εξετάστε τα ούρα μου!
Κοιτάξτε!
Εξετάστε τα ούρα μου!
Ήταν άλλη μία υπέροχη
χρονιά, εδώ στους Τζαμς.
Ενώ έρχεται το καλοκαίρι…
…ήρθε η ώρα να πούμε αντίο,
σε άλλη μία σχολική χρονιά.
Και επίσης, σε μία
από τα μέλη μας.
Την Έμι Σκουίρελ.
Μετά από έξι χρόνια…
…η Έμι θα μετατεθεί
σε άλλη περιφέρεια.
– Λόγο! Λόγο!
– Λοιπόν…
Γουόλι, σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου
λόγια, και σας ευχαριστώ όλους.
Η απόφαση που πήρα μόνη μου
να φύγω, ήταν πολύ δύσκολη.
Αλλά όταν ο επιθεωρητής
σου ζητά προσωπικά…
…να δουλέψεις σε ένα από τα
χειρότερα σχολεία στην πολιτεία…
…τότε, λέτε, ναι!
Και ανυπομονώ να ρίξω
όλη μου την ενέργεια…
…στους μη προνομιούχους
μαθητές, του Malcolm X.
Σας ευχαριστώ.
Ελίζαμπεθ, άκου. Αφού
η Έμι πήρε μετάθεση…
…ίσως θα μπορούσαμε οι δυο μας,
να ξεκινήσουμε απ’ την αρχή.
Γεια σου, Σκοτ
Ντέλακορτ, εσύ;
Φεύγω.
Ελίζαμπεθ.
– Υπόγραψε την επετηρίδα μου.
– Κράτα τις μπάλες μου.
Θα γράψω το
τηλέφωνό μου…
…σε περίπτωση που θες μια
βόλτα, μετά την επέμβαση.
Ένα επιπλέον χέρι βοήθειας, για να ελέγξεις
αν τα μοσχεύματα έχουν μπει σωστά.
Σ’ ευχαριστώ.
Δεν θα διδάξεις την
επόμενη χρονιά, έτσι;
Δεν ξέρω. Είναι το μόνο
πράγμα, που είμαι καλή.
Απλώς σκέψου, μήπως κάνεις
κάτι άλλο. Οτιδήποτε.
Κάποια άλλη δουλειά
σε όλο τον κόσμο.
Ξέρεις;
Μ’ εμάς τους δύο, δεν
πρόκειται να συμβεί ποτέ.
– Είναι προφανές.
– Πώς θα ήταν;
Πού μένεις;
Σε ένα παράξενο διαμέρισμα,
μ’ ένα παράξενο συγκάτοικο;
Ο παράξενος συγκάτοικός μου έφυγε.
Τώρα είμαι μόνο εγώ, και τα σκυλιά.
Πώς σκυλιά έχεις;
– Τέσσερα.
– Τέσσερα σκυλιά;
Τέσσερα Ντόμπερμαν.
– Έχεις οικογενειακή περιουσία;
– Ναι, φυσικά.
Μιλάμε για τριψήφια.
Περίπου 700 δολάρια.
Βασικά, αν ήταν να
βγω έξω μαζί σου…
θα έπαιρνα την συνειδητή απόφαση
απόφαση να βγαίνω μ’ ένα γυμναστή…
…που ζει σε μια καλύβα
με τέσσερα σκυλιά;
Προτιμώ να το βλέπω, σαν δυο
άτομα με υπέροχα κορμιά…
…που μοιράζονται αυτά
τα κορμιά, μεταξύ τους.
Να δίνει ο ένας στον άλλο
το δώρο του κορμιού του.
Στην πραγματικότητα, τίποτα
απ’ όλα αυτά δεν έχει σημασία.
Βγαίνω με κάποια.
Αλήθεια;
Συγχαρητήρια.
Δεν το ήξερα.
Είμαι ηλίθια.
Απλώς, σου κάνω πλάκα.
Νομίζω ότι το άξιζα αυτό.
Σίγουρα.
Νομίζω ότι είναι καιρός να
καταλάβεις ότι όλος ο κόσμος…
Θα τα ξαναπούμε,
γυμναστή.
Ας το κάνουμε ξανά.
Τρεις μήνες μετά
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΚΑΙ
ΠΑΛΙ ΣΤΟΥΣ ΤΖΑΜΣ
Γεια σου, Ελίζαμπεθ.
– Γεια σου, Λιν. Πώς πέρασες το καλοκαίρι;
– Τέλεια.
Πήγαινα στο ζωολογικό κήπο
σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο.
Ακούγεται τέλειο.
Δεν άλλαξες
το στήθος σου.
Το ξανασκέφτηκα, και είδα
ότι δεν το χρειάζομαι.
Και το κάθε βυζί
είναι πολύ ακριβό.
Ναι, πρέπει να
έχεις και τα δύο.
Και γνώρισα κάποιον.
Πες μου τα όλα! βρήκες
τον Πρίγκιπά σου;
Κάτι τέτοιο.
– Θέλεις να πάμε για φαγητό αργότερα;
– Φυσικά, εγώ κερνάω.
Όχι, πλήρωσες την τελευταία
φορά. Ας τα μοιραστούμε.
Εντάξει.
Εσύ με την κάπα.
Είσαι πρώτος.
Πάμε!

Categories: Movie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

Gone 2012 Spanish en Español

movie image

Descarga subtítulos de Gone 2012 Spanish en Español

12 HORAS
– ¿Vas a saludarme?
– Puede que después del examen.
Ahora tengo que concentrarme
en la teoría de productividad marginal.
Te preguntaría qué es,
pero temo que me lo explicarías.
¿Necesitas algo?
Tengo anfetaminas,
barbitúricos, de todo.
Qué atenta.
¿Qué son unas drogas entre hermanas?
Fuiste al parque hoy, ¿no?
Prometiste que no irías.
¿Sabes qué? Lo siento.
Trato.
Todos los días.
¿Cómo te sentirías
si yo llegara borracha?
Lo detestaría.
Correcto. Estarías a los gritos.
No me pidas que no me enoje.
¡Yo atiendo!
El primo de Billy llega mañana…
…¿cenas con nosotros el domingo?
Cierto.
Espera.
En vez de esperar a sentirte mejor
antes de conocer a alguien…
…¿por qué no conoces a alguien
a ver si te sientes mejor?
Es una cena sin importancia,
y él es muy apuesto.
Te lo prometo. Y muy inteligente.
Sé que te gustará.
Te dejamos saber por la mañana,
¿de acuerdo?
– Necesito mover tu auto.
– Llévate el mío.
Gracias. No te esfuerces demasiado.
Muy bien, querida.
Tranquila. Tranquila.
Tranquilízate.
– Lo haré.
– ¿Qué harás?
Iré a cenar con ustedes.
Gracias.
– ¿Qué es lo peor que puede ocurrir?
– Que te diviertas.
– ¿Vas a dormir?
– Sí. Mañana sigo estudiando.
Despiértame cuando llegues.
– Como a las 6:30.
– Perfecto.
Trae algo dulce así engordamos juntas
después de mi examen.
Trato hecho.
– Es Billy en la otra línea.
– Dulces sueños.
Te quiero.
– Dijo sí al domingo.
– Genial.
El próximo sonido que oirás…
…seré yo lavándome los dientes.
Por favor.
Olvídalo. Si voy ahora,
jamás me iré a dormir…
…y aún tengo mucho por leer.
Bien. Tendré que abrazar mi almohada.
No molestes a la pobrecita.
O podría ir a verte.
Sólo necesito 10 minutos.
Tan considerado.
Buenas noches, Billy.
La dolorosa.
Gracias.
¿Algo más, señor?
La cuenta.
– Aquí tiene.
– Gracias.
Tres de queso a la parrilla.
– ¿Fuiste a Prospect?
– Cuando tú estabas en sexto grado.
No pareces tan vieja.
Ya, viejo. No tienes chance.
Y yo estoy aquí.
Te he visto antes. ¿Eres famosa?
Sí. Por eso trabajo aquí,
para mantenerme humilde.
Hoy estás de suerte.
Mira, por una taza de café.
Mira, ni siquiera lo atendí.
Esa no es tu mesa.
Pero es mi cliente y se está mudando.
¿Ves lo que pasa cuando tratas bien
a la gente? Cosas buenas.
Recuerda
¡Sonríe!
Nos vemos el lunes.
– Espera. Te acompaño a tu auto.
– Estoy aquí afuera.
¿No me crees?
Dulces sueños.
Buenas noches.
¡A despertarse!
Hora de levantarse.
¿Molly?
¿Oyes ese sonido? Soy yo no riéndome.
¡Vamos, Molly!
Es Molly. Deja tu mensaje.
Soy yo. Llámame en cuanto oigas esto.
Inmediatamente. No importa
qué estés haciendo.
Hola. Soy demasiado genial
como para atender tu llamada.
Billy, habla Jill.
Llámame en cuanto te despiertes.
Gracias. Adiós.
Sargento Powers.
Hola, Jill. Estoy un poco ocupado.
– Es urgente.
– De acuerdo.
– ¿Aquí?
– ¿Por qué no?
Regresó.
Regresó por mí. Entró a mi casa…
…y se llevó a mi hermana
porque yo no estaba ahí.
Esa es mi hermana, Molly.
Me mudé a esa casa hace seis meses…
…y hace un mes…
…Molly me dijo
que le costaba demasiado vivir sola…
…y me preguntó
si podía mudarse conmigo.
Pero creo que él no sabía
que ella vivía ahí.
¿Qué le hace pensar
que su hermana fue raptada?
Porque hablé con ella anoche.
Se iba a dormir.
No creo que se marcharía
en medio de la noche…
…sin dejar una nota. Especialmente
después de lo que me ocurrió.
Tiene un examen muy importante hoy.
Estaba estudiando.
Dejó todos los libros tirados…
…y tenía puestos
una camisa de piyama y unos bóxers…
…los cuales no pude encontrar.
Sé que los tiene puestos.
Nadie está escribiendo nada.
– ¿Algo más?
– Encontré su arete en el piso.
Es un arete de diamantes…
…regalo de graduación de mis padres…
…y anoche los tenía puestos.
Regresó. Este tipo ha regresado.
Sé que regresó.
Tranquila, Jill.
Por favor, toma asiento.
¿Había señales de una entrada forzada?
No. La primera vez tampoco.
Nunca descubrieron cómo entró.
¿Y el auto de Molly?
Me llevé su auto
y dejé el mío estacionado.
Por eso asumo
que él creyó que yo estaba sola.
¿Y el celular de Molly?
Lo guarda en su bolso.
Usa el teléfono de casa.
– ¿Y su bolso?
– No está.
¿Se llevaron tu bolso
cuando te raptaron?
– No.
– ¿Faltaba algo más?
No. ¡Sí! Una vieja foto de ella…
…de su anuario escolar.
¿Se llevó una de tus fotos
cuando te raptó?
¿Molly tiene novio?
Sí. Lo llamé. Está durmiendo.
Puede que Molly esté con él.
No la noche antes de un examen.
Tenía mucho que estudiar.
– Pero ¿es posible?
– No.
La respuesta es no.
Jill, este tipo podría perseguir
millones de otras muchachas.
¿Por qué regresaría por ti?
Porque soy la única que escapó,
que conoce su secreto.
Sé lo que hace en Forest Park.
Podría haber raptado
a cualquiera de ellas.
Todas desaparecidas.
Si Molly te contacta,
llámanos de inmediato.
De lo contrario, nos vemos el lunes.
¿Lunes? ¡Es viernes! Es viernes.
La semana pasada…
…una estudiante
sobresaliente desapareció.
Su familia dijo que la habían raptado…
…porque era muy responsable…
…y jamás desaparecería
sin decirle nada a nadie.
Había “desaparecido”
a un hotel en Walla Walla, Washington.
Conoció a un muchacho en una fiesta
y decidió ser impulsiva por una vez.
Srta. Conway…
…los adultos tienen
derecho a desaparecer.
Cuando vino a matarme,
era el final del día.
Me dijo: “Es hora.”
Eso me dijo. “Es hora.”
Va a matarla esta noche. Por favor.
Es la única familia que tengo.
Vamos.
– Oíste lo que dijo el teniente.
– ¡No!
Ya basta, Jill.
No has dormido. Está todo en tu cabeza.
Vete a tu casa a dormir.
Soy nuevo aquí,
pero voy a revisar tu archivo.
Detective Hood. Si necesitas algo…
…no dudes en llamarme.
Dame tu número.
Ingrésalo.
Está totalmente convencida.
¡Si mi hermana muere, es su culpa!
Apuesto a que es Molly.
– ¿Molly está contigo?
– No. ¿Por qué?
Regresé a casa anoche,
no estaba y no dejó una nota.
Mierda. No crees que haya recaído, ¿no?
¿Crees que esté bebiendo?
No. Estoy en la estación de policía.
Te llamo.
No está con su novio.
Porque quizá tiene dos novios.
¿Nunca pensaste en eso?
Jill, ¿Por qué no te vas a dormir?
Dormiré cuando él esté muerto.
No irá a buscarlo, ¿no?
No te preocupes. No lo encontrará.
No existe.
El año pasado,
pocos días después de Pascuas…
…un escalador ve a Jill
en la sección norte del parque.
Está cubierta de lodo, muerta de frío…
…gritando cómo un tipo
entró a su casa, la raptó…
…y la arrojó a un pozo
en medio del bosque.
Llamamos a Homicidios
porque dijo que no era la única…
…que había restos humanos en el pozo.
Así que, por supuesto,
salimos a investigar.
Equipos de búsqueda, perros,
unidades aéreas, de todo.
Adivina qué. Nada.
Ningún pozo,
ninguna indicación en la casa.
Examinamos a Jill.
No tenía heridas defensivas.
Ninguna señal de contacto sexual,
ningún ADN ajeno.
Y no puede identificarlo.
Todo el día en un pozo, ¿y nunca lo vio?
Y tiene un historial mental.
Hace un par de años, perdió…
…a ambos padres en pocos meses.
Acaba con tendencias suicidas
en la unidad psiquiátrica.
Comenzamos a encontrar discrepancias
y reacciona mal.
Tuvimos que internarla
en Saint Joseph’s…
…contra su voluntad.
La trataron por unos meses.
– Cielos.
– Pero insistió con su historia.
Ahora, cada vez que alguien desaparece,
cree que fue el tipo…
…y viene a romperme las bolas.
Podría mudarse conmigo.
Me gustan un poco locas.
¿Quieres trabajar conmigo, Hood?
Cambia tu manera de pensar.
Si quieres perseguir mujeres,
hazte bombero. ¿Entendido?
Sí, señor.
Bien.
– Hola.
– ¿Alguna novedad de Molly?
– No, te hubiese–
– No fue al gimnasio.
Puede que esté estudiando
con unos amigos de Economía.
– ¿En sus piyamas?
– Llevó ropa para cambiarse.
– Todos sus libros están aquí.
– ¿Todos? ¿Estás segura?
Si encuentro la lista,
puedo llamar a otros estudiantes.
Buscaría en su escritorio.
Correcto.
Cielos, qué organizada.
Le dije a la policía
que nunca se iría sin avisarme…
…pero no les importó.
Aquí está.
– ¿A qué hora es su examen?
– Mediodía.
Si no la encuentro,
iré a ver si fue a rendir el examen.
Y estás segura
de que no salió a emborracharse, ¿no?
Sí. ¿Tú no?
¿Y eso?
Dijiste que los tenía puestos.
– Son diferentes.
– Son los únicos que tiene.
No, tiene otros con franjas azules
y las mismas flores.
– ¿Qué?
– Sólo he vistos esos.
Sé lo que tenía puesto, Billy.
Tienen franjas azules, Billy.
Sra. Cermak, me preguntaba
si podía ayudarme con algo.
No me has dicho una palabra
desde que te mudaste…
…¿y ahora quieres mi ayuda?
Lo siento.
No fue mi intención ser poco amistosa.
Soy muy reservada.
¿Qué pasa, querida? ¿Qué sucede?
Mi hermana desapareció
mientras yo trabajaba anoche.
Me preguntaba
si había oído algo después de las 11:00.
Dios santo,
estoy profundamente dormida a las 10:00.
Herb también. No existimos a esa hora.
¿Llamaste a la policía?
Sí. No les importa.
¿Sabes con quién hablaría?
Con Conrad Reynolds.
No ha dormido ni una noche
desde que su esposa falleció…
…y eso fue hace 12 años.
Pero ten cuidado. Es muy excéntrico.
Gracias.
¿Qué quieres?
Hola, Sr. Reynolds.
Soy Jill Conway. Vivo enfrente.
Alguien se robó mi bicicleta
mientras yo dormía…
…y me preguntaba
si usted había oído o visto algo anoche.
No me entrometo en las
cosas de los demás. Haz lo mismo.
Espere.
Yo tampoco me entrometo,
pero si hay un ladrón…
…tan descarado como para robar
mi bicicleta del jardín…
…¿qué más hará?
Piense. Por favor, Conrad.
¿No vio pasar a un extraño…
…o a un auto que no reconoció?
¿Nada?
Bien. Gracias, de todas maneras.
Hubo un ruido.
Un idiota tocó la bocina
dos veces bien fuerte.
– ¿En medio de la noche?
– Después de la 1:00.
Sé porque estaba viendo
mi programa favorito.
¿Pasaron sin detenerse?
No, estaban estacionados
en esa casa amarilla.
Esa es mi casa. ¿Estaban en la entrada?
Sí. Estuvieron sentados un rato
y luego se marcharon.
– ¿Vio al conductor?
– Estaba demasiado oscuro.
Pero la camioneta era azul y gris.
Un cerrajero o un plomero, creo.
“A toda hora” decía el cartel.
No sé por qué un plomero
se robaría una bicicleta.
Yo tampoco. Muchas gracias.
Si lo ves, dile que no me gustó
para nada tanto ruido.
Estoy solo desde que murió mi esposa.
Lo sé. Lo siento.
Debe ser difícil dormir solo.
Imposible.
Gracias.
CERRAJERO
A TODA HORA
¿Te conozco? Casi nos matas.
– Disculpa.
– ¿Por qué me perseguías?
No, venía aquí
y me metí en el carril equivocado.
Ven. El jefe está adentro.
¡Cliente!
¿Ya regresaste?
Me llevé la Kwikset equivocada.
Quiere la 665.
Henry Massey. ¿En qué puedo ayudarte?
En realidad, necesito información.
Bien.
¿Tuvo un trabajo en Hardy anoche,
a eso de las 2:30?
¿Está seguro? ¿Puede confirmarlo?
Mi hijo trabaja
de las 6:00 a la medianoche.
Si alguien llama después de eso,
yo me hago cargo.
Anoche estuvo muy tranquilo.
No tienes aspecto de policía.
¿Por qué no almorzamos enfrente
cuando termines?
Suena bien.
– ¿De qué se trata todo esto?
– No, gracias.
Vine por las dudas.
A las 2:30 esta mañana…
…una bocina despertó a mi abuela…
…y ella miró por la ventana
y vio a su Cadillac…
…frente a una de sus camionetas
en la calle.
Le estaban robando el auto
y el tipo que intentaba escapar…
…estaba bloqueado por su camioneta.
Se cruzaron muy lentamente y pensé…
…que quizá su conductor había visto
al ladrón.
– ¿Una camioneta nuestra?
– Sin duda alguna.
¡Despierta, Nick!
Necesito hablar contigo.
– ¿Alguna vez trabajé en tu casa?
– No.
Saluda a nuestra visita.
Hola.
Voy a preguntarte algo, hijo.
Miente y te envío de regreso
con tu madre, ¿entiendes?
¿Condujiste la camioneta anoche?
Como te dije.
Una de tus camionetas estaba
en mi calle anoche…
…y es muy importante
que sepa cómo llegó ahí…
…porque un crimen fue cometido.
¿Qué clase de crimen?
¿Qué demonios te importa
si no estabas conduciendo?
– Sólo por curiosidad.
– Olvídate de eso.
Parece que tu abuela se confundió.
– ¿Qué demonios haces?
– ¡Atrás!
¡Cielos! ¡Perra demente! ¿Qué te hice?
¿”Perra”? ¿Eso le dijiste a mi hermana
cuando la raptaste?
– ¿De qué estás hablando?
– ¡Este recibo!
¡Anoche a las 7:04!
¡Comenzaste a las 6:00!
¡Sí estabas conduciendo porque mentiste!
Tranquila. Otra persona condujo
la camioneta.
Este tipo necesitaba mover
unas herramientas, ¿de acuerdo?
Me dio $200 por usarla por unas horas.
Cuando regresé del club…
…ya estaba estacionada aquí.
– ¿Cómo se llama?
– Digger.
¿Ese es su nombre?
No sé. Dijo que se llamaba Digger.
– ¿Qué aspecto tenía?
– Era alto. Usaba un sombrero.
¿Eso es todo? ¿No sabes dónde vive?
– Apenas los vi por cinco minutos.
– ¡Piensa!
¿Adónde demonios te fuiste, Nick?
¡Detente!
¡Cielos!
¡Haces bien en irte de aquí!
Cielos, el sargento tiene muy mal genio.
Hice un chiste
y casi me arranca la cabeza.
Eres demasiado susceptible.
¿Cuánto tiempo estuviste incapacitado?
– ¿Eres de Homicidios?
– Sí, y es su tercer día. Sé amable.
¿Qué pasó?
Jill Conway entró
a la camioneta de un cerrajero.
Cuando el muchacho la descubrió,
ella sacó una .38.
Mierda.
Tengo una idea mejor.
¿Por qué no me prestas atención?
Porque estoy tratando
de salvarle la vida a mi hermana.
¿Qué contiene el recibo? Apresúrate.
Tres rollos de cinta, laminado plástico,
15 metros de soga…
…kerosene y una linterna,
todo comprado por el mismo tipo…
…cuya camioneta estaba estacionada
afuera de mi casa.
Dijo que le alquiló la camioneta
a un tipo llamado Digger.
¿”Digger”? ¿Como en “excavador”?
Entiendo.
Espera.
CONTINUACIÓN DEL INFORME
¿Estás portando un arma, Jill?
Presta mucha atención.
Fuiste internada en una institución
en contra de tu voluntad.
Eso quiere decir nada de armas de fuego.
Así que regresa de inmediato
con esa arma…
…o la situación va a empeorar
rápidamente, ¿de acuerdo?
¿Jill?
No tengo tiempo para esto.
¡Mierda!
– ¿Qué quieres?
– Habla Hood, en línea privada.
Revisé tu archivo
y creo que tienes razón.
Creo que el mismo tipo raptó a Molly.
Hablé con mi jefe, el teniente Bozeman.
– ¿Y?
– Me estoy jugando el trabajo.
Lo convencí.
Me dio el caso.
Soy el investigador principal.
La encontraré.
Lo haremos juntos.
¿Hola? ¿Estás ahí?
– Sí.
– Dime dónde estás.
Iré por ti,
resolveremos el problema con el arma…
…y examinaré el recibo.
Iremos a visitar la cerrajería,
¿de acuerdo?
Puede que hasta vayamos a Forest Park.
– No. Vas a encerrarme.
– ¿Qué? No.
Quiero ayudarte, Jill.
Debes confiar en mí.
No puedes hacerlo sola.
Observa.
Tenemos una 12-34 armada.
¿Saben lo que significa eso?
Si mata a alguien,
seremos los responsables.
Arréstenla.
Jill desactivó el navegador
en su iPhone.
Busquen su placa
y transmitan una alerta.
Averigüen de dónde provino
la última llamada.
¿Y se casó contigo? ¿Qué le pasa?
Nunca se lo dije.
Central a unidades,
prepárense a recibir una alerta.
¿Qué iba a decirle?
“Nena, me acosté con tu hermana
hace cinco años…
…pero de haber sabido
que nos casaríamos…
…no lo hubiese hecho.”
Localicen placa de Oregón
211 David Carlos Bueno.
Saab azul 1988 registrado
a nombre de Jillian Tyler Conway.
1,52 de altura, ojos azules, rubia.
Deben considerarla armada y peligrosa.
– ¿La hermana no dijo nada?
– Como una tumba.
Sabe que si dice algo,
jamás volveré a acostarme con ella.
FERRETERÍA W.C. WINKS
– ¿Alguna novedad?
– No fue al examen.
¿Sabes qué es extraño?
Tampoco fue Trey Burgess.
¿Quién?
Hicieron un proyecto juntos
el primer cuatrimestre.
Siempre intenta convencerla
de fumar yerba.
El asistente me dio su dirección.
Vive en los dormitorios.
– Willard Hall.
– Viví ahí el primer año.
Estoy a cinco minutos de ahí.
¿Qué número?
– ¿Estás segura?
– Sí, dámelo.
¿Y tú? ¿Averiguaste algo?
Puede ser. Te llamo.
Hola. ¿En qué puedo ayudarla?
Le va a resultar extraño,
pero mi abuelo desapareció anoche…
…y quería ver si podía ayudarme.
Tiene un caso severo de Alzheimer.
La primera vez que un hombre
le pega a su esposa, ella es la víctima.
Le segunda vez, es una cómplice.
Severa.
¿Ese no es nuestra alerta? ¿El Saab?
216 DCB.
Claro que sí.
– 641 a Central.
– Adelante, 141.
Localizamos al vehículo sospechoso.
Su vecino dijo que lo vio
con su amigo…
…pero no sé con cuál de sus amigos.
Pero encontré este recibo.
Parece que vinieron a las 7:04.
¿Tiene cámaras de seguridad?
No. No somos Home Depot.
¿Estaba trabajando ayer a las 7:04?
Siempre estoy trabajando. Soy el dueño.
¿Quizá recuerde a mi abuelo y su amigo?
Porque era–
Señor, puede pagar adelante.
– Vuelva pronto.
– Eso haré.
– ¿La avistaron?
– Negativo. No estamos seguros.
Esperen por las unidades de apoyo.
Esperando por las unidades de apoyo.
– Fue una venta grande.
– Sí, me acuerdo.
Pero no fueron dos personas, sólo una.
No era su abuelo. Tiene unos 40 años.
Sé quién es.
Mi abuelo solía ir de pesca con él.
Se llama Digger. Ese es su apodo.
No sé su nombre verdadero.
¿Pagó con tarjeta de crédito?
No. Pagó con efectivo.
¿Recuerda algo más de él?
Sé que conduce
un Chrysler Imperial 1990…
…con 283 mil kilómetros.
Lo sé porque me lo dijo.
Estaba muy orgulloso de ese vejestorio.
Lo estacionó adelante.
– ¿De qué color era?
– Una especie de bordó.
¿Le puedo dejar mi teléfono
por si recuerda algo más?
Sé dónde vive. ¿Qué tal?
Me dijo que la gerencia
del Hotel Royal…
…lo había desalojado porque su auto
ocupaba demasiado espacio.
– ¿Pueden desalojarlo por eso?
– Supuse que estaba bromeando.
No sé. Nunca oí algo así. ¿Hotel Royal?
– En Halsted, creo.
– Gracias. Muchas gracias.
De nada. Espero que lo encuentre.
Emergencia femenina.
¿Puedo usar el baño?
Seguro. Por aquí. Está en el fondo.
Adelante.
¿Qué sucede, oficiales?
Estamos buscando
a la dueña de un vehículo.
Es una joven, rubia, ojos azules.
No sé si es ella…
…pero hay alguien así en el baño.
– ¿Dónde?
– Ahora regresa.
Enséñeme.
¿Puede apurarse?
¿Hola?
¡Tenemos disparos!
¡Un disparo en el baño!
¡Policía! ¡Abra la puerta!
¡Al suelo, al suelo!
Se fue.
Escapó.
Salió por el lado sur del edificio.
– ¿Tienen un cigarrillo?
– No fumamos.
Disculpa.
Yo tampoco debería.
Mi mamá murió de cáncer a los 47.
Fue de lo peor. Muy trágico.
¿Les gusta el vecindario?
Estoy pensando en mudarme aquí.
Está bien.
Nuestra escuela queda a dos cuadras.
Almorzamos en casa.
¿Cuán patético es eso?
No hay nada que hacer aquí.
El mall queda muy lejos.
Sí, detesto eso.
Bueno, adiós.
Sé de algo que sería muy divertido.
¿Les gustaría ver
a Justin Bieber en el Rose Garden?
¿En serio? Recién estuvo ahí.
No pensé que regresaría.
Sí, mi hermano se encarga de sus giras.
Cené con él tres veces.
Puedo conseguirles
pases a los bastidores.
– ¡Cielos!
– No hablas en serio.
¿Cómo es Justin?
¿Dónde está el policía malo,
completando mi orden de arresto?
Jill, habla Hood. Escúchame.
Si no quieres hacer tu trabajo, bien.
Pero no te interpongas.
Mi mamá.
– Dijiste que estaba muerta.
– Es una historia muy larga.
– ¿Qué? Déjame en paz.
– ¡Es importante, Trey! Abre.
No me iré.
– ¿Qué quieres?
– Te perdiste el examen.
Sí, tuve un show anoche.
¿Quién demonios eres?
– La hermana de Molly.
– ¿Quién?
– Ella tampoco fue.
– ¿Y?
¿Fue a tu show anoche?
Me odia. Me considera un adicto.
¿Por qué iría a mi show?
– Quiero entrar.
– No está aquí.
¿Molly?
¡Molly!
Perra demente.
Cancelen la búsqueda.
Avisen a las unidades.
– La perdimos. Escapó.
– Puede que no.
Su última llamada
fue desde la calle Tyler.
Dentro del perímetro.
Puede que esté escondida.
¿Quién necesita este problema?
Llama a las compañías de taxi
y autos de alquiler. ¡Encuéntrala!
¡Sonríe!
Mierda.
Disculpa.
– ¿Vives por aquí?
– Sí.
Estaba con un amigo el otro día…
…y un tipo le pegó a mi auto
y siguió de largo.
Su hermanito miró por la ventana
y vio a este vejestorio.
– Un Chrysler Imperial.
– Sí, ese es Jim Lapointe.
– ¿Quién?
– Vive debajo de nosotros. 2A.
Gracias.
No está loco, ¿no?
No va a dispararme en la cabeza…
…si le pido la información
de su seguro, ¿no?
Es posible.
Mi novia dice que
tiene ojos de violador.
Gracias.
¿Hola?
¡Ayúdenme!
¡Ayúdenme!
¡Ayúdenme!
ESTRELLA DE LA SUERTE
– ¿Desea algo más?
– Sólo la cuenta.
¡Soy el conserje! ¿Por qué hiciste eso?
Creí que eras otra persona.
No tienes derecho a tocarme.
¡No tienes derecho a husmear
en propiedad privada!
Tienes razón. Lo siento.
¿Estás bien?
Este tipo, Lapointe,
¿dejó su nueva dirección?
No. Se mudó al norte.
– ¿A dónde?
– Me lastimaste la muñeca.
¿Dijo a dónde?
Sólo dijo que tenía unas cosas que hacer
antes de irse.
¿Te debe algo de dinero?
Solía trabajar de jardinero
para mi tía que falleció.
Le dejó $20.000 en su testamento.
– Vaya jardinero.
– Sí. Estaba loca.
Y era muy mala.
No me dejó ni un centavo.
Yo hacía todo por ella.
Y justo hoy se descompone mi auto.
– ¿Quieres ganarte unos dólares?
– Siempre.
– ¿Tienes un auto?
– Apenas.
Es una porquería.
Siempre dije que cuando conociera
a alguien como tú costaría dinero.
Pero yo sería quien pagaría.
Debo estar loco.
– A esta hora mañana, ¿no?
– La llave en el paragolpes.
– ¿Lo juras?
– Sí.
– ¿Y si no regresas?
– Quiere decir que estoy muerta.
– No puedo creer que la involucraron.
– Es mi trabajo.
De necesitarla, la hubiese llamado.
Usted lo sabe.
Bajo circunstancias normales,
por supuesto.
Dime qué ocurrió.
Hablamos de que regresaría…
…como si nunca fuese a ocurrir,
como si fuera paranoica.
Pero nos equivocamos y se llevó a Molly.
Si algo le ocurre, le juro–
La policía me dice
que tienes una pistola.
¡Sí, tengo una pistola!
¡Si me entrego,
nadie la buscará y él la matará!
Presta atención, cariño.
Respira profundo y escúchame.
Has sufrido muchísimo
este año pasado…
…pero finalmente
comprendiste tu ansiedad…
…y que nunca ibas a
dejarte llevar por ella.
¿No aprendiste eso?
La policía cree que él nunca existió.
Yo creo que él existe.
Sé que lo que te ocurrió fue real.
– Me crees, ¿no?
– Sí.
Pero también sé que no ha regresado.
Cuando Molly se comportó
de manera irresponsable…
…cuando no estaba donde tú querías,
eso te trajo recuerdos.
¡Dios!
Jill, se fue y nunca regresará.
Él pertenece al pasado ahora.
Querida, ven ahora mismo
y conversaremos.
Antes de lastimar a otro o a ti misma.
Iré a verla.
– Pero sólo si primero hace algo.
– ¿Qué?
Dígale al sargento Powers
que se vaya y yo iré a verla.
¿Qué estás diciendo?
No hay policías aquí.
Es una mentirosa.
– No, yo–
– Estoy estacionada abajo.
Veo su auto particular
estacionado delante del mío.
– Jill.
– Estoy pensando con claridad.
Está abajo.
La sospechosa está abajo.
Asegúrense que no huya.
Alto.
El que no se escondió se embroma.
¿Dónde están mis niños?
No puedo encontrarlos.
¿Están tocando el timbre?
Necesito hablar contigo.
Salgan, niños. Mi amiga está aquí.
Luego seguimos jugando.
¿Por qué no ven TV? Buenos escondites.
Jamás los hubiese encontrado.
Pasa.
Jamás los hubiese encontrado.
¿Has dormido?
Molly desapareció anoche.
Fue el mismo tipo que me raptó a mí.
Pronto oscurecerá y la matará.
Creo saber quién es.
Creo que es ese cliente.
El que nos dejó esa propina,
el que se está mudando.
– ¿Jim?
– ¿”Jim”? ¿Sabes su nombre?
– Sí.
– ¿Lo conoces bastante bien?
No. Viene cada dos semanas. Conversamos.
– ¿Te preguntó por mí?
– No.
Me observa. Anoche
se sentó en mi mesa por primera vez.
Lo único que dijo fue:
“Más café, por favor.”
Creo que tenía miedo
que reconociera su voz.
Es hora.
Cielos.
¿Nunca pudiste verlo bien?
– ¿Alguna vez viste su auto?
– No.
¿No sabes nada más de él?
En realidad, no.
Vive solo.
Consigue algún que otro trabajo.
Me dijo que se mudaba porque no
le gustaban las mujeres de aquí.
Le pregunté: “¿Por qué?”
“Demasiado flacas.”
Le dije: “Eso es un cumplido.”
¿Nada más?
– Bueno…
– ¿Qué?
Dime.
Tengo su número de teléfono.
Lo tiré aquí.
Me lo dio anoche.
Creo que deberíamos
dárselo a la policía y–
Jill.
No hagas esto, Jill.
Por favor, necesitas ayuda.
– ¿Estás bromeando?
– Vamos.
– Comenzó.
– Sí, está acelerando.
Bronco naranja.
Placa de Oregón
071 Carlos, Bueno, Víctor.
Jill acaba de visitar a su amiga.
Ella oyó sirenas y está asustada.
Hay una persecución en ese vecindario.
¿Y Hood?
Su madre está enferma.
Le está llevando sopa.
Genial. Pregúntale a Central
qué están persiguiendo.
951, rumbo sur en Carver.
Perdimos de vista al vehículo.
– Apagó las luces. Tomó el callejón.
– Entendido.
Ahí está.
¡Bien! ¡En el auto, muestre las manos!
– ¿Qué demonios haces aquí?
– ¿Dónde están tus llaves?
– ¿Por qué?
– Dámelas, por favor.
Si me capturan,
van a volver a internarme.
Van a hacerme mil preguntas…
…que no podré responder,
porque creerán que estoy loca.
Van a tomar notas…
…y me forzarán a tomar pastillas
y, cuando me rehúse…
…me creerán más loca aún.
Mientras tanto, Molly estará muerta…
…enterrada en un pozo
en Forest Park…
…junto a las otras muchachas
que nadie está buscando.
Y, algún día,
alguien se topará con los huesos.
Y la policía dirá:
“La muchacha Conway tenía razón.”
Y continuarán viviendo sus vidas.
Pero yo jamás podré hacerlo…
…porque sabré que no hice
todo lo posible por salvarla.
¿Cómo te sentirás tú sabiendo
que no me ayudaste?
– Mamá, tengo hambre.
– ¿Sí? ¿Qué quieres, cariño?
¿Quieres una manzana?
Mis llaves están
en mi bolso en el escritorio.
No regreses aquí.
– Habla Jim.
– Hola.
¿Quién habla?
– Jill.
– ¿Qué Jill?
Sabes quién soy.
Sé quién eres.
Sé que tienes a mi hermana.
Disculpa, no sé de qué estás hablando.
Hace meses que me observas.
Finalmente,
anoche te sentaste en mi mesa…
…y luego fuiste
y entraste a mi casa…
…e ibas a raptarme a mí,
pero raptaste a mi hermana.
– ¿Jill de Estrella de la Suerte?
– ¡Sí! ¡Ya basta!
Te dejé una buena propina anoche.
¿Y luego fui a tu casa a raptarte?
¿Por qué haría eso
sabiendo que trabajas el turno noche?
Pero tienes razón en una cosa.
Sé quién eres.
Eres la pobre muchacha que fue raptada.
Aquella a quien nadie le cree.
La policía dijo que era una broma,
que estabas loca, ¿no?
Cerdos.
Suena como
que no la estás pasando muy bien.
¿Nos vemos para que veas
que no soy el monstruo que tú me crees?
Quizá así te tranquilices.
Seas feliz.
Sonrías.
Puede que gustes de mí.
Bien.
¿Quieres que yo vaya
o prefieres venir a verme?
Yo iré. ¿Dónde estás?
No tengo casa en este momento.
Estoy arreglando unos asuntos
antes de mudarme al norte.
Esto es lo que haces.
Cruza Saint John, dobla a la
derecha en la Avenida Bridge…
…y toma Springville
por unos cinco kilómetros.
En la izquierda verás una estación
de guardabosques abandonada.
Llámame cuando llegues, ¿sí?
Y, Jill…
…maneja con cuidado.
– Hola.
– Molly regresó.
– ¿Qué?
– Estoy en tu casa. Está aquí.
– ¿En serio?
– Sí.
Dios mío. Dios mío.
Eso quiere decir que–
– Pásale el teléfono.
– Se está duchando.
– ¿Qué?
– Ya vuelve a la normalidad.
Estaba tan estresada por el examen…
…que salió con Sarah.
No iba a beber, ¿correcto?
Por supuesto, se emborrachó.
Se quedó dormida en el sofá
y se perdió el examen.
Tenía vergüenza de llamar.
Llegó hace 20 minutos en un taxi.
Ahora quiere que la llevemos
a Alcohólicos Anónimos.
Increíble.
Así que apresúrate. Se muere por verte.
Billy…
…ponla en línea, por favor.
No puedo. Te dije que se está duchando.
– ¿Sí?
– Está en camino a su casa.
¿Podrías preguntarle algo por mí?
¿Qué?
Pregúntale por qué salió en su piyama.
Me estoy volviendo loco aquí.
Hay policías estacionados afuera.
No van a decirme nada de Molly.
Sólo les interesas tú.
Si no te entregas,
jamás saldrán a buscarla.
– Voy a reunirme con él.
– ¿Con quién?
El tipo que la raptó.
Acabo de hablar con él.
– ¿Lo admitió?
– No, pero es él.
¿Hola?
Se está reuniendo
con el tipo que rapto a ella y a Molly.
– ¿Dónde?
– No sé.
– Cielos.
– Eso dije yo.
¿Y si Jill no está loca?
¿Si este tipo tiene a Molly?
Aún no ha aparecido.
Algo debe haberle ocurrido.
ESTACIÓN DE GUARDABOSQUES
¿Qué quieres?
– ¿Qué crees que estás haciendo?
– Tu trabajo.
¿Crees que así se lleva a cabo
una investigación?
Estás soñando.
Te diré dónde está Molly.
No soportó cuidar de ti un minuto más
y se marchó.
Por eso se mudó contigo, ¿sabías?
Para cuidar de ti.
– Fue idea mía.
– No.
Pensé que, sin contacto humano…
…acabarías en un hospital
por el resto de tus días.
No me creen. ¡Creen que inventé todo!
– No me dejan ir a casa.
– Ven, ven.
Hablaré con los doctores
y nos iremos de aquí, te lo prometo.
– Me lo hubiese dicho.
– ¿Cómo?
No hay cómo decirte nada.
No dejas que nadie te ayude.
– Haz lo que te digo y–
– Es él.
– ¿Llegaste a la estación?
– Sí.
Bien. Dobla a la izquierda
y sal del estacionamiento.
¿Tienes a Molly?
Por favor dime la verdad.
No la tengo.
Pronto verás un camino,
pero mal demarcado.
Veo una cadena.
Esa es. Detente y muévela.
Espera.
¿Tomo el camino?
Sí.
¿Hasta dónde?
Hasta que termina.
Forest Park es un lugar mágico, ¿no?
Vengo todo el tiempo.
¿Oíste de la nenita
que vivía aquí con su papá?
Vivieron juntos por años en una cueva.
Se bañaban en un arroyo.
El agua mantenía
sus guarniciones frescas.
Cultivaron un jardín.
En vez de enviarla a la escuela…
…su padre le enseñó
todo lo que sabía.
Eran muy, muy felices
y nadie sabía de ellos.
Cuando leí lo que te había ocurrido…
…no pude creer que la búsqueda
apenas duró una semana.
¿En serio pensaron que encontrarían
un pozo tan fácilmente…
…cuando nunca habían descubierto
a la niña y su padre?
¿Podrías decirme algo?
Seguro.
¿Cómo lograste escapar?
Dicen que lo superaste.
¿Qué quiere decir eso?
Fue un par de horas después
del atardecer.
Es hora.
Dios mío.
Era un hueso. Creo que un antebrazo.
Quizá una espinilla.
Estaba rota, astillada.
Aquí estoy, cariño.
No recuerdo mucho.
Pero sí recuerdo…
…que nunca había sentido
tanto frío y cansancio…
…en mi vida.
Y él nunca había estado tan enojado.
Escapaste.
Lo hiciste ver como un tonto.
Apuesto a que eso no le gustó.
¿Puedo preguntarte algo?
Seguro.
¿Qué le hiciste a la muchacha
cuyo hueso encontré?
¿Cómo se partió en dos así?
– Llegué a un desvío.
– Dobla a la izquierda.
¿Adónde va la derecha?
Regresas a la civilización.
¿Estoy cerca?
Sigue manejando.
¿Me estás esperando?
Por supuesto.
¿Hola?
¿Estás ahí?
Eres una muchacha valiente.
Reuniéndote con un desconocido
en medio de la noche.
¿Cuánto falta?
Cuando termine el camino, baja del auto.
Verás un sendero.
Tómalo.
Sabrás que llegaste a mi campamento
cuando veas la linterna.
Te estoy perdiendo.
– ¿Hola?
– No hay servicio aquí.
Pero hemos estado hablando.
¿Dónde estás? Estás esperando, ¿no?
¿Correcto? ¿Hola?
¡Vamos!
¡Molly!
¡Molly está aquí! ¡Aquí!
¡Molly!
– ¡Dios mío!
– Billy.
– ¿Dónde estabas?
– Debajo de la casa.
Me sorprendió mientras dormía…
…me pegó y me drogó.
¿Dónde está Jill?
¿Dónde está?
Tenemos que llevarte al hospital.
¡No hasta que vea a Jill! ¿Dónde está?
Molly, mírame.
Se está reuniendo con un tipo.
Cree que el mismo tipo
las raptó a ambas.
¿Qué?
– Nunca le creyó.
– Vamos.
¡Esta vez la matará!
¿Cómo pudo dejar que sucediera?
¡Tiene que detenerla!
¡Tiene que detenerla!
¡Aquí estoy, Molly!
Bienvenida.
Solos nuevamente.
Y las demás.
Pobre Jill.
La niña que nadie cree.
Ni siquiera la policía.
Pero tú y yo sabemos
que aquí perteneces.
Fue tan fácil hacer que regresaras.
Creo que nunca quisiste irte.
¿Recuerdas esto?
No te muevas, cobarde de mierda.
¿Dónde está Molly?
Mátame y jamás lo sabrás.
¿Dónde está?
Ayúdame y te lo diré.
Si me dices dónde está,
no volveré a dispararte.
Pero tienes cinco segundos.
Perra idiota, está viva.
Debajo de la casa.
Ahí ha estado todo el tiempo.
Cielos.
Te dije la verdad.
Dijiste que no me dispararías.
No lo haré.
¡Apresúrate!
¡Necesito ayuda ahora!
¡No! Por favor.
Por favor no lo hagas.
Dijiste que no me matarías.
¡Por favor! Dijiste que no me matarías.
Mentí.
Molly a salvo. Regresa a casa.
Sargento, en camino.
– Es mi casa.
– Déjenla pasar. Déjenla pasar.
¡Me drogó, me ató
y me puso debajo de la casa!
– Estamos a salvo.
– Va a regresar por ti, Jill.
– No se detendrá.
– Estamos bien.
Vamos a estar a salvo.
– ¿Dónde está la pistola?
– No tengo pistola.
– ¿Qué pasó ahí afuera?
– No había nadie.
¿Qué dices?
Jill, alguien sacó a tu hermana
de la cama.
– ¿El tipo que ibas a ver?
– Nunca existió.
Fue mi imaginación.
¡FOTOS!
NO DOBLAR

Categories: Subtítulos en español | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

“Don’t Trust the B—- in Apartment 23″ Parent Trap… 2012 English English

movie image

Download subtitles of “Don’t Trust the B—- in Apartment 23″ Parent Trap… 2012 English English

(June) I’ve always been someone
Who can wear a lot of different hats,
Like here in apartment 23.
(beeps)
Sometimes I need to be
a mixologist…
Sometimes I need to be
a teacher…
And sometimes I need to be
the bearer of bad news.
What up? (sighs)
I’m sorry to have to tell
you this, but…
You decided to get a pixie cut?
What? No.
Oh, thank God.
My heart is still racing.
Feel that? That’s fear.
Well, what I was gonna tell you was…
(bottles clink, cabinet closes)
Your plant died.
What plant? I hate plants.
I don’t have no plant.
Sure you do. You got one
about a month ago.
I’m all about the environment.
I fancy myself a tree hugger.
Oh, right. Ethan. He was my
emergency contact for a month.
Well, I don’t know how it died.
I watered it all the time.
With water from your goldfish’s bowl?
What goldfish? I hate goldfish.
I don’t have no goldfish.
(clinks)
(chuckles) I’m all about the goldfish.
Wanna have sex?
Weird fair. A lot of weird booths
at that weird fair.
(sighs)
Well, remind me never
to trust you
With taking care of anything
of mine, Chloe. (chuckles)
Oh. What’s that?
Mm. “Chloe, thanks for looking
after my great-uncle in apartment 14.”
“He needs his daily shot
of insulin.”
(siren wails in distance,
police radio chatter)
(Katie Hampton) ♪ I’m not
perfect, I’m no snitch ♪
♪ but I can tell you ♪
(whispers) ♪ she’s a… ♪
(buzzer)
♪ ba-da-da-da-da-ba, ba-da-ba ♪
Sync corrections by into-the-light.
And we analyze companies’
viabilities for inclusion
in long-and short-term
mutual funds.
Ms. Berman, if you give me
this opportunity,
I will show you how committed I am
To Berman, Marks and Mathers.
Even though this is
an unpaid internship,
It requires 7 days a week,
24 hours a day.
– Okay.
– When I sleep, which is rare,
I do so standing up,
like a cow.
My time is yours.
I’m single.
I don’t have any pets,
and my only hobby is
The seasonal raising
of window box pansies.
– Stop it.
– I will.
Excellent.
You will also be required
to do a few personal things for me…
Pick up my dry cleaning,
meet with my contractor.
How are you at giving haircuts?
Great. I’m great at it.
You start tomorrow.
– Burma.
– Nice.
– Uzbekistan.
– Awesome.
– Sweden.
– Great.
Not a country.
That’s a crab.
Good for you!
(chuckles)
You’re so smart!
(door opens)
I got the internship!
(chuckles)
If I nail this,
I’ll be back in the game.
Of course, it’s unpaid,
So there’s that and working
at the coffee shop,
But it’s okay,
’cause I’m a great multitasker.
What… what… is that smoke?
Oh, yeah. There’s a small
grease fire in the oven.
What?! What? God!
You have to smother the flames!
Oh, my gosh!
The whole place…
(coughing)
could have burned down!
Well, I was gonna make a pizza,
and then I passed out,
And when I woke up, I was like,
“I don’t make pizzas.”
(laughs) She doesn’t.
Chloe, you have to learn
to be more responsible.
Do you not see a pattern here?
You see something
that you want,
And then you abandon it
because you get bored
or because you’re too selfish
to care about anyone else!
June, I’m interested
in what you’re saying.
Write it down and put it in
the basket next to the toilet.
I’ll get to it as soon
as my busy season’s over.
“Busy season.”
You don’t even have a job.
In the span of 3 days,
I make 70% of my annual income.
When the U.N. holds
its general assembly,
I am the nightlife guide
for dignitaries.
I know just enough
of every language to drink
and dance with powerful men
from all over the world.
It’s a ton of work,
and, frankly…
Me encuentra un peu
bukan zhongfu.
That means
“I’m feeling overwhelmed”
In spanish, french,
and mandarin.
I really wanted to wing
some tagalog at you,
But I don’t know
the pluperfect.
(horn honks)
(indistinct conversations)
Oh, hey.
You got the internship?
That’s great.
I know you really wanted it.
Yeah, I’m really excited,
but it’s gonna be a lot of work.
– I think Pepper’s stealing coffee.
– What?
It’s, uh… hi.
Pepper, hi. (chuckles)
Wednesday. Hump day.
It’s hump day, dump day!
(chuckles)
(chuckles)
(dishes and utensils clinking)
(sighs, lowered voice)
I can’t fire her because we have
a strict corporate dismissal policy,
And she’s extremely litigious.
(lowered voice)
Oh, that’s right.
She uses the word “allegedly”
far too often.
Um, someone allegedly ordered
a pumpkin spice, no whip.
I’ve installed security cameras
to catch her in the act,
So since I can’t trust her,
I’m gonna need you to take on
more responsibility…
Morning muffin deliveries,
closing at night.
– Do you think you can handle that?
– Absolutely. (chuckles)
The more I have to do,
the better I get things done.
In high school,
I maintained a 4.0 G.P.A.
While writing a musical.
It was called “Kick it up!”
It was about
an all-girls kickball…
So angry at her,
I kinda don’t care.
Ohh. Sorry I’m late.
Things have been so crazy.
The general assembly
convenes tomorrow,
So I had to rent a monkey.
Italians love it
when I bring a monkey.
Italians.
Hmm. I said yes to a movie.
It’s called “In papa’s arms.”
it’s gonna be amazing.
It stars the one and only
Kiernan Shipka.
What are those words?
The little blonde girl
from “Mad men.”
She’s the one actor
I’ve been dying to work with.
She’s got this quiet intensity.
She’s like a… like a small,
blonde Daniel Day-Lewis.
– Is the script any good?
– No idea.
I just said “yes” the minute
I heard Kiernan was on board.
Luther’s reading it right now.
He’ll tell me what he thinks.
– You can have Luther do that?
– Of course.
Luther reads all
my scripts for me.
“She slams the door behind her,
Causing alex to get his hand
stuck in the fondue pot.”
(chuckling)
“Alex… ‘a little help here?’”
“fondue pot.” I mean…
“Check, please!”
This is quality television.
You can have Luther read
you stories?
Yeah. He’s my assistant.
He does whatever I need him to do…
Eat questionable sushi,
tickle my forearm
while we’re watching TV,
carry me over puddles.
(girl) uh-huh. Uh-huh.
Okay. Thank you. All set.
You have drinks with the foreign
minister of Panama at 9:00.
Then dancing and dessert with the
ambassador to Myanmar at 10:00.
Fine. Now we just need to find
an outfit that works for both events.
Panama likes it slutty, but Myanmar
likes to keep it classy.
What… what’s going on?
(gasps)
oh, June. Great news.
(thuds)
I thought about what you said,
About needing to be
more responsible, so…
I got an assistant.
What?
H-how can you afford that?
Oh, it’s free.
I got a foster child.
Molly, F.Y.I.,
we have a no flip-flop policy,
So I’m gonna need to see you
in a closed-toe shoe.
Thank you.
(whispers) it’s amazing!
(door closes)
(whispering) What the hell?
(slurps) You got a foster child?!
I needed some assistant work
during my busy season.
I figured, why not a kid
that needs a home?
Now I know why people like
kids so much. They’re handy.
But you’ll see.
You’ll see when you have one.
How did you do this?
I know, right? Usually you
have to be on the list
for, like, a year, but luckily,
my friend special K.
works in child services,
so she hooked me up.
You know, I don’t tell her enough,
but she’s a great gal.
Molly, let’s send her
a cookie bouquet.
How about
a smoked sable platter?
Outside the box.
I like it. Let’s do it.
Okay.
Chloe, this is insane.
This is beyond irresponsible.
You can’t keep her.
You want to throw molly back
out on the streets,
back to her junkie mother,
instead of taking her in
and loving her
until she goes on to play
college football for ole miss?
That is the premise
of “The blind side.”
This is my responsibility.
You won’t even notice
that she’s here…
(lowered voice) Although she
does play the french horn.
(chuckles)
Okay. You know what?
It’s fine. I don’t care.
You do what you want to do.
I have my own stuff
to deal with, so…
I’ve got it under control.
Now if you’ll excuse me,
I have a very busy 72 hours
coming up.
Okay.
Molly.
Kimono.
Burka.
Sombrero.
Hello, Joyce.
I picked up your dry cleaning,
I got your coffee, and I marked
our quarterly report,
and it’s ready for review
and signature.
Walk with me.
Uh, yes.
(whirring)
I’m impressed with you, June.
(keypad beeps)
I’m usually the last one
to leave the office,
but I was in here late last night
and saw you working.
Didn’t you hear me as I passed?
I was wearing my sweater
with the little bells on it.
No, I didn’t.
I thought so.
You didn’t say bye.
My point is, I’m impressed with
the dedication you’re showing.
I want you to help out
with the toy-con account.
It’s a lot to slog through.
Think you can handle it?
Absolutely. (chuckles)
I am a great multitasker.
(chuckles) Juggling is not
just a fun pastime
That destroyed my wrists.
It is a way of life.
Great. Oh, and by the way,
lot of compliments.
– Oh. (chuckles)
(beeping)
“…Giving a new meaning
to the term ‘daddy’s girl.’
Fade out.” (exhales deeply)
“The end.”
Wow. It’s the one version
of body swap movie
that’s never been attempted
before…
Father and daughter.
(sighs)
But can I pull it off?
I mean, I’ve never been
a 12-year-old girl before.
I’ve had tons
of 12-year-old girl fans,
countless stalkers, thousands of
dreams where I was one,
But I don’t know
if I could become one.
You just need to prepare.
Like with any role, you have
to be around a preteen girl,
Get inside her head,
And who better to teach you
than La Shipka herself?
Luther, clear my schedule.
We need to make
cinematic history!
Sir, it has been clear
for weeks.
(horns honk)
(sighs) ohh.
(door closes)
What’s going on?
Where’s Chloe?
May I tell her who’s asking?
– It’s June.
– June…
– Got it.
– Uh, she’s in Seattle.
The argentinean diplomat
is a fan of “Grey’s Anatomy.”
Wait. What? She just
left you here like that?
Unbelievable.
Oh. I’ll get her for you.
(beeps)
Hi. I’ve… I’ve got June.
(lowered voice)
I’m putting her through.
(cell phone rings)
(beeps)
Chloe.
Hi. Who knew Seattle was
so rainy? Brr.
What the hell are you doing?!
Um, working.
My busy season?
You can’t just take off
to Seattle.
You have a child.
You have responsibilities.
Um, that’s why I have a child,
Because I have
responsibilities.
– Molly, are you there?
– I’m here, Chloe.
Can you extend my trip
for a day?
I just need some time
to myself.
Okay, do you want to be
On the same flight back,
just one day later, or…
Figure it out, Molly. Bye.
(beeps)
(sighs) ohh.
(beeps)
This is the last thing
that I need to deal with.
I have to go
through the toy-con account,
and mark wants me to look over
security camera footage
of Pepper weighing the beans.
Have you eaten yet?
Great. I’ll just do it.
Mm. This is so like Chloe,
leaving you here eating
chocolate for dinner.
Sorry. I shouldn’t disparage
your guardian in front of you.
Relax. I left my last home
when “20/20″ broke down the door
To do an expose.
This is like a slumber party.
I am so sorry.
I think I saw that episode.
(door opens)
Ah. (sighs) I’m home.
Oh, Molly,
did you intend to book me
at a hotel with
the scratchiest towels
in Seattle, or was
that a coincidence?
I-I’m sorry. (chuckles)
Hey, you’re home!
(lowered voice) This is exactly
what I didn’t want to happen!
What, you not knowing how
to apply eyeliner?
No. You abandoning Molly.
This is just like
your goldfish or your plant.
As if I didn’t have enough to do,
you leave me with your kid.
Wow, June. Unbelievable.
I love how, when you’re upset,
she’s my kid.
She’s your kid, too, you know?
What?
Oh. I said
we were lesbian co-parents.
Come on, June, you moved in
the first day we met.
I bagged me quite the trophy.
(door closes)
Of course I had to say we were
lesbian lover co-parents.
They never would have given
a kid to a single mom
who doesn’t have
an “official job.”
How did you make me
a co-parent with me knowing?!
Don’t you remember
When that social worker
came by the house to see
if we were fit parents?
You mean that woman
that came to interview us
for that apartment blog?
And over here is our bookshelf
made of reclaimed wood…
And this over here is
our reading nook.
(chuckles)
We’re in between cats
at the moment.
That’s why there’s no fur.
So that paper that I signed
was not a photo release?
That was you getting
a foster kid.
That was the moment
you got a kid.
– Anyway, it’s a moot point.
– What do you mean?
Well, now that
my busy season’s over,
I don’t need the extra help.
Plus, she wasn’t
a great assistant.
I mean, every day
between 9:00 and 3:00,
I could not get ahold of her.
Ohh. She was at school.
You cannot fire your daughter.
Lord knows this is not
the best time for me
With my job and my internship,
But we have
a responsibility to Molly…
Hi. We were just talking.
We’re not fighting.
Is… is everything okay?
Do you need anything?
I-I need someone
to make me a costume.
I’m playing the dragon
in “Flower drum song.”
(inhales deeply)
oh, I would love to,
but I’m actually making
a dragon costume
For somebody else.
They just asked, so…
(sighs)
(chuckles)
(horns honk in distance)
(whispers) what time is it?
(lowered voice)
uh, joyce. (chuckles)
– What?
– Um… (chuckles)
I-I was wondering if, uh…
I can’t hear you.
Um, uh, I-I hate to…
I hate to do this,
but I-I actually…
– Can you hear her?
No, joyce.
You see?
She can’t hear you either.
Neither michelle nor I
can hear you.
(normal voice)
I hate to do this,
But I have something
I need to go do at 4:00.
My daughter’s in a play.
Daughter? You never mentioned
you had a kid.
Okay. Uh, well, my roommate
unwittingly signed me up
for a foster child,
and she has a play,
and I don’t want her to look out
and see an empty chair.
Your roommate unwittingly signed
you up for a foster child,
And she has a play,
and you don’t want her
To just look out there and see
an empty chair?
June, June, June, June, June,
June, June, June, June.
June.
(doorbell rings)
Kiernan, hey. Come on in.
Thank you so much for coming.
Can I get you something
to drink?
I don’t really have
any kid drinks,
But, uh, I-I could just
give you some coffee.
You could sip it
through a straw.
Sure. Thanks.
I heard, uh, Jon Hamm’s
really good at basketball.
Is that true?
Is January Jones a robot?
Can I have your boots?
Chloe, Kiernan is here
so that we can work.
Fine. Guess I’ll just read
a script or something.
“Check, please!”
That sounds fun.
All right. Have a seat.
So my agent called and said you
wanted to hang out and study me?
Yeah. Yeah, since we’re,
uh, you know,
We’re swapping bodies
in the movie,
I just figured,
uh, I should, you know,
kinda get inside your head
and, you know,
See where you’re coming from,
get my tween on.
– Don’t say that.
– No?
Well, I-I heard it a lot
at the Kids’ Choice Awards.
I got slimed in ’04.
(chuckles)
That’s so long ago.
Guys, listen to this.
Alex and jane are really nervous
because the food critic
is coming to their restaurant
on opening night.
Then Javier accidentally
deep-fries a pair of glasses,
And they say, “Javier, you need
to be more responsible.”
That’s exactly
what June said to me!
I’m Javier,
and Molly is the glasses!
Don’t mind Chloe.
She’s totes cray-cray.
Don’t say that either.
When June said it, I thought it was
the dumbest thing I’d ever heard,
but somehow, reading it
In this television script
by… These three jews,
It suddenly hit home.
Sometimes, things don’t click
Until Hollywood really
spells them out for you.
– Ahem.
– Ahem.
– Stop it.
– Stop it.
– No, seriously.
– No, seriously.
(sighs)
(sighs)
(indistinct conversations,
espresso machine gurgles)
Okay. Vanilla latte.
That’ll be $3.50.
Miss, please don’t pour
your coffee into the trash hole.
I asked “room for cream?”
for this very reason.
Pepper, can I have a little help
up here? I’m swamped.
No! (chuckles)
Pepper is not handling cash
or coffee anymore, June.
You know that.
So is your daughter gonna
be here all day?
Because there’s kind
of a policy… (sighs)
against employees bringing
kids to work.
(sighs) I’m so sorry. I just…
I couldn’t find a sitter.
Hey, Robin. Can you please
babysit for me?
No. Busy.
Don’t worry. She won’t get
in the way. (mouths words)
Can you take off
parental controls?
– No.
– Can I buy “tiny wings”?
(bells jingling)
– June.
– Oh! Look who’s here.
(door closes)
First you flaked
on molly’s play,
and then I ask you
to take her to jazz class,
and you said you would,
and you did not.
Look, I thought about
what you said,
and I don’t just exist
in a vacuum,
And I really need to take
responsibility for my own actions.
Well, I… th…
I mean, that… that’s great.
I’m… I’m really glad
that you feel that way.
Okay, so molly needs
new kneepads
for her floor routine,
so I’m gonna need,
Um, I’m gonna need a check
for half of that.
No. I can’t do it.
I don’t want to.
You! You! You have not
changed at all.
It’s one thing to realize that
you’re a parent philosophically,
But it’s another thing
to be a parent.
You need to commit to this.
You are either in
or you are out, Chloe.
Oh. Then I am out. I didn’t
realize I had a choice. Thanks.
(cell phone rings)
you…
(bells jingling, beeps)
Hello? Hi. Hi, Joyce. Hi.
I’m so sorry I forgot to e-mail
you those toy-con documents.
I’m still at work…
What? No. No!
Look, okay, look,
I know I have a kid,
But I can do this job
just as… just as well
As any other employee.
No, I-I didn’t know
that michelle had
an inhospitable womb,
but you know what?
I-I don’t think it’s fair
that you reward her for that.
Ma’am! Ma’am, please don’t pour
that coffee down the hole.
Where do you think
the liquid goes?
Joyce? J…
(whispers) crap!
(beeps)
Is chloe mad at me?
Because I asked her
if she wanted to roll calls,
and she said I’m not
her assistant anymore.
Honey, no.
You’re not
her assistant anymore.
You’re our… well…
(chuckles) you’re my child,
And you know what?
You and I are gonna be just fine.
(sighs) That’s too bad,
Because working for chloe
was fun, and you’re kinda lame.
You have a lot of rules.
Lame? You think I’m lame?
After everything I’ve done
for you? (chuckles)
I mean, I spent 19 hours…
(chuckles)
Sewing you a dragon costume,
and, you know,
Sewing you a dragon costume,
and, you know,
To go to your play.
(raised voice) I work two jobs
to give you a life,
And no one cares…
Not you, not Chloe,
not Joyce, not Lucky, Lucky,
sterile Michelle!
Would it kill anyone
to say thank you,
To look over at me and say,
“June, hey, we see you,
we see you, and thank you”?!
Your breath smells
when you yell.
Your breath smells
when you yell!
(screaming) Your breath smells
when you yell!
Your breath smells
when you yell!
Oh, my god.
She’s shaking her baby.
You sucked
in “Flower drum song”!
You’re killing your mother!
Why?!
(gasps, panting)
– Oh, what happened?
– Shh. Shh.
You blacked out.
You’re overworked.
You took on too much.
Did I shake our baby?
Yeah. Yeah, you did.
– Oh, my God. Is she okay?
– Don’t worry.
I took care of it.
I used the it’s just beans
security footage
of you shaking Molly
to prove to child services that
you’re an unfit mother.
You’ll never be able
to lead a girl scout troop
or sponsor a hungry child.
Oh, God. My baby.
Don’t worry.
She’s going on
to a good, stable home.
I used my connections
and hooked her up
with the ambassador to Morocco
and his wife.
They’ve been trying
to adopt for years.
Everyone who’s ever worked
on my desk goes on
to bigger and better things.
Wow. For once, you cleaned up
your own mess.
Yeah, well, after I saw you
freaking out at the coffee shop,
I realized it was
because of something I had done,
and I do need to take responsibility
for my own actions.
I guess you needed more responsibility,
and I needed less.
I thought I could handle it,
but I guess I can’t.
(chuckles)
Remember when I thought
I could take care of a plant?
Ha! (laughing) I couldn’t even
take care of a kid.
What am I gonna do
with a plant? (laughs)
Ah. Molly.
She really is gone.
It’s so quiet.
(sniffs)
(door closes)
You embarrassed me
in front of Jenkins
At the business meeting today.
Oh, you’re embarrassed?
You got my period
during cheerleader tryouts.
I can never show my face
at school again!
Do you think this is easy
for me?
Do you think I like having
to sit while I pee?!
Do you think I like having
to make out with mommy?!
(sighs) Oh, my God.
Cut! This is a disaster!
(buzzer)
(crew speaking indistinctly)
what?
Well, I-I thought that was
working pretty well.
How… how’d that feel
for you?
Ohh. This is a train wreck.
I-I thought that was some

Categories: Subtitles in english | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

American Idol: The Search for a Superstar 2002 Portuguese-BR Português

movie image

Descarregar da legenda American Idol: The Search for a Superstar 2002 Portuguese-BR Português

A pessoa que
será eliminada hoje é…
Skylar Laine.
É uma tristeza a cada
quinta-feira, Ryan.
QUANTO MAIS AVANÇAMOS
Acho que este é o melhor
Top 5 que já tivemos.
CADA ELIMINAÇÃO
É MAIS PROFUNDA
Amo você cantando.
Ela é a razão pela qual eu
levanto toda manhã.
COM APENAS 4 RESTANDO
Merece ser a vencedora.
SERÁ UMA LUTA
PARA O FIM
2 mulheres e 2 homens,
não tem como saber quem vencerá.
Se você quer ser o próximo
American Idol
tem de melhorar
a cada semana.
Todos querem chegar ao Top 3.
Porque é algo grandioso.
Estou aqui para ficar
e ficarei o máximo
que conseguir.
QUANDO AS COISAS SE ACALMAM
Quando você se salva
no American Idol
é apenas uma pessoa,
um “Idol”, não “Idols”.
QUEM FICARÁ A FRENTE?
Top 4…
o país quis mais,
e é assim.
GriotsTeam apresenta:
American Idol
11ª Temporada | Episódio 35
“4 Finalists Compete”
Tradução
Ms.Kenobi | nandohits | darla
Tradução
Lalinha | Sarah
Tradução
NatLittleHand | MissHeels
Revisão
millacae | Lord_suiciniv
Revisão
NatLittleHand
Revisão Final
Clebertsf
Siga-nos em
Quer legendar conosco?
Senhoras e senhores,
deem as boas-vindas aos jurados
Randy Jackson,
Jennifer Lopez
e Steven Tyler.
E seu apresentador,
Ryan Seacrest.
Começamos hoje à noite…
Bem-vindos ao show.
Muito obrigado.
Muito, muito obrigado.
Depois de meses de competição
neste palco,
é difícil acreditar que em
duas semanas
o próximo American Idol
será escolhido.
Tudo bem, se acalmem.
Quem será o próximo
American Idol?
Quem vocês amam?
Todos eles querem o título.
América, este é seu Top 4.
Um desses rostos está
a 14 dias de distância
do maior momento de sua vida.
Como se sentem hoje?
Animados?
Certo.
Tem certeza? Tudo bem.
Vão se arrumar para o show,
nos vemos daqui a pouco.
Hoje à noite será outro teste
de resistência para o Top 4.
Temos duas rodadas
de competição.
O primeiro tema é
“Sonho Californiano”.
Ou seja,
músicas sobre a Califórnia
ou de bandas deste estado.
Depois serão músicas que
eles queriam ter escrito,
a música que inspira
nosso Top 4.
Também veremos a jornada de
cada um até este ponto.
Primeiro começaremos com
uma viagem de mudança de vida
para Savannah.
Nunca achei que iria tão longe.
Nunca esperei a audição
em Savannah…
Vamos, Philip.
O último do dia.
Tinha umas 10 mil pessoas
no estádio.
Vi muitos cantores
impressionantes.
Eu pensei:
Deus, eles vão passar.
Realmente me surpreendi.
Nunca achei que cantaria
duas músicas em uma semana.
Família e amigos me dizem,
toda semana,
que eu tenho melhorado muito.
E realmente sabem disso,
pois eles são difíceis.
Meu cunhado já me disse que
meu jeito de cantar é meio cru.
Ele sempre me diz a verdade.
Eu levo essa experiência
a sério, mas me divirto aqui.
Faz a cara estranha.
Você tem de dar seu melhor
a cada música.
Pois pode ser a última.
Só tento ser o melhor possível.
Então começando com uma música
da Califórnia.
Aqui vai uma banda muito
conhecida.
Have You of Ever Seen The Rain,
do Creedence.
Por Phillip Phillips.
Alguém me falou
há muito tempo
Que há uma calmaria antes
da tempestade
Eu sei
Vem vindo há algum tempo
Dizem que quando terminar
Choverá num dia ensolarado
Eu sei
Brilhando como água
Eu quero saber
Você alguma vez viu a chuva?
Eu quero saber
Você alguma vez viu a chuva?
Caindo em um dia ensolarado?
Ontem, e dias antes
O Sol é frio
e a chuva é forte
Eu sei
Isso não pode acabar, imagino
Dizem que quando terminar
Antes que a chuva
parasse hoje
Eu sei
Isso não pode acabar, imagino
Eu quero saber
Você alguma vez viu a chuva?
Eu quero saber
Você alguma vez viu a chuva?
Caindo em um dia ensolarado?
Eu quero saber
Você alguma vez viu a chuva?
Caindo em um dia ensolarado?
Phillip Phillips.
Você é a prova viva de que
a estrada para o sucesso
está sempre em construção.
Você é realmente diferenciado.
-Cantou assim com a boca seca?
-Sim.
Muito bom para mim.
É uma qualidade estilo Joe
Cocker que eu não tinha ouvido.
E o vocal que você usou
para isto é perfeito.
Você cantou perfeitamente,
fez um ótimo trabalho.
Começou um pouco cru,
você tentando se encontrar.
Esperem, esperem.
Não, não, o que vocês
não sabem e nós sabemos.
Ele entende isso
e sabe do que estou falando.
-Temos esta relação.
-É por isso que ele está aqui.
Mas assim que você começou a
sorrir, no primeiro refrão,
então você se iluminou.
Então você foi preciso,
acertou o tom.
E foi sensacional a partir
deste momento.
Então, se lembre…
Lembre-se, cara,
se você se sente bem,
nós nos sentimos bem
e eles também.
Então, mostre isso.
Você usou isto certo?
Durante os ensaios você estava
preocupado com a letra,
mas você foi muito bem!
De alguma forma, sim.
Você escreveu em algum lugar?
-Não.
-Não escreveu. Tudo bem.
Phillip Phillips.
A seguir, Hollie mostrará
uma balada do Journey.
Enquanto o calor continua,
não vá a lugar algum.
Bem-vindos de volta ao
American Idol.
Só os melhores continuarão.
Se sobreviverem
a esta eliminação.
Hollie quer estar lá.
Veja como ela chegou aqui.
Você ainda não está pronta.
Na minha audição
no ano passado
eu entrei sem confiança,
sem acreditar em mim.
Você acha que pode se recompor
para cantar mais uma música?
Quando cantei “The Climb”, creio
que foi o momento que mudou.
Isso foi muito bom.
Foi neste ponto que descobri
que era isso que queria fazer.
Você vai para Hollywood!
Sentimos muito, mas você não
vai passar desta vez.
Eu sinto que você pode
voltar e ganhar.
A confiança que Jennifer
tinha em mim me inspirou.
Bem-vinda a Hollywood!
E eu não chorei desta vez.
Hollie, você continua.
É impressionante pensar
o quão longe fui
do ano passado pra este.
E acredito muito mais
em mim mesma.
Realmente mudou minha vida.
E mudou para melhor.
Desde o ano passado sempre
acreditamos em você.
Você pertence a este palco.
Você tem de ir atrás
do que quer.
Tem que correr atrás
e é isso que estou fazendo.
Agora estou no top 4.
Essa busca valeu a pena.
Hollie cantará a lendária banda
“Jorney” essa noite.
Com a música “Faithfully”
aplausos para Hollie Cavanaugh.
Correndo na auto estrada.
Para o sol da meia noite.
Rodas giram e giram.
Você está na minha mente.
Corações sem descanso.
Dormem sozinhos à noite.
Enviando todo meu amor.
Dizem que a estrada não é
lugar para começar uma família.
tem sido eu e você.
E amar um músico.
Não é sempre
o que deveria ser.
Oh, garoto permaneça
ao meu lado.
Serei sempre sua,
Fielmente.
E estar separado não é fácil
neste nosso relacionamento.
Dois estranhos aprendem
a se apaixonar de novo,
E eu tenho a alegria
de redescobrir você
Oh, garota permaneça
ao meu lado.
Serei sempre seu,
Fielmente.
Fielmente.
Ainda sou seu.
Ainda sou seu.
Ainda sou seu.
Uau, Hollie Cavanaugh,
Você escolheu a melhor
para este momento.
Quero dizer,
estou tão surpreso.
Estava vendo
e conversando com Jennifer.
Ela está se desafiando
nessa competição.
Ouça a alguns dias
você pode fazer mesmo isso
E você pode voltar toda semana
e se desafiar.
Esta música tocou meu coração.
Passei um tempo com
os caras do Journey
Amei o período com a banda.
Steve Perry foi um dos
maiores cantores da história.
Quero dizer,
você deixou ele orgulhoso.
Deixou ele orgulhoso.
E digo a você que
você está em sua área.
Hollie quer ganhar
essa competição.
Jennifer Hollie tem tudo para
ganhar a competição.
Sempre acreditei em você
ao longo dessa jornada.
e toda emoção
que eu vi acontecer.
É uma coisa linda.
Apenas senti a emoção.
Não sei, ouvindo essa canção
Mas acho que é sobre tudo isso.
Ver o quanto você cresceu.
Assistir do começo, e ver o
quanto você ficou confiante.
Estava esperando
ver isso em você.
Você está pronta para cantar.
Está pronta para compartilhar
seu talento para todos.
Foi muito lindo.
Hollie vi você a dois
anos atrás.
tão jovem, tão difícil de dizer
o que estava acontecendo.
Mas agora está crescida.
Sua criatividade sendo mostrada.
Criatividade é delicada
como as flores.
Você pode fazer florescer,
com as informações positivas
como Jeniffer disse.
E você faz as flores
crescerem toda noite.
A sua escolha dessa noite
estava acima do topo novamente.
Lindo!
Hollie Cavanaugh!
Bom trabalho.
Vi você entrando no personagem,
cantando essa música.
O que ela significa.
Comecei a música na parte maior
com uma atitude natural,
tinha 100% de certeza que
entenderia a verdade da música.
Mas muitas pessoas me ajudaram,
especialmente Napoleon e Tabitha
me ajudaram a entender o que
realmente significa a música.
Estava vivendo como
o momento da música.
Randy já cantou essa música
algumas vezes neste palco.
Me apresentei com essa música
algumas vezes.
Ela fez um excelente
trabalho com a música.
A força da música,
o significado.
Realmente uma ótima
apresentação.
Obrigado Hollie, bom trabalho.
Do outro lado o desafio
de Joshua Grodan. Não percam
a emocionante apresentação
do orgulho de Louisiana
Ao vivo a seguir.
Estamos ao vivo no
“American Idol”.
Lembre-se da final com vários
artistas no Teatro Nokia em L.A.
E a apresentação de Jason Derulo
a música que você ajudou a criar
mas ainda há muito
para ser feito.
Os amigos da Coca-Cola
estavam no estúdio com Jason.
Vejam isso.
Como vai pessoal.
Sou eu mesmo, Jason Derulo
e estamos recebendo músicas
maravilhosas dos fãs.
Foram meses escolhendo músicas
dos fãs para fazer a gravação.
Com o engenheiro de som,
tentando diferentes sons.
Para inserir na melhor letra.
O processo é uma loucura,
mas agradeço as
sugestões de letras.
Faremos história com elas.
É muito importante que os fãs
votem e enviem suas músicas.
Acessem americanidol.com
upem suas letras
ou podem escolher
a letra da semana.
Não esqueça.
Farei a apresentação na final
do “American Idol”.
Vejo você em breve.
Esta é a última chance de enviar
letras para produzir a música
no site do “American Idol”
você pode ouvir as músicas.
Você pode entender
e ver todos os detalhes.
Digam olá para Joshua,
senhoras e senhores.
Animado para sua apresentação?
Sim, muito animado.
É uma música muito emotiva, não?
Tem um significado forte também.
Quero dedicar ao meu pai.
porque ele soube como cuidar
de tantas pessoas.
E sempre está muito feliz.
A música perfeita para
dedicar a ele.
Quando você foi para casa
voltou com mais animação.
O que te deixou mais animado?
O envolvimento das pessoas
e a dedicação.
Com o cabelo, não é?
Vejam a jornada de
Joshua desde o começo.
Na ultima temporada
apenas Steven
não me disse para ir embora.
Com uma melhorada
ficaria ótimo. Amei!
Quero que você
se apresente para nós.
Estava uma mistura
de emoções.
Pedi opiniões a minha avó.
Só queria poder entrar.
Estava pronto.
Volte próximo ano
e trabalhe todas essas coisas.
Pensei se teria outra chance.
E a chance voltou.
Você conseguiu, cara.
Você ainda não viajou de avião.
-Terá que vir para Hollywood
Acho que toda minha família
vai perder a fobia de avião.
porque entrei no
“American Idol”.
E isso é muito.
Seu pai vindo aqui
pela primeira vez.
Venha aqui dar um
abraço no seu filho.
Muito emocionado!
Sentindo que todo o esforço
foi compensado.
Agora vejam,
estou no Top 4.
É incrível.
“O sonho da Califórnia” cantará
“You Raise Me Up ” do
cantor Josh Groban.
Com vocês Joshua Ledet.
Quando estou para baixo,
e minha alma, tão cansada.
Quando preocupações surgem e
meu coração fica sobrecarregado
Então, eu me acalmo e
espero aqui em silêncio.
Até você vir e sentar-se
por um instante comigo.
Você me eleva, então eu posso
ficar sobre a montanhas.
Você me eleva, para andar
sobre mares tempestuosos.
E sou forte, quando estou
sobre seus ombros.
Você me eleva, para mais do
que eu posso ser.
Mais do que eu posso ser.
Mais do que eu posso ser.
Você me eleva, então eu posso
ficar sobre a montanhas.
Você me eleva, para andar
sobre mares tempestuosos.
E sou forte, quando estou
sobre seus ombros.
Você me eleva, Para mais do
que eu posso ser.
Sou forte quando
estou nos seus ombros
Você me levanta
Você me levanta
Você me levanta
Pra ser mais do
que eu posso ser.
Jennifer Lopez,
o que você achou do Joshua?
Oh meu Deus, todo mundo
já sabe o que acho dele.
Vai ser tão interessante
daqui até o final,
porque temos muitos
cantores bons. Muito bons.
Você quatro são
artistas incríveis.
Quando vocês quatro entraram,
eu pensei, quem estará na final?
Verdade.
Jessica, você, Phillipe, Hollie,
O que posso dizer, é que foi
outra ótima performance.
Adorei o drama, com a levantada,
você quase nos levantou,
Não drama, DRAMA, é maior.
Muito muito bom, ótimo trabalho.
Continue
consistente até o final.
Você pode chegar lá.
Joshua, só posso dizer que
estou muito feliz que você
tenha entrado no avião,
mesmo com medo.
Acho que você estava um pouco
no avião hoje.
E não consigo dizer o quanto
amo o jeito que você canta.
Dizem que coragem é medo
com preces?
E você fez suas preces,
e o mundo está te aceitando.
Bom para você.
Também estou muito feliz
que você tenha voltado,
porque acho que o que você
está fazendo agora,
você confirma o que dissemos,
se você é um ótimo artista,
você pode cantar qualquer coisa.
Nunca achei que você cantaria
o Josh Groban e colocando
toda a parte do coral, sem
parecer como uma igreja. Mas
amei. Fico tão animado para ver
o que você faz. Acho que você é
um artista incrível, com uma
carreira gigantesca
a sua frente.
Estou dizendo, uau.
Joshua Ledett.
Você fez algo pra seu pai,
mas é dia das mães,
Você tem que fazer algo pra ela.
Sim, é domingo, tenho
que fazer algo pra ela.
Então você vai fazer um
agrado quando voltar ao palco.
Depois do intervalo, Jessica
cantando a grande Etta James.
Obrigado por assistir
o Idol.
Estamos na primeira rodada com
o tema de Sonho Californiano.
Em seguida nossa nativa
do estado do ouro, Jessica.
Sempre quis estar no American
Idol. Desde os 5 anos.
Venho fazendo shows desde
os 7 anos, me apresentando
na frente da família e amigos
desde que eu tinha uns 5,
cantando desde
que eu tinha dois.
Eu literalmente não sei fazer
outra coisa que não seja cantar.
Por isso estou aqui.
Sim, sim, sim!
Você vai pra Hollywood!
American Idol me fez
me abrir mais,
nunca estive com tanta gente
que tem a mesma paixão que eu
e amo tanto isso,
essa experiência é incrível,
as pessoas que conheci
são incríveis,
e mal posso esperar
para conhecer mais.
Quando Deus estava dando
cordas vocais, você
estava tão no começo da fila.
Muito obrigada.
Nunca achei
que chegaria tão longe.
Éramos milhares nas
audições alguns meses atrás,
e agora somos 4.
Isso é insano. Nem consigo
acreditar que sou um dos 4.
É uma benção.
É tudo que sonhei e mais.
Hoje a noite cantando
a lendária Etta James
“Steal a way”,
Jessica Sanchez, de 16 anos.
Tenho que te ver
de alguma maneira
Não amanhã, mas agora
Sei que é tarde,
mas não me faça esperar
Vamos fugir
vamos fugir agora.
Sei que é errado
precisar de você assim
Mas não há outro jeito
de ficar com você
Se pelo menos meus
pais aprovassem
Não teríamos que fazer
coisas assim
Não vou contar para ninguém
Vou guardar pra mim
Sei que é tarde,
mas não me faça esperar
Então vamos fugir
Eu sei que é tarde,
mas não me faça esperar
Vamos fugir
Vamos fugir
Estou feliz de ver que o
“rugindo” existia desde o começo
Quantos anos você tinha quando
estava “rugindo” na fita?
-Você tinha uns 5 anos?
– Eu tinha uns 7.
Quem te ensinou isso? Foi
algo que surgiu naturalmente?
Sim, eu ouvia outros
artistas e aprendia.
Por acaso vimos esse
efeito hoje a noite.
Foi louco, louco, louco.
As coisas que você fez lá,
novamente, para mim, disse
isso sobre Joshua, um dos
melhores que vi em tanto tempo
Tenho que dizer, quando penso
em todos os bons cantores
que estão por aí, cantoras,
que seriam suas contemporâneas.
-Você é uma das melhores.
-Obrigada.
O som dos seus vocais,
vocalmente incrível.
-Steven.
-Eu amei.
Atualmente estou fazendo uma
música da Etta, Shaky Ground,
e você arrasou. Porque mostrou
um outro lado da sua voz.
É isso que você está fazendo
agora, você está sacudindo
a antiga você, mudando,
e isso é lindo. Bom para você.
Adoro isso dela ter 16
e cantando Etta James,
porque o blues tem tanta alma
e tanto coração,
e é sobre isso, toda aquela
dor e pra você conseguir
alcançar isso, quero dizer
seus vocais são absurdos,
você consegue cantar qualquer
coisa, como dissemos pra Joshua,
ótimos cantores, você escuta
isso o tempo todo,
Conseguem cantar a
lista telefônica,
e essa garota consegue
cantar a lista telefônica.
Novamente incrível.
Jessica Sanchez
A música que você cantava
aos 7, você vai cantar
-daqui a pouco, certo?
-Sim.
É isso que ela vai fazer
daqui a pouco.
-Obrigado Jessica.
-Obrigada.
Depois do intervalo, Phillip e
Joshua no mesmo time novamente
para outro dueto, ao vivo
depois disso.
Foi tudo bem, Randy disse que
só tenho 16 e tenho tanta
alma de blues
e só queria dizer
que secretamente
tenho 65 anos, e tenho cantado
minha vida inteira.
Vamos deixar isso como segredo.
Bem-vindos de volta
ao “American Idol.”
Esta noite teremos duas rodadas
na competição
e dois duetos,
incluindo esse.
Cantando uma
banda californiana,
Maroon 5, “This Love”,
Aplausos para Phillip e Joshua.
Estava tão chapado
que não reconheci
O fogo queimando
em seus olhos
O caos que controlava
minha mente
Ela sussurrou adeus
e entrou num avião
Para nunca mais voltar
Mas para sempre
em meu coração
Esse amor me abalou
Ela disse adeus
Muitas vezes antes
E o coração dela está
partindo na minha frente
Não tenho escolha
Porque não direi
adeus
Dei meu melhor
para saciar o apetite dela
Levando-a a loucura
todas as noites
Tão difícil
mantê-la satisfeita
Continuava fazendo amor
como se fosse um jogo
Fingindo sentir o mesmo
Depois dava meia volta
e ia embora de novo
Esse amor me abalou
Ela me disse adeus
Muitas vezes antes
E o coração dela está
partindo na minha frente
Não tenho escolha
Porque não direi adeus
Consertarei
essas coisas quebradas
Repararei suas
asas quebradas
E me certificarei que
está tudo bem
Tudo bem
Vou fazer pressão
em seus quadris
Tocar meus dedos em você
Em cada lugar
Porque sei que é isso
que quer que eu faça
Esse amor me abalou
Ela disse adeus
Muitas vezes antes
O coração dela está
partindo na minha frente
Não tenho escolha
Porque não direi adeus
Esse amor me abalou
Ela me disse adeus
Muitas vezes antes
E o coração dela está
partindo na minha frente
Não tenho escolha
Porque não direi adeus
mais uma vez
Adeus mais uma vez
Melhor música,
melhores vozes,
melhor dueto.
Perfeito,
perfeito.
Todos os detalhes
ficaram perfeitos.
A escolha dessa música
foi brilhante,
combinação perfeita
-Obrigado.
-Ótima musica.
Eles foram bem.
-Como está Nagle?
-Recebendo todos os créditos.
Boa noite, Nagle.
Achei interessante,
pois vocês são muito diferentes.
Ver vocês dois cantar juntos
é difícil,
mas Steven está certo,
essa foi uma escolha perfeita,
como Adam Levine e Usher
num mesmo palco.
Foi inesperado.
Você é Usher,
você é Usher,
e ele Adam Levine.
Não, só estou querendo dizer
que você canta soul,
e ele canta pop, rock, blues
e soul, entenderam?
Foi inesperado.
Ouçam-me.
É uma ótima música,
do Adam Levine e Maroon 5,
com uma ótima interpretação.
Vocês adicionaram
um novo elemento.
Gostei quando você
se levantou
gostei dos gritos,
Amei tudo que fizeram.
O sincronismo está ótimo.
Vocês são divertidos,
achei incrível.
No início fiquei pensando,
espere um pouco,
o que é isso?
O que é isso?
O que está acontecendo?
Mas foi incrível, cara,
não foi Ryan?
Entende o que quero dizer,
Ryan?
Jennifer, Steven, Ryan,
vocês não gostaram?
Adorei, mas quando te olho,
quero comprar um sorvete.
-Seu paletó.
-Claro.
Muito obrigado.
Comparando ao dueto
da semana passada,
vocês se sentiram
mais confortáveis?
-Sim.
-Eu estava mais natural.
Eu estava rindo a música toda.
Ele me fazia rir.
Ele destruiu minha imagem,
me fazendo rir.
Sabotagem intencional.
Phillip e Joshua,
senhoras e senhores.
Logo após, as garotas voltam
cantando The Bangles.
“American Idols”
volta já.
Você disse que era Usher,
eu sou Usher.
Você disse que canto como ele.
Durante a música, tinha
momentos que ele cantava…
e eu ficava tipo,
querendo rir.
E Joshua fazia…
Bem-vindos de volta
ao “American Idol.”
Se você amou algum deles
esta noite,
conte-nos qual seu favorito
com a hashtag IDOL.
Talvez seja uma
dessas senhoritas.
Com a linda música de
The Bangles, “Eternal Flame”,
Jessica Sanchez
e Hollie Cavanaugh.
Feche seus olhos,
me dê sua mão, querido
Você sente
meu coração batendo
Você entende
Você sente o mesmo
Estou apenas sonhando
Isso que está ardendo
É uma chama eterna
Acredito no que
está destinado, querido
Te observo enquanto dorme
Seu lugar é comigo
Você sente o mesmo
Estou apenas sonhando
Ou isso que está ardendo
É uma chama eterna
Diga meu nome
O sol brilha
em meio à chuva
Uma vida solitária
E então você chega
e alivia a dor
Não quero perder
esse sentimento
Feche seus olhos,
me dê sua mão
Você sente
meu coração batendo
Você entende
Você sente o mesmo
Estou apenas sonhando
Ou isto que
está ardendo
É uma chama eterna
Me dê sua mão
Você pode sentir
meu coração batendo
Você entende
Sente o mesmo
Estou apenas sonhando
Ou isto que
está ardendo
É uma chama eterna
Deixe-me dizer algo.
Isso foi um pouco estranho
para mim, na verdade.
Não gostei.
Você cantava mais alto,
você tem uma voz alta.
Vocês pararam na harmonia.
Vocês não fizeram o suficiente.
Vocês duas são ótimas cantoras.
O que está acontecendo
com os balanços, cara?
Quem são essas crianças?
Não gostei,
honestamente, achei estranho.
Vocês não desempenharam
o melhor nessa música.
-Não entendi.
-Não sei.
Não achei tão ruim.
Sempre gostei da música
“Eternal Flame”, de The Bangles.
Vocês duas são doces
e poderosas,
e achei que isso
foi demonstrado na música.
Ela não cantou estranho?
-Um pouco alto e baixo.
-Foi.
Podem balançar a razão.
Eles cantam com seu próprio
estilo, e vocês não.
Nem parece uma semifinal
de American Idol.
Quatro meses depois pra entrarem
no balanço das semifinais.
O que aconteceu com vocês?
O que aconteceu com vocês?
O que vocês estão fazendo,
cara?
Não pretendo explicar
isso em casa, para as crianças.
Esse é aparentemente,
um romance aqui,
-Chamam em Hollywood de Jillipe.
-Gostei.
Muito obrigado,
Hollie e Jessica.
Depois, os 4 melhores
escolhem músicas dos Foreigner.
Mais músicas, após o intervalo.
De volta ao vivo
com “American Idol”.
Temos dose dupla de músicas
maravilhosas hoje.
Se quiser reviver todos
os momentos,
baixe as faixas da internet.
Nesta semana, os competidores
tiveram que escolher músicas
do filme que sairá no verão
“Rock of Ages”.
E hoje temos o diretor
e uma das estrelas
do filme aqui.
Deem as boas-vindas
a Adam Shankman
e a jovem Julianne Hough.
Adam foi até a Mansão
para dar o trailer exclusivo.
Aqui está o que aconteceu.
Deem uma olhada.
Oi, gente!
Bom, bom mesmo!
Tão bom conhecer vocês.
Parabéns a todos.
Quero ver a casa.
Vamos dar uma olhada.
-e o elevador está bem aqui.
-Estou velho, agradeço isso.
Já fiz meus exercícios hoje.
Olá, bom ver vocês.
Com que frequência
vêm à academia?
Nunca.
Aqui é a nossa discoteca.
Aqui é onde nós ficamos,
relaxamos,
Caso não saibam,
esta jovem ajudou
na minha carreira,
ela fez meu primeiro filme
“O casamento dos meus sonhos”.
Te amo muito, muito obrigado.
Você também disse
que queria beijá-la?
-Venha.
-Não vou beijar o pôster.
Não vai querer morrer sem ter
beijado a Jennifer Lopez.
Venha já aqui.
Isto foi muito meigo.
Estou muito ansioso
para mostrar isso a vocês,
é como um trailer exclusivo
de “Rock of Ages”
que estreia
dia 15 de junho,
o que é muito cedo para mim,
e quero que deem uma olhada.
15 DE JUNHO ESTEJA PRONTO
PARA ARRASAR
UM NOVO TIPO DE MUSICAL
DO MESMO DIRETOR DE “HAIRSPRAY”
Esta noite o Bourbon
terá Stacee Jaxx
Este lugar estará cheio
de camisetas suadas
música alta e violenta
e vômito.
Comece a beber agora.
Espere um pouco.
Agora sim.
A LENDA
Como seria ser “O” Stacee Jaxx?
Stacee conseguiu vir.
-E ai, cara.
-E ai, cara.
-Não, ele se chama “Eaicara”.
-Eaicara.
OS SONHOS
Quando eu era criança,
queria ser Stacee Jaxx.
Mire e atire.
Você é uma cantora,
e tem talento.
O palco é um pedestal,
quando se está lá,
você é intocável.
A FESTA
Este clube está fora
de controle.
Toda existência
depende de Stacee Jaxx
Vamos fechá-lo.
Meu Deus, acabei de vomitar.
-Onde?
-Nas minhas calças.
PRODUZIDO POR
NEW LINE CINEMA
Há só um lugar
onde será respeitada
e será em cima daquele palco.
A MÚSICA
DE UMA NOVA GERAÇÃO
UM EVENTO PARA A ERA
Estou no melhor momento
da minha vida.
Quero este lugar em chamas.
Senhora e senhores,
Stacee Jaxx.
Ele é o Stacee Jaxx.
Ele canta até machucar.
ROCK OF AGES
Então, a verdade.
Vocês assistiram?
-Sim.
-Certo.
Fiquei surpreso de ver
tantos atores.
-Sim.
-Julianne Hough,
Paul Giamatti,
Catherine Zeta-Jones,
Alec Baldwin,
Russell Brand,
e com certeza Tom Cruise.
-E acham a Julianne gostosa?
-Ela é…
-Ela é muito bonita.
-Certo.
Foi muito bom conhecer vocês,
muito obrigado,
e boa sorte no resto da jornada.
-Foi muito bom conhecer vocês.
-Tchau.
Falo com vocês depois.
E não falem de mim quando sair.
Fiquem em pé, Adam Shankman,
Julianne Hough
Aqui estão.
Vou começar com o senhor,
Sr. Shankman.
Como são as músicas, deste filme
com aquelas estrelas?
É inacreditável.
Quando estava
escolhendo o elenco,
já tinha ouvido todos
cantarem menos Tom Cruise
a não ser em algo no Youtube,
ou no Saturday Night Live
Catherine já tinha ouvido,
e Julianne,
fiz um clipe com ela.
Falando nisso,
vocês se conhecem?
-Ryan.
-Julianne.
-Prazer.
-Serão bons amigos.
Garanto que será bom.
Tom foi a única carta certa,
e concordamos
que se não conseguisse cantar
faríamos com que tudo
de repente sumisse.
Mas quando fez
a primeira aula de canto,
foi inacreditável,
eu comecei a pular de alegria
e a gritar, meu Deus,
o filme vai dar certo.
Ele cantou
incrivelmente bem no filme.
-Foi surreal.
-Só posso imaginar.
Julliane, pegue o microfone
um segundo,
porque tem algo que não sai
da minha cabeça há um tempo.
Houve muitos beijos
naquele trailer.
Não é isso. É uma pergunta
que quero fazer,
não quero te deixar sem graça.
Está bem. Não vai dar certo.
Deus.
Gostaria de…
Entregar este bilhete
que escrevi para o Tom Cruise?
-Claro, com certeza.
-É que sou um grande fã.
Amei ele em
“Cocktail”.
Sei, mas não escrevemos juntos
ontem a noite?
Saia daqui. Obrigado.
Boa sorte com “Rock of Age”.
Estamos felizes em fazer
um tributo a um filme clássico
dos anos 80, Power Balance
cantando Foreigner
“Waiting For A Girl Like You”
Palmas
para o nosso Top 4.
Tanto tempo
Estive procurando tanto
Esperei por tanto tempo
Às vezes não sei
o que encontrarei
Só sei que é questão de tempo
Quando se ama alguém
Quando se ama alguém
Parece que é tão certo.
Tão quente e verdadeiro
Preciso saber
se sente isto também
Talvez esteja errado
Não me diga se estou
indo forte demais
Meu coração
já foi ferido antes
Desta vez quero ter certeza
Estive esperando
-Por uma garota como você
-Uma garota como você
Para ter na minha vida
Estive esperando
-Por uma garota como você
-Uma garota como você
Para ter na minha vida
Agora sei que é certo
Da hora que acordo
até o fim da noite
Não há outro lugar
que queira estar
Que te segurar ternamente
-Estive esperando
-Estive esperando
-Por uma garota como você
-Uma garota como você
Para ter na minha vida
-Estive esperando
-Estive esperando
-Por uma garota como você
-Uma garota como você
Seu amor sobreviverá.
Estive esperando
Estive esperando
-Por alguém novo
-Alguém novo
Para me sentir vivo.
-Esperando
-Esperando
-Por alguém novo
-Estive esperando
-Para ter na minha vida
-Alguém novo
Esperando
Esperando por você
Mais tarde Phillip e Hollie
estarão no palco
já voltamos ao vivo.
Bem-vindos de volta
ao “American Idol”
A segunda rodada
vai começar agora
e as músicas são as inspirações
pessoais dos nossos 4 melhores,
com músicas que eles
gostariam de ter escrito.
Vamos começar com Phillip.
Phillip Phillips
Podem gritar!
Muitas pessoas se preocupam
com a sua saúde.
-Como se sente?
-Melhor.
Como se sente hoje?
Muito bem, me diverti na
primeira música
com o Joshua.
-Tudo certo?
-Sim.
Sei que está ansioso
para voltar para casa.
O que quer fazer quando voltar?
Ver meus amigos de lá,
ir ao restaurante El Maya.
-El Maya?
-De comida mexicana.
O na antiga Dastain road?
Sempre vou lá.
Sei qual é.
Vou lá, troco receitas.
Feijões pretos, ovos,
frango grelhado.
Podemos falar
sobre isso mais tarde.
-Nós te amamos.
-E ele ama vocês.
Semana passada Jimmi
foi difícil mas parece que essa
semana as coisas mudaram.
Bom te ver.
Se você me perguntasse
qual música
escolheria, seria essa,
pela letra.
É um tipo de música
de tempos difíceis.
Semana passada não teve nada
de novo sobre Philip
ele veio com uma voz
em um lugar diferente.
Achamos a música
que representa isso.
Sinto que é exatamente
o que você precisa.
Eu sempre vejo artistas
da sua idade
tentando passar por esta
transição
eles sempre são influenciados
por alguém
e em algum ponto a borboleta
aparece, entende o que digo?
Jimmi me comparou
com uma borboleta,
acho que ele me acha bonito.
Ele disse que está me vendo
sendo mais eu mesmo.
E isso é muito bom de se ouvir.
Todos diziam para ele ser
ele mesmo
mas parecia outro artista
até hoje.
Quando cantou “Volcano”,
ele mostrou que pode
gravar algo
e não parecer com mais ninguém.
Sinto-me feliz por ele.
Por nós.
Não se segure dessa maneira
Você machucará
os seus joelhos
Beijei a sua boca e voltei
Mas isso é tudo
que eu preciso
Não construa o seu
mundo em volta
Vulcões te derreterão
O que eu sou para você
não é real
O que eu sou para você
Você não precisa
O que eu sou para você não
é o que você significa para mim
Você me dá milhas
e milhas de montanhas
E eu vou pedir
o que eu dei para você
É somente eu passando
Isso não é nada novo
Só mais uma fase
para descobrir
O que eu realmente preciso
É o que me faz sangrar
É como uma nova doença
Ela é ainda muito jovem
O que eu sou para você
não é real
O que eu sou para você,
você não precisa
O que eu sou para você
não é real
O que eu sou para você,
você não precisa
O que eu sou para você não é
o que você significa para mim
Você me dá milhas e
milhas de montanhas
E eu pedirei o oceano
Philip Philips
Concordo com Jimmi.
Entendi a transformação
no músico,
você cantou como se tivesse
descoberto seu jeito.
Nunca vi você cantar assim
foi muito bonito.
É o tipo de música para se
ouvir várias e várias vezes.
E a voz
e o personagem combinaram,
o violoncelo
e o backing vocal.
Foi lindo.
Isso foi…
Poucas pessoas conseguiriam
fazer isso em uma competição.
Quando a competição chega assim.
É uma amostra de quem você é
e quem você quer ser
mostrando a todos
o que é,
isso não é algo fácil de fazer.
Para mim, depois de assistir
por muitos anos
e estando aqui por dois anos.
Esse foi um dos momentos mais
bonitos
que o programa já teve.
Muito lindo.
O backing ajudou muito
também.
A garota, o cantor
e o músico,
é muito apaixonante.
Cara,
é isso aí,
é sobre isso que é,
digo todas as semanas
que te amo
pois faz o seu,
uma ótima música
Damien Rice é um ótimo artista,
com uma ótima letra.
Eles fazem aquilo.
Para mim é uma das melhores
apresentações da temporada
Impressionante.
Às vezes algo simples
tem mais valor.
Impressionante.
Philip Philips
Impressionante.
Bom trabalho.
Agora vamos descobrir a música
que fala por Hollie.
Se eu escrevesse
uma música, seria
“I Can not Make You Love Me”.
Toda garota ama escrever
estas canções de amor
para mostrar ao garoto
que amamos.
Algo que você não pode dizer
e coloca em uma música.
Você precisa de mais alma
e sentimento que a original.
Hollie está com uma desvantagem,
ela canta sem emoções
uma música como esta tem
que ter muitos sentimentos,
a música é muito memorável,
não cante demais,
é muito fácil exagerar.
É uma música para se emocionar
pois a letra te toca.
Talvez eu vá para o show
e sente na frente,
para eu fazer…
Se ela cantar
como na última semana,
tudo bem.
e ser impressionante.
Ela não pode ser só boa.
Apago as luzes,
deito na cama
Diminuo essas vozes
na minha mente
Deite-se comigo
não me diga mentiras
Apenas me abrace
Não bajule
Não me bajule
Porque não posso
fazê-lo me amar
Se você não quer
Você não consegue
fazer seu coração sentir
Algo que não quer
Aqui na escuridão
Neste momentos finais
Repousarei meu coração
E sentirei a força
Mas você não sentirá,
não, você não
Porque não posso fazer
você me amar
Se você não deseja
E eu vou desistir dessa luta
E eu vou desistir dessa luta
Porque não posso
faze-lo me amar
Se não me ama
Você não consegue
fazer seu coração sentir
Algo que não quer
Aqui na escuridão
Nestes momentos finais
Repousarei meu coração
E sentirei a força
Mas você não sentirá,
não, você não
Porque não posso
fazê-lo me amar
Se você não deseja
Jimmy estava certo,
no que disse sobre a música,
você teria de passar por muitas
coisas para sentir isso.
Não como você canta,
mas como diz as palavras,
e como elas aparecem,
e achei longe do que você canta.
Desculpe-me, querida.
Concordo, quando interpretamos
uma música que não é nossa…
O Steven está certo.
Quando se tem experiência,
quando temos decepções amorosas,
temos altos e baixos, fica mais
fácil de cantar essas músicas.
Mas para alguém como você,
você está tentando fazer
com que a América te ame.
É assim que se faz.
E deveria dizer à América:
“Não posso fazer com que vocês
me amem, se não querem.
Mas não vou desistir
desta briga,
aqui é o lugar que eu pertenço.”
É uma questão de interpretação,
não precisa ser tão literal.
Penso da mesma forma. Você
sabia que deveria passar emoção.
Então, trouxe emoção.
Mas isso pegou
o melhor da sua voz.
Teve um pouco de vibração
e desafinação.
E isso fez com que sua voz
ficasse assim.
Tenho que dizer que quando
você começou a cantar
fiquei o tempo todo pensando
no que comentar.
Quando pensei que seria
a melhor apresentação,
porque senti que poderia ser.
Porque era para mim,
para você e para a música.
Só que não aconteceu, querida.
Sinto muito.
Para mim, não foi
só a imaturidade.
Para mim foi a música.
Nessa fase da competição
você precisa de momentos.
Essa é uma ótima música.
Mas você é diferente
de Bonnie Raitt
ou de qualquer outra pessoa
que cante esse tipo de música.
Você tem esse vozeirão.
Precisa de coisas
que vão te dar esse momento.
Essa música não te levou
a lugar algum.
Porque mesmo quando você
não se emociona
você tem grandes momentos
com o seu vozeirão.
Do tipo: “Meu Deus,
ela pode mesmo arrasar!”
Para mim, não teve um momento
como esse.
Foi a escolha errada,
na hora errada.
Como se sentiu quando cantou?
Gosto muito dessa música.
Senti a música,
mas não é suficiente
que só você sinta,
tenho que fazer com
que todos sintam.
Mas amo a música e a letra.
Boa sorte, Hollie. Obrigado.
A seguir, o cantor de soul
canta o poderoso do funk.
Joshua Ledet cantando
James Brown.
Não esqueçam de que podem baixar
as músicas pelo nosso site.
Amanhã revelaremos
o nosso Top 3.
Juntamente com a performance
de David Cook
Vi o meu nome lá,
o que vou fazer?
E Jennifer Lopez
se apresenta amanhã.
Por isso o seu nome está ali.
Não vai querer perder isso
ou a próxima apresentação,
de Joshua.
A música que escolhi foi
“It’s a Man’s Man’s Man’s World”
de James Brown
A música precisa
de algo forte.
A minha mãe é o pilar
da minha família.
Sei que sem a minha mãe,
o meu pai não seria o homem
que é hoje.
Tive muita sorte de ver
o estúdio de gravação
de James Brown, algumas vezes.
E era incrível.
Poupe a sua voz.
Quando eu tinha 19 anos
me chamaram ao estúdio
de James Brown
e a cada intervalo
alguém vinha e penteava
os cabelos dele.
Eu dizia: “uau!”
É assim que é ser famoso?
Eu achava incrível.
Jimmy é um cara louco,
é muito engraçado.
Ele fala umas coisas sem noção.
Qualquer coisa, é só ligar.
-Certo.
-Está bem.
Até mais.
-Por que está rindo?
-Porque não tenho o seu número.
Joshua cantando a música de
James Brown na minha frente
foi incrível.
Gosto dele cantando
qualquer coisa.
Mas com essa música
de James Brown ele arrasou.
Este é um mundo de homens
Este é um mundo de homens
Mas não seria nada
Nada
Sem uma mulher ou uma garota
O homem fez os carros
Para nos levar para a estrada
Homem fez os trens
Para transportar
cargas pesadas
O homem fez a luz elétrica
Para nos tirar do escuro
O homem fez o barco
para a água
Como Noé fez a arca
Trata-se de um homem,
um homem
Um mundo de homens
Mas não seria nada
Nada
Sem uma mulher ou uma garota
O homem pensa um pouco
como bebês meninas
E como os bebês meninos
O homem fica feliz
Porque o homem
se faz brinquedo delas
Este é um mundo de homens
Mas não seria nada
Sem uma mulher
ou uma garota
O homem sem uma mulher,
ele está perdido
Ele está perdido
Na imensidão
Ele está perdido
Na amargura
Este é um mundo de homens
Homem
Este é um mundo de homens
Ela te abraçará,
ela te abraçará
Trata-se de um homem,
um homem
Um mundo de homens
Joshua Ledet
Joshua Ledet
Nenhuma mulher
ou homem cantou
desse jeito, com esta paixão
no programa antes,
nunca!
Posso ir para casa agora.
Nunca ouvi algo assim
na minha vida.
Na minha vida.
Isso é…
Acho que as pessoas de casa
pensaram como eu,
que elas viram tudo
o que você tinha para dar
e como você consegue
interpretar uma canção.
Conseguimos!
Conseguimos!
Tenho que dizer em espanhol,
paixão, coração, tudo.
Você está me fazendo falar em
línguas diferentes, que louco.
Foi “cantástico!”
Você se entregou para nós
e para a América.
Todos que viram,
sentiram algo.
Na minha opinião,
nós sentamos aqui, julgamos,
assistimos todo o programa.
Essa é a hora que
temos que esquecer tudo
e pensar no que estão
cantando no momento.
Isso é o que você faz
todas as vezes.
Foi a melhor música para você.
Para mim, foi uma das
melhores performances
de todos os reality
shows de música.
Incluindo o nosso programa.
Qualquer reality show.
Sinto-me como uma máquina
de repetir,
por falar tanto nessa temporada
que se quiser mesmo saber
o que significa cantar
emocionalmente e com conexão
com a letra
e cantando qualquer música,
por favor vejam Joshua Ledet.
Ele é uma escola para todos.
Muito bom ouvir isso.
E vocês não viam a hora
de poder se levantar.
Eles empurravam as cadeiras
para trás no meio da música.
Eu nunca tinha entendido quando
falavam: “Foi levado à igreja”.
Sabia o que significava,
mas dessa vez fui levada mesmo.
Você é uma lenda.
-Nunca tinha acontecido comigo.
-Pudemos sentir isso.
Encontramos sua religião.
Vi o Senhor.
Mamãe, o que achou?
O Senhor estava aqui?
Isso aí.
De onde veio essa transformação?
Não sei.
Não sei mesmo.
Joshua Ledet.
Obrigado.
Quando voltarmos do comercial
uma performance épica,
Jessica cantará o mega hit
do filme Dreamgirls.
Ao vivo, a seguir.
Bem-vindos de volta.
Se quer dar uma agitada
no seu verão,
não deixe de checar
a turnê de verão com o top 10.
Apenas nos Estados Unidos.
Todas as informações
no americanidol.com
Seu ingresso pode ajudar
a salvar vidas
na luta com problemas cardíacos.
Não perca.
Nesta rodada o tema é:
“Músicas que os candidatos
queriam ter escrito”
E para Jessica Sanchez,
é uma música monstruosa.
Minha segunda música será
“And I Am Telling You”
de Jennifer Holliday.
Vou cantar essa música
porque fui salva pelos jurados,
e foi um dos momentos
mais difíceis da minha vida.
Me fez querer
me esforçar ainda mais.
Eu estou aqui para ficar.
Jessica cantando “Proud Mary”
semana passada me decepcionou.
Tanto que achei que ficaria
entre os dois menos votados.
Mas quando você a desafia,
ela responde ferozmente.
E foi tão poderoso
quanto essa música pode ser.
Eu já vi muitas coisas ótimas
na minha vida,
mas lembrarei desse momento.
Com certeza.
Quando ele disse isso eu surtei.
Sou só uma garota de 16 anos,
cantando uma música
de Jennifer Holliday.
Nem sabia o que pensar,
fiquei tipo, “Isso é sério?”
Você está de volta,
e parece estar indo muito bem.
Por isso escolhi essa música.
-Você quer arrasar não é?
Isso mesmo.
Não estou pronta para ir embora.
“E estou lhe dizendo
que não vou”.
Se o público e os jurados virem
a performance que eu vi,
pode ser o momento
que o jogo acaba.
E eu estou lhe dizendo
Eu não irei
Você é o melhor homem
que conhecerei
Não há jeito
que jamais possa ir
Nós somos parte
do mesmo lugar
Nós somos
parte do mesmo tempo
Nós compartilhamos
do mesmo sangue
Nós temos o mesmo pensamento
E por muitas e muitas vezes
compartilhamos tanto
Não, não, não, não, não, não
Eu não acordarei amanhã
de manhã
Para descobrir que não há
ninguém lá
Querido, não tem jeito
Não, não, não há jeito
de eu viver sem você
Eu não vou viver sem você
Você vê, apenas não há jeito
Não há jeito
Derrube as montanhas
Grite e berre
Você pode dizer o que quiser
Eu não vou sair
Pare todos os rios
Empurre, ataque e mate
Eu não deixarei você
Não tem jeito, não deixarei
E eu estou
Lhe dizendo
Viu não irei
Você é o melhor homem
que conhecerei
Não tem jeito que eu
jamais pudesse ir
Querido não há jeito
Não, não, não há jeito
de eu viver sem você
Não viverei sem você
Não viverei sem você
Não quero ser livre
Eu vou ficar, eu vou ficar
E você, e você, e você
Você irá me amar
Me amar
Você irá
Me amar
Outra performance vencedora,
simplesmente maravilhosa.
Me diga como realmente se sente.
Como se sentiu
cantando essa música?
Maravilhosa.
Eu coloquei tudo para fora.
É disso que falamos
desde o início.
Colocar tudo na música,
para que a música
faça todos esquecerem onde estão
e o que estão fazendo.
-E você acabou de fazer isso.
-Obrigada.
-Parabéns.
-Obrigada.
Parece que será uma verdadeira
disputa até o final.
Não sei vocês,
mas eu não sei quem vai ganhar.
Isso é loucura.
Com uma performance como essa
não há nada a dizer.
Não há o que dizer.
Sua habilidade vocal…
É simplesmente algo
que não se vê com frequência.
Sei como você deve estar
emocionada agora,
porque acabou de colocar
tudo para fora.
Passou tanta emoção com sua voz,
e senti sua voz
indo lá no fundo.
Não sei se lhe disseram
para ficar parada,
senti como se tivessem lhe dito:
“Não se mova, não faça nada.”
E para conter tudo isso
enquanto cantava desse jeito,
provavelmente estava
despedaçando sua alma
e eu entendo isso.
Foi um momento especial.
Tivemos vários momentos hoje,
mas esse foi incrível.
Deixe-me só dizer uma coisa.
Não sei o que está havendo hoje,
a última performance do Joshua
e essa sua performance…
-E Phillip.
-E a do Phillip.
Acho que vocês estão
realmente nisso,
agora finalmente digo Ryan,
não sei quem realmente
vai ganhar.
Mas escute uma coisa,
essa é uma das músicas
mais difíceis de se cantar,
foi cantada muitas vezes nesse
Não sei onde encontra
a experiência e a técnica vocal,
sério, você é fenomenal.
Outra grande performance.
E sei que Julian Lennon
está aqui hoje.
Julian, isso é o Idol,
o que você acha?
Até o Julian adorou, viu?
Olha isso!
Srta. Sanchez venha aqui.
Como isso vai acabar?
Como Jennifer disse não sabemos.
Você tem que votar
no seu favorito.
Senhoras e senhores,
Jessica Sanchez.
Os candidatos mais uma vez.
Amanhã teremos David Cook
e Jennifer Lopez no palco.

Categories: Legendas para Filmes | Tags: , , , , , , , , , | Comments Off

Horrible Bosses 2011 Arabic

Categories: Movie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

“Eureka” The Real Thing 2012 Polish

movie image

Download subtitles of “Eureka” The Real Thing 2012 Polish

Poprzednio w Eureka.
Nie chcesz tego przegapić.
To jest historyczny moment dla Eureki.
Myślę, ze powinniśmy
zamieszkać razem.
Muszę dowiedzieć się,
czego chcę.
myśleć o tobie.
Walkabout.
Bezpiecznej podróży, Jo.
Procedura uruchamiana zainicjalizowana.
Ktoś inny
kontroluje uruchamianie.
Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Gdzie oni są ?
Jesteśmy w
niekontrolowanym opadaniu.
Przygotuj się na uderzenie!
Ludzie.
Witamy z powrotem.
Dużo się zmieniło
od kiedy cię nie było.
To jest Jenna.
Bardzo miło
cię poznać.
Ciebie nie było
przez cztery, Allie.
To Jo pomogła mi.
Jo jest teraz w życiu Jenny,
i nie mogę jej tego zabrać.
Przykro mi, Allie.
Ona płacze.
ponieważ wszystko
co ona doświadczyła
jest absolutnie realnie
dla niej.
Emocjonalnie zaangażowała się
w rzeczywistość
którą pomogła stworzyć.
Jak wszyscy.
Największe umysły Eureki,
pracują teraz dla nas,
i nawet o tym nie wiedzą.
Astraeus i jego załoga
zniknęli na miesiąc.
Wkrótce, Eureka będzie musiała
pogodzić się ze stratą.
A tymczasem, najwięksi
naukowcy naszych czasów
podłączeni są do sztucznego
świata, który możemy kontrolować.
Nie mają pojęcia
że to, czego doświadczają
nie jest prawdziwe
ale co oni projektują
w tej konstrukcji
jest bardzo realne.
I użyteczne.
W ciągu ostatniego miesiąca,
zrobili postępy w biotechnologii,
technice i uzbrojeniu,
i zaraz damy im problem z genetyki.
Wszystkie odkrycia naukowe
należą do nas.
To jest bardzo imponujące.
Ale jak długo
może to trwać ?
Nieskończoność.
Fotoniczny procesor plazmy
pozwala na tryliony
korekt w czasie rzeczywistym
w celu utrzymania uczucia autentyczności świata.
Tak autentycznego,
że ciążki uraz wirtualny
może wywołać
śmiertelny wstrząs neurologiczny.
Są to inteligentni ludzie,
Dr. Barlowe.
Co jeśli zaczną
kwestionować ich świat,
lub sztuczne postacie, które
są tam z nimi ?
Dlatego zdecydowaliśmy, że
umieścimy ich w przyszłości.
Nie możliwe jest odtworzenie Eureki doskonale,
tak zmieniając miasto,
zredukowaliśmy niespójności
jakie badani mogą rozpoznać.
Ale gdyby pacjent
naraziłby na rozpoznanie
to przejdzie na emeryturę.
To moje pierwsze tłumaczenie ;)
Powiększ konto dropbox z 2GB na 18GB w kilka chwil
Allison, słyszysz mnie?
Musimy ich stamtąd wyciągnąć.
Co się stanie z Dr. Blake
jeżeli statek wystartuje ?
Bez bio-pod, ochronić ją
przed naprężeniem grawitacyjnym,
może tylko siedzenie, w którym wystartuje.
Cóż, wyciągnę ją stamtąd.
Nie mogę ci na to pozwolić.
To jest zbyt niebezpieczne.
Zwolnij mnie!
Jack!
Jeśli uszkodzi
komory chłodzące,
rdzeń ośrodków
zostanie wyłączony
aby ochronić reaktor
przed przegrzaniem.
Dajesz.
Dajesz, Jack. Dajesz.
Uwaga.
Przegrzanie rdzenia reaktora.
Gdzie jesteś?
Co słychać?
Nic nowego.
Co u Ciebie?
Testowałem system ponad kilka razy,
i nie ma dowodów sabotażu.
Więc, znajdziemy je.
Nie przestaniemy szukać, mam rację ?
Gdzie?
To znaczy, minął już miesiąc,
a nie ma nadal śladów.
To tak jakby zniknęli bez śladu, Jack.
– Wszystko zostawia ślad.
– Ye… yeah.
Kiedy ty ostatnio jadłeś ?
Nie jestem głodny. Zamierzam tylko włączyć od początku i obejrzeć…
Wiesz, dlaczego nie…
zrobisz sobie przerwy i zjesz obiad z dziećmi ?
One tez Cię potrzebują.
Dzięki.
Okej.
Dobrze.
Okej, wszechświecie,
Jestem gotowa.
Oświeć mnie.
Kiedykolwiek teraz,
uh dajesz.
Powinnam pójść na pustynię.
powinnaś czytać znaki.
Okej.
Było “parking przy plaży.”
Potrzebujesz pozwolenia.
Słuchaj, ja…
Słuchaj, jestem trochę w rozdrożu w moim życiu,
ja, ah,
Wiem że to brzmi dziwacznie.
Przyjaciel powiedział mi żebym
przyjechała do walkabout.
Wiec jeżeli mogłabyś tylko
dać mi chwilę
tylko tym razem, wiesz
mogłoby mi to na prawdę
pomóc ogarnąć sprawę pozytywnie z perspektywy.
Jeah, przepraszam.
Tu jest numer
do taksówki.
Miłego dnia.
Nie wzięłam telefonu do walkabout, i…
Dzięki, wszechświecie.
Proszę bardzo.
Grillowany ser
z fontina
i starą gouda.
Najlepsze komfortowe jedzenie
na naszej planecie.
I jeżeli jest coś jeszcze co mogę zrobić,
proszę dajcie mi znać.
dzięki, Vincent.
Vin wydaje się zmartwiony.
Cóż, wszyscy jesteśmy trochę zmartwieni.
Jeah, nie będzie gdy skończę mój skaner.
Widzisz, tak sobie myślałem
przebić przez korytarz czasoprzestrzenny
może stworzyć bałagan z dziwadełka(?), prawda?
Co to jest?
To są
teoretyczne cząsteczki
równie złożony z
góry, dołu i dziwnych kwarków.
Widzisz, to tak jakby
odpowiedzieć pytaniem na pytanie.
Po pierwsze, musze udowodnić
że dziwadełka rzeczywiście istnieją.
To będzie ostra jazda.
cóż… tylko…
Trzymaj się tego…
Co robisz.
Chłopaki.
Szefie mogę Cię prosić na minutkę ?
– Pewnie.
– Chodzi o statek?
Czy znalazłeś cokolwiek ?
Nie, Kevin, nie znaleźliśmy.
Cóż, spójrz,
jeżeli chodzi o moją mamę,
to chcę wiedzieć, okej?
O co chodzi?
Departament Ochrony
oficjalnie odwołał poszukiwania Astraeus’a.
Tak mi przykro.
Nie… nie mogą.
Senator Wen powiedziała, że
wyczerpała wszystkie swoje środki.
i bez śladu Astraeus’a,
ich zdaniem szanse na
znalezienie ocalałych
są… niewielkie.
Jack. Jack, nie możesz pozwolić im na to!
– Kevin…
– Nie można tak po prostu przestać szukać!
Kevin! Porozmawiamy z senatorem, okej?
Kevin.
RF spadł ponownie.
25.2.
Utnij rozdzielczość w siatkach
15 przez 178.
Wygrałam. Yeah…
Psiakrew,
jesteś dobra w tym.
Dzięki. Ty też.
Dam ci wygrać następnym razem.
Cóż, to wygląda na zabawę.
Chcesz zagrać z wygranym?
Cóż, chciałbym móc
ale muszę porwać Twoją mamę na chwilę.
Kolejna partia biologicznych eksperymentów
przybyła z Astraeus’a.
i D.O.D. zamówiło protokoły
na genetyczne badania.
Mogliby dać nam chwilę aby złapać oddech.
To było jedno zadanie po drugim
– odkąd wróciliśmy.
– wiem.
W końcu znalazłam czas na
przejrzenie danych lotu.
To znaczy, że będziesz mogła
dowiedzieć się dlaczego mojej mamy
nie było tak długo ?
Jestem po prostu zadowolona,
że wróciłam. Racja?
Jo, wygrałam uno.
Dobra robota.
Jestem dumna z Ciebie.
Wszystko w porządku?
Czy mam jakiś wybór?
Nie wydaje mi się realne, czy to…
wszystko co się wydarzyło?
Niom…
Idę do Astraeus’a
aby pomóc z wyładunkiem.
Dobrze. Chodźmy.
Do widzenia, Allison.
Coś nie tak?
Powiedz mi, że ona tego nie widziała.
Co właśnie tam się stało?
Błąd renderowania czasu rzeczywistego.
Ponieważ system został zaprojektowany dla 20 osób,
nie 20 plus jeden RSVP.
Dr. Blake
to był szczęśliwy wypadek.
Jej obecność przeciąża procesor.
Ona nie powinna tu być.
To nie była nasza decyzja.
Śledźmy rozkazy.
Tak, od ludzi, którzy nie rozumieją jak działa system.
Nie mam uprawnień
do zmian,
ty też nie.
Chciałbym podziękować wszystkim
za włożony wysiłek.
Wiem, że to jest trudne dla nas wszystkich.
Senator Wen!
Musisz dalej szukać.
Szeryfie, nie masz pojęcia
jak ciężka
to była dla mnie decyzja.
To nie podejmuj jej.
Nie przestawaj szukać.
Wykorzystałam wszystkie dostępne zasoby.
Satelity, kosmiczne systemy radarowe…
I doceniam wszystko co zrobiłeś.
A urządzania te musza wrócić do swojej pracy.
I tak jak ty.
Ja wykonuje swoją robotę.
Możesz pomóc Dr. Fung
odzyskać skradziony sprzęt.
Nie dbam teraz o jego skradziony sprzęt.
Wiem, że się martwisz,
szeryfie,
dlatego nie odbiorę tego osobiście.
Nie mam żalu.
Szukam.
Mam nadzieje,
że masz rację, szeryfie.
Ale również uważam, że należy
przygotować się do prawdopodobieństwa
że oni nie wrócą.
Nadszedł czas, aby zwrócić swoja
uwagę z powrotem na ten świat.
Dobrego dnia, panowie.
Jeah.
Więc jaki jest Twój problem?
Kiedy zacząłem się pakować,
niektóre z moich urządzeń nasłuchu kosmicznego
zniknęły z ciężarówki.
Detektory cząsteczek zniknęły,
tuż przy głównej ulicy.
Wiesz, czasami zastanawiam się
co czeka to miasto.
Chyba wiem gdzie może być.
Nie ułatwiasz mojej pracy, Kev.
I nie próbowałem.
Potrzebowałem tej rzeczy, więc wziąłem.
Jeah. Będę udawał, że pożyczyłeś
i oddasz.
Nie możesz kraść ściśle tajnych urządzeń, Kevin.
Myślisz, że oni nie żyją?
– Kevin…
– Nie, poważnie…
myślisz, że moja mama nie żyje?
Nie wierze w to.
Zgadza się, ja też nie.
Pozwolisz mi zrobić jeszcze jedną rzecz?
Wszystko w porządku?
Spójrz, wiem gdzie mogę ich znaleźć.
Proszę
Nie w ten sposób.
Zapakuj te rzeczy.
Idziemy.
Więc co jest tutaj?
Biologiczne eksperymenty
w sprawie Tytana.
Biologiczne tak jak na szczurach?
Tak, szczurach, robakach, insektach,
nawet gadach.
To są badania na temat wpływu
wiatru słonecznego
na układ rozrodczy u brodatych iguany.
To jest praca marzeń.
Kevin chciał mieć iguanę.
Lub miał
gdy był młodszy.
Myślał że to są smoki.
Jenna kocha smoki.
Naprawdę?
Tak, przeczytałam jej hobbita zeszłym roku
i kazała mi czytać część o smokach
w kółko.
I wtedy ona się przestraszyła
i chciała spać w naszym łóżku.
Przykro mi.
Nie, w porządku.
Co to jest?
Brzmi wielkie.
Rusz dupę!
Co to jest?
Algorytm renderingu
działa niezależnie,
i nie mam żadnej kontroli
To ją zdobądź.
Gleba! Wszyscy gleba!
– Co to?
– Nie wiem.
Czaaad!
Kocham smoki!
To było spore zakłócenie,
panie Dekker.
To miał być genetycznie modyfikowany model
o wielkości około 10 centymetrów
Ale co to jest,
nie mam pojęcia.
Naprawdę?
Ponieważ widziałam smoka.
Program tworzy rzeczywistość
za pomocą wspomnień
uczestników kory.
Ale algorytm posiada filtry
wyimaginowanych elementów.
Oczywiście,
jest on uszkodzony.
Obliczenia logiczne są
za trudne dla procesora.
Możemy zrestartować genetyczne przypisanie
z innym zwierzęciem,
i mogę usunąć potwora.
Nie, zrobiliśmy już wystarczająco
dużo dla załogi
rozpoczynając badania.
Ten potwór musi zniknąć
w sposób wiarygodny dla nich.
Szczerze, Doug, smok?
Nie było cię tutaj!
To miało pazury i skrzydła!
To nie zmienia faktu, że
smoki są mityczne,
jak mitologia.
Mityczny to po prostu inne słowo od “jeszcze nie odkryto”.
Dr. Blake, pomożesz mi
wyedukować sceptyka?
Fargo, ja tez jestem trochę sceptyczna.
Mówiłam do Jo o smokach
i nagle jeden się pojawia?
Cóż, masz inne wytłumaczenie?
Wystawienie na działanie chemikaliów.
Duże zaciągnięcie się gazem EA-48,
i widzisz Elvisa w saniach Świętego Mikołaja
ciągnących przez grupę smoków.
Najpierw, przez smoki.
Potem Elvis.
To było po prostu “na przykład.”
Yeah.
Zrobię kila testów.
– Wszystko w porządku?
– Tak, w porządku.
Czuje się lekko szalona,
z drugiej strony znakomicie.
Cóż, znajdziemy go,
cokolwiek to jest.
Potrafisz znaleźć halucynacje?
Jestem tak dobry.
Właśnie, Jo’s jest w G.D.
w celu uzyskania broni.
Czekaj,
my to zabijemy?
Cóż, jeśli to będzie konieczne.
Musimy go powstrzymać od
przelotów obok
lotniska w Portland.
Więc go przechwycimy.
Posiadasz jakieś środki
uspokajające dla smoków?
Możemy użyć super symetrycznej
siatki cząsteczek.
Eksperymentalna obudowa
Nikt jeszcze takiej nie zrobił
która by działała dłużej niż mikrosekundy
Zadzwonię do Zane.
spróbuję kilka sposobów
z rozwiązań Yukawa.
Warto spróbować!
Zanim go zabijemy.
Musimy posprzątać ten bałagan.
Ten “bałagan”
może zainspirować ich do
stworzenia super symetrycznej
siatki cząsteczek,
co byłoby
niesamowitym postępem.
Zadzwonię po dalsze instrukcje.
Nie… rób to co ja mówię.
Użyj NPC Cartera
i zdobądź te zadanie.
Weź Zana do pomocy.
Czujesz się jak na
spacerze w lesie?
Cokolwiek to jest,
widziałaś to dobrze,
i chciałbym żebyś mi pomogła.
Okej.
Wyglądasz zmęczona.
I piękna.
Nie chcesz abym ci pomógł
z fosforowym modułem cyro, prawda?
Nie, nie mogę.
mam mnóstwo telemetrii z Astraeusa
do uruchomienia.
Dl… dlaczego?
Ponieważ jestem kapitanem, Henry.
To moja misja,
i potrzebuje odpowiedzi.
Grace, znasz odpowiedź.
Znaleźliśmy ją.
To znaczy, po roku dochodzenia
to był wypadek,
uszkodzony chip rezonatora.
To był… wypadek.
Musze wrócić do tego.
Jesteś pewna?…
Twoja strata.
286 dolarów.
Dzięki, wszechświecie.
Jo… co ty zrobiłaś?
Cześć, tato.
Przepraszam!
Co ty do cholery tu robisz?
Cześć. Przepraszam.
ja-ja…
Mieszkałam tutaj…
Gdy byłam małą dziewczynką.
Ty jesteś Lupo?
Tak, myślę, że mam dla ciebie wiadomość.
Zostań tutaj.
Wszechświat w końcu
chce coś mi powiedzieć.
To jest dziwne dowiadywać
się tego od niej.
Więc co to za wiadomość?
Są wszystkie od tej same osoby.
Carter’a.
Powiedz jemu aby przestał do
mnie dzwonić, na miłość boską.
– Carter?
– Tak, mówił ze to jest ważne.
Nie masz telefonu?
Nie wzięłaś telefonu do walkabout.
Więc nie wiem co robić.
Mam na myśli,
myślę pozytywnie,
ale nie chce dawać dzieciakowi
fałszywej nadziei.
– No i masz.
– Tak, wiem.
Wszystko w porządku, dziękuję.
Trudno, prawda?
Bo nie chcę aby się zawiódł.
Zgadza się.
Zgadza się.
Przepraszam
Jestem po prostu… zamyślony,
tym co Kevin zrobił.
Tak, kradzież była imponująca.
To jest genialne.
To znaczy, on właściwie zaprojektował
wykrywacz dziwnej materii.
On…
mówił o tych cząsteczkach.
Urządzenie to może być
faktycznie wystarczająco czułe
aby odebrać nazwę energii.
Co masz na myśli?
Jest możliwe zobaczenie
ścieżki do statku.
to jest długi strzał.
Uaktywnienie może być
niewyraźne teraz.
Nie mamy dużo czasu.
Kevin, możesz przyjść
na dół na chwilę?
Odrabiam pracę domową
i sprzątam pokój,
ale nie powiem przepraszam
ponieważ nie.
Nie, Kevin, tylko…
Co potrzebujesz
aby to skończyć?
Poważnie?
Trzymaj.
Mam nadzieje że to pomoże.
Coś mnie ominęło?
Cóż, kiedy wszyscy
dowiedzieli się co odkryłeś,
chcą ci pomóc.
– Niesamowite
– Tak.
Dobra, mamy prawie wszystko.
Wciąż potrzebuję tablice
pulsacyjną arc sekund.
John, musisz mi powiedzieć co to jest,
i zajmę się tym.
To jest wzmacniacz częstotliwości
znajdź bardzo duże
czasze antenowe.
I faktycznie chyba wiem gdzie
znaleźć jedną z tych rzeczy.
Ale potrze małą pomoc z ochroną.
Andy!
Po prostu człowiek,
którego szukałem.
Gee, dzięki, szefunciu.
Dla A.I., to jest…
To może być wzruszające.
Myślę czy byś mógł
mi w czymś pomóc.
To może być zbudowanie detektora
dziwnej materii ze skradzionych części?
Dlaczego to powiedziałeś?
W strumieniu nie widziałem
żadnych urządzeń, które by się nadały.
Później zrobię masowy areszt.
Myślę że możesz zapomnieć
że jesteś zastępcą
na chwilę.
Właściwie ja nie zapominam
o niczym, szeryfie
Mogę Ci powiedzieć jakie nosiłeś
skarpety w dniu mojej aktywacji.
Guhl’m nie…
Zapomnij.
Zignoruj.
Widzisz, musimy pożyczyć
ostatnią część wyposarzenia.
To brzmi groźnie
spisek do popełnienia
przestępstwa, szeryfie.
Tak, i niebezpieczne
Ale, uh…
To może być ostatnia szansa
znalezienia załogi Astraeusa.
Więc co ty na to?
Gdyby tam moja S.A.R.A.H. tam była,
zrobiłbym wszystko aby
sprowadzić ją z powrotem.
Zgadza się.
Więc jak myślisz co szukamy?
Jeśli cokolwiek.
Cóż, Astraeus
posiada tysiące
genetycznych eksperymentów.
Nie wiem do jakich mutacji może dojść.
Dobrze.
A jeśli to jest jaszczurka,
uh, o jakiej wielkości mówimy?
Jak duże to może być?
Cóż, monitorowane jaszczurki
mogą urosnąć do 10 stóp długości.
To niesamowite…
Nie robiliśmy tego
od pewnego czasu,
Śledzenie smoka?
coś tak szalonego jak to.
Brakowało mi tego.
Nie mów tak.
Nie sądzisz
że to nie jest wystarczająco trudne?
Przepraszam.
Co to jest?
Cześć.
Co ty tu robisz?
Szukam cokolwiek my
wszyscy widzieliśmy.
Tak dla twojej wiedzy,
Jestem absolutnie pewna,
że to nie był smok.
Holly…
Holly, gdzie ty idziesz?
– Czy wy tez to widzicie?
– Tak.
– Holy Stromboli.
– Holly, odejdź
od smoka.
Jo? Jo, złapie go.
Holly.
Powiedziałam ci.
– Nie, Holly, nie…
– Holly, Holly…
Nie martwcie się,
to nie jest prawdziwe.
Holly!
W porządku?
Przepraszam jeśli to boli.
Czy to nie jest cool?
Nie wiesz jaki rodzaj bakterii
mógłby być pod pazurami smoka.
Doug, spójrzmy na to logicznie.
“A”… moja cała ręka boli.
“B”… boli bo została skaleczona przez smoka.
“C”… smoki nie istnieją.
Dlatego też…
Dlatego co?
Nie wiem.
Dlatego to jest takie wypas.
Okej, zaopatruję cię.
i dam ci szerokie spektrum antybiotyków.
i będziesz mogła stąd iść.
Więc to nie jest cool?
Cóż, Holly ma,
wyjątkowe spojrzenie na świat.
Tak, ale oboje widziałyście coś
zanim uciekł do lasu?
Tak, tak jakby zniknął na chwilę.
jaszczurki potrafią zmieniać kolor.
Zgadza się?
To cos to kamuflaż?
kryptoniczna koloryzacja.
Nie, to nie było normalne.
Okej,
obydwie byłyście na Astraeusie.
Czy skok F.T.L.
mógłby to spowodować?
wirtualne rozpoznanie
obejmuje dużą część
środkowego strumienia
mózgu.
To…
To delikatna struktura.
To może być możliwe.
Od kiedy ty wiesz tyle
na temat neurologii?
Nocna szkoła!
Tak. Widzisz, sprawdzę co u Zana.
On prawie skończył…
Ten, uh, “przechwytywacz” smoków…
Supersymetryczną siec cząsteczek.
Dokładnie.
Holly?
Ona… Z nią w porządku.
Ona wyleczy się w
ciągu tygodnia lub dwóch.
I masz umieścić “atak smoka”
w raporcie misji.
Allison,
Wiesz może dlaczego
Henry nie chciał pozwolić mi
obejrzeć nagrań
ze startu?
Nie, to jest Twoja praca.
Ty jesteś kapitanem.
Nie, ja wiem.
Czuje po prostu, że
on nie chciał żebym
się tam kręciła.
Na prawdę?
Henry jest prawdopodobnie jedna
z najbardziej ciekawskich osób
jaką spotkałem.
Uwielbia dobre tajemnice
bardziej niż ktokolwiek inny.
Dla Holly.
My na prawdę szukamy smoka?
Cóż, nie wiem co Holly
chciała powiedzieć,
ale według mnie to coś zraniło ją,
więc jest prawdziwe.
To jest takie ekscytujące!
Jaki jest plan, szefie?
Musimy się dostać do tego budynku.
Wiec wejdź do środka i zabierz tablice.
– Ja popilnuję.
– W porządku.
Jeszcze jedna rzecz,
duże pole elektromagnetyczne
w tym budynku
może wyłączyć mój procesor,
więc lepiej by było,
jakbyś ty poszedł,
a ja trzymał wartę.
Super.
– W porządku.
– Szefie.
Moje sensory odczytały,
że tam przepływa 6,700 megawatów energii
– Życz mi powodzenia
– Czekaj.
Powodzenia, szefie.
Gdzie jesteś?
Okej.
Gdzie?
Nieźle.
Bingo.
Stać!
Uhoh.
Ktoś ty?
Jestem Andy, zastępca szeryfa.
Lokalne organy ścigania.
Dalej, Andy.
Bądź w porządku.
Zastępca nie ma uprawnień aby tu wejść.
Nie masz tu wstępu.
Rozkazy senatora Wen.
Czy ominęły mnie notatki?
Przepraszam, moja wina.
Dobra robota.
Możesz powiedzieć co
dokładnie tutaj robisz?
Pewnie. Szeryf i ja jesteśmy
na nocnej misji
aby ukraść waszą tablicę pulsacyjną.
Zgadza się.
Śmieszny jesteś.
Ale serio,
nie możesz tu być.
Więc jeśli nie miałbyś nic przeciwko.
Rozumiem.
Udam się z powrotem
do mojego samochodu.
Droga wolna, Andy.
Okej, cześć, koledzy.
Więc, Henry mówił o tablicy
pulsacyjnej na stronie
i Kevin prawie skończył składać.
Mogli by użyć więcej światła i kawy.
Świetnie.
Dobrze, możemy im to zapewnić.
Jesteśmy zwyczajnie jak
Butch i Sundance.
Tak, tylko Sundance
prawie spalił całą operację
swoją
prawdomównością.
Tak, cóż, może nie będę rozważał
drogi przestępstwa.
Chciałem dać Ci ta samą radę.
Senator Wen,
co słychać?
Cóż, o wiele lepiej niż
u was dwóch.
Gdzie jest tablica pulsacyjna?
– Cóż, aktualnie…
– Więc,
Więc, nie dajesz mi wyboru.
Aresztować ich.
Wczoraj byłem stróżem prawa.
Dziś…
Jestem więźniem.
Przypadek.
Jak w pokerze, iść pod prąd.
Dobrze zrobiliśmy.
Kevin i Henry
mogą znaleźć teraz statek.
Szukamy od tygodni i
nic nie znaleźliśmy.
Cóż, musimy dalej szukać.
Szukaliśmy w kosmosie, szefie.
Kosmos
Masz pojęcie jak
duży jest kosmos?
To jest jak szukanie
igły w stogu siana
gdy siano jest o średnicy
28 bilionów lat świetlnych.
Więc co my powinniśmy zrobić?
Poddać się?
Pójść do domu i powiedzieć Jennie i Kevinowi
że ich matka odeszła?
Słuchaj, szefie.
Jest moment gdy porzucasz nadzieje,
gdy zapominasz o tym gdzie…
I skupiasz się na tym co masz.
Tutaj.
Nie potrafię wykryć smutku i rozpaczy
w twoim głosie, szefie.
Na ziemi…
To jedyne miejsce gdzie nie szukaliśmy.
Na dole… musimy się stąd wydostać.
Andy, Andy!
Rozszerz te kraty!
Te kraty to hartowane
nanorurki węglowe, szefie.
Nie jestem w stanie ich wygiąć.
To musimy zrobić co innego.
Kop, robocie, kop!
Kopać?
Czy to nie piękny obrazek?
Zostawiłam was tylko na kilka tygodni
i już jesteście za kratkami.
Co za wstyd.
Otrzymałaś moja wiadomość.
Tak, dostałam ją.
Pomóc wam chłopaki?
jest strażnik na zewnątrz…
rozmawialiśmy
i u niego dobrze,
wziął małą drzemkę, więc…
Moglibyśmy?
Tak, najpierw ty.
Ruchy, chłopaki.
– Dobrze cię widzieć.
– Ciebie też.
Teraz, co do cholery się dzieje?
Więc, od czego zacząć?
Wszystko w porządku,
wygląda dobrze.
Co ty robisz, Kev?
Skończone
Wszystko gotowe,
jedziemy z koksem.
Jedziemy.
Wszystko w porządku,
powinniśmy już coś odbierać.
Spóźniliśmy się.
Cząsteczki zdążyły się zdegradować.
Możemy spróbować
zmienić częstotliwość.
Henry!
Szukaliśmy w złym kierunku!
Jo, wróciłaś.
Tak, w czas
aby wyciągnąć chłopaków z więzienia.
Cały czas myślimy o tym,
że poleciał w kosmos.
co jeśli statek wylądował tutaj ?
Cóż, nie mógł.
Chodzi mi, że bez chmury bozonowej
absorbującej uderzenie,
mógłby wyparować.
Chyba, że ktoś przygotował
się do złapania go.
Ktoś wybudował własny BCE?
Cóż, jeżeli myślimy, ze to jest sabotaż.
co jeśli został skradziony?
To nie jest trudne do sprawdzenia.
Zgadza się?
skierujmy na dół najpierw.
W porządku.
Przesuń go w poprzek.
Proszę, proszę, proszę,
proszę, proszę, proszę, proszę.
Mój Boże!
Jest!
Jest tu na dole!
W porządku, i siła pochodzi
z miejsca niedaleko jeziora,
to niedaleko,
więc możemy użyć triangulacji
aby namierzyć jego lokalizację.
Więc, dzień dobry, wszystkim.
Kradzież, napaść i teraz ucieczka z więzienia.
Co żeś uczynił, szeryfie?
Znaleźliśmy Astraeusa.
i prawdopodobnie tez jego załogę.
To jest ślad.
Czy to jest możliwe?
Więc albo nam pomożecie
lub zastrzelcie nas, albo…
Musimy śledzić szlak.
– Sierżancie, idź z nimi.
– Tak, pani.
– Zadzwonię po wsparcie.
– Chodźmy, ruchy!
– Cokolwiek?
– Niet.
Zane, jaki jest zasięg tego czegoś?
Może 30 metrów.
Weź pod uwagę, że skończyłem
budować go godzinę temu.
Może nie działać poprawnie.
Wierzę.
Ona wierzy.
Więc to coś jest
duże i paskudne?
– Tak, długości 15 metrów.
– Dobrze.
Mam nadzieje, że to wyjdzie i ich zabije.
To czyni mnie palantem?
Cóż, biorąc pod uwagę okoliczności
powiedziałbym, że to naturalne.
Więc co u Ciebie?
– Co?
– Cóż, Jo i ja,
już nie jesteśmy prawdziwą
parą odkąd odszedłem.
Ale ty i Carter…
Jesteście zakochani.
That’s worth fighting for,
isn’t it?
Na glebę.
Nie śpiesz się, Jo.
Nie teraz.
A może teraz?
Nieźle
Niezły strzał, Jo.
Bułka z masłem.
Super symetryczna siatka
cząsteczek z podręczną wyrzutnią.
To jest niesamowite.
To jest Zane Donovan.
Ściągnij specyfikację
i zdobądź prototyp
i wydrukuj.
Ona będzie bardzo zadowolona.
Jak długo?
Ruchy, ruchy!
Ruchy, ruchy, ruchy, ruchy!
Patrzcie w górę!
– Śmiało, wychodzić!
– Gdzie?
– Wszyscy odwrót!
– Zabezpieczyć teren.
– Tak, proszę pani.
– Zmiatać!
– Carter.
– Tak.
Spóźniliśmy się.
– Co oni im zrobili?
– Nie wiem.
Astraeus
był tu przez cały czas.
– Niesamowita robota, detektywie.
– Cóż, nie wystarczająco niesamowita.
Cóż, mamy do dyspozycji każdą agencję rządową
do uwolnienia ich.
Tak, ale jak zostawili statek i porwali załogę?
– Dokładnie.
– Nie wiem.
Obiecuję Ci odnajdziemy ich.
Wszystko w porządku, Kev?
Nigdy nie porzucaj nadziei.
Przynajmniej teraz wiemy, ze twoja
mama jest tutaj, prawda?
Byliśmy tak blisko.
Wiem.
Wiem.
– Oni uciekli w pośpiechu.
– Yeah.
Jakby wiedzieli, że się zbliżamy.
Musimy udać się do G.D.
Proszę.
Dziękuję
Co jest z Jo?
Ona jest niezniszczalna.
Mam na myśli, ah, inny dzień,
inny smok.
Zgadza się?
Dobrze zrobimy pełny biologiczny skan
i genetyczne testy,
pomogą nam zrozumieć
skąd te rzeczy pochodzą.
Jasne,
to powie nam
co mieliśmy tuż przed nosem?
Cóż, nie wiem.
Może.
Cokolwiek widziałam
i cokolwiek widziała Holly,
nie zmieni tego co jest w
środku tego samochodu.
Trudno w to uwierzyć.
Cóż, musimy nauczyć się
akceptacji rzeczywistości, Carter.
Nieważne, jak to jest trudne.
Okej, chce ponownie sprawdzić
każdy eksperyment z Astraeusa.
Pełne bezpieczeństwo i środki ostrożności.
Tak, proszę pani.
Kapitanie.
Jak idzie?
Cóż, ta sprawa
ukrywała sią na moim statku.
Musze się upewnić, że nie ma
żadnych innych autostopowiczów.
Tak, ale najpierw
mogę pójść z Tobą na śniadanie/
to miłe, ale, ah,
mam jeszcze dużo zdjęć startu do przejrzenia.
D.O.D. przyszło dziś rano,
i zabrało wszystkie pliki.
Tak, najwyraźniej były
zaklasyfikowane do ściśle tajnych.
To znaczy, nikt nie jest w tarapatach.
Po prostu zabrali je.
Ja nie mogę mieć wglądu do
nagrań startu własnego statku?
Najwidoczniej nie. Przykro mi.
Ale może to jest dobra wiadomość.
Ponieważ mogę zabrać cię na śniadanie.
Dobrze?
Jesteś tu aby świętować?
Pewnie, bo mam
2000 punktów za udowodnienie że smok istnieje
jedzie właśnie na platformie ciężarówki.
Zgadza się.
Ale trzeba przyznać,
że nadal wydaje się to
trochę niemożliwe.
Niemożliwe?
Cóż, niemożliwe zostanie
dostarczone
w biologicznym siedlisku,
jak to nazwaliśmy.
Okej, Doug.
Skończyłeś?
– Nie dopóki tego nie powiesz.
– Że niby co?
“Przepraszam, Doug.
Miałeś rację, myliłam się.”
Ta naprawdę nie chcesz uprawiać
nigdy więcej sexu, prawda?
Jasne. Nie, spotkamy się później?
Kocham cię.
Nie powinniśmy badać miejsca
gdzie to się skończyło?
Cóż, jestem bardziej zainteresowany,
tym gdzie to się zaczęło.
Jack, oglądałeś te zdjęcia tysiące razy.
Tak, wiem ale uświadomiłem sobie coś.
Przez cały czas szukaliśmy w
niewłaściwym miejscu.
Chcesz wiedzieć, skąd oni
wiedzieli że my nadchodzimy?
Ponieważ powiedziałem jej.
Mój Boże.
Holly.
Wszystko w porządku?
Czy widzisz cokolwiek na moim ramieniu?
Jesteś ranna.
Tak, zostałam zadrapana przez smoka,
przez mityczną kreaturę
i wtedy ona zniknęła.
Zabierzemy Cię do szpitala.
– Może.
– Tak.
Może, ponieważ może istnieć
logiczne wyjaśnienie na to wszystko.
Mogłaś mieć przewidzenia,
które mogą być spowodowane
przez wiele rzeczy.
Schizofrenia, oczywiście,
lub guz mózgu,
lub uzależnienie od kokainy,
lub czasowa padaczka ogniskowa.
– Tak, to… mało prawdopodobne…
– To długi strzał.
Albo to może być zakażenie jakiegoś rodzaju.
Malaria lub toczeń
może powodować urojenia.
Prawda.
Lub mogłam tylko śnić.
Mogłam być w niesamowitym cyklu snu NREM.
Porozmawiajmy z Allison. Okej?
Allison. Allison
zobaczyła zniknięcie smoka.
Tak, widziała.
Mój Boże.
On nie zniknął.
on przekompilował się,
jak moje zadrapania na ramieniu.
To są wszystkie usterki procesora.
Podobnie jak wariują części gry komputerowej.
Czekaj.
My wszyscy możemy być w środku jakiejś
całkowicie zaawansowanej konstrukcji komputerowej
tak to wygląda
ale czujemy się jak w prawdziwym świecie,
i nawet nie wiemy.
Holly.
Przykro mi, że to powiedziałaś.
Co ty robisz?
Zabijesz ją.
Ona jest niebezpieczna.
Wiesz o tym.
Dr. Martin jest genialna.
Dlatego wzięliśmy ją.
Nie możemy tego zrobić.
Beverly,
powinnaś być bardzo dumna.
Musisz pamiętać komu odpowiadasz.

Categories: Movie | Tags: , , , , , , , , , , , , | Comments Off

Act of Valor 2012 Greek

movie image

Download subtitles of Act of Valor 2012 Greek

ΧΡΟΝΙ
ΧΡΟΝΙΣ
ΧΡΟΝΙΣΜ
ΧΡΟΝΙΣΜΟ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-Μ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ε
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ Α
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
Vicky
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *A
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *AR
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *ART
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTM
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMo
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMov
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovi
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovie
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ T
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ Te
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ Tea
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ Team
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ Team*
“1 tequila,2 tequila,3 tequila, FLOOR…”
~| N3krA a.k.a punked666 – arxontas23 |~
SMPteam – SEPTiCEMiA TEAM Est.2004
Πριν πεθάνει ο πατέρας μου…
είπε ότι το χειρότερο πράγμα
όταν μεγαλώνεις είναι…
ότι δυσκολεύεσαι να
προστατεύσεις, όσα μετράνε.
Την τιμή, την ελευθερία, την
δικαιοσύνη και την οικογένεια.
Αυτές οι αρχές είναι ιερές.
Πρέπει να ζεις την ζωή σου
με ένα κώδικα. Με ήθος.
Όλοι οι άντρες το κάνουν.
Είναι η σιγουριά σου, αυτό
που σε οδηγεί στην πατρίδα.
Και πίστεψέ με πάντα θα θέλεις
να γυρίσεις στην πατρίδα.
ΟΜΑΔΑ SEAL 7
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΑΛΜΑ- ΣΑΝ ΝΤΙΕΓΚΟ
– Να πάρω παγωτό;
– Όχι, πρέπει να φύγουμε.
– Πάντα όχι λες.
– Θα το αγοράσεις εσύ;
– Όχι, εσύ θα το αγοράσεις.
– Εντάξει. Τι θέλεις σήμερα;
– Φρούτα του πάθους.
– Εντάξει. Φρούτα του πάθους.
“… ανέλαβε την ευθύνη
για την επίθεση…
στο Διεθνές Σχολείο
της Μανίλα.”
Ο πατέρας σου αγαπούσε
το διάβασμα.
Τσόρτσιλ φυσικά, αλλά
και Φόκνερ και άλλους.
Του άρεζαν οι ζωγράφοι,
που σχεδίαζαν…
το ανθρώπινο σώμα σαν κουτί.
Τον πείραζα γι’ αυτό.
Κι εκείνος μου έλεγε ότι
πρέπει να κοιτάξω καλύτερα.
“Οι μεγάλες
δημοκρατικές χώρες…”
έχουν εδώ και
καιρό λάβει δράση…
“εναντίον της τρομοκρατίας.
“Μια ομάδα ανέλαβε την ευθύνη
για την τρομοκρατική επίθεση…
στο Διεθνές Σχολείο
της Μανίλα…”
– Ορίστε ο καφές σας.
– Ευχαριστούμε.
– Το συνηθισμένο;
– Ναι, ευχαριστώ.
Πάλι άργησες, Ντέιβ.
– Δεν είπα τίποτα.
– Τι συμβαίνει εδώ;
– Είσαι σοβαρός;
– Δεν το έχουμε πει σε κανέναν.
Φαίνεσαι ήδη αγχωμένος.
Συνήθως δεν υπάρχουν
οδηγίες γι’ αυτά τα πράγματα.
Εμένα μου λες;
– Ο φίλος μου θα γίνει πατέρας.
– Συγχαρητήρια!
Παιδιά, ο Ρορκ θα
γίνει πατέρας!
– Τι σου είπα;
– Μην ανησυχείς, φίλε.
Θα γίνεις φοβερός μπαμπάς.
Είμαι πολύ ενθουσιασμένος.
Αύριο εγώ και η Τζάκι θα
πάμε στην παραλία.
Πάρε την Σάντι και τα παιδιά
και θα σου φέρω μια σανίδα.
Δεν κάνω σέρφινγκ.
Το ξέρω αλλά θα γνωριστούν
οι οικογένειές μας.
Και μια που το είπες
σε όλους εδώ…
αύριο προσπάθησε
να είσαι συγκρατημένος.
Θα προσπαθήσω.
Ο πατέρας σου θα έλεγε,
να κοιτάξεις καλύτερα.
Το ήξερα ότι δεν
είχε μόνο να πει…
για τους αφηρημένους ζωγράφους.
Η τάξη και το χάος
βρίσκονται παντού.
Συχνά το ένα κρύβεται
μέσα στο άλλο.
Θα με πονέσει;
Όχι, απλά θα νιώθεις
ένα μικρό τσίμπημα.
Τι κάνουν τα παιδιά μου;
Ο Κρίστο!
Κατεβαίνω αμέσως, εντάξει;
Ό, τι πεις, αφεντικό.
Πώς ήταν η διαδρομή;
Το πρωί έφυγα απ’ την Κολομβία.
Από την Κολομβία
μέχρι εδώ σε μία μέρα;
Πανεύκολο.
Η Κρατική Υπηρεσία
λέει ότι η περιουσία…
του Κρίστο αξίζει κοντά
στο δισεκατομμύριο.
Δίνει όμως πολλά
στην κοινότητα εδώ…
με την παροχή ιατρικών
προμηθειών…
σχολείων, δωρεές
προς πολιτικούς…
τα πάντα. Αυτήν είναι
η συμφωνία.
Όλοι του είναι απόλυτα πιστοί.
Πότε θα μας τον δώσει
το Σώμα Δίωξης Ναρκωτικών;
Μετά από καθημερινή
παρακολούθηση…
των περιοχών του, που είναι
γεμάτες με σοβιετικά όπλα…
μετά από φωνητική ταυτοποίηση
με τα αρχεία της NSA…
φαίνεται ότι ο
Κρίστο έχει επαφές…
με ένα δίκτυο στην
Νοτιοανατολική Αφρική.
Απ’ ό, τι φαίνεται
ο Κρίστο και ο αρχηγός…
του δικτύου είναι
παιδικοί φίλοι.
Ο παππούς σου σκοτώθηκε με ένα
Β24 στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κράτησε το αεροπλάνο
ψηλά τόσο…
ώστε να προλάβουν
όλοι να πηδήξουν…
και μετά έπεσε.
Αυτό το αίμα κυλάει
στις φλέβες σου.
– Μπαμπά, να έρθω μαζί σου;
– Ξέρεις πόσο κρύα είναι εκεί;
’κου τι θα γίνει. Πήγαινε να
κάτσεις λίγο με τη μαμά…
βοήθησέ την με το
μωρό και όταν γυρίσω…
αν θέλεις να έρθεις,
θα σε πάρω.
– Το υπόσχεσαι;
– Το υπόσχομαι. Πήγαινε.
Τι συμβαίνει, φίλε;
Το ξέρω ότι είσαι συνηθισμένος
στην Νέα Υόρκη, αλλά…
δεν είναι ακριβώς το ίδιο.
Πρέπει να δουλέψεις σκληρά
για να μάθεις να σερφάρεις εδώ.
12 χρόνια στις ομάδες…
και δεν θα τα
καταφέρεις μ’ αυτό;
Κάνε πρώτα κι εσύ
5 παιδιά και μετά τα λέμε.
– Θα το κάνουμε ή όχι;
– Εντάξει, φίλε. Δείξε το δρόμο.
– Μην μας ντροπιάσεις.
– Εντάξει.
Ο πατέρας σου ήταν
το αφεντικό μου…
κι εγώ ένας απλός κελευστής.
Σώσαμε πολλές φορές
ο ένας την ζωή του άλλου.
Είχαμε αδελφική σχέση και
στηριζόμασταν ο ένας
στον άλλον σαν οικογένεια.
Μια παροιμία λέει ότι κανένα
κλωνάρι δεν θα σπάσει…
αν το δεμάτι είναι
δεμένο σφιχτά.
Αρκετά! Είναι η δεύτερη
σιδερένια πόρτα τον 2ο όροφο.
Απίστευτο.
Δεν το πιστεύω ότι
παρήγγειλες κινέζικο.
Είναι πολύ ωραίο.
Διπλή αξία λέξης.
18 πόντοι.
– Βουβός;
– Διάβασε και κλάψε.
Θα προσπαθήσω να μην το κάνω.
Κοίτα εδώ.
38 πόντοι από μένα.
– Αυτό δεν είναι καν λέξη.
– Καταρχήν δεν διαβάζεται έτσι.
Και σημαίνει “προσποιούμενος”.
Μάντεψε ποιος κερνάει απόψε.
Εντάξει.
Οι περισσότεροι αξιωματικοί
έχουν ενεργούς συνεργάτες…
αλλά εγώ καταλήγω πάντα
με ένα φρικιό του Σκραμπλ.
Μανιακή του Σκραμπ, εντάξει;
Να το λες σωστά.
– Πόσο θέλετε;
– Τίποτα.
Την επόμενη μέρα θα
φεύγαμε για αποστολή.
Ο Γουέινι ήταν ο σκοπευτής μας.
Πριν από 10 χρόνια
δούλευε σε μπακάλικο.
Τώρα είναι ένας ακόμη φύλακας
όσο ο κόσμος κοιμάται.
Ήταν σύζυγος και πατέρας.
Ο Ρέι, ο κάμεραμαν
και ασυρματιστής μας.
Μεγάλωσε σε μια γειτονιά
του Ανατολικού Λος ’ντζελες.
Έχει λάβει ασημένιο
μετάλλιο ανδρείας.
Ο Σόνι ήταν τεράστιος.
Ο τύπος δεν έκανε κάμψεις…
γιατί φοβόταν ότι θα φουσκώσει
κι άλλο το στήθος του.
Ο ΈιΤζει μπήκε στην ομάδα
όταν πλησίαζε τα 40.
Τα τελευταία χρόνια ήταν
μαχητής πολεμικών τεχνών…
και πριν απ’ αυτό μεγάλωσε
στην φτώχια και την φοβόταν.
Ο Μάικι είχε 20 χρόνια
στην ομάδα.
Ήταν τόσο ήσυχος, που
δεν τον καταλάβαινες.
Έχει μια φωτογραφίας της
γυναίκας του στο κράνος του…
και μια μπούκλα απ’ τα
μαλλιά της στην τσέπη του.
Ήσυχος όσο το αεράκι.
Και τέλος ο αρχηγός μας.
Δεν ξέρω και πολλά γι’ αυτόν.
Προτιμώ να πάρω μαχαίρι
σε μια μάχη με όπλα…
παρά να με ανακρίνει αυτός.
Την τελευταία μέρα
στην πατρίδα…
σκέφτεσαι πώς θα ήσουν
καλύτερος μπαμπάς…
ή καλύτερος σύζυγος.
Το παραμύθι που θα
έπρεπε να διαβάσεις…
ή εκείνη την επέτειο
που ξέχασες…
Δεν περιμένεις να καταλάβουν
οι δικοί σου αυτό που κάνεις.
Απλά εύχεσαι να το δεχτούν.
Όταν επιστρέφεις,
εύχεσαι να…
συνεχίσεις από εκεί
που σταμάτησες.
Αρχηγέ, μπορούμε να
έχουμε λίγα λεπτά;
– Εντάξει.
– Ευχαριστώ.
Παιδιά, ξέρετε ότι έχω
δώσει πολλές ομιλίες, αλλά…
είναι όπως είπαμε κι εγώ
με τον αρχηγό στην αρχή…
μόλις ξεκινήσουμε την αποστολή
πρέπει να έχουμε καθαρό μυαλό.
Ό, τι έχουμε εδώ πρέπει να
αποτελεί την ισορροπία μας.
Δεν θα τα βγάλουμε πέρα με
τον εαυτό μας ή με τους άλλους
αν μας απασχολεί
το εδώ. Δηλαδή αν…
τα πράγματα δεν πάνε
καλά με την οικογένεια…
ή με τα οικονομικά μας
ή με ο, τιδήποτε άλλο…
θα μας βγάλει όλες
εκτός ισορροπίας.
Γι’ αυτό πρέπει να περάσουμε
αυτόν το χρόνο, πριν φύγουμε.
Αν κάποιος έχει πρόβλημα,
να το συζητήσει.
Ο αρχηγός ή εγώ
μπορεί να βοηθήσει…
αλλά ο ένας πρέπει να
προσέχει τα νώτα του άλλου.
Ας φροντίσουμε να
έχουμε λύσει τα πάντα…
και ότι είμαστε
έτοιμοι να φύγουμε.
Το μυαλό μας πρέπει
να είναι στην αποστολή.
Στην αποστολή, σε εμάς
και σε όλους σαν κι εμάς.
Στην υγειά μας!
Πάντως μου αρέσει
το όνομα Τζέιμς.
Θα το σκεφτώ, αν είναι αγόρι.
Έλα εδώ.
– Είμαι περήφανη για σένα.
– Σ’ ευχαριστώ, μωρό μου.
Μικρέ, φρόντισε να κρατήσεις…
τη μαμά σου μακριά
απ’ την θεία Κάρολ.
Δεν θέλω να φλομώσει
στο τσιγάρο.
Το κατάλαβα, υπολοχαγέ.
Θα είμαστε μια χαρά.
Όλα θα πάνε καλά.
Προσπάθησε να τα κρατήσεις
όσο περισσότερο μπορείς.
– Κάτι άλλο, διοικητά;
– Ναι.
Εύχομαι να είσαι εδώ
όταν θα γεννηθεί το παιδί σου.
Ξέρεις ότι θα κάνω ό, τι μπορώ.
Σ’ αγαπώ, μωρό μου.
Σ’ αγαπώ.
Ο πόλεμος είναι σαν
μια πλούσια χώρα.
Δεν χωράει συμπόνια.
Αν δεν είσαι πρόθυμος
να αφήσεις τα πάντα…
έχεις χάσει ήδη.
Την πιάσαμε αλλά
σκότωσε τον Γκίλμπερτ.
Εδώ αυτήν είναι το αφεντικό.
Τι έκανα;
Πείτε μου τι έκανα!
Είμαι γιατρός απ’ το
Μεξικό. Τι θέλετε από μένα;
Πες μου τι έχετε
εσείς οι Αμερικάνοι…
που σας δίνει το δικαίωμα…
να ανακατεύεστε στο
πώς βγάζω το ψωμί μου;
Ονομάζομαι Λίσα Βον,
γιατρός απ’ το Μεξικό.
Τι θέλετε από μένα;
Ήδη είπα…
στον τύπο εδώ ότι
δεν ξέρω τίποτα.
Ξέρω ποια είστε, κυρία Μοράλες.
Και ξέρω για ποιον δουλεύετε.
Γιατί δεν μου λέτε λοιπόν,
τι νομίζετε ότι ξέρετε;
Φροντίζω μητέρες που
φέρνουν στον κόσμο…
παιδιά σαν κι εσένα.
Μ’ ακούς, καθίκι;
Είμαι σίγουρη, κυρία Μοράλες,
ότι θα περάσετε ωραία στα σπα.
Βγάλε με απ’ το μεγάφωνο.
Κράτησέ την ζωντανή και μην
με ξαναπάρεις, αν δεν μιλήσει.
Μάλιστα, αφεντικό.
Θα μιλήσεις;
ΣΚΗΝΕΣ ΣΤΟ ΓΟΥΪΤΣΙΣ ΡΟΚ
ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ
Γεια σας, σκληρά αγόρια.
Θα τους δώσουμε να
καταλάβουν, έτσι;
Η ζέστη είναι αφόρητη,
οπότε δύσκολο.
Ακούστε. Ήρθε η ώρα
να λάβουμε δράση.
Φώτα.
Πριν από τρεις μέρες
δύο πράκτορες της CIA…
ο Γουόλτερ Ρος και
η Λίσα Μοράλες…
δέχτηκαν επίθεση μέσα στο…
ξενοδοχείο τους
εδώ στην Κόστα Ρίκα…
από άγνωστους βαριά
οπλισμένους μαλάκες.
Δυστυχώς ο Ρος σκοτώθηκε και
η Μοράλες βρίσκεται
στα χέρια τους.
Πιστεύουμε ότι αυτή είναι
δουλειά ενός τύπου…
με το όνομα Μικαέλ Τρίκοβιτς
ή αλλιώς Κρίστο.
Η υπολοχαγός θα σας δώσει
πληροφορίες.
Μίκαελ Τρίκοβιτς
ή αλλιώς Κρίστο.
Πιστεύεται ότι βοηθά
στην ανταλλαγή κοκαΐνης…
με όπλα μεταξύ
της ρωσικής μαφίας…
και των μεξικανικών καρτέλ
ναρκωτικών από το 1999.
Πριν την πιάσουν, η Μοράλες
είχε βρει μια πιθανή σύνδεση..
Μεταξύ του Κρίστο και
του Αμπού Σαμπάλ.
“Ο Αλλάχ, ο δημιουργός
του κόσμου, έφτιαξε τους…
“μουσουλμάνους
για να βαδίσουμε…
“στο ιερό μονοπάτι της Τζιχάντ.
“Όλοι όσοι ακολουθούν τις”
εντολές του την
ημέρα της κρίσης…
“θα σωθούν από την καταστροφή.
“Δουλειά μας είναι να
σαμποτάρουμε οποιονδήποτε…
“βοηθά, με ή χωρίς
την θέλησή του…”
την γενοκτονία του λαού μας…
“με την επιβολή
συγκεκριμένων κανόνων…
“και με την συνεχή
ενασχόλησή του…
“με τις μουσουλμανικές χώρες.
“Με την χάρη του Αλλάχ
δηλώνουμε…
“Αμερική δεν θα είσαι
ποτέ ασφαλής
“μέχρι να αποφασίσουμε εμείς…
“να σου χαρίσουμε
την ασφάλειά σου.
Ο Αλλάχ είναι μεγάλος.”
Ο Αμπού Σαμπάλ είναι
ο τρομοκράτης…
που σχετίζεται με το
μακελειό στην Μανίλα.
Βρίσκεται διαρκώς σε
στρατόπεδα εκπαίδευσης…
στην Ινδονησία
και στις Φιλιππίνες.
Η σύνδεση μεταξύ
του Κρίστο και…
του Αμπού Σαμπάλ
παραμένει αδιευκρίνιστη.
Αλλά, αν αυτό ήταν το στοιχείο
που είχε η Μοράλες…
μάλλον γι’ αυτό την απήγαγαν.
Η αποστολή αυτή έχει στόχο
την διάσωση της Μοράλες.
Υπάρχουν ερωτήσεις;
Αρχηγέ, έχουμε πληροφορίες
για τον αριθμό των αντρών…
– και των περιπολιών τους;
– Ίσως 8 με 10 άντρες.
Αλλά για τις περιπολίες
δεν ξέρουμε πολλά.
Γι’ αυτό υποθέτουμε ότι
απλά περπατάνε γύρω γύρω…
όπως κάνουν και στην
καθημερινότητά τους.
Τι είδους όπλα μπορεί να έχουν;
Έχουν βαρύ οπλισμό.
Διακινούν ναρκωτικά…
οπότε μπορεί να
έχουν ο, τιδήποτε…
από σοβιετικά όπλα,
αλλά δεν είμαστε σίγουροι τι.
Οπότε αν υπάρχει οπλισμός, σας
προτείνω να χρησιμοποιήσετε…
πυραύλους και φυσικά μόνο στην
περίπτωση καθαρής βολής.
– Κάτι άλλο;
– Μπορεί να περπατήσει;
Υπήρχε πολύ αίμα στον τόπο.
Το περισσότερο ήταν του Ρος,
αυτό έχει επιβεβαιωθεί κιόλας
αλλά μπορεί και η Μοράλες
να είναι τραυματισμένη.
Όμως αυτοί οι τύποι είναι
άγριοι, γι’ αυτό καλύτερα…
να υποθέσουμε ότι δεν
μπορεί να περπατήσει…
και ότι θα χρειαστεί
να την μεταφέρετε.
“Πτώση σε δύο λεπτά”.
ΕλΤι…
πες μου ποιος είναι ο τύπος
και θα τον σπάσω στο ξύλο.
Ποιος τύπος;
Αυτός που σου έκανε
αυτό το απαίσιο κούρεμα.
Παράτα μας!
Εσύ δεν πρέπει να μιλάς.
Εσύ είσαι σαν τον mister Clean.
’ρα τα μαλλιά μου γυαλίζουν
όπως τα χρυσά σου δόντια.
Μάσκες!
Το μόνο καλύτερο απ’ αυτό
είναι να γίνεσαι πατέρας.
Εκτός απ’ το να
αλλάζεις τις πάνες, αλλά…
ούτως ή άλλως το
κάνει η γυναίκα μου.
Εγώ πάντως ανυπομονώ.
“Έτοιμοι! Πράσινο φως
σε 10 δευτερόλεπτα!”
Εδώ “Μαύρο Πουλί”.
Εδώ “Μαύρο Πουλί”.
Έλεγχος ασυρμάτου.
Όβερ.
Εδώ “Μαύρο Πουλί”.
Εδώ “Μαύρο Πουλί”.
Έλεγχος ασυρμάτου.
Όβερ.
Ελήφθη.
Σας ακούμε καθαρά.
Ελήφθη, Κέντρο. Όλα τα
“πουλιά” είναι στο έδαφος.
Σε ετοιμότητα. Έχουμε
πληροφορίες για κινητικότητα;
Υπάρχει αυξανόμενη κίνηση
στην δευτερεύουσα τοποθεσία.
Παραμένουμε στον
πρωταρχικό μας στόχο.
Περιμένετε και κινηθείτε
στις 06.00. Ενημερώστε.
Ελήφθη, Κέντρο.
– Είσαι έτοιμος;
– Μάλιστα, κύριε.
Εμπόδιο σε κοντινή απόσταση.
Καθάρισέ το.
30 δευτερόλεπτα.
Αποβίβαση.
Επιβίβαση επιτυχής.
Όλα εντάξει!
“Αστραπή”, αποχωρούμε.
“Αστραπή” εδώ “Μαύρο Πουλί.”
Έλεγχος ασυρμάτου. Όβερ.
“Μαύρο πουλί” εδώ “αστραπή”.
Σας ακούμε δυνατά και καθαρά.
“Αστραπή”, ποια η θέση σου
σε σχέση με τον στόχο;
32 χλμ. Ενημέρωση
μόλις προσεγγίσουμε το σημείο.
Αυτό ήταν.
Πρέπει να ξεκινήσουμε.
Βγάλτε τα.
Καλύτερα να πάρουμε
μερικούς άντρες μαζί μας.
Αρχηγέ, εγώ θα μείνω.
Θα ενημερώνω για την θέση…
για τις θέσεις των αντρών και
θα αναφέρω πίσω στο κέντρο.
– Θα μείνουμε εδώ.
– Ελήφθη.
– Να μας προσέχεις.
– Εντάξει.
“Αστραπή” εδώ “Μαύρο Πουλί”.
Οι άντρες μας κατευθύνονται
προς το στόχο νωρίτερα.
Αιτούμαστε άμεση
ένοπλη υποστήριξη.
“Αστραπή” προς “Μαύρο Πουλί”.
Ελήφθη.
Θα είμαστε στην τοποθεσία
σε 15 λεπτά.
“Αστραπή” εδώ “Μαύρο Πουλί”.
Διενέργεια ανίχνευσης.
Αρχηγέ, είσαι έτοιμος;
Αρχηγέ, γρήγορα.
Δεξιά επάνω.
Στον πύργο.
Όλα εντάξει μέχρι την πόρτα.
Βγήκαν δύο από την πίσω πόρτα.
Όλα εντάξει!
– Όλα εντάξει!
– Κι εδώ εντάξει!
Μπόμπι, στα δεξιά σου.
Δίπλα απ’ το φορτηγάκι.
Το ‘χω.
– Εντάξει. Όλα εντάξει.
– Στόχος ασφαλίστηκε.
Αρχηγέ, πάω να πάρω τον Μάικι.
ΕλΤι, εδώ αρχηγός.
Ο στόχος ασφαλίστηκε.
Ανάμενε επιβεβαίωση
του πακέτου.
Ο Μάικι χτυπήθηκε.
Ο Μάικι χτυπήθηκε.
Ελήφθη.
Έχετε το πακέτο.
Αρχηγέ, βρήκα κινητό.
Αρχηγέ, δύο εχθρικά οχήματα
πλησιάζουν απ’ τα βόρεια.
Θα το φροντίσω. Εσείς
φύγετε απ’ την δυτική έξοδο.
Κυρία Μοράλες, θα
σας γυρίσουμε πίσω.
Απλά πρέπει να σας
κάνουμε μερικές ερωτήσεις.
Ποιο είναι το μεσαίο
όνομα της μητέρας σας;
– Γκονζάλες.
– Πού γεννηθήκατε;
Στο Σπρινγκ.
Κάντε λίγη υπομονή.
“Αστραπή” εχθρική ομάδα
πλησιάζει απ’ τον βορρά.
Ελήφθη. Εχθρική ομάδα
απ’ τα βόρεια.
Πρέπει ν’ αρχίσεις
την έξοδο τώρα!
Θα συναντηθούμε στο
προκαθορισμένο σημείο.
Ελήφθη.
Παιδιά, φεύγουμε!
Να πάρει! Είναι
στα 900 μέτρα.
Φεύγουμε, κυρία.
Μαζέψτε τους επιζώντες.
Πρέπει να φύγουμε αμέσως!
Βγαίνω!
Τα λέμε στο σημείο συνάντησης.
Πάμε!
Γρήγορα!
Να ‘τοι, γρήγορα!
Στρίψε δεξιά!
Παιδιά, δεν ξέρω, αν
θα τα καταφέρουμε.
Πρέπει να βιαστούμε!
Υπολοχαγέ!
Καλύτερα να πάμε
στο δεύτερο σημείο!
– Κάτι θα σκεφτούμε, φίλε.
– Εντάξει.
Έλα! Μείνε μαζί μου!
Μείνε μαζί μου!
Μείνε μαζί μου!
Έλα τώρα, φίλε!
Μπορούμε να φτάσουμε
στο δεύτερο σημείο!
Εντάξει. Μετέφερέ το
στην άλλη ομάδα!
Δεχόμαστε επίθεση.
Συναντιόμαστε στο…
δεύτερο σημείο και
συνεχίζουμε. Όβερ.
Έλα, Μάικι.
Ξύπνα!
– Εντάξει.
– Κι εγώ εντάξει.
Ανεβείτε!
Πάμε, γρήγορα!
Δώσε μου το όπλο.
Ενημέρωση για την κατάσταση.
Έχασα τον ασύρματο,
ο Τόνι πήγε νωρίς στο στόχο…
– και οι άλλοι έρχονται.
– Ελήφθη.
Κρατήσου, Μάικι.
Μείνε μαζί μου.
Καθαρός στόχος!
Καθαρός στόχος!
Γαμώτο!
‘ΕλΤι, χρειάζομαι σφαίρες!
“Αστραπή” άκυρο το 2ο σημείο!
Συνάντηση στο 3ο!
Έχω οκτώ άντρες
και το “πακέτο”!
Δεχόμαστε πυρά, οπότε
η συνάντηση θα είναι δύσκολη!
Τι, στο διάολο;!
– Ο Μάικι ξύπνησε!
– Ηρέμησε, φίλε.
Ηρέμησε!
Φτάσαμε σχεδόν!
– Έλα, φίλε. Φτάσαμε!
– Πού είμαστε;
Προς το σημείο εξόδου.
Σε χτύπησαν στο πρόσωπο!
– Την πήραμε;
– Ναι.
Πηγαίνουμε προς
το σημείο εξόδου.
Πέφτουμε στο νερό!
Νερό, νερό!
Εντάξει, εντάξει!
Δεν ήταν άσκοπο.
ΧΡΟΝΙ
ΧΡΟΝΙΣ
ΧΡΟΝΙΣΜ
ΧΡΟΝΙΣΜΟ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-Μ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ε
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ Α
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ ΑΚΟΗΣ:
Vicky
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *A
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *AR
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *ART
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTM
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMo
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΞ ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMov
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovi
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovie
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ T
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ Te
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ Tea
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ Team
ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΞ
ΑΚΟΗΣ: Vicky *ARTMovieZ Team*
ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Μπορώ να σας βοηθήσω;
Μέντελσον είναι;
Όχι. Μπραμς.
Πού είναι ο Κερίμοφ;
Εσύ είσαι ο Σαμπάλ;
Όπως είπα και στο
τηλέφωνο με τον Κρίστο…
έχω ακριβώς αυτό
που χρειάζεσαι.
Ανοιχτόχρωμο, ε;
Θα το φορέσετε
κάτω από κοστούμι.
Μέσα έχει μικρές
κεραμικές μπάλες.
500 συγκεκριμένα.
Είναι ραμμένες
μέσα στο γιλέκο…
γεμισμένες με ένα νέο
είδος εκρηκτικού ζελέ.
Είναι πραγματικά καταστροφικό.
Να ‘το.
Δεν δείχνει και κάτι
σπουδαίο. Το ξέρω.
Είναι σχεδιασμένο για
ανοιχτό περιβάλλον.
Πίστεψε με. Είναι ελάχιστα
τα όπλα στον κόσμο…
που μπορεί να τα χειριστεί
ένας μόνο άντρας…
και είναι πιο θανατηφόρα.
Κοίτα.
Δεν υπάρχει τίποτα
πιο διακριτικό.
Μπορείς να κάνεις βόλτα
μέσα στον Λευκό Οίκο.
Θέλω να μου κάνεις επίδειξη.
Έχεις χρόνο να πάμε
μέχρι την Σιβηρία;
Όταν θα εκραγεί αυτό…
κανείς δεν θα είναι ασφαλής.
Φαντάσου 500 σφαίρες να…
εκτοξεύονται προς
κάθε κατεύθυνση…
και μετά να προκαλούν
μια τεράστια έκρηξη.
Αν πάρεις ένα απ’ αυτά
μέσα σ’ ένα γήπεδο…
ή σ’ ένα καζίνο ή
εμπορικό κέντρο…
και θα δημιουργήσεις
τέτοιον πανικό…
Ορίστε… μια απόλυτη
οικονομική καταστροφή.
Για να σε δω.
Δεν άλλαξες καθόλου.
– Να πάρω το παλτό σας;
– Όχι, ευχαριστώ.
Πού και πού βλέπω
φίλους απ’ τα παλιά.
Αλλά πάντοτε
απογοητεύομαι στο τέλος.
Κάποιοι έχουν γίνει μαλάκες
άλλοι βαρετοί…
και δεν πιστεύω ότι
προσπαθούσα…
να τους ρίξω στο κρεβάτι
όλα αυτά τα χρόνια.
Είναι πιο ωραίο να μην
απογοητεύεσαι, Γιούρι.
– Δεν με λένε έτσι.
– Το ξέρω.
Μοχάμεντ Αμού Σαμπάλ.
Ο γιος του Σαμπάλ.
Έλα τώρα. Το όνομα του
πατέρα σου είναι Ευγκένι.
– Τα πράγματα άλλαξαν.
– Ναι, τα πράγματα αλλάζουν.
Γι’ αυτό μετά από σήμερα θα
κάνουμε καιρό να ξαναβρεθούμε.
Μέχρι να τελειώσω
αυτό που ξεκίνησα.
Δεν καταλαβαίνω.
Η CIA με παρακολουθεί.
Και δεν μπορώ να το ρισκάρω.
Μόλις μπορέσω θα πάρω την
οικογένειά μου προς το Νότο.
Δεν έχω την ενέργεια
ούτε την θέληση…
να παλέψω εναντίον
των Αμερικάνων.
Και τι θα γίνει με
την συμφωνία, Μικαίλ.
Οι άντρες μου εκπαιδεύονται
εδώ και ένα χρόνο.
Έχω αφιερώσει πολύ
χρόνο και χρήμα…
Η συμφωνία παραμένει.
Απλά και μόνο επειδή θα
αποχωρίσω νωρίς…
δεν σημαίνει ότι
δεν θα την τηρήσω.
Έχουμε πολλά ακόμη να κάνουμε!
Θα γίνουν!
Απλά χωρίς εμένα!
Θα τα κάνεις με τους πιο
έμπιστους συνεργάτες μου.
Αυτό δεν μου κάνει!
Σκάσε!
Σκάσε! Σταμάτα να
μου λες μαλακίες!
Δεν γίνονται έτσι οι δουλειές!
Δεν μπορείς να τις αλλάζεις!
– Τίποτα δεν αλλάζει!
– Μόλις το είπες!
Τι είναι αυτό; Ξέρεις τι έχω
περάσει για να φτάσω εδώ;
Ξέρεις πόσους άντρες
θυσίασα για να φτάσω εδώ;
Ξέρεις;
Όχι! Εσύ ζεις εδώ στο
πύργο σου και δεν νοιάζεσαι!
“ΑΚΤΕΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ”
Ποια είναι η κατάσταση
του Μάικ;
Θα χάσει σίγουρα το μάτι.
Αλλά είναι δυνατός.
Πρέπει να ετοιμαστούμε
γιατί πιστεύω…
ότι θα προσπαθήσουν να
πάρουν πίσω την Μοράλες.
Πάντως, εκτός απ’ τον Μάικι,
πρέπει να σας πω ότι κάνατε…
πολύ καλή δουλειά.
Φροντίστε να…
το πείτε και στα
παιδιά, εντάξει;
Φυσικά.
Και η Μοράλες ήταν πολύ σκληρή.
Έπρεπε να συνδέσει τα γεγονότα
γρηγορότερα, γιατί όλο αυτό…
είναι πολύ μεγαλύτερο
απ’ αυτό, που νομίζαμε.
Γιατί; Νόμιζα ότι ήταν απλά
μια αποστολή διάσωσης.
Ναι, αυτό ήταν μέχρι που
βρήκατε εκείνο το τηλέφωνο.
Κάτι έχω στο μυαλό μου,
απλά δεν μου φαίνεται σωστό.
Γιατί;
Ο Κρίστο και ο Σαμπάλ είναι
πιο κοντά, απ’ ότι πιστεύαμε.
Ο Σαμπάλ είναι της
παλιάς σχολής…
και δεν τον ενδιαφέρουν
τα λεφτά ή τα ναρκωτικά.
Και ο παιδικός του φίλος και
έμπορος ναρκωτικών, ο Κρίστο;
Δεν είναι έμπορος. Απλά
τα διακινεί παράνομα.
– Πλάκα μου κάνεις.
– Αυτό σκέφτομαι κι εγώ.
Ο Σαμπάλ θέλει να
σκοτώσει Αμερικάνους.
Ο Κρίστο ξέρει πώς να βάλει
άντρες μέσα στην Αμερική.
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει
μεγάλα προβλήματα, παιδιά.
Θα μας χτυπήσουν
μέσα στην πατρίδα.
Μόλις μίλησα με το αφεντικό και
θα στείλουν ομάδες ενίσχυσης…
για να τους καταστρέψουν.
Ο ΈιΤζει και ο Ρέι
πρέπει να είναι…
έτοιμοι για απογείωση
σε δύο ώρες.
– Θα πάνε μέχρι την Αφρική.
– Γιατί στην Αφρική;
Το κινητό συνδέεται
μ’ ένα στρατόπεδο εκεί…
και πιστεύω ότι ο
Σαμπάλ θα είναι εκεί…
για να πουλήσει όπλα,
πριν φύγει για την Δύση.
Όταν λέτε στην Δύση,
τι ακριβώς εννοείτε; Μεξικό;
Ναι, στο Μεξικό. Αυτό
είναι το χειρότερο σενάριο.
Εσείς οι δύο και η υπόλοιπη
ομάδα θα μείνετε εδώ.
Θα είστε η πρώτη ομάδα, που θα
ειδοποιηθεί σε περίπτωση…
σε περίπτωση που κάποιος
πλησιάσει την Αμερική.
– Μπορούμε να αυτοσχεδιάσουμε;
– Όχι, φίλε.
Ο Κρίστο μπορεί
να κάνει μαγικά…
προκειμένου να εξαφανιστεί.
Γι’ αυτό θα πάρω μια ομάδα
SEAL και θα τον κυνηγήσω…
στο Νότιο Ειρηνικό.
– Ψυχραιμία.
– Να προσέχετε.
Καλή τύχη με το
μωρό, Υπολοχαγέ.
– Το ξέρουν όλοι;
– Μόνο όσοι είναι σημαντικοί.
Σημαντικοί για ποιον;
Για σένα;
Μάλλον ναι.
– Πάω να ενημερώσω τα παιδιά.
– Μισό λεπτό.
Δεν έχω ξαναγράψει
τέτοιο γράμμα.
Το ξέρω. Και για να
είμαι ειλικρινής…
σκεφτόμουν να καλέσω κάποιον
άλλον για να γυρίσεις σπίτι.
Αλλά επειδή δουλεύεις
τόσο σκληρά…
σκεφτόμουν ότι σε
χρειαζόμαστε εδώ.
Θυμάσαι την κρουαζιέρα
στο Αλάβαρ;
Μου είχες πει ότι δεν
με χρειαζόσουν εκεί…
και καθόμουν στο κρεβάτι και…
σκεφτόμουν ότι ήθελα
να πάω στο σπίτι μου.
Αλλά αν γινόταν κάτι…
θα μετάνιωνα που δεν θα
ήμουν εκεί μαζί σου.
Το εκτιμώ πολύ, που
με σκέφτεσαι, Ντέιβ.
Αλλά θέλω να μείνω εδώ.
Αν μπορέσω και τα
πράγματα ηρεμήσουν…
θα πάρω 2 εβδομάδες άδεια.
Εμένα δεν με πειράζει.
Πραγματικά.
Αλλά αν όλα πάνε καλά,
θα πάρω αυτό το χαρτάκι…
και θα το κάνω αεροπλανάκι.
Δίνε του.
“ΑΚΤΕΣ ΑΦΡΙΚΗΣ”
Υποβρύχιο προς Κέντρο.
Θέση 50 μέτρα.
Κατάδυση!
Περισκόπιο κάτω.
Όλα εντάξει.
Παιδιά, ευχαριστώ
που ήρθατε τόσο γρήγορα.
– Παρακαλώ, καθίστε.
– Ευχαριστούμε.
Θέλω να μπείτε, να
πάρετε τις πληροφορίες…
και να τις φέρετε σ’ εμάς.
Έχετε ερωτήσεις;
Ίσως να μην καταφέρουμε
να τηρήσουμε το πρόγραμμα.
Αν δεν γίνουν όλα
όπως τα σχεδιάσαμε…
πόση ώρα θέλετε
να μείνουμε εκεί;
Θα ήθελα να μείνετε
εκεί για λίγο.
– Είμαστε εντάξει;
– Μάλιστα, κύριε.
Ετοιμαστείτε να ελέγξετε
ο ένας τον άλλον!
’νοιγμα πόρτας.
Όλα εντάξει.
– Έχεις οπτική επαφή;
– Ναι.
Τρία φορτηγά πλησιάζουν.
Μετά δύο τζιπ και
μερικοί Σκίνις πίσω.
Πάνω κάτω 50 άτομα.
Νομίζω ότι αυτό
είναι το αεροπλάνο.
Καλύψου.
Επιτέλους ήρθε!
Χριστέ μου!
Τράβηξε.
Υπάρχουν δύο “πουλιά”
στο χωράφι.
Από νοτιοανατολικά.
Δεν έχει πληροφορίες στην ουρά.
– Το έγραψες;
– Μάλιστα.
– Στην Αφρική δεν είμαστε;
– Ναι. Γιατί;
Είναι περίπου 16
Φιλιππινέζοι εκεί κάτω…
που προσεύχονται στην Μέκκα.
– Φιλιππινέζοι;
– Ναι.
Είναι μάλλον η ώρα
της προσευχής.
Εσείς οι δύο, ελάτε εδώ.
Με προσοχή τα κουτιά.
Μ’ ακούτε;
Αν ρίξετε ένα, θα πάμε
όλοι στον Παράδεισο.
Θ’ αλλάξετε αεροπλάνα…
θα μπείτε από δυο διαφορετικά
περάσματα των συνόρων…
για να είμαστε προσεκτικοί.
Μόλις φτάσουν
στο νησί, θα έχουν…
χρόνο να τελειώσουν
τις προετοιμασίες.
Ένας φίλος θα
επιβιβαστεί μαζί σας…
και θα σας βοηθήσει
από ‘δω και πέρα.
Περιμένετε. Διενέργεια
ελέγχου. Όβερ.
– Έτοιμοι για ενημέρωση.
– Ελήφθη.
Έχουμε δύο αεροσκάφη,
που απογειώνονται…
από το ανατολικό
σημείο της τοποθεσίας.
10PMS.
Ενημερώστε μας,
ότι έχετε λάβει.
Ελήφθη. Δύο αεροσκάφη σε
τοποθεσία 10PMS…
Αρχηγέ, δεν θα το
πιστέψεις αυτό.
Τα αεροπλάνα μόλις
προσγειώθηκαν…
στο νησί Σέντρος στις
ακτές του Μεξικού.
Χτύπησαν τον Σαμπάλ
και τους άντρες του.
– Πλάκα μου κάνεις;
– Όχι. Το πετύχαμε.
Τα παιδιά που είναι εκεί θα…
εκμαιεύσουν περισσότερες
πληροφορίες και θα δούμε.
Σωστά.
“ΝΟΤΙΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ”
Δεν ξέρω πόσο ακόμη.
Περίμενε, μωρό μου.
– Να προσέχεις.
– Εντάξει. Πρέπει να κλείσω.
– Σ’ αγαπώ.
– Κι εγώ σ’ αγαπώ.
Τζοάν, δεν θέλω να
παίζεις μαζί τους.
Μ’ ακούς;
Εντάξει; Ωραία.
Θα σε ξαναπάρω.
Απόσταση 200 μέτρων.
– Έτοιμοι για αποβίβαση.
– Έναρξη αποβίβασης.
Έχουμε οπτική επαφή
με το σκάφος.
Μπράβο, συνεχίστε ευθεία!
Κάτω!
Εκεί! Η γέφυρα
ασφαλίστηκε!
Εντάξει, αρχηγέ.
Καλησπέρα, τι κάνετε;
Είστε καλά; Μιλάτε
σερβο-κροάτικα;
Ρώσικα.
– Ρώσος είστε;
– Ναι.
Δεν μιλάω ρώσικα.
Αγγλικά;
Αγγλικά.
Μπορείτε να τον λύσετε. Ελπίζω
να μην κάνεις καμιά τρέλα.
Ο τρελός Ιρλανδός,
τρόπος του λέγειν.
– Είσαι Ρώσος, λοιπόν;
– Ναι.
– Είσαι καλά;
– Μια χαρά, ευχαριστώ.
Παρακαλώ.
Λυπάμαι, αλλά δεν
γνωρίζω το όνομά σας.
Μορέλ. Χάρηκα.
Κρίστο.
Πότε θα κερδίσω
και εγώ ένα τέτοιο;
Μετά την 9/11 δεν
έχουν ξαναγίνει τέτοια.
Όταν όλα τελειώσουν με
το καλό, θα στο δώσω…
Όχι, δεν το θέλω, είναι
οικογενειακό κειμήλιο.
Δεν ήθελα να στο
δώσω ούτος η άλλος…
Εξάλλου…
θα πας μπροστά απο
μόνος σου, το βλέπω.
Ξέρω τι κουβαλάς στην
τσέπη σου συνεχώς.
Είναι η σημαία του παππού μου
που μου την έδωσε ο πατέρας μου.
Και γω θα την δώσω στο
γιο μου κάποια μέρα.
– Το πλοίο σου είναι υπέροχο.
– Λέγεται “Starship”.
“Starship”. Μου αρέσει ο
τρόπος που το προφέρεις.
Σαν τον τύπο απ’ το
Σταρτρεκ, τον Σκότι.
– Σωστά, Σκοτ.
– Δεν έχω ιδέα.
– Δεν έχεις δει Στάρτρεκ;
– Όχι.
Κρίμα. Λοιπόν, άκου
το πρόβλημα, φίλε.
Αξίζεις πολλά λεφτά.
– Ή άξιζες πολλά λεφτά.
– Νομίζω ότι αξίζω ακόμη.
– Αλήθεια;
– Ναι.
Εντάξει. Θα σου εξηγήσω
τους κανόνες, Κρίσκο.
– Κρίστο είναι.
– Φυσικά.
Θα σου εξηγήσω
λοιπόν τους κανόνες.
Αυτό το πλοίο δεν
είναι πλέον δικό σου.
Απ’ τη στιγμή που ήρθα
δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος.
Και αυτό δεν μπορείς
να το σταματήσεις.
Και δεν μπορώ να σε βοηθήσω
αν δεν με αφήσεις.
Πρέπει να το κάνουμε
μαζί, φίλε. Εσύ κι εγώ.
Πώς και συνεργάζεσαι
με τους μουσουλμάνους;
Εβραίος δεν είσαι;
Και ο Σαμπάλ είναι… τι;
– Είχες ποτέ παιδικό φίλο;
– Παρακαλώ;
Είχες ποτέ σου παιδικό φίλο;
Να παίζεις μαζί του
ποδόσφαιρο…
ή αυτό που παίζετε
εσείς, το μπέιζμπολ;
Και ενώ έχετε χαθεί, μετά από
κάποια χρόνια συναντιέστε…
και ξαφνικά δεν αναγνωρίζεις
τον ίδιο άνθρωπο;
Αυτό έγινε και με τον Σαμπάλ.
Είχαμε κάποια κοινά
συμφέροντα. Κι έτσι…
θεωρήσαμε ότι ήταν
μια καλή ιδέα.
Παρά τις πεποιθήσεις του…
τις οποίες δεν
συμμερίζομαι απαραίτητα…
είναι έξυπνος άνθρωπος.
Είναι σαν…
Είναι σαν αυτήν η
μπάλα να είμαι εγώ.
Και η άλλη ο Σαμπάλ.
Και η Αμερική είναι στην μέση.
– Η ιδέα της ώθησης.
– Αλήθεια;
Νομίζεις ότι είναι παιχνίδι;
Το βρίσκεις διασκεδαστικό;
Καταλαβαίνεις τι κάνεις;
– Δηλώστε κατάσταση.
– Ο στόχος είναι ασφαλισμένος.
Αναμένεται αναφορά.
Συνεχίζουμε κανονικά.
Ελήφθη. Συνεχίζουμε.
Λογοδοτώ μόνο
στην οικογένειά μου.
Στην γυναίκα μου
και στα παιδιά μου.
Σε κανέναν άλλον.
– Έχεις ραντεβού;
– Γέμισε ο βόθρος.
Γι’ αυτό άκου, τώρα
ποιο είναι το πρόβλημα.
Την αγαπάς την οικογένειά σου,
έτσι δεν είναι;
– Ναι.
– Και την κόρη σου;
– Τι σχέση έχει;
– Θέλεις να την ξαναδείς;
Κάθε στιγμή της ζωής μου.
Ήθελα να το δεις για να…
σκεφτείς σοβαρά
κάποια πράγματα.
Γιατί διαφορετικά θα σε χώσω
κάπου σε κάποιο κουτί.
Θα σου συμπεριφερθούν
κατάλληλα και ανθρώπινα.
Αυτήν η κοπέλα όμως θα
μεγαλώσει και θα παντρευτεί.
Και η γυναίκα σου
θα βρει κάποιον άλλον.
Και θα τα χαλάσεις όλα.
Αν είχα κάνει κάτι,
που θα έβαζε…
σε κίνδυνο την
οικογένειά μου…
θα ένιωθα όπως νιώθεις
κι εσύ αυτήν την στιγμή.
Θα μου υποσχεθείς ότι
δεν θα τους κάνεις κακό.
Δεν θα κάνω κακό
στην οικογένειά σου.
Δεν θα το κάνω.
Ξέρεις…
– τις κεραμικές μπάλες;
– Όχι.
Υπάρχει ένα γιλέκο γεμάτο
με τέτοιες κεραμικές μπάλες.
Θα περάσει απαρατήρητο από…
κάθε συσκευή ανίχνευσης
μετάλλου στην χώρα σου.
Νομίζεις ότι η οικονομία σας
είναι σκατά τώρα;
Σκέψου τι θα κάνουν
τα ΜΜΕ μ’ αυτό.
Θα κάνει την 9/11 να μοιάζει
με βόλτα στο πάρκο.
Δηλαδή μου λες…
ότι υπάρχουν 16 μουσουλμάνοι
με τέτοια γιλέκα…
που θα περάσουν τα σύνορα…
και πού θα πάνε;
Στο Σαν Ντιέγκο, στο
Σαν Φραντσίσκο, στο Χιούστον..
– σε κάθε μεγάλη πόλη.
– Και αυτό συμβαίνει τώρα;
– Γίνεται αυτήν την στιγμή.
– Πώς είπες;
Γίνεται αυτήν την στιγμή.
Πώς μπορείς να το σταματήσεις;
Δεν μπορώ.
“ΝΗΣΙ ΣΕΝΤΡΟΣ
ΜΕΞΙΚΟ”
Εδώ “Μαύρο πουλί”.
Έχουμε πάρει θέσεις.
Ελήφθη.
Βοήθεια! Βοήθεια!
– Πάμε!
– Εντάξει!
Εδώ “Μαύρο πουλί”
η επαφή ήταν επιτυχής.
Εδώ “Μαύρο πουλί”
ποια είναι η κατάσταση;
Ένοπλοι. Ελεύθεροι
να λάβετε δράση.
Προχωράμε.
Έχω δύο ενόπλους να
κατευθύνονται νότια.
Ελήφθη.
Τους βλέπω.
Ρίξε σ’ αυτούς τους δύο
με το φορτηγάκι.
Πύραυλος!
Χειροβομβίδα!
Κύριε! Κύριε!
Είστε καλά;
– Παραλίγο, ε;
– Ναι.
Ευτυχώς δεν μας έπιασαν.
Μπορεί να μας σκότωναν.
Χριστέ μου!
Αυτό δεν είναι ένα απλό
ιρακινό γιλέκο…
είναι κάτι άλλο.
Καλύτερα να το
μεταφέρουμε κάπου αλλού.
Βρες κάπου να
το βάλεις, εντάξει;
Ο στόχος ασφαλίστηκε!
Στείλτε φύλακες!
Αρκετούς στα βόρεια.
Τρεις στα νότια…
Αυτοί είναι οι στόχοι σας.
Λοιπόν…
είμαι περήφανος για εσάς.
Είμαστε μια οικογένεια πλέον.
Αρχηγέ, όλα εντάξει.
Ο στόχος ασφαλίστηκε.
“Η αποστολή δεν ολοκληρώθηκε.
Αναμένετε οδηγίες.”
Έχετε βρει μόνο τους
μισούς Τζιχάντ.
– Ο στόχος ασφαλίστηκε, κύριε.
– Η μάχη δεν τελείωσε ακόμη.
Οι υπόλοιποι θα περάσουν τα
σύνορα μέσω τούνελ από…
το Μεξικό στις 07:00.
Οργανωνόμαστε, αλλά…
προς το παρόν τα ελικόπτερα θα
σας αφήσουν έξω απ’ την πόλη..
Όπου υπάρχει ένα σημείο
με το όνομα “Καμίνο Πέντρος”.
“Δεν έχω άλλες λεπτομέρειες.
Επιβεβαιώστε ότι λαμβάνετε.”
Ελήφθη.
Θα συγκεντρωθούμε στο πλοίο…
θα συναντήσουμε
και την άλλη ομάδα…
θα μας ενημερώσουν
για τον στόχο…
και θα μας συνοδεύσουν
στην επίθεση.
– Τι είναι αυτά που λες;
– Δεν τους πιάσαμε όλους.
– Πού είναι οι υπόλοιποι;
– Στα σύνορα του Μεξικού.
Εντάξει. Πάρε τα παιδιά και
πηγαίνετε στο πλοίο.
Η άλλη ομάδα είναι στο
κέντρο. Θα την στείλουν…
να μας ενημερώσει
για τον στόχο…
και τα παιδιά θα
φύγουν μαζί τους.
Εντάξει. Σκέφτομαι να
οδηγήσω εγώ την ομάδα 1.
Τέλεια. Η ομάδα 2
μένει εδώ, τα μαζεύει…
και φεύγει με τους πεζοναύτες.
Ωραία.
Η πόλη φαίνεται.
Θα περάσουμε με την
ανατολή του ηλίου.
Θα φτάσουμε στο Τέξας αύριο.
Κατάλαβες;
Κύριε, τι δουλειά
έχουμε στο Μεξικό;
Πάμε να στηρίξουμε
την κατάσταση.
Το Υπουργείο Εξωτερικών
το έχει αναλάβει.
“ΣΥΝΟΡΑ ΜΕΞΙΚΟΥ”
Κύριε, στο κανάλι 2.
Αν συνεχιστεί αυτήν
η κατάσταση…
η Τζάκι θα το παιδί
γεννήσει μόνη της.
Θα φροντίσω να
τελειώσουμε γρήγορα…
για να γυρίσεις
αμέσως στο σπίτι.
Δεν χρειάζομαι χάρες.
Τις θέλεις τις δύο εβδομάδες;
Όση ώρα μιλούσες…
δεν ήθελες να τους πείσεις
να με αφήσουν να γυρίσω…
αλλά να αφήσουν
εσένα επικεφαλής.
“ΣΥΝΟΡΑ ΜΕΞΙΚΟΥ”
Φαίνεται ότι η κυβέρνησή μας
ασχολήθηκε πολύ…
για να το κάνει όλο αυτό.
Είμαστε σκληροί στις
διαπραγματεύσεις.
Πρέπει όμως να καταλάβετε κάτι.
Οι ανώτεροι μου
φοβούνται πολύ…
την πιθανότητα ενός
μακελειού στο Μεξικού.
Ένα νέο “Black Hawk Down”
όπως λένε, γι’ αυτό…
πρέπει να μείνουμε
εκτός ραντάρ.
Το κατανοώ απόλυτα, κύριε.
Εκτιμούμε αφάνταστα…
την παρουσία της
ομάδας σας εδώ.
Όμως δεν έχουμε χρόνο.
Πρέπει να φύγουμε.
– Πείτε μου πού;
– Βοηθήστε με να καταλάβω.
Οι πληροφορίες λένε
ότι θα χρησιμοποιήσουν…
ένα δίκτυο τούνελ κάτω
από ένα εργοστάσιο γάλατος.
Σας λέει κάτι;
Ξέρω ακριβώς πού είναι.
Δεν είναι μακριά από ‘δω.
Τότε εκεί πηγαίνουμε.
Από όλα τα μέρη στο Μεξικό
αυτό είναι το χειρότερο.
Η περιοχή εκείνη ελέγχεται
αποκλειστικά απ’ τα καρτέλ.
Σίγουρα θα είναι
καλύτερα οπλισμένοι και…
θα είναι δύσκολο να
φτάσουμε στον στόχο.
Κύριε, οκτώ εθνικιστές
βαδίζουν προς την χώρα μας.
Για να το πω αλλιώς,
δεν μας συμπαθούν και πολύ.
Αν είναι στο εργοστάσιο,
τότε εκεί θα πάμε.
Υπολοχαγέ, θα σας πάω
όπου ακριβώς θέλετε.
Αλλά ετοιμάστε
τους άντρες σας…
για τη μεγαλύτερη
μάχη, που έχετε δει.
Δεν θα πολεμήσετε
μόνο οκτώ άντρες…
αλλά και τα καρτέλ,
που τους προστατεύουν.
Αν οι στόχοι σας
μπουν στα τούνελ…
θα εξαφανιστούν
σαν τα φαντάσματα.
Θα μπείτε στα τούνελ από ‘δω…
μετά θα περπατήσετε
11 χιλιόμετρα…
οι άντρες μου θα
σας κατευθύνουν.
Μόλις φτάσετε εδώ,
η δουλειά μου τελειώνει.
Θα συνεχίσετε μόνοι σας.
– Υπολοχαγέ, μπαίνουμε τώρα.
– Ετοιμαστείτε.
Δεν σταματάμε.
Πηγαίνουμε προς τον στόχο.
Σε 30″ θα είμαστε εκεί.
Πρέπει να φύγουμε.
Τώρα!
Πάμε.
Εσύ θα μείνεις εδώ.
– Εντάξει.
– Μείνετε εδώ.
Ετοιμαστείτε!
Έρχονται!
Πρέπει να τον “καθαρίσουμε”!
Χειροβομβίδα!
Εσείς πηγαίνετε προς την πύλη!
Γρήγορα! Εμείς από
την μπροστινή πόρτα!
Εδώ πρέπει να το κάνεις.
Τι συμβαίνει; Θα βρεις τον
άντρα σου στον Παράδεισο.
Τρέξτε!
Γιατί σταματάμε;
Προσέξτε, κύριε.
Πώς θα το εξηγήσεις
στην οικογένειά μου;
Θα το κάνω, αν χρειαστεί.
Εντάξει!
Xειροβομβίδα!
– Αρχηγέ…
– Το ‘χω.
Συνέχισε.
Σε καλύπτω.
Μπες στο τούνελ.
Εντάξει! Πάμε!
Σόουλ 2 εδώ Σόουλ 1.
Το τούνελ είναι ασφαλές.
Δυο άντρες χτυπήθηκαν.
Επαναλαμβάνω.
Δύο άντρες χτυπήθηκαν.
Ο πατέρας σου
ήταν καλός άνθρωπος.
Το να μεγαλώνεις χωρίς
αυτόν, θα είναι δύσκολο.
Θα πονάει.
Θα νιώθεις μόνος στην θάλασσα,
χωρίς να βρίσκεις στεριά.
Να θυμάσαι ότι στις φλέβες σου
ρέει το αίμα του πατέρα σου.
Οι αρχές που έκαναν τον
πατέρα σου, αυτόν που ήταν…
είναι οι ίδιες μ’ αυτές
που θα σε κάνουν άντρα.
Η θέληση του και οι αρχές
του θα ζήσουν μέσα από σένα…
όπως οι άνθρωποι, στους πίνακες
που άρεζαν στον πατέρα σου…
αληθινοί άνθρωποι
φτιαγμένοι από κουτιά…
κάμαρες απώλειας, θριάμβου,
πόνου και ελπίδας και αγάπης.
Κανείς δεν είναι πιο
δυνατός από εκείνουν που…
τιμά τα συναισθήματά του
και το παρελθόν του.
Χρησιμοποίησέ τες ως κίνητρο
για να γράψεις το πιο…
σημαντικό γράμμα της ζωής σου.
Πριν πεθάνει ο πατέρας σου…
μου ζήτησε να σου δώσω
αυτό το ποίημα του Τουκάμσα.
Έναν ποιητή, που θαύμαζε πολύ.
Του είπα ότι θα το
κάνω αεροπλανάκι.
Και αυτό κάνω κατά
κάποιον τρόπο.
Το στέλνω από εκείνον σε σένα.
Ζήσε την ζωή σου χωρίς ποτέ…
ο φόβος του θανάτου να
φωλιάσει στην καρδιά σου.
Μην κρίνεις κάποιον
απ’ την θρησκεία του.
Να σέβεσαι τους άλλους
και τις απόψεις τους…
και να απαιτείς να
σέβονται τις δικές σου.
Να αγαπάς την ζωή σου.
Να την τελειοποιείς.
Κάνε όλα τα πράγματα
στην ζωή σου όμορφα.
Προσπάθησε να κάνεις
την ζωή σου μακρύτερη…
υπηρετώντας τους
ανθρώπους γύρω σου.
Και όταν θα έρθει
η ώρα να πεθάνεις…
να μην είσαι σαν εκείνους, που
η καρδιά τους γεμίζει με φόβο.
Και κλαίγονται για
λίγο ακόμη χρόνο…
προκειμένου να ζήσουν την
ζωή τους λίγο διαφορετικά.
Να τραγουδήσεις
το τραγούδι του θανάτου.
Και να πεθάνεις σαν ήρωας,
που πηγαίνει στο σπίτι του.
Η ταινία είναι αφιερωμένη
σε όλους τους άντρες και…
τις γυναίκες που θυσιάστηκαν
για τις χώρες τους…
ως φύλακες της
ελευθερίας ενάντια…
στις δυνάμεις της τρομοκρατίας
και της τυραννίας.
“1 tequila,2 tequila,3 tequila, FLOOR…”
~| N3krA a.k.a punked666 – arxontas23 |~
SMPteam – SEPTiCEMiA TEAM Est.2004
Και σε όλους τους πολεμιστές που

Categories: Movie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

Last Exit to Brooklyn 1989 English English

movie image

Download subtitles of Last Exit to Brooklyn 1989 English English

Don’t bullshit me, ya bastard. I know
ya scored, now gimme half a buck.
Ya know something. You’re worse
than a leech. A leech ya can get
rid of. You don’t go for nothing.
I don’t even got a pack of cigarettes.
Don’t tell me, I ain’t your fatha.
/Hey, we’re home…
Ya cheap motherfucka. Look, go
tell ya troubles to Jesus…
…and stop breaking my balls.
/I’ll break ya balls.
Go gitter, little boy.
You’re not to fuck girls on the street.
/Hey! Go fuck ya motha…
I hear she’s a good hump.
Cotton picking doggies. /We’ll
cut your nigger loving heart out.
Hey, why don’t we just get
ourselves back to the base?
Let’s get the bastards.
Yeah, let’s kick thier asses.
Please, please, I don’t wanna fight!
Yeah… Hold it… Right, yeah…
Come on, up against the car.
Don’t look too good.
Everybody shut up!
Now, what’s going on?
I asked you what’s going on here.
Those Goddamn yankees like
to kill our buddy here.
There’s nothing wrong with
hem. He’s only fooling.
If he’s fooling he’s
one hell of an actor.
Shut up! Now what the
hell is this all about?
They insulted my wife.
What wife?
Right over there.
Tralala, come here.
See, we were standing on the corner…
talking when these three army creeps…
started makin’ obscene remarks to my wife
I told ‘em to… Shut up to defend
her honor. Then they attacked me.
Ain’t that right?
Yeah, they insulted me,
Goddamn drunks.
Ya dirty whore!
How could ya be insulted?
Asshole.
Take it easy. And ya better
watch your mouth, soldier.
All ya Goddamn yankees are the same
bunch a no good niggerloving
bastards. Shut up or I’ll lock you up.
It you don’t shut up right
now, I’ll lock you up and
your friends along with you.
Anyone here see anything?
Yeah, yeah, I did.
I’m in charge of the strike
office right up the street.
Oh yeah, it’s what he said.
They started and they insulted his wife.
They came over started up the fight.
/Okay, okay, okay… shut up!
Get back to the base and have
someone look after your friend.
And you beat it! If I see any of ya
punks in fight again, I’ll personally…
or I’ll split your skull!
Get outta here. You’re ugly, Tony.
Harry, why ya got all this beer here?
/’Cause I ordered it, that’s why.
Big shot, eh?
What ever I want I order it
and the union pays for it.
We’re a big union, you know
what I mean I Look at this,
we’re in the paper every day.
…playing a little base ball there…
Hey, show Harry your clipping.
Oh, Christ, again?
I run the whole show around here.
I’m on the payroll and I
got an expense sheet, too…
Harry, take a look at this.
Ya know I’m making more now, than when
we was working and it’s tex free…
…and the wife don’t know
nothing about it, eh?
Eh, the three guys that got shot
sticking up that store? Vin did
time with them up at the “EL”
This guy right here
the cops killed him.
He was my boy.
We just got out
together last week and he
already made the front page.
Hey, what about that half buck?
Eh, go fuck yourself. I defended
your honor, didn’t I?
Hey, hey, don’t fuck around here.
That’s union property.
Think fast!
Come on, drink up.
The brewery needs the barrels.
I’ll have one.
/Yeah, me too.
Excuse me… Do you know
Where Vincent is?
What?
You were saying?
Vinnie and the other guys,
they left for a while ago.
If you see him, would you tell
him, Georgette is looking for him.
Thank you.
Anything new with the strike today?
Why don’t we go to bed Harry, huh?
No, ya go on, I wanna watch this.
You asleep?
Don-na!
Donna, open the door, right now.
Don-na!
Whatdaya yelling about? /I gotta
piss so bad my teeth’re floating!
Will ya quit yelling? /C’mon! C’mon,
this is killing me. Killing me!
Joe, Joe. Stop yelling the
neighbours are gonna complain, huh?
Don-na!
Shut up, Joe, shut up!
That’s enough, Joe. Come on.
Eddie, hey, hey, stop playing with
that food, huh? /Why? I like it.
Hey, Edda don’t eat that.
Put the meat down. Put it down!
Oh, that’s good.
The pause that refreshes. /Momma,
Momma look what Daddy is doing.
Come on, let’s go.
Go sit down…
…be quiet, alright.
What the hell’s going on up there?
Ya see, ya see, I told ya
they’d start complaining.
What’s the idea throwing water out the
window? It splashed all over my kids!
What wadda? /You threw water down,
now my Goddamn kids are soaked!
Whaddaya talking about? Nobody’s
throwing now water outta here!
Ya got a lot of Goddamn…
Crazy neighbors.
Oh, whaddaya doing in
there all day, hey?
Hey, hey… don’t ya hit her in
her condition. /What condition?
Whaddaya talking about condition?
What the hell is going on here?
Now ya know.
Know what? /What does it look like
what, you think, she is just fat?
What are ya saying here?
Whaddaya saying?
What, are you stupid?
But she is fat!
She is fat and she’s a virgin.
/Not, no more she ain’t.
Oh, Jesus!
Oh, God!
Eddie, go to your room.
I don’t wanna. /I said to your room.
C’mon, or I’ll break your arm.
Come on, get it in
Donna, Donna, who did this
to you? /Leave her alone.
It happened, it happened.
Donna, I know ya had nothing
to do with this, Baby.
All we wanna know is who did it?
Who did it? Who!
Stop it now!
/Who?
Was it “Tommy with the bike”?
Now, who the hell is
“Tommy with the bike”?
Men, you have my word.
It won’t be much longer now.
We don’t believe you, city-boy.
/We’re sick of all this bullshit!
My family is starving! Goddamn it!
/I had to sell my home!
You’ll buy it back. I guarantee you.
Now look, we know for a fact
that they got a shipment due
that our picketing has cut…
…off and it’s killing them.
/lt’s killing us, too!
Management can’t hold out much longer.
/You’ve been saying the same
thing for six Goddamn months!
You wanna give in now?
Is that what you want?
No, we wanna work!
That’s what we want!
You wanna go back to your wife and
kids and tell them that these whole
six months have been for nothing?
Because if you give in now you know
what these bastards are gonna do?
They gonna grind your faces in it.
Fucking right!
Now look listen to me. They’re
trying to break our backs.
But we can’t give in now.
We gotta be out there
twenty-four hours a day, seven
days a week and make sure that…
…not one truck goes in
or out of that factory!
And if those bastards try
to shove some belly-robbin’
contract down our throats
or try to push one of their
trucks past our lines there is
only one thing we can do…
…we stand up, look ‘em in the eye and
we tell ‘em right to their fat faces
FUCK YOU!
Alright. Now that’s
enough for this week.
But there is a big bag of union
groceries waiting for each and every
one of you waiting in the back. Alright.
It has hear talking with power.
Tommy!
Hey, Spook. Got your bike yet?
My father’s looking for ya.
Yeah, I don’t think I
ever met your old man.
You “Tommy with the bike”?
/Yeah.
I’m Donna’s fatha.
Hey, it’s good to met you, Sir.
Ya raped my virgin daughta!
Donna wasn’t no virgin…
…and I didn’t rape her.
She practically raped me.
/I’ll murder you, ya old bum!
Jesus Christ. What the hell
is wrong with that guy?
Donna’s gonna have a baby, Tommy.
Yeah, that’s terrific.
What’s everybody looking at me for?
I was only with Donna a
couple of times…
…I haven’t even seen her
in six, seven months.
Exactly.
/You gotta be… Kidding me.
I’m Paulie, see, I’m Joe’s
brother. I’m Donna’s uncle.
So what you’re gonna do, kid? I mean
Donna’s not some slut, you know.
Yeah, I know.
I know she’s nice girl.
That’s right. She’s a nice girl.
She comes from a good family.
You get ya bike yet?
I’m still saving up for it.
Yeah, you’ve been saying
that as long as I know ya.
I really do almost have
the loot to get it.
Yeah, sure.
Did I pick’m, did I pick’m?
Even called the round. Pay up!
Hey Willie.
/Count to ten…
What’s that?
/Like in the fight, count to ten.
One…
Two…
Three…
Four…
Five…
Six…
Seven…
Eight…
How about a drink?
/Ten…
Sure I’ll have a drink. Why not?
So, ya really like bikes, huh?
When ya gonna gimme a ride?
Ah, as soon as I get it,
you get the first ride.
I’m thinking about getting a Harley…
…like Tommy has, or maybe an Indian.
Hey, slow down, will ya?
I left half of my leg in Korea.
Where we going, anyway?
It’s not far.
I don’t feel like walking
all over hell. Hey…
If you’re one of those freaks
that likes people to watch, we can
stay right here on the street.
In here?
Behind the car.
Hey, don’t do that!
You gonna like this.
So am I.
Bingo!
We’re gonna bust their balls…
I guarantee you. Now, grab a beer.
Frankie come on, what d’ ya say.
No, I gotta go home to the wife.
/Hey, come on, now fuck the
wife, ah. Here is a beer.
Harry, Harry, stamp the books,
so we can go home, please.
What? Oh, yeah.
Alex, some fucking coffee down here?
Come on. Whadda do I gotta do beg?
Oh, Vin. I think the
love of ya life just walked
in and sat at the counter.
Where?
Why, Vincent, what a surprise.
When did you get out from your
incarceration? /Vow, wait a
minute, what’s he saying?
Don’t you worry Sal. If I should ever
choose to address you, you can be
sure it will be in monosyllables.
May I join you over there, vincent?
Sure, Georgie boy, c’mon over here.
Uah, getting comfortable
there, Georgie?
Oh, Vincent, you’ve gotten so much
bigger and harder since I last saw you.
Yeah, it’s too bad I didn’t
have ya upstate with me.
I had a couple sweet kids but
they didn’t have chips like this.
You gorgeous man!
You got my libido twitching.
/Twitching, huh?
May I please have a cup of coffee,
Alex, you big Greek fairy?
Would ya like some coffee, Vincent?
Whaddaya kidding me? The coffee
here tastes worse than the
dishwater they had up state.
Huh, what? Now, wait a minute, what,
no, no coffee for me, Georgie?
/I’m sure you have your own money, Sal.
These bums never have any money.
Eh, who are ya calling bums?
All the time fuck around. Someday
ya boys gonna get in trouble.
Ah, Jesus, don’t talk like
that. You make us feel bad.
Alex, ya hurt our feelings.
Oh, ya need light there, Georgie?
What d’ya say? You and me
for a walk, huh, Vinnie?
Yeah, there’s plenty of time
for that, sweetheart. Maybe later.
Let me do ya, Vinnie,
please let me do ya.
Costs loot to do me, sweetchips.
Be romantic.
Okay. Okay. I tell you
what, Georgie boy.
How about if I only
charge you a fin.
I won’t charge you
nothing, Georgie, nah.
Don’t touch me, Sal, you big freak!
I’m not about to have sex with you.
Oh, c’mon Georgie… Let me make
a real woman out of ya, huh?
You don’t want that big sazeech
getting in ya way. Let me cut it off.
It’s not big, Miss Piggy.
Get away from me.
Yeah, think fast.
Come on, boys, let’s go.
That’s Forbinate?
Don’t worry about it, Georgie
boy. I’ll fix it up for you.
This is gonna make
it feel much better.
You brought me down,
you rotten freaks,
you brought me down!!!
Can I have handkerchief for my leg?
Yeah, yeah, sure, sure. What
are you crazy? I don’t want to
get my handkerchief all dirty.
There ya go,
Georgie-boy, all fixed up.
Hey Freddy, how about giving
Georgie a ride home in ya car?
Are ya outta ya mind? There’ll
be blood all over my upholstery.
Your upholstery’s shit anyway.
Now, wait a minute. Are ya
saying my upholstery is shit?
I’m sorry.
Now, my upholstery is shit?
/I’m sorry, okay!
Take it easy. Georgie, gimme
some loot, would you.
What, Vinnie? /Gimme some
loot so I can get ya a cab home.
I can’t go home, my brogher’s home.
/So what?
Please Vinnie, he can’t see
me like this, he can’t…
Look, I don’t give a flying
fuck about ya brotha, come on, give!
Alright… Be a good boy and
get in there, Get in side.
C’mon, go on!
Before Christmas, Georgie!
Why does he have to be here?
Why couldn’t he’ve been out?
Lay back, Georgie.
The doctor will be here soon.
Everything will be alright.
Dontor said to take the pants
off and put something on it.
Go away, you rotten fairy.
/Ya queer son of a bitch!
Stop! Mother don’t let ‘im.
/Be careful, Arthur.
In front of my mother… in front
of my mother you have the nerve
to lay here with this thing on?
Leav’im alone, Arthur! /Mommy! What
do you hold him like this for?
He is nothing but a filthy
degenerate. Why don’t you
throw him out on the street?
He’s your brother!
/My brother? That’s a good one!
Look at what my brother has!
Huh! Look at this, mother!
/No! My silks. No. No.
Look at what my brother
has! Huh! Look at this!
Look at what my
brother has huh? Look!
Stop!
And this. Look at this, look at
these disgusting pictures!
Look at them!
Look at them! Filth! That’s
what they are. Filth!
Please! /Shut up, shut up!
Or I swear to God I’ll kill ya.
Always crying ‘Mommy this’
and ‘Mommy that.’
What don’t ya just die, Georgie?
What don’t ya go away and die?
Why you torturing me?
/Oh God, Arthur, stop!
Why me?
I can’t stand him, Momma, I can’t
stand him, I can’t stand him.
Hey spook, how is it going?
Fine, fine.
You’re not bullshitting me
about that bike, are ya?
No, no, I’m getting it. Really.
Cause I’m really looking forward
to getting a ride on it.
How come ya know her?
She’s around, ya know,
from the neighborhood.
Ya know, I don’t like ya knowing
grils like that, come on.
For Christ’s sake, Ella,
put some clothes on her.
Don’t listen to your crazy father,
Donna, huh. Stand still.
Oky. You go to your room.
/I’ve seen her bush before.
I’m fixing up my old dress, so
she can wear it for her wedding.
It ain’t gonna work.
It’s gonna work. It’s gonna work.
I’m gonna have little extra
material and it’ll work.
It ain’t gonna work. Not with a gut
like that. She’s so big, wriggling
brothers have been circling around.
Hey Joe, shut up!
Will ya shut up?
You see, you upsetting
her and the baby.
How can I be upsetting the baby
when the baby ain’t even born yet?
Oh yeah, how would you like to be
up there listening to you yell?
I wouldn’t be up there in the
first place because I haven’t
nothing to do with that stinky Tommy.
What you got against Tommy?
He’s a nice boy.
No kid that hits me over the Goddamn
head with a chair is a nice boy!
He’s marrying her, ain’t he?
He’s a nice boy.
Look what you made her do.
Oh Jesus, what the hell is that?
What are you stupid or
something? She broke her wadda
now she’s gonna have her baby.
She can’t have the baby yet, it’s
to soon. She ain’t even married yet.
Wait a minute.
Vin, this guy ain’t gonna wait
no minute for his blow job.
You fuck.
Whaddaya waiting for?
I don’t like guys pushing my head!
/Come on, Goddamn it.
Where the fuck were ya?
Whaddaya talkng about?
Ya knew I had ‘im over there.
Why didn’t ya konk ‘im?
Who, that guy? Oh Jesus, we
thought it was your new boyfriend.
Ya thought it was funny, ya bastards?
I don’t like guys pushing my head!
Fuck alla ya!
Alright, c’mon, give.
Fuck ya motha.
Gimme the bread. /You didn’t
do nothing. I keep the money.
Christ, ya work cheap.
/Gimme me money!
Fuck whose motha?
Ya cheap thieving bastards!
Gimme a drink, Willie.
Oh, ah, we’re closer,
give us one first.
Gimme mine first.
You go screw yourself.
You shouldn’t talk to my girlfriend
like that. /That douchebag?
Ah, who you calling a douchebag?
Hey soldier, you should be able to
do better than that. /Now, ya keep
ya shitty mouth shut, ya hear me?
Ahh, shove it up your ass you.
Quit squawking here now.
Who needs a drink?
Hey, hey, you wanna drink?
I’ll buy you a drink.
Sure. You could buy me a drink.
But not in this crummy dump.
/You got us here right, Bill?
See, he ain’t going nowhere.
Oh, yeah?
We could go to this bar that
I heard about in Manhattan.
A lot of officers go there.
Manhattan, ahh?
Yeah, okay.
Hey, go that way frist.
What she’s doing? How we supposed
to lump ‘im in a cab?
Don’t worry about it.
She’ll give us a signal.
Hey Tral, hey Tral…
Where ya going huh?
What the hell kind of signal
is that? /Well, that was cute.
Hey! Where you going?
Hey, what’s bugging her?
Trala, where you goin’?
Who knows, who cares.
Look, let’s just get high, alright?
Who’s gonna spring for a cab?
Don’t look at me.
Tony?
/No fucking chance.
Hey, what about our boy Harry?
Harry, Harry.
Hey, keep the change, ha.
Gimme a receipt.
No, no, I’ll fill it in, thanks.
Hey, somebody’s coming down.
Hey, is this where the party’s at?
Ya sure we got the right party here?
Hey seetheart, I’m Vin,
what’s your name?
What’s the matta with that
broad, don’t she talk?
Hey, sweetchips! How’s the leg, huh?
/Oh, fine. Thank you.
Yeah? Huh, you know Sal, and Tony and
this, this is Harry from the union.
Hi, Harry. Everyone,
this is Miss Camille.
Ahhh… and this is our
hostess Miss Goldie…
Christ, that gag got
looks like a showgirl.
…and over here is Regina.
Hey Vin, you didn’t tell us
this was Georgie’s party.
/Everybody sit down and relax.
…Harry.
/… the booze.
/Give ‘em the booze!
Mmhh. How marvellous, more libations.
/Hey, hey, hey, watch your language.
Hey, you know, Harry buys whatever
he wants, booze, food, anything he
wants and the union pays for it.
You must be quite a big man
in the union, Harold.
Oh yeah, ya I’m… l’m in
charge of the strike. /Are you on
strike against sitting down?
Rosie, be a dear and
refill the ice bowl.
Do as I say at once, or you’ll
be out on the street with the
other freaks, Miss Cocksucker.
Hey, don’t worry, chippy.
Nobody’s gonna hurt ya.
Maybe just fuck ya a little.
Maybe just fuck ya a little. /At
least, we got one real one here, huh?
You should have asked us
to show you how, Harold.
There’s no sense waisting good
pot on amateurs. I didn’t realize
your friends were so square.
You know something?
You’re good looking.
You are good looking…
…and I’m gonna show
you a good time.
Yeah, sure, I’ll show you
the time of your life.
Light!
Please.
Yeah, sure.
Second ‘Looey’, huh?
Yeah, I just got out of O.C.S.
And they’re already shipping ya out?
I got my orders today.
So ya buying me a drink?
Yeah, what would you like?
Ah, this dump is dying.
Maybe we ought to go
somewhere else to drink.
It’s okay with me.
Wait here, I’ll go tell
my brother I’m leaving.
I thought you were gonna
show me a good time.
You bet.
The waiter’s here, he wants to
know if ya have any money. Show him
your money so I don’t have to pay.
You bet.
There you see I told
you he had money.
So, where ya from?
Idaho. Have you ever been there?
/To Idaho?
I’m from Brooklyn, man. I don’t
even know around here.
I don’t understand.
If you’re from here, now…
This Is Manhattan. And I don’t
go outta the neighborhood.
New York’s a lot different
than I thought it’d be.
The whole time I’ve been
here, it seems like all I’ve
done is walk around by my self.
I was starting to think I
wouldn’t meet a single soul here.
Ya got anything to drink at ya hotel?
A sack of whiskey I brought from home.
I was saving it for my
last night here, but…
…we could drink it if you like.
Is it far from here?
No, it’s just a couple of
blocks. We could walk.
Okay.
Thank you, Rosie.
Be a good gril scoop up
the empties.
Whatsa matta, Rosie?
Afraida my lob?
C’mere Rosie, I got a nice
fat stramyanka for ya.
Look what that bitch did to me?
What’s the matta,
Sal, ya got a booboo?
Don’t worry,
I don’t let him hurt you.
You’re not to touch her,
do you understand?
Where is that crazy bitch?
/You leave her alone,
she’s just a girl.
Shut up!
/No! Stop it, Vinnie!
Sal’s mad now.
Stop!
This is getting rather
sordid. Why don’t we go?
My face!
…who’s a fairy. Motherfucka.
You wanna look like a broad, huh?
You gonna get fucked like one.
One for Vin, one for me, one for
Vinnie, one for me, one for Vinnie.
Tral, how come you dressed?
I was gonna go out for cigarettes.
There are some left
there on the dresser.
You know, I only have a couple
of days left before I ship out.
I was thinking that maybe
we could spend them together.
What do ya mean, “spend ‘em together”?
We could go to the movies, shopping,
I buy you a dress…
…do things that couples do…
Man, ya must’ve really liked it, huh?
C’mere.
Not too small for ya?
I think they’re the best in
the Western world, Tral…
…but that’s not what
I’m talking about.
I’m not gonna have the
chance to be like this with
someone again for a long time.
Maybe never.
You understand?
Yeah!
I like that. The best
tits in the Western world.
Vinnie?
Where are you, Vinnie?
I was having the most delightful dream.
Vinnie’s gone, dear.
/Gone?
You seemed to be having such
a lovely sleep. He didn’t want
to wake you to say “Goodbye”.
Goodbye?
Vinnie!
Vinnie!
Vinnie!
Where are you…
Oh, my God.
Whadda they think they’re doing?
What the hell is going on here?
Hey, hey, No truck here!
No trucks here!
Oh, Christ.
Let me through…
let me through.
You on the gate. That’s factory
property. Get offa there.
Fuck you, goon!
/Tell ‘em, Harry!
I’m warning ya, fellow, ya better
get the hell offa there!
Yeah, or what?
Eat shit, goon!
Ya… Ya stay back there where
you belong. That’s right.
You too, Wilson, you four-eyed fuck!
Yeah, you too, ya scabs, ya punks.
Maybe ya came in here, but ya
sure as fuck ain’t gonna get out!
No trucks’s gonna get
outta here, you hear me?
No trucks out! No Trucks out!
No trucks out!
This thing’s gonna
get outta hand here.
We’re gonna need some back up
and I don’t mean just a few
men. Send everything ya got…
…send men, send gas, send horses.
Hey baby, how would ya
like a little spanking?
Tral, over here at ringside.
Hey Tralala!
C’mere. /We don’t want any
trouble. Everybody stay
calm. Let the horses in.
Where ya’ve been?
Eh, we was real
worried about ya, Tral.
Ya look pretty sharp
there. New rags, huh?
Yeah, ya bet ya sweet
ass I look sharp.
I got me an officer in Manhattan.
He’s loaded. Takes me out
places, he buys me things.
And when he ships out, he’s
gonna drop a bundle on me.
Yeah, sure.
Scabby whores like her can have
the bums and the two bit doggies.
From now on, it’s gonna
be only officers for me.
Yeah, right, here comes ya officer now.
Go and get ‘im, Sal.
Jesus Christ, ya oughta wash
this thing once in a while.
Don’t mind them bastards.
Thanks.
Hey, who the fuck you think you are?
Hey Joe… Joe, Tommy’s here.
I hate that Goddamn kid.
C’mon, whaddaya talking about.
He’s gonna be family now, huh?
Ya don’t understand, Paulie?
He took my daughta.
Joe, Donna had the baby.
She had a boy, Joe.
That’s wonderful, congratulations.
/Congratulations, kid.
Jesus, Joe, that makes
you a grandfather.
Here, have one of mine.
Frist, I want the kid baptize…
and then I want… I want to
have a big party for ‘im.
Paulie, I want you and theresa to
be godfather and godmother to ‘im.
We be honored, Joe. But ah, ya know…
/But… but what?
…don’t ya think that’s up
to Donna and Tommy, huh?
Hey, Paulie, it’s okay with me.
What’s the matter with ya?
Ya didn’t hear what I said?
I want ya to be godparents.
They’re coming out.
Those sons of bitches’re coming…
…those sons of bitches’re coming out!!
Okay, let ‘em have it!
Ah, you are getting ready.
Fire!
Fire!
Yeah, well listen. We all
kept down, we just get paid…
Hold on.
What is it, Bill?
Wait.
I like that necklace over there…
You’re the one form the other night.
You got the wrong girl, pal.
With that stone in there.
/What’s your name?
Dolores! Now get lost.
/You stole my money.
Excuse me.
Look, I got no beef with you. All I
want is my money back from the whore.
Now, if she says you have the wrong
girl, then you have the wrong girl.
Now you apologize to her.
Sorry.
I thought you’re someone else.
Thanks.
You okay?
Let’s go then.
Don’t worry. I’ll put Dowland
on it. He’ll make a full report.
Harry, I need a new set
of picket signs down here
by eight o’clock tomorrow.
Don’t worry about it, Boyce,
I’ll take care of it.
Whaddaya say, Harry.
I heard about ya little rumble.
Yeah, Harry, ya not gonna let ‘em
get away with that shit, are ya?
Hey! There ain’t nobody
gonna get away with nothing!
Yeah? So what you planning
on doing about it, Harry?
Who’re they?
Friends of mine form
the neighborhood.
This is Boyce, one of my
best friends. And he happens
to be the head of this local.
Whaddaya say, Boyce.
Heard about ya little problem.
Oh yeah? What problem’s that?
We happen to know who the
scab trucks belong to.
Yeah, the Bulaggi Brothers.
So what?
We also happen to know where
they park the rest of their trucks.
You boys got something
on your mind?
Is it worth two hundred bucks
to you to teach them a lesson
they’ll never forget?
Keep an eye on things. I’m gonna
step outside for a minute. /Yeah
sure, Boyce, and take ya time, huh.
And take care of yourself, too.
We need ya around here.
Whaddaya mean? This?
Boyce, this is nothing.
I don’t wanna know anything.
And don’t spend it all on one place.
And get the fuck off my car.
Hey, two hundred fucking clams.
Hey, give that back, you…
Give it back.
Paulie, I can’t ride with
ya in the ambulance, okay.
Ya think, I need somebody
to hold my hand?
I see ya later.
C’mere, Theresa.
Joe… Joe, how’s he doing?
I she gonna be alright?
Yeah, there’s nothing out there.
Man, this is gonna be a
fucking slope out. Let’s go.
My, aren’t we looking
handsome tonight?
I got you some of that
champagne that you liked. Huh.
You so sweat.
I ‘ll tell you all about it
Let’s talk about the champagne.
You will believe the story.
What is that, darling?
That’s teaching people not
to fuck with Harry Black.
Hey, what the fuck you’re
doing here this early?
You know Secretary Dowland?
/Yeah, sure, Jack, how are ya, eh?
Whaddaya saying, beer?
A little hair of the dog, huh?
Dowland is investigating what happened
at the riot. Where were you in the
morning when the trucks came in?
‘Cause nobody got to me
for almost two hours.
And by that time company security
was there and the cops were there,
and where the fuck were you?
But nothing, nothing
happened till later that night.
Now, people’ve been asking
me how come I wasn’t there.
Now, you think I’m gonna think
the heat because you fucked up.
Hold on, Boyce. For Christ sake,
I mean, what about my hand, huh?
Naw, that’s it. We can’t let you
run the office anymore and you’re
stepping down as shop steward.
I was late one fucking time.
/Dowland also found out about the
other shit that’s been going on here.
Wha… what’re you talking about?
Your expenses!
No, no… You told me, Boyce,
you said that as long…
I could buy anything if I got
receipts and look, I got ‘em,
I got receipts here.
Whaddaya giving me this shit for?
Champagne form “Bernie’s Liquors”…
…cabrides all over hell…
a new t… A new tie?
What the fuck do you think
you are? Frank Sinatra?
Boyce, you can’t do this to me.
Take out your wallet.
/What?
Your wallet. Take it out!
That’s all the money I got.
You gonna put back every dime you
took out of here, you here me?
I don’t have the money, Boyce.
Boyce, please.
Don’t beg, Harry.
And don’t slam the door.
Hi, Harry.
Harry, Harry, how’d the hand.
That was something the way ya
banged up that scab yesterday.
You know you’ve awaken me form
a simply delightful sleep…
I don’t know why you had to call so
early. /I gotta talk to you, Regina.
Since I’m up I suppose I’ll wash
up and put a face on, we can go
out for a nice brunch somewhere…
…and after that you can
take me to the cinema if I
should happen to be in the mood.
I just came from the strike office.
They dis… /Oh, you and that strike…
I’m not in charge of the
office no more. /I can’t
hear a word you’re saying.
I know what, you can take me to this
adorable little new place that has
the most divine champagne brunch.
I don’t… I don’t know if I can.
Regina. I don’t have enough money.
What do you mean, you don’t have
enough money? Go and get some.
No, I can’t get anymore.
I, I don’t get expenses now.
Don’t be silly, Harry. Of
course, you can get some more.
Don’t be such a bore.
Look, can we stay here?
I’ll go out. I get some beer.
What are you talking about?
/We don’t have to go anywhere,
we could stay here.
Oh, Harry, sometimes you are
just too much. I have no intention
of staying here like some fishwife.
Will you please leave me alone?
But I don, I don’t have
enough money to go out.
I’d like to stay here.
See, we have a few beers and
nobody’s gonna bother us.
I ain’t even hungry. Or else, we
could get some sandwiches.
Oh, for God’s sake… Will you
please stop babbling like a baby.
I am not staying home.
Now, if you have any money, you
can meet me later at Setwart’s…
…and if not, please do
not annoy me any further.
But…
Really Harry, you are getting
hysterical. /we don’t have to go…
Regina!
Oh, you still here?
Tell me Harry, how long you gonna
sit there jerking that glass off?
It’s really a terrible habit.
Rigina.
Hope, I didn’t leave anything.
No. Just ya jacket.
It’s okay, I’m gonna wear that.
I’m having trouble getting
this thing closed.
Here, this will help ya.
Is that enough?
God, I wish I didn’t have to leave.
Well, I guess, this is it.
I’m gonna miss New York.
I’m really, really
glad I met you, Tral.
Come on, move it, soldier!
Bye, Tral.
/Come on, move it!
Yeah, so long.
Tral, Tral.
I almost forget.
Wait till I’m gone before
you open it, okay?
Dear Tral.
I wish there was some way for
you to know how much the time we
spent together has meant to me.
I know nothing in this world is sure…
…but I hope and pray that I live
through this war and some day you
and I will see each other again.
Gimme a whiskey!
Hey doll, have a drink with us.
/Oh, yeah, both of us.
Those stupid punks
couldn’t kiss my ass.
Count the ten.
What?
Watch this…
Seven, eight, nine, ten. So what?
Who’s paying for the drink?
C’mon doll, have a drink with us.
/Yeah, come on.
Yeah, gimme a double.
Please don’t hang up the phone,
Regina. I gotta talk to you.
Harry, stop doing ridiculous.
/No… you see, Regina, you
don’t understand. I…
Hey, motherfucker!
You’re drunk, Mr. Black.
It’s me Bobby. My dad
owns the grocery store.
Jeez, you’re really
drunk, ain’t you?
Where are ya going?
Your under my neck.
Where are going?
Whaddaya doing?
/Please.
Hey, cut it out!
/Please.
Lemme go!
/Please. Please. Please.
Please!
Please!
Where?
/Over there.
Where? Where he is? Where?
There he is.
You try to blow a kid,
you fucking freak!
Freak. Freak.
C’mon, get hi, Bobby, take a shot.
Take a shot. Go ahead. Take a shot.
Okay. Get him up. Get him up,
put him up on the top.
Give me a hand. Here we go.
I’m thirsty.
Me too.
Hand over some drink
How about you, Bobby,
you’re thirsty?
Hey, that was the first
real kick we had in a while.
Oh God.
Joseph, I baptize you in the
name of the Father and the
Son and the Holy Spirit.
May almighty God, Father
of our Lord Jesus Christ
who has given you a new birth
through the water and the Holy Spirit…
…and the Holy Spirit and
forgiven all your sins,
anoint you with the Chrism of
salvation in the name of Christ Jesus
our Lord, for life everlasting.
Receive this burning light and
keep the grace of your baptism…
…throughout your blameless life.
Observe the commandments of God.
Then, when the Lord comes to
the heavenly wedding feast…
…you will be able to meet him
with all the saints in the halls
of heaven and live forever and ever…
Joseph, go in peace
and the Lord be with you…
Hey, Willie, gimme a drink here…
I haven’t seen you
around here in a while.
You got any money?
That’s none of your
Goddamn business.
My friend here is gonna pay for it.
Won’t you, honey?
Eh, he’s with me!
If ya try cutting my throat,
I’ll dump ya guts on the floor.
Hey, here drink up.
Chugalug!
Hey, don’t botha with her, we’ll
get ‘im outta here soon enough.
I hope ya burn like hell
when he leaves here with me.
How about another one?
This one’s on me.
Hey, how do ya like my tits?
I guess they’re real.
C’mon, Jack, let’s get
outta here. /No, let’s stay,
we’re having fun here.
Hey Willie, gimme
another drink here.
Have you been talking
dancing lessons, Joe?
Tommy, ya shoulda seen donna
when she was born, she was
such a beautiful little baby.
Look at her now all grown up and
married and with a baby of her own.
Whaddaya showing us here?
/C’mon, c’mon.
It’s a little beat up
now, but just you wait.
That’s it?
Shaddup!
I’ll fix it up a little. It
will be as sharp as any bike
on the road, right, Tommy?
Oh, absolutely.
Besides, watch this.
I get the first ride.
Not you.
What the hell
you’re doing out there?
The party’s in here.
The best tits in the Western world.
What it is? All tits and no cunt?
/I’ll show ya. All of ya.
Spook, you’re missing my
party. Come back up here.
I’ll fix that for ya tomorrow.
It’s a nice party, Joe.
All I can say is that without
this chair, ya would have
been in trouble that day.
What’s that?
The Goddamn chair ya hit
me with. Without that, I
would’ve kicked your ass.
Oh, ya mean at the union hall?
That was really something wasn’t it?
My baby!
Something happened to the baby.
/What happened to the baby?
Oh, Jesus, what the hell is
he doing on the floor?
Donna… Donna, he’s just
a baby. You gotta keep an
eye on him all the time.
C’mon ya bastards,
I’ll fuck ya blind.
Bastards somethings.
Let’s make a fucking line.
Oh, and we’d like to thank my
brotha Paulie and his wife Theresa…
…for the wonderful,
delicious sandwiches.
Oh, oh, oh, I see the head of
our union coming in, Boyce…
and we’d like to thank him
for helping us with a union
loan, especially for the party.
First I wanna congratulate
Joe and his family.
Tommy and Donna are good kids
and I wish them the very best and
may they have many little ones.
Thanks, Boyce.
And now, I see a lot of union
men here tonight and I want you
guys to be the first to know.
At tonight’s meeting with management
those SOB’s finally gave in.
Ya hear me? We beat ‘em. We’re
going back to work Monday morning!
The strike is over!
Hey! What’s the matter with
ya riding ya bike in here?
Ya seen Tral around? /Get that
thing outta here! Go on! Get it
out! Get it outta here! Go on!
Game on keep score here
/Who the fucking count that for…
Dear Tral.
I wish there was some way for
you to know how much the time we
spent together has meant to me.
I hope and pray that I live
through this war and some day you
and I will see each other again.
Until then, I’ll dream about the day
when I come back and see your face…
…and we can once again be together
like we were these last few days.
Love, Steve.
Goog, now I’m not last in line.
Get away!
Get away!
Get away from her!
Hey, hey, you’re crazy? What
the hell’s wrong with you?
/Get away form her!
Leave her alone!
Leave her alone!
Don’t cry.
Don’t cry.
Don’t cry.
Listen, any problems with Donna,
problems with the marriage…
Whaddaya say Joe?
Ya come to me, understand?
I’ve been with Ella 26 years

Categories: Subtitles in english | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

The Devil’s Double 2011 English English

movie image

Download subtitles of The Devil’s Double 2011 English English

TARS: Mars,
so you name it,
and think that you know it.
The Red Planet.
No air, no life.
But you do not know Mars,
for its true name is Barsoom.
And it is not airless, nor is it dead,
but it is dying.
The city of Zodanga saw to that.
Zodanga, the predator city,
moving, devouring,
draining Barsoom of energy and life.
Only the great city of Helium
dared resist, stood strong,
matched Zodanga airship for airship,
holding fast for a thousand years.
Until one day the ruler of Zodanga
became cornered in a sandstorm.
And everything changed.
(Explosion)
I need clean lights!
Full loft, aye!
(SCREAMS)
Full loft!
Intensity full!
– Hard turn! Come about!
– Facing new plot!
No time! Hard turn now!
(ALL SHOUTING)
There!
– Shadow!
– Shadow!
(BATTLE CRY)
Death to Helium!
(SCREAMING)
Being a fool is a great luxury, Sab Than.
Get up.
Who… What are you?
We serve the Goddess.
And she has chosen you
to receive this weapon.
Do as we command
and you will rule all of Barsoom.
With none to defy you.
And nothing to stand in your way.
(PEOPLE SPEAKING INDISTINCTLY)
-(LAUGHING BREATHLESSLY)
– Ma’am.
Ten words a minimum.
That’s 50 cents,
unless you want special delivery.
Special delivery it is.
Name of sender?
Carter.
John Carter.
CONDUCTOR: Croton-on-Hudson!
Mr. Burroughs? I’m Thompson,
Captain Carter’s butler.
Sir, I’m afraid I bring sad tidings.
Mr. Burroughs, Noah Dalton,
your uncle’s attorney.
My deepest sympathies.
His death came as a shock to all of us.
He was a model of health and vigor.
He just dropped dead in his study
not five minutes after sending
word for me and the doctor.
When I arrived he was already gone.
The man never stopped digging.
All over the world.
No soon he started digging one hole
than he was off to Java
or the Orkney Islands to dig another.
He said it was pure research,
but it always seemed to me
like he was looking for something.
Oh, and God grant me
he’s found it now.
Every inch a cavalry man,
to the very end.
Mother always said that Jack
never really came back from the war.
That it was only his body
that went west.
He used to tell me
the most wondrous stories.
I’d like to pay my respects.
DALTON: You won’t find a keyhole.
Thing only opens from the inside.
He insisted.
No embalming,
an open coffin, no funeral.
You don’t acquire the kind of
wealth your uncle commanded
by being like the rest of us.
Come. Let’s go inside.
“And lastly, I hereby direct
“that my estate
shall be held in trust for 25 years,
“the income to benefit
my beloved nephew,
“Edgar Rice Burroughs,
“at the end of which term
the principal will revert to him.
“In full.”
Of course I always adored him,
but it’s been so long.
Why me?
He never offered an explanation,
I never asked him for one.
It was his private journal.
He was most explicit that you,
and only you, would read its contents.
Now, you might possibly find
some kind of explanation in here.
I’ll leave you now.
Again, my condolences.
JOHN: My dear Edgar,
I remember how
I used to take you on my knee
and tell you wild tales,
which you always
did me the great courtesy of believing.
Now you are grown.
Time and space have parted us,
but I reach out across that distance
to that same wide-eyed boy
and ask him to believe me once more.
This wild tale begins 13 years ago
in the Arizona Territory
between the Pinaleño Mountains
and the backside of hell.
(LAUGHTER)
Coming to load up on spider bait.
(MAN LAUGHS)
No more, Carter.
Is there a problem, Mr. Dix?
– Yes, you’re a goddamn loon!
-(LAUGHTER)
I done took all your money, Carter.
Your tab’s $100 in arrears.
I’ll pay.
This old Yavapai I met
said he’d seen a cave…
No. Stop! Not one more word
about your cave of gold.
MAN 2: Oh, now, now.
Show some respect!
It’s the evil spider cave of gold.
(LAUGHS)
You’re cutoff, Carter.
Now get on home.
MAN 1: Now, I do believe
he done told you to get on out of here.
I’ll leave when these bags are full.
I found that two days ago up by Bonita.
That ought to cover my tab
and then some.
Beans.
The first item is beans.
SERGEANT: John Carter?
Your presence
is requested up at the fort.
I suggest you come peaceably.
Do you, now?
(coughs)
You are a difficult man to find,
Captain John Carter.
First Virginia Cavalry,
Army of Northern Virginia,
Confederate States of America.
I’m Colonel Powell.
Welcome to the 7th Cavalry
of the United States…
(GRUNTS)
Excellent horseman.
Fine swordsman.
Decorated six times,
including the Southern Cross of Honor.
At Five Forks, the company under
your command nearly turned the tide.
(GRUNTS)
In short, a born fighter.
And in the eyes of Uncle Sam,
a necessary man for the defense
of the Arizona Territory.
Son, we are up to
our chinstraps in Apaches.
Ain’t my concern.
I believe it is your concern, Captain.
Folks are being attacked
in their own homes. Slain.
You started it. You finish it.
You’ve gone native, have you?
Apaches can go to hell, too.
We’re nothing but a warring species,
and I want no part of it.
You’re a cavalry man.
That makes you valuable
to our country and our cause.
Colonel Powell, sir,
whatever it is you suppose I owe you,
our country or any other beloved cause,
I have already paid.
I have paid in full, sir.
So let me tell you what I will do.
I will break me out of this cell.
I will claim my gold and get filthy rich.
Rich enough to buy your flat,
righteous blue behind
just so I can kick it all day long.
(GROANS)
Captain, I’m finding it difficult to
reconcile the man on this piece of paper
with the one I’m looking at.
I suggest you find
the horse sense to accept my offer
before I give in to my better judgment.
Private, the man stays in the bull pit
till further notice.
Yes, sir!
WOMAN: John?
-(SCRAPE OF CUTLERY ON PLATE)
– John?
Sleepy-head.
Supper’s waiting for you.
(GASPS)
(URINATING)
Hey, hey, hey!
Hey! I gave you a bucket.
I ain’t going to tell you again.
Use the…
– PRIVATE: Colonel Powell!
– Argh!
Colonel Powell!
Colonel Powell!
Colonel Powell!
Sir, he stole your horse.
No. Son of a…
Carter!
(STAMMERING)
That’s Domingo’s band!
Shut your damn mouth, Corporal.
(SPEAKS APACHE)
(SPEAKS APACHE)
What’s he saying, Carter?
(APACHE CONTINUES)
The hell’s he saying now?
What the hell’s he saying, Carter?
– He’s saying…
-(GUNSHOT)
(HORSE NEIGHS)
-(APACHES YELLING)
-(GUNSHOTS)
Carter!
(SHOOTING CONTINUES)
(MAN SPEAKS APACHE)
I thought you didn’t care!
I don’t!
(GRUNTING)
Get up! Come on.
(GUNSHOT)
Give me a gun. Give me a gun!
I’ve got to look.
Cover me.
The spider.
POWELL: This place sure ain’t Apache.
JOHN: It sure ain’t.
Gold.
(CHUCKLES)
(GASPS)
Carter!
Right behind you!
(GRUNTS)
(YELPS)
Carter!
(GROANS) Ook ohem ooktei
Barsoom.
– What?
– Barsoom.
Barsoom?
(GASPS)
(GRUNTS)
oh, gee! (GRUNTS)
What the…
No, no, no!
(GRUNTS IN FRUSTRATION)
Wha…
(WHOOPS)
(CRACKING)
(CRACKING)
(CRACKING)
(CRIES)
Where the hell am I?
(CRYING)
(GROWLING)
(Roar)
(ROAR AND YELL)
What the…
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
All right.
You’ve got me.
I surrender.
Jeddak.
– Jeddak?
– Jeddak.
Tars Tarkas.
Tars Tarkas?
Captain John Carter, Virginia.
Vorginia.
Vorginia!
My name is John Carter.
I’m from Virginia.
Virginia.
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(TRIES TO SPEAK LANGUAGE) Sack…
(CONTINUES)
Sack.
Sack.
Yes, sir.
Virginia. Virginia.
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(GUNSHOT)
(CRIES OUT)
What is this place? Where am I?
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
Where’s my damn gold?
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(SHOOTING)
(COCK WEAPONS)
-(SHOOTING CONTINUES)
– JOHN: Where on Earth am I?
Barsoom, a world on the brink.
For Zodanga’s new power
threatens to destroy our city of Helium.
And if Helium falls, so does Barsoom.
Rubbish.
Goddess, help me, I’m hopeless.
I always come on too strong.
Your Highness.
My Jeddak.
My Jeddak.
After years of tireless research,
I present to you
the answer.
I hope.
(CLAMOR OF VOICES)
My Jeddak, after years of…
I’m sorry, Princess.
The presentation will have to wait.
– Father, what’s happened?
– Dejah!
(OTHERS CONTINUE TALKING)
I know the terms set by Sab Than.
What I want to know
is can we afford to reject them?
Admiral Kantos Kan.
The eastern border is a wasteland.
Sab Than has burned
through our defenses,
and the border folk will be massacred.
Our best troops and fleetest ships
are proven less than useless
and now comes word that
our last remaining squadron
has been lost.
Helium is lost.
My people.
I have failed them all.
DEJAH: No, my Jeddak, you haven’t!
Forgive me, my lady,
but you have not seen this weapon.
It radiates the most intense, baleful
blue light.
DEJAH: When I read our reports
on Sab Than’s weapon, I knew.
Somehow that idiotic brute
had discovered it first.
Discovered what?
The Ninth Ray.
Unlimited power.
Sab Than only uses it for slaughter.
But think of what Helium might
accomplish with such power.
Transform the deserts, restore the seas.
Is this what you saw, Kantos?
It’s starting to look very close.
Give it time.
It will work.
(SCREAMS)
(NINTH RAY CLATTERS
AND POWERS DOWN)
TARDOS: Everyone, leave us.
Dejah, ever since you were a little girl,
you’ve always met the expectations
placed on you.
It’s Sab’s terms.
What are they?
He will spare Helium
if you accept his hand in marriage.
He is a monster!
You must refuse him!
He’s already on his way here.
But all of my work…
I just need a little more time.
– Dejah!
– How can you…
You can’t just bow down to Zodanga!
A wedding will save the city.
Perhaps, but it could lose you Barsoom.
Dejah!
With no one to stop Zodanga,
it will be the beginning of the end!
– We do not have the luxury…
– You are the Jeddak of Helium!
You must find another way!
There is no other way!
If there were,
I would risk anything to seize it.
This is the chance we have been given.
Perhaps it is the will of the Goddess.
It is your will.
So, when I was little,
and we would look up at the stars
and you would tell me of the heroes
whose glory was written in the sky,
how there was a star up there for me,
is this what you imagined
would be written on it?
My Jeddak.
Sab Than’s corsair approaches the city.
They signal for permission to land.
Granted.
And let us prepare ourselves
for a wedding.
I have destroyed the device,
Matai Shang.
She was on the verge of discovery.
All is in place.
They will consent to the wedding.
Keep close watch over her.
We don’t want anything to interfere
with our next move.
(GROANS)
(CRYING)
(SHOUTING)
(SHOUTING)
(ROARS)
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(GROANS)
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
Let go!
What happened to you?
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(SOLA SHOUTING
IN ALIEN LANGUAGE)
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(BOTH GROWL)
(COMPLETE SILENCE)
(GRUNTS)
(ALL REPEAT) Virginia!
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(GRUNTS)
Wait, wait, wait!
(GROANS)
(CRYING)
(coughs)
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(coughs)
What’s in that stuff?
(SPEAKING ALIEN LANGUAGE)
(SPEAKING BOTH ALIEN LANGUAGE
AND ENGLISH)
(MASS CRYING)
(HATCHLINGS CHITTERING)
(Low GROWL)
Easy.
Nice monster dog.
(GRUNTS)
(YAWNS)
How the hell did you…
(BARK)
Quit it!
(DRUMMING AND CHATTER)
(LAUGHTER)
(BARK)
(BARKING)
(WHIMPERS)
Stop it!
You killed him with one blow.
Wait.
I understood you.
(ANGRY VOICES)
What have you done?
Get off!
(GROWLING)
Get off him!
How did this happen?
Who is to blame?
SOLA: Woola.
Do that again and I… (GRUNTS)
(DRUMMING RESUMES
AND STOPS AT INTERVALS)
(c:CRIES OUT)
Enough!
There is no room
for another mark, Sola.
Your next offense will be your last.
You will jump, Virginia.
Jeddak! Fliers!
You are the stones, the sand!
(SHOUTING)
Sir, they continue to ignore our signals.
Enough! I’ve been patient.
I’ll not be mocked.
Let them die!
If that’s how you plan
to treat your future bride,
it’s no wonder she ran from you.
Dejah Thoris must live.
In range, sir.
MATAI: You need only cripple the ship.
A pulse to the radium drive
will be sufficient.
Quick, clean, and precise.
Jeddak, shall we destroy her?
We need only cripple her.
Now bring us around.
Zodanga.
– Helium.
– Helium.
Helium.
Zodanga.
They are the red flag, Helium the blue.
Zodanga’s winning the war,
but I say let red men kill red men
until only Tharks remain.
(CHEERING)
That don’t look like a fair fight.
Zodanga never fights fair.
Where is she?
My Jeddak, that’s all of them.
She can’t have just
vanished into thin air.
– Check the dead.
– We have, sire.
Then check them again.
(MEN YELLING)
To the bridge, now!
(SCREAMING)
(SCREAMING) Look out!
(CHEERING)
(SCREAMING)
She’s a human!
(ALL GASP)
Sola!
Who is that?
I bet Virginia.
Beg your pardon, ma’am.
If you’ll kindly just stand behind me.
This might get dangerous.
Or maybe I ought to get behind you.
You let me know
when it gets dangerous.
Take him alive.
What’s the point of having this thing
if I don’t get to use it?
Leave him!
(GRUNTING)
What are you?
You aren’t red man nor quite white ape!
No matter.
You can still bleed like…
Tharks!
Fire!
DEJAH: I surrender.
You may take me captive.
Prepare to turn about!
(CHEERING)
(CHEERING CONTINUES)
Did I not tell you he could jump?
Oh, my God.
Let go! Bad dog!
You are ugly, but you are beautiful.
And you fight like a Thark.
You lost your wager. You must pay.
Jeddak of the Tharks.
I am Dejah Thoris,
regent of the Royal Helium
Academy of Science.
– My research vessel…
– Your share of the spoils.
Sola! Tend to Virginia’s property.
Yes, my Jeddak!
You know once Sab Than
has conquered us,
he will turn his weapon upon you!
I know that Zodanga
has found a way to defeat you
and now you seek
a mighty weapon of your own.
But Virginia fights for us!
– He’ll fight the Torquas in the south…
-(CHEERING)
…the Warhoon in the north
and he will be called Dotar Sojat,
-my right arms!
-(CHEERING)
I don’t fight for anyone.
Virginia, reject this honor
and I cannot guarantee
the safety of your red girl.
Dotar Sojat!
(CHEERING)
To the plunder!
War is a shameful thing.
Not when a noble cause is taken up
by those who can make a difference.
You made a difference today, Virginia.
Okay.
See, my name is John Carter.
Virginia is where I’m from.
Where did you learn to jump that way?
I don’t know.
How’d you learn to fly?
Your ships cannot sail
on light in Virginia?
No, Professor.
See, our ships sail the seas.
Endless water everywhere.
Skeletal structure normal.
What are you doing?
Must be the density of your bones.
– Jump for me.
– SOLA: Enough!
There will be time for playfulness later.
I want no playfulness from him.
I want his help.
Explain to me how you do it.
If it’s a skill, teach it to Helium.
– Name your price.
– I’m not for hire.
I’ve got a cave of gold of my own.
Somewhere.
Only a madman would rave
about the time of oceans.
Is that your expert view?
– I’m mad?
– Or a liar.
She is a good match for you,
Dotar Sojat.
Don’t call me that.
There are no seas on the planet.
You said “planet.”
DEJAH: Sun, then Rasoom.
JOHN: Mercury.
Then Cosoom.
Venus.
Then Earth…us.
That is Jasoom.
You are on Barsoom, John Carter.
Mars.
I’m on Mars?
Good God.
I’m on Mars.
So, now home is Jasoom
and you came on one
of your sailing ships
across millions
of karads of empty space?
No. Not like that.
Go on, shock me.
That brought me here.
Well, that explains everything, then.
– It does?
– Yes.
You’re a Thern
and you simply
wish to return to your rightful place.
Isn’t that it?
Then let’s sort this out right now.
Come along!
(GROWLS)
SOLA: Where are you going?
DEJAH: To your temple.
No. No, you cannot enter here.
It is forbidden!
You are not Thark!
(BARK)
Woola, stay!
(WHISPERS) Dotar sojan
It is forbidden.
It is forbidden!
Well, you speak for the Goddess.
What does she say?
You called me a Thern.
Is that what she is?
No, she is Issus.
Therns are holy messengers
of the Goddess.
In the time of oceans,
they walked among us, guiding us.
We must not offend.
Let us go.
There’s some kind of writing up there.
(DEJAH SHRIEKS)
(JOHN GROANS)
(PRAYS)
– Can you read it?
-It’s old scripture.
There it is again.
– What’s it mean?
– Don’t rush me.
“Those who seek the solace of eternity
“may journey down the river
“through the sacred Gates of Iss
“and find everlasting peace
“in the bosom of Issus.”
JOHN: The Gates of Iss.
What if I could take you there?
What if I didn’t trust you?
Then we’d be even.
I can take you to the Gates,
to the answers that you seek.
A way back to Jasoom.
– Earth.
– Earth.
It’s the least I could do
to repay you for getting us out of here.
Assuming that you can.
Deal.
Go on.
You shake it.
As a sign of trust.
Good enough.
Now all I need to do
is get this medallion off Tars Tarkas.
SOLA: Dotar Sojat?
(WEAPON IS COCKED D)
Useless she-calot.
(WEAPONS ARE COCKED D)
I told you.
It is forbidden.
(GROANING)
(GRUNTS)
What in the name of Issus is going on?
Issus has been profaned.
We found this one and the red wench
plotting in the temple.
In the temple? How did they get…
Sola led them there.
Sola tried to stop us.
I meant no disrespect
to your goddess, Tars.
I’m just trying to get home.
Your right arms were planning
to rob you of the medallion
and use it to commit greater blasphemy
down the River Iss.
They must all die in the arena.
How could you do this?
I spared your life.
I made you Dotar Sojat
yet her life means nothing to you.
You knew… You knew
she had no room for another mark.
Now Sola will die because of you.
She’s your daughter, isn’t she?
(GRUNTS)
Who told you that?
Call it a father’s intuition.
A Thark has no parent but the horde.
But how do you know?
Her mother kept her egg
and Sola’s the last flicker
of her ancient greatness.
You can’t just stand here
and let her be killed.
Argh!
My right arms offend me.
I will cut them off.
You must hurry. I mean to release you.
I make one condition.
You take Sola with you
down the River Iss.
My Jeddak.
I’d rather you died
in the arms of the Goddess
than as food
for wild banths in the arena.
Where you go, she goes.
What’s gonna happen to you, Tars?
Leave a Thark his head and one hand
and he may yet conquer.
Is it done, my Jeddak?
Tars Tarkas betrays us.
JOHN: Woola!
You belong to him.
Woola would follow you
anywhere on Barsoom.
DEJAH: it’s three days’ ride. Follow me.
JOHN: What happened to this place?
DEJAH: Zodanga happened.
Sailing on light.
Still playing the madman?
Or the liar.
DEJAH: Keep moving! We’ll get there!
SAB THAN: Why pursue this wedding
any longer? I’ve already won.
Not yet. You must aim past the horizon,
Sab Than.
To truly demoralize a nation requires a
public spectacle on the grandest scale.
Staging this wedding will ensure
your rule goes unchallenged.
If you insist.
If you cannot see the wisdom in that,
then we will find another who can.
Dotar Sojat.
Carter!
I do not think she leads us to the Iss.
All right, then, Sola.
Just play along.
(GASPS)
What do you think I’d do
once I saw your city and not some river?
– What do you mean?
– Cluros and Thuria.
They should be at our backs by now.
You lead us toward Helium!
Once we reach there,
you would see for yourself
the virtue of our cause.
(SCOFFS)
Everyone thinks
their cause is virtuous… Professor.
DEJAH: What are you doing?
(GRUNTS)
John Carter!
You can’t!
I like this plan better.
Just wait.
She’ll come around.
You mad fool!
You’re not from Earth!
There are no Therns!
I only told you what you wanted to hear
so you’d get us out!
Stop!
I can’t!
I cannot marry him!
Can’t marry who?
The Zodangan Jeddak you fought.
Sab Than.
He offered a truce to my father
in exchange for my hand.
Your father?
Tardos Mors.
The Jeddak of Helium.
She is a princess!
A princess of Mars.
How about that?
A princess who didn’t want
to get married, so she ran away.
Is that all there is to the story?
No, I didn’t run away!
– I escaped!
– From what, his breath?
So marry the guy and save your people.
A life of oppression!
That’s not living! (GASPS)
If you had the means to save others,
would you not take
any action possible to make it so?
No good will come
out of me fighting your war.
I would lay down my life for Helium.
Yes, I ran away.
I was afraid,
weak.
Maybe I should have married.
But I so feared that it would somehow
be the end of Barsoom.
I tell you truly, John Carter of Earth,
there are no Gates of Iss.
They are not real.
I’m sorry, Princess.
But this, this is real.
And so is my cave of gold.
Prudence demands you take an escort.
I go alone, General.
But, Jeddak…
In one sweep, I can
put an end to 1,000 years of civil war
and bring Helium to its knees forever.
But my general, in his superior wisdom,
objects. Is that right?
I’m starting to talk like you.
T H E R N 1 :
Hekkador, they have reached the Iss.
It took them longer than I thought.
THERN 2: If they reach the Gates…
THERN 3:
They can breach the sanctuary.
THERN 4: Her knowledge
of the Ninth Ray is already…
MATAI: As advanced as it will ever be.
Patience, brothers.
It is under my control.
I’m already there.
SOLA: The Iss.
Here, pilgrims must leave
behind all they have,
all they know,
never to return.
May the Goddess find me worthy.
Wait!
What do you think you’re doing?
It is my way, Dotar Sojat, not yours.
I must honor my Jeddak
and redeem my unworthiness!
You want to honor your father?
Then stay alive and help me.
(GASPS)
My father?
Sola…
Why would you say that?
That’s what drives your compassion,
the blood of your father, Tars Tarkas.
And of all the Tharks,
you’re the only one worthy of him.
Your duty to your father
demands that you see me through.
Just help me find the Gates.
Then you can decide
what honor requires.
Just to the Gates, then.
Woola, stay!
(WOOLA WHINES)
(LOW VOICES)
Other pilgrims.
Professor.
(RECITES PRAYER)
Impossible.
I’ve never seen
this kind of structure before.
JOHN: I want to get a better look.
(GASPS)
Carter, your feet.
(RUMBLING AND CRACKING)
(Low GROWL)
This is not the work of gods.
These are machines.
Your medallion.
A spider.
Nine.
Nine rays.
Nine.
The Ninth Ray is real.
It can be harnessed. Do you see?
This entire structure runs
on Ninth Ray isolates.
Mother Issus!
Such power.
And somehow Zodanga has it.
The Therns.
They must be real.
And you
are John Carter of Earth?
Yes, ma’am.
And the ships
that sail on the sea.
You’ve seen them.
That must be a beautiful sight.
It truly is.
(GASPS)
it’s our solar system.
– What’s it say?
– I’m not sure.
What do you think it says?
It appears to be
a kind of technical diagram.
Here is Barsoom. There is Jasoom.
This glyph here,
it’s like our symbol
for a transcription, a copy,
sent along these lines here,
between the worlds.
Like…
A telegram.
You’re saying I was telegraphed here.
I’m a copy of myself.
Possibly, making these words
here the command for travel.
I don’t like guessing.
I need more information.
I need charts, codices.
Right.
And where might we find those?
In the Hall of Science.
And where’s that?
Helium.
Then quick, let’s just head on
and turn on back to Helium.
What do you take me for?
I take you for a man who’s lost.
I won’t be lost if you just tell me
how to work this thing!
I will!
But everything I need to understand
that medallion is in Helium.
I’m trying to get you back
to your cave of gold.
Isn’t that what you want?
I don’t believe you.
We may have been born worlds apart,
but I know you, John Carter.
From the moment
you caught me in the sky, I knew.
I felt the heart of a man
willing to lay down his life for others,
a man willing to fight for a cause.
Here.
On Barsoom.
Don’t you see, Carter?
I fled to find another way.
You are the other way.
(LOUD CRASHING)
SOLA: Dotar Sojat!
SOLA: Warhoon!
(YELLS)
(GRUNTS)
Dotar Sojat!
Pursue them to the Aeolian Plain.
Then overtake them
and capture the red woman alive.
The one who jumps?
Let’s see what he’s capable of.
(MIGHTY ROAR)
(GRUNTING)
(SPURRING)
Sarah!
– Whoa!
– Dotar Sojat!
– What are you doing?
– Sola, get her out of here.
(SCREAMS) carter!
I was too late once.
I won’t be again.
No! No!
(SCREAMS) No!
Woola, go.
Go, damn you!
(YELLS)
(SCREECHING)
Father!
Thank the Goddess!
Carter.
Oh, thank Issus.
TARDOS: Who is he?
His name’s John Carter.
He saved my life.
He’s from Jasoom.
(SHOCKED MURMURS)
Jasoom!
Zodanga’s closer.
He’ll have my personal physician.
He shot me out of the sky!
Daughter, listen to me! Listen.
Sab has admitted to everything.
He came to me, alone,
without an escort.
I could have had him imprisoned.
I could have had him killed.
Yet, it was clear he only cared
about your safety.
I feared you’d be tortured by the Tharks
and condemned to die in their arena.
I could not live with that
on my conscience.
I do have one, Princess.
Really?
I thought you had it
removed along with…
She does not trust me, Jeddak.
And why should she?
There’s never been trust
between Zodanga and Helium.
Therefore, Princess,
I offer you this small
but sincere token of my goodwill.
My life.
(YELLS)
You hold the power, Princess.
The power of life over me
and over all Barsoom.
With our two cities united,
anything is possible.
All you have to do is marry me.
Is this Helium?
(SCOFFS) No.
(GRUNTS)
Ah, Zodanga, where the men
are as limited as the menu
and the women are as hard as the beds.
What’s your business here?
He is my business.
The Jasoomian is to be taken
to more secure accommodation.
We’ve received no such orders!
You’re receiving them now!
Straight from the laughing lips
of Sab Than himself.
I hear that you
are incredibly dangerous.
(LOW VOICE) Take me hostage.
– What?
– Take me hostage.
Are you all right?
(SIGHS)
No! The white imbecile
has taken my sword!
Guards!
Carter! Run!
There’s a crazy man
running amok with a sword!
Carter, this way!
Right, your turn.
– My turn?
– Yeah.
– Who are you?
– My name is Kantos Kan.
I serve Princess Dejah.
– Dejah?
– Uh-huh.
And from what she tells me,
you can get us over there.
She said I could make that?
We could always surrender.
Quickly!
Is that what you do on Jasoom?
Come on!
(GRUNTS)
(WOMEN SCREAM)
Hello, ladies.
(GIGGLING)
You are expected
to bow in my presence, Captain Carter.
I suppose that will do.
I fetched him, as you commanded.
Thank you, Kantos.
I wish to speak to Captain Carter alone.
Keep watch outside.
Now, girls. Off you go!
(DOOR SHUTS)
You look beautiful.
It’s traditional Zodangan,
worn by the groom’s mother, I’m told.
A little vulgar for my taste,
but my opinions
are about to become irrelevant.
You can’t seriously be considering this.
– What other choice do I have?
– Don’t marry him.
Give me a reason not to.
Will you stay and fight for Helium?
Will you stay and fight for Helium?
Dejah.
We have a saying on Barsoom.
A warrior may change his metal,
but not his heart.
You were right.
I could decipher the command.
It’s a set of sounds.
A simple phrase.
Repeat after me.
Ock, ohem, ocktei…
SAB THAN: Open the door!
Say it now. Ock, ohem, ocktei.
-(HAMMERING AT DOOR)
– SAB THAN: Are you all right, Dejah?
ohem,
ocktei.
Wies.
– Wies.
– Jasoom.
Jasoom. Say it.
– Say it. Say it!
– Ja…
Dejah? Are you alone?
I am alone.
Well, my Jeddak.
The moons will soon be rising.
Let us not delay
the proceedings any further.
Yes, of course.
We’ll have plenty of time to talk.
(GROANS)
Who are you?
– American.
– Who are you, sir?
“Sir.” Definitely the South.
The Carolinas? Virginia?
It’s Virginia, isn’t it?
– Lovely place.
– Do you know it?
Not as well as I should. But I will.
Padwar, what’s the hold-up?
Sorry, sir. The streets are blocked.
It’s the wedding procession.
Increased strength and agility.
Simple matter
of gravitation and anatomy,
one we ought to have foreseen.
No apparent increase in intelligence.
Still, this will not do at all.
We can’t have Earthmen
projecting themselves over here,
leaping about, causing
all manner of disruption.
You’re a Thern.
Therns are a myth.
Padwar, we’ll go on foot.
Yes, sir.
My name is Matai Shang,
and I do not exist.
Indeed, I work very hard at it.
(CLAMORING)
Excuse me, excuse me.
Many pardons… Many pardons.
It’s a shame, really.
She’s a remarkable creature,
and she came very close indeed.
You mean the Ninth Ray.
It’s of no consequence now.
After tonight’s ceremony,
when the two moons meet
and vows are exchanged,
she and anyone else with
knowledge of the Ninth Ray
will be eliminated.
In effect, cutting the head off the beast.
Quick, clean and precise.
(GASPS)
Shame there’s no one to warn her.
(CHEERING AND APPLAUSE)
The balance must be restored.
(GASPS)
What gives you the right to interfere?
What do you care?
This is not your home.
You have no obligation to these people.
You don’t have a dog in this fight.
Is that how you would say it in Virginia?
Man without a cause.
So what is your cause?
We have none.
We’re not haunted by mortality
as you are.
We are eternal.
I don’t understand.
The wedding, this little stroll.
Why not just kill me, kill Dejah?
History will follow
the course we have set, Earthman.
And we’ve chosen
Sab Than to rule next.
The Ninth Ray
must remain in the hands
of mindless brutes we can control.
And the infamy of Dejah Thoris’s
wedding death will seal his reign.
We’ve been playing this game
since before the birth of this planet.
And we’ll continue to do so,
long after the death of yours.
We don’t cause the destruction
of a world, Captain Carter.
We simply manage it,
feed off it, if you like.
But on every host planet, it always
plays out exactly the same way.
Populations rise, societies divide,
wars spread.
And all the while
the neglected planet slowly fades.
Prep a two-man flier immediately
for prisoner transport.
Yes, sir.
Argh!
Immortal ain’t bulletproof.
I shot one of you back on Earth.
Oh, come on.
I’m trying! I’m trying!
Guards! After him!
(SCREAMING)
(GRUNTS)
(GRUNTS)
(GROANS)
Ohh, Woola!
I told you Woola would
follow you anywhere.
He did a lot more than just that.
Wait! Wait!
Where are you going?
To save Dejah.
And I’ll need an army to do it.
Get on.
No! Tharks do not fly.
(APPROACHING WHINE)
(GRUNTS)
Gayor.
Tars! They’re going to kill
Dejah.
Issus truly rewards the just.
(GRUNTS)
(YELLS)
(CHUCKLES)
– I see the dead.
– Tars?
The Virginia I knew
traveled the Iss.
What have they done to you?
Tal challenged.
I lost.
Virginia.
When I saw you leap into the sky,
I wished to believe it was a sign
that something new
can come into this world,
that the greatness of our Thark race
might rise again.
But it is too late.
(COUGHS AND SPLUTTERS)
– Tars.
– No matter.
My daughter is with
her mother in Paradise.
There is comfort in that.
Tars, it’s Sola.
Actually, she’s here with me.
Argh!
(GROANS)
This is how you repay your debt to me?
I need my sword.
Then it would harvest
your thoughtless head from your body!
(GRUNTING AND STRAINING)
(EXHAUSTED SIGH)
(COUGHS AND SPLUTTERS)
Up now! We go!
It is done.
Nonsense.
“Leave a Thark his head and one hand,
and he may yet conquer.”
Right?
Your spirit annoys me.
(MIGHTY ROAR FROM CROWD)
JOHN: All this your work?
Banths.
Weakness.
Sentiment.
Allowing this white worm
to contaminate the horde.
These are the crimes of Tars Tarkas.
We are united
because we cull our freaks.
We are strong
because we despise weakness.
(MUTTERS OF AGREEMENT)
Let them be crushed
like unhatched eggs.
(CHEERING)
(GRUNTS AND STRAINS)
(BELLOWING)
JOHN: Is that a banth?
It is a white ape.
(SCREECHES)
-(CROWD CHEERS)
– Run!
(SNIFFING)
Tars! Get up! Tars!
Give me your hand!
You have four damn hands!
Give me one!
– Father!
– Father?
JOHN: Tars! Tars!
(CROWD ROARS)
Hey! Hey, over here, you blind monkey!
(GRUNTS)
(STRAINING)
Release the other one.
(CROWD ROARS
ENTHUSIASTICALLY)
(sighs)
Watch your father die
like the whimpering calot he is!
(CROWD CHANTING)
No! Let us watch you!
(SCREAMS)
(RIPPING)
Sola! Are you mad?
No. The blood of my father drives me.
(GRUNTS)
(YELLS)
(CROWD CHEERS AND WHOOPS)
(GRUNTING AND STRAINING)
(YELLS)
(SNARLS)
(CROWD ROARS)
Sola!
(CROWD GASPS)
(CHEERING)
(CHANTING) Virginia! Virginia!
Virginia! Virginia!
I claim the right of challenge!
(GRUNTS INQUISITIVELY)
You have no right to challenge!
You are not Thark!
He is Thark!
He is Dotar Sojat!
(CHANTS) Dotar Sojat! Dotar Sojat!
(CROWD CHANTS)
Dotar Sojat! Dotar Sojat!
(CHANT INCREASES IN PACE)
Who will pledge their metal to mine?
(YELLS)
(WILD CHEERING)
The Jeddak of Zodanga
means to crush Helium this very night.
And if Helium falls,
so does Barsoom.
We must throw off
the yoke of old hatreds.
Tharks did not cause this.
But, by Issus, Tharks will end it!
(ENTHUSIASTIC CHEERING)
We ride for Zodanga!
I know that this is not the fate
you would have chosen for yourself,
or for Helium,
but choice is a luxury
even for a Jeddak of Barsoom.
Even if, in your heart…
A heart is a luxury.
MATAI: Steady.
Remember, she is not the prize.
The prize is Barsoom.
(ROAR OF BATTLE CRIES)
SOLA: You!
Why is Zodanga undefended?
Where is everyone?
The army has been repositioned
outside Helium.
Only a small contingent remains.
Sab and Dejah Thoris. Where are they?
They’re at the wedding in Helium!
Helium?
TARS: No! I have made my decision.
It’s the only way to get there in time.
Tharks do not fly.
So be it.
This is madness, Dotar Sojat. You’ll die!
Then I’ll see you down the River Iss.
Follow the canal!
Be careful!
The moonlight will force you to fly low!
(BARKING)
(GRUNTS IN FRUSTRATION)
Like our ancestors before us,
we gather under the mingled light
of Barsoom’s first lovers,
Cluros and Thuria.
As the moons
are joined in celestial union,
so do we unite
Sab Than and Dejah Thoris,
Zodanga and Helium.
(COCKS WEAPON)
No! You’ll raise the alarm.
It’s one of ours.
In the time of oceans,
the celestial lovers
rose from the sea each night
to consummate their love in the sky.
Drink now
of this holy water and be wed.
So may it be again.
I am yours forever.
And I am yours
forever.
Carter!
It’s a trap! Zodanga’s at your walls!
Now! Do it now!
– No!
– Helium falls!
(SCREAMING)
Zodanga!
(GRUNTS)
Dejah!
Argh!
(SCREAMING)
If you’ll just get behind me, sir.
(YELLS)
Carter!
(YELLS)
– It was such a nice wedding.
– Yeah, that.
Helium’s fate is sealed, Earthman.
As is yours.
(PANICKED CRIES)
Thank the Goddess that’s over with.
(BATTLE CRIES)
(GROANS)
Virginia!
It is good to fly!
By Issus, they fight with us!
(GRUNTING)
KANTOS: Brother!
Heliumite, huh?
You’re going to tell me everything
you know about the Therns.
You spare me and I’ll tell you.
(CHOKING)
(CHOKING)
(GASPS)
A fitting solution for your setback,
wouldn’t you say, Captain?
Dejah Thoris survives her assassins
but will fail to prove
her misguided theory
of the Ninth Ray.
I’ll enjoy playing that out.
DEJAH: Carter!
Dejah!
I’m getting away!
Tars.
The medallion.
Give it to me, my Jeddak.
(YELLS)
I’ll explain later.
TARS: You have won, my Jeddak.
All is finished.
Not quite.
A Jeddak.
I see you have changed your metal.
And my heart.
Dejah Thoris,
would a princess of Mars
ever consider marriage
to a wayward Virginia cavalryman
with nothing to offer?
John Carter.
TARDOS: By the ancient rite
of moons and water
are you bound together,
husband and wife.
(CHEERING)
John?
Homesick for the Thark nursery?
I’m sorry. I couldn’t sleep.
I had that feeling you get, suddenly,
that you left a light burning
or a door open.
Go back to bed.
I won’t be long.
Be back in one xat,
John Carter of Earth.
Come.
John Carter of Earth.
John Carter of Mars
sounds much better.
Sire, I must express the deepest
of gratitude for saving Helium.
Please. The honor is mine.
Fair enough, Earthman.
Now it’s your move.
Ock ohem ocktei wies Jasoom.
(CLOTHING CRACKLES)
(GROANING AND PANTING)
No, no.
Powell?
(CRIES OUT)
Ock ohem ocktei wies Barsoom.
Ock ohem ocktei wies Barsoom.
Bars… Barsoom.
50 million miles apart
and no way to bridge the gap.
No way to return my body
and my soul to their true home.
Like a fool,
I had thrown away my medallion.
Then I recalled Matai Shang.
His knowledge of Earth, of my history.
It meant Therns
were a presence on this world.
The cave in Arizona was proof
There might be other such proofs,
other Thern way stations
hidden all around the world.
I knew now what the cave
of gold must be used for.
So for ten bitter years, I searched.
On the trail of rumor and legend
I ferreted out every possible
evidence of the Therns,
but I found no medallion.
And then it came to me.
MAN: (SHOUTS AND
WHOOPS EXCITEDLY) I’ve got it!
I’ve found it!
(EXCITED CHATTER)
JOHN: And once it came,
there were many plans
I had to make in secret.
I could trust no one else.
I had long suspected that the Therns
were following my movements.
I feel remarkably unwell, Thompson.
– Please send for the doctor.
– Yes, sir.
And, Thompson…
My attorney as well.
Of course, sir.
Now you will understand
the cause of my sudden death.
The reason
for my bizarre funeral instructions.
Why the door can only be opened
from the inside.
For if my body dies on Earth,
then my copy dies on Mars.
You are the key.
This is the task I entrust to you
along with all my fortune.
Protect my body.
The Therns will attempt to destroy it.
In the time it has taken you
to read these pages,
they may have already done so.
(PANTING)
I am the key. I am the key.
I, Edgar.
Ed… Ed…
E…D…
It should work!
Dear Ned.
You sneaky devil!
You never called me Edgar!
You… You called me Ned!
-(GUNSHOT)
-(GASPS)
Hello, Ned.
Toxin. Derived from the puffer fish.
Simulates death.
You never found the medallion.
That’s why I’m so grateful
to you for bringing me one.
I… I was just bait?
No. You’re far more than that.
I really do need a protector.
That is, if you’re willing.
Goodbye, Ned.
Oh,and, Ned…
Take up a cause.

Categories: Subtitles in english | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

John Carter 2012 Dutch

movie image

Download subtitles of John Carter 2012 Dutch

Simply ReleaseS Toppers
Proudly Presents: John Carter
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers
Tokke, CoproManiac en Suurtje
Mars.
Zo noem je het en denkt dat je het kent.
De Rode Planeet.
Geen zuurstof en leven.
Maar je kent Mars niet…
want zijn ware naam is Barsoom.
En er is wel degelijk zuurstof
en leven.
Maar het is stervende.
Daar zorgde de stad van Zodanga voor.
Zodanga is de Jagersstad.
Rondtrekkend en verslindend.
Barsoom z’n energie opslokkend.
Enkel de grote stad Helium
durfde weerstand te bieden…
om Zodanga hun schepen één voor één
duizend jaar lang te verslaan.
Tot op ‘n dag de heerser Zodanga
in ‘n zandstorm bevangen geraakte.
Toen veranderde alles.
Inkomend van rechts.
– Rechts.
Vuur.
Intensiteit, vol.
– Scherpe bocht, draai bij.
Ik zie nieuw bloed.
– Geen tijd voor. Scherpe bocht, nu.
Ginds.
Schaduw.
– Schaduw.
Voor Helium!
Een dwaas zijn, is een luxe.
Opstaan.
En wat ben jij?
Wij dienen de Godin.
En ze heeft jou gekozen
om dit wapen te ontvangen.
Doe zoals wij bevelen
en je zal over heel Barsoom heersen.
Met niemand om verzet te bieden.
Niets staat in je weg.
Tien woorden minimaal.
Vijftig cent tenzij ‘n speciale bezorging.
Een speciale bezorging dus.
Naam van de afzender?
– John Carter.
LIEFSTE NED, STUUR ME METEEN
EEN BRIEF. JOHN CARTER
Falcon, Madison.
Mr Burroughs, ik ben Thompson,
Kapitein Carter zijn butler.
Meneer, ik vrees dat ik slecht nieuws breng.
Mr Burroughs, ik ben de advocaat van je oom.
Innige deelneming.
Zijn dood kwam voor ons
allemaal als ‘n verrassing.
Hij was meer dan gezond.
Hij viel dood neer in zijn studeerkamer vijf
minuten nadat hij mij en de dokter had opgebeld.
Toen ik aankwam,
was hij al dood.
En hij heeft voortdurend
blijven doorzoeken.
Overal ter wereld.
Hij groef één gat en dan weer
verder door naar Java.
Of de Orkney Eilanden om een andere te graven.
Hij zei dat het voor onderzoek was,
maar hij leek me altijd iets te zoeken.
Hopelijk heeft hij het nu gevonden.
Tot op ‘t einde honderd procent
een man van de cavalerie.
Moeder zei altijd dat Jack
nooit van de oorlog terugkeerde.
Dat enkel zijn lichaam terugkwam.
Hij kon de meest wonderbaarlijke
verhalen vertellen.
Ik wil graag mijn respect betuigen.
Je vindt geen sleutelgat.
Het opent enkel van binnenuit.
Daar stond hij op.
Een open kist en geen begrafenis.
Als je de rijkdom bezat zoals je oom
kan je niet zoals de rest zijn.
Laten we naar binnen gaan.
En ten laatste wil ik dat mijn landgoed
25 jaar lang beheerd wordt.
De inkomsten gaan naar mijn geliefde neef.
Edgar Rice Burrows.
Uiteindelijk wordt alles aan hem overgedragen.
Volledig.
Natuurlijk heb ik hem altijd aanbeden…
maar het is zo lang geleden.
Waarom ik?
Hij gaf me nooit een verklaring
en ik vroeg het ‘m nooit.
Dat was zijn privédagboek.
Hij zei expliciet dat enkel jij
de inhoud er van zou lezen.
En daardoor een verklaring zou vinden.
Ik laat je nu alleen.
Nogmaals…
mijn innige deelneming.
Mijn liefste Edgar.
Ik weet nog hoe ik je wilde verhalen
vertelde die je geloofde.
Nu ben je volwassen.
De tijd en de ruimte scheidden ons,
maar ik overspan die afstand…
om te zorgen dat die jongen
me nogmaals zou geloven.
Dit wilde verhaal begint
dertien jaar geleden.
In het Arizona gebied.
Tussen de Pinaleno bergen,
in de zwarte kant van hel.
FORT GRANT OUTPOST, 1868
Kom je je volzuipen?
Niet meer, Carter.
Is er een probleem?
Ja, je bent een gek.
Je bent al je geld kwijt.
De rekening bedraagt 100 dollar.
Ik betaal wel.
Die man zei dat hij een holbewoner had gezien.
– Geen woord meer over je grot met goud.
Toon eens wat respect.
Het is de kwaadaardige spin.
De grot met goud.
Stop er mee, Carter.
En ga naar huis.
Volgens mij heeft hij net gezegd
dat je moet vertrekken.
Ik vertrek als deze zakken vol zijn.
Dat vond ik twee dagen geleden,
bij Bonita.
Dat is genoeg voor mijn rekening
en wat extra.
Bonen. Het eerste voorwerp…
zijn bonen.
Je aanwezigheid wordt gevraagd
bij het fort.
Ik stel voor dat je in alle rust meekomt.
Is dat zo?
Jij bent ‘n moeilijk te vinden man.
Eerst de Virginia Cavalerie,
het leger van Noord-Virginia.
De geconfedereerde staten van de USA.
Ik ben Kolonel Powell.
Welkom bij de 7th Cavalerie
van de USA…
Een uitstekend paardrijder…
een goede zwaardvechter…
Zes oorkondes.
Inclusief het Zuidelijke kruis van Eer.
Bij Five Forks keerde het bataljon
onder jouw commando bijna het tij…
Samengevat: een geboren strijder.
En volgens Oom Sam een noodzakelijke
man in de verdediging van Arizona.
Wij zitten bomvol Apaches…
– Boeit mij niets.
Volgens mij wel.
Mensen worden aangevallen.
Afgeslacht.
– Jij bent ‘t begonnen.
Beëindig het dan ook maar.
Je bent een inboorling geworden.
– De Apaches kunnen ook naar de hel lopen.
We zijn niets anders uitgeput ras
en ik wil er geen deel van uitmaken.
Jij bent ‘n man van de cavalerie.
Dat maakt je waardevol.
Kolonel Powell, sir…
wat je ook denkt dat ik jou,
ons land of welk doel ook schuldig ben…
heb ik al ingelost.
Zelfs meerdere keren ingelost, sir.
Laat me je vertellen
wat ik zal doen:
Ik zal uit deze cel ontsnappen,
mijn goud opeisen en rijk worden.
Rijk genoeg om jouw platte
rechtvaardige blauwe achterste te kopen.
Zodat ik er de hele dag
tegenaan kan trappen.
Ik vind ‘t moeilijk om de man op dit papier
te vergelijken met de man voor m’n ogen.
Gebruik je verstand en aanvaard mijn voorstel,
voordat ik van gedachte verander.
Laat ‘m hier zitten
tot verdere bevelen.
John?
Slaapkop.
Het avondeten staat klaar.
Ik heb je een emmer gegeven.
Gebruik hem dan ook…
Kolonel Powell.
Kolonel Powell. Sir.
Hij heeft je paard gestolen.
Maar dat is Domingo’s bende.
– Zwijgen.
Wat zegt hij, Carter?
Wat zegt hij nu?
Wat zegt hij, verdorie?
– Hij zegt…
Het kon je toch niet boeien?
– Dat klopt ook.
Geef me je pistool.
Ik moet kijken. Dek me.
De spin.
Deze plek is niet van de Apaches.
Dat is het zeker niet.
Goud.
Carter, achter je.
Ok, Ohem…
Oktee…
Uouize.
Barsoom.
– Wat?
Barsoom.
– Barsoom?
Waar ben ik in hemelsnaam?
Wat krijgen we nou?
– Wat is dat voor iets?
Schiet ‘m niet neer.
Niet schieten.
Schiet er niet naar.
– We moeten het doden, Jeddak.
Achteruit.
Niet weglopen.
Hallo. Niet weglopen.
Niet weglopen.
Niet weglopen.
Al goed. Je hebt me te pakken.
Ik geef me over.
Jeddak.
Jeddak?
– Jeddak.
Tars Tarkus.
Tars Tarkus.
Kapitein John Carter. Virginia.
Virginia.
Virginia.
Nee, mijn naam is John Carter.
Ik kom uit Virginia.
Virginia, spring.
Spring zoals je daarnet deed.
Spring, ja?
Spring.
Ja, sir.
Virginia.
Schiet er niet mee.
Wat is dit hier? Waar ben ik?
– Het is goed. Kalmeer.
Er zijn er nog achttien niet
uitgekomen, Jeddak.
Dan zijn ze niet van onze soort.
Laat niets achter voor de witte apen.
Waar ben ik in hemelsnaam?
Barsoom, een wereld op de rand van de afgrond.
Zodanga wil onze stad, Helium,
met zijn nieuwe kracht vernietigen.
En als Helium valt,
valt Barsoom ook.
Rotslecht.
Godin, help me.
Ik ben hopeloos.
Uwe hoogheid…
Mijn Jeddak…
na jarenlang onderzoek…
stel ik jullie…
de oplossing voor.
Hoop ik.
Mijn Jeddak, na jarenlang…
– Het spijt me, prinses.
De voorstelling zal moeten wachten.
Vader, wat is er gebeurd?
– Dejah.
Ik ken de termen die Sab Than
vastgesteld heeft.
Ik wil alleen weten of we het ons
kunnen veroorloven hen af te wijzen?
Admiraal Kantos Kan.
– De oostelijke grens is ‘n woestenij.
Sab Than is door onze verdediging gebroken.
Het grensvolk wordt afgeslacht.
Onze beste troepen en schepen
zijn waardeloos gebleken.
En nu vernemen we dat onze
laatste troep verloren is.
Helium is verloren.
Ik heb mijn volk teleurgesteld.
– Nee, dat is niet zo.
Vergeef me, maar u hebt
het gebied niet gezien.
Het straalt het meest intense…
Blauwe licht?
Toen ik ons verslag las over
Sab Thans wapen, wist ik…
dat die idioot van een bruut
het eerst ontdekt had.
Wat ontdekt?
De negende straal.
Onbegrensde kracht.
Sab Than gebruikt het enkel
om te doden.
Maar bedenk eens wat Helium
met zo’n kracht kan bereiken?
De woestijnen omvormen,
de zeeën herstellen.
Is dit wat je zag?
– Het komt nauw in de buurt.
Geef het tijd.
Het zal lukken.
Laat ons alleen.
Dejah, sinds je een klein meisje was…
heb je altijd aan de verwachtingen voldaan
die aan je gesteld werden.
Het zijn Sab’s voorwaarden.
– Wat zijn dat?
Hij zal Helium sparen als jij
met hem trouwt.
Nee, hij is een monster.
Je moet hem weigeren.
Hij is al onderweg hier naartoe.
Al mijn werk dan?
Ik had alleen meer tijd nodig.
Je kunt niet buigen voor Zodanga.
Een huwelijk zal de stad redden.
Misschien, maar je kunt
Barsoom verliezen.
Als er niemand bij Zodanga is
zal dit het begin van het einde zijn.
Jij bent de Jeddak van Helium.
Je moet een andere manier vinden.
Er is geen andere manier.
Dit is de kans die ons gegeven is.
Misschien is het de wil van de godin.
Nee, het is jouw wil.
Toen ik klein was keken we naar de sterren.
En jij vertelde me over de helden wiens
glorie in de lucht beschreven stond.
Hoe er daar ook een ster voor mij was.
Is dit wat jij je voorgesteld had
dat er op geschreven zou staan?
Mijn Jeddak, Sab Than’s luchtvloot
nadert de stad.
Ze sturen signalen met het verzoek
om te landen.
Verleend.
En laten we ons voorbereiden
op een bruiloft.
Ik moet het apparaat voor
Matai Shang vernietigen.
Zij stond op het punt
het te ontdekken.
Alles is op zijn plaats.
Ze zullen toestemmen in het huwelijk.
Hou het goed in de gaten.
We willen dat niets onze volgende
moment in de weg staat.
Sarjoka, laat haar een kuiken nemen.
Ze kan de kleine witte worm nemen.
Rustig.
Wat is er met jou gebeurd?
Nu vermoorden we het.
Ga terug, Tal Hagus.
Hecht je hier meer waarde aan
dan aan mijn oordeel?
Ga aan de kant.
Ik daag je uit.
– En wie steunt jouw uitdaging?
Wie verplicht zijn wapen aan mij?
Je bent zo blind als de Witte Aap, Tal Hajus.
Vandaag zal je niet regeren.
Misschien niet vandaag.
Kijk de prijs die jullie Jedak
heeft gevonden.
Wat is het?
Een witte baby aap?
Het is een zeldzaam legendarisch creatuur.
Het heet Virginia.
Let op iedereen.
Achteruit.
Laat het hen zien, Virginia.
Spring.
Spring.
Eigenwijs, ik zal je laten springen, Virginia.
Bind zijn voeten vast.
Neem hem mee en sluit hem op
bij de andere kuikens.
Wacht.
Arme baby. Drink dit op.
Het zal helpen.
Wat is dat?
De stem van Barsoom.
Je kunt het horen als je wil.
Rustig.
Brave monsterhond.
Hoe ben jij…
Stop daarmee.
Hou op.
Je hebt hem met één klap vermoord.
Wacht.
Ik verstond je.
Wat heb je gedaan?
Ga van hem af.
Hoe is dit gebeurd?
Wie is de schuldige?
Doe dat nog eens en ik zal je…
Genoeg.
Er is geen plaats voor een ander teken, Sola.
Je volgende overtreding zal je laatste zijn.
Je zal springen, Virginia.
– Jeddak, vliegschepen.
Jij bent de stenen, het zand.
Ze negeren onze signalen nog steeds.
Genoeg.
Ze zullen niet spotten met ons geduld.
Laat hen sterven.
Als je zo van plan bent om je
toekomstige bruid te behandelen…
is het geen wonder dat ze
bij je wegrent.
Dejah Toris moet leven.
– In bereik, sir.
Hij brengt alleen schade toe aan het schip.
Een radiumstraal is genoeg.
Snel, schoon en precies.
Jeddak, zullen we haar vernietigen?
Nee, dan beschadig je haar alleen maar.
Breng ons er naar toe.
Zij zijn de rode vlag, Helium is de blauwe.
Zodanga is de oorlog aan het winnen.
Ik zeg laat de Rode mannen elkaar afmaken,
tot er alleen Tharks overblijven.
Dat lijkt niet op een eerlijk gevecht.
– Die Zodangianen vechten nooit eerlijk.
Waar is ze?
– Dat zijn ze allemaal.
Ze kan niet opgelost zijn.
Controleer de doden.
Dat hebben we gedaan.
– Controleer hen nog eens.
Dichterbij.
Ze is een mens.
Sola.
Wie is dat?
– Ik wed op Virginia.
Sorry, mevrouw.
Ga maar achter mij staan.
Dit kan gevaarlijk worden.
Misschien moet ik achter jou gaan staan.
Laat me weten als het gevaarlijk wordt.
Nee, neem hem levend gevangen.
Wat is het nut van dit ding,
als ik het niet mag gebruiken.
Laat liggen.
Wat zijn jullie?
– Wil je Rode mannen?
Niet zo wit hè?
Je kunt nog steeds bloeden als…
Schildwachten.
Ik geef me over.
Je mag me gevangennemen.
Maak klaar om te keren.
Zei ik jullie niet dat hij kon springen.
Laat los, achteruit.
Jij bent lelijk.
Maar je bent mooi.
En je vecht als je vader.
Je hebt de weddenschap verloren.
Je moet betalen.
Jeddak van de Tharks.
Ik ben Dejah Thoris. Regent van de koninklijke
wetenschappelijke academie van Helium.
Mijn onderzoek van…
– Jij stopt met die reis.
Sola, ga naar Virginia’s eigendom.
– Ja, mijn Jeddak.
Je weet dat wanneer Sab Than ons veroverd heeft
hij zijn wapen op jou zal richten.
Ik weet dat Zodanga een manier
heeft gevonden om jou te verslaan.
En nu zoek je zelf een machtig wapen.
Maar Virginia vecht voor ons.
Hij zal vechten voor Torquas
in het zuiden.
En voor Warhoon in het noorden.
En hij zal Dotar Sojat genoemd worden.
Mijn rechterarm.
Ik vecht voor niemand.
Als Virginia deze eer afwijst…
kan ik de veiligheid van jouw rode meisje
niet garanderen.
Ik ben…
Dotar Sojat.
Dotar Sojat.
Oorlog is een schaamteloos iets.
Niet als het een nobel doel dient voor
degene die een verschil kunnen maken.
Jij hebt vandaag een verschil gemaakt.
Mijn naam is John Carter.
Ik kom uit Virginia.
Hoe heb je zo leren springen?
– Ik weet het niet.
Hoe heb jij leren vliegen?
Kunnen jouw schepen niet op licht
vliegen in Virginia?
Nee, professor.
Onze schepen varen op zee.
Eindeloos water overal.
Skeletstruktuur is normaal.
– Wat doe je?
Het moet de dichtheid van je botten zijn.
Spring voor mij.
– Genoeg. Later kunnen jullie spelen.
Ik wil niet spelen met hem.
Ik wil zijn hulp.
Leg me uit hoe je het doet.
Als het een vaardigheid is,
leer het dan aan Helium.
Noem je prijs.
– Ik ben niet te huur.
Ik heb zelf een grot met goud.
Ergens.
Alleen een gek praat over de oceanen.
– Is dat jouw opinie?
Dat ik gek ben?
– Of een leugenaar.
Zij is een goede partij voor jou, Dotar Sojat.
– Noem me niet zo.
Er zijn geen zeeën op de planeet.
Je zei planeet.
Zon dan Rasoom.
– Mercurius.
Dan Cosoom.
Venus dan aarde.
Dat is Jasoon.
Jij bent op Barsoom, John Carter.
Ik ben op Mars.
God, ik ben op Mars.
Dus Bahoom is Jasoon.
En jij kwam op één van je zeilschepen?
Door mijlen van lege ruimte.
– Nee.
Zo niet.
– Ga door.
Shockeer me.
Dat heeft me hier naar toegebracht.
Dat verklaart dan alles.
Is dat zo?
– Ja.
Je bent een Thern.
En je wil naar je rechtmatige plek terug.
Is dat niet zo?
Laten we dit dan nu uitzoeken.
Kom mee.
Waar ga je naar toe?
Naar jouw tempel?
Nee, je mag hier niet naar binnen.
Het is verboden.
Je bent geen Thark.
Woola, blijf hier.
Dotar Sojat, het is verboden.
Dus, jij spreekt voor de Godin?
Wat zegt ze?
Jij noemde me een Thern.
Is zij dat?
– Nee, zij is Issus.
Therns zijn heilige boodschappers
van de Godin.
In de tijden van de oceanen
waren ze onder ons. Leidde ons.
We moeten ze niet beledigen.
Laten we gaan.
Er staat daar iets geschreven.
Kan je het lezen?
– Het is een oud schrift.
Daar is het weer. Wat betekent het?
– Jaag me niet op.
Dat zij die de eeuwige troost zoeken…
over de rivier mogen reizen,
door de geheime poort van Iss.
En eeuwigdurende vrede zullen vinden,
in de boezem van Issus.
De poorten van Iss.
Als ik je daar naartoe kan brengen?
Als ik je nu niet vertrouw?
Dan staan we gelijk.
Ik kan je naar de poort brengen.
Naar de antwoorden die je zoekt.
Helemaal terug naar Jasoom.
– Aarde.
Aarde. Dat is het minste dat ik kan doen
om je terug te betalen om ons hier uit te halen.
Aangenomen dat je dat kan.
Deal.
Ga door. Geef maar een hand.
Dat is een teken van vertrouwen.
Goed genoeg.
Nu moet ik alleen deze medaillon nog van
Tars Tarkas af zien te krijgen.
Dotar Sojat.
Waardeloze vrouwtjeshond.
Ik zei je toch dat het verboden is.
In de naam van Issus.
Wat is er aan de hand.
Issus is ontheiligd. We vonden deze
en de Rode hoer samenzwerend in de Tempel.
In de Tempel?
Sola heeft hen daar naar toe geleid.
Sola probeerde ons te stoppen.
We wilden jouw Godin niet onteren.
Jouw rechterarm wilde je beroven
van de medaillon.
En godslastering plegen op de rivier Iss.
Ze moeten allemaal sterven.
In de arena.
Hoe kon je dit doen?
Ik heb je leven gespaard.
Ik heb je Dotar Sojat gemaakt en toch
betekent haar leven niets voor jou.
Je wist dat ze geen plaats had
voor een ander teken.
Nu zal Sola sterven door jouw toedoen.
Ze is jouw dochter.
Of niet?
Wie heeft je dat verteld?
– Hoe kan een vader dat doen?
Een Tark heeft geen ouder. Alleen een Heer.
– Hoe weet jij dat?
Een moeder hield haar ei…
In Sola zit de laatste glimp
van haar eeuwenoude grootsheid.
Je kunt hier niet blijven staan en haar
laten vermoorden.
Mijn rechterarm beledigt me.
Ik zal hem afhakken.
Je moet opschieten.
Ik laat je vrij.
Ik stel één voorwaarde.
Je neemt Sola mee de rivier Iss op.
Mijn Jeddak…
Ik heb liever dat je sterft in de armen van
de Godin dan als eten voor wilde Banths in de arena.
Waar jij gaat, gaat zij.
– Wat zal er met jou gebeuren, Tars?
Laat de Thark zijn hoofd in één hand als
hij toch overwint.
Is het gedaan, mijn Jeddak?
Tars Tarkas verraadt ons.
Woola.
– Je behoort aan hem toe.
Woola zal je overal volgen op Barsoom.
Het is drie dagen rijden.
Volg mij.
Wat is er hier gebeurd?
– Zodanga. Dat is er gebeurd.
Varen op het licht.
Speel je nog steeds de gek?
Of de leugenaar.
Ga door.
We komen er wel.
Waarom nog langer doorgaan met dit huwelijk?
Ik heb al gewonnen.
Nog niet.
Je moet verder dan de horizon kijken, Sab Than.
Om waarlijk een natie te demoraliseren
vereist een waar publiekelijk spektakel.
Door dit huwelijk blijft jouw regime onaangetast.
Als je er op staat.
Als je daar de wijsheid niet van inziet,
vinden we een ander die dat wel kan.
Dotar Sojat.
Carter.
Ik denk niet dat ze ons naar de Iss leidt.
Goed dan, Sola.
Speel gewoon mee.
Wat dacht je dat ik zou doen als ik je zou zien
bij de rivier?
Wat bedoel je?
– Cluros en Thuria.
Zij zouden ons nu moeten beschermen.
Jij leidt ons naar Helium.
Als we er zijn…
zie je vanzelf de rechtschapenheid van onze zaak.
Iedereen denkt dat hun zaak
rechtschapen is, professor.
Wat doe je?
John Carter, dat kan je niet doen.
Dit plan staat me beter aan.
– Wacht maar. Ze draait wel bij.
Gekke dwaas.
Kom er af, er zijn geen Therns.
Ik vertelde je alleen wat je wilde horen
zodat je ons eruit zou halen.
Stop.
Ik kan niet met hem trouwen.
Met wie kan je niet trouwen?
De Zodangiaanse Jeddak met wie je vocht,
Sab Than.
Hij bood mijn vader een wapenstilstand aan
in ruil voor mijn hand.
Jouw vader?
– Tardos Mors.
De Jeddak van Helium.
Zij is een prinses.
Een prinses van Mars.
Wat zeg je me daarvan?
Een prinses die niet wilde trouwen.
Dus liep ze weg.
– Is dat het hele verhaal?
Nee, ik ben niet weggelopen.
Ik ben ontsnapt.
Waarvan?
Zijn adem?
Trouw de man en red je mensen.
Een leven van onderdrukking is geen leven.
Als jij middelen hebt om anderen te redden, stel
je dan niet alles in het werk om dat te doen?
Er komt niets goeds uit voort
als ik jullie oorlog vecht.
Ik zou mijn leven voor Helium geven.
Ja, ik ben weggelopen.
Ik was bang.
Zwak.
Misschien had ik moeten trouwen.
Maar ergens vreesde ik dat dat het
einde van Barsoom zou zijn.
Ik vertel het je echt.
John Carter van de Aarde…
er zijn geen poorten van Iss.
Ze zijn niet echt.
Het spijt me, prinses.
Maar dit is echt.
Zo ook mijn grot met goud.
Voorzichtigheid vereist dat we
een escorte meenemen.
Nee, ik ga alleen, generaal.
Ik kan een einde maken aan een duizendjarige
burgeroorlog en Helium op zijn knieën krijgen.
De superieure wijsheid van Jed?
Ze beginnen over jou te praten.
Hekkador, ze hebben de Iss bereikt.
– Dat duurde langer dan ik dacht.
Als ze de poorten bereiken…
– Kunnen ze het heiligdom binnendringen.
Haar kennis van de negende straal is al…
– Zo vergevorderd als het ooit zal zijn.
Geduld, broeders, ik heb het onder controle.
Ik ben er al.
De Iss. Hier moeten Pelgrims alles
achterlaten wat ze bezitten.
Ze weten alleen dat ze nooit meer terugkomen.
Moge de Godin mij waardig bevinden.
Wacht.
Wat denk je dat je doet?
– Dit is mijn manier, Dotar Sojat. Niet de jouwe.
Ik moet mijn Jeddak eren en boete doen
voor mijn onwaardigheid.
Wil jij je vader eren?
Blijf dan leven en help mij.
Mijn vader?
Sola.
– Waarom zou je dat zeggen?
Daarom voel je zo een medelijden.
Het bloed van jouw vader, Tars Tarkus…
en van alle Tarks.
Jij bent de enige die hem waardig is.
De plicht jegens jouw vader vereist
dat jij me helpt.
Help me de poorten te vinden.
Dan kan je besluiten wat eer vereist.
Doe gewoon dat poortding…
Woola, blijf.
Andere Pelgrims.
Professor.
Onmogelijk.
Zo’n structuur heb ik nog nooit gezien.
We gaan eens beter kijken.
Carter, je voeten.
Dit is geen werk van God.
Dit zijn machines.
Jouw medaillon.
Dat is raar.
Negen stralen.
De negende straal is echt.
Het kan benut worden. Zie je het?
Deze hele structuur loopt op negen
afzonderlijke stralen.
Moeder Issus.
Zo’n macht.
En op de één of andere manier
heeft Zodanga hem.
De Therns…
Ze moeten wel echt zijn.
En jij…
John Carter van Aarde.
– Ja, mevrouw.
En de schepen die op zee varen?
Je hebt ze gezien.
Dat moet een prachtig gezicht zijn.
Dat is het zeker.
Carter, het solarsysteem.
Wat staat er?
– Ik weet het niet zeker.
Wat denk je dat er staat?
– Een soort technisch diagram.
Hier is Barsoom en daar Jasoom.
Deze klif hier…
Het is net als wat ik eerder heb gezien.
Een transcriptie een kopie.
Gestuurd langs deze lijnen
tussen de werelden. Zoals…
Het telegram.
Je zegt dat het hier naar toe is gestuurd.
En een kopie van mijzelf.
Misschien. Daardoor zijn deze woorden
hier het commando voor reizen.
Ik mag dat ding niet.
Ik heb meer informatie nodig.
Ik heb kaarten nodig.
Codes.
Juist.
En waar kunnen we die vinden?
In de Wetenschapshal.
– En waar is dat?
Op Helium.
– Laten we dan terug naar Helium gaan.
Waar hou je me voor?
– Voor een man die verdwaald is.
Ik ben niet verdwaald als je me zegt
hoe dit ding werkt.
Dat doe ik ook. Alles wat ik van dat medaillon
moet begrijpen is in Helium.
Ik probeer je terug te krijgen
naar je grot van goud.
Wil je dat niet?
– Ja.
Nee, ik geloof je niet.
We zijn dan wel in verschillende
werelden geboren, maar ik ken je, John Carter.
Vanaf het moment dat je me
in de lucht ving, wist ik het…
Ik voelde het hart van een man die
zijn leven voor anderen wilde geven.
Een man die wilde vechten voor een doel.
Hier…
op Barsoom.
Zie je het niet, Carter?
Ik vluchtte om een andere weg te vinden.
Jij bent de andere weg.
Warhoon.
Dotar Sojat.
Breng hen naar het vliegschip.
Pak hen en neem de rode vrouw levend gevangen.
Degene die springt?
Eens zien wat hij kan.
Dotar Sojat, wat doe je?
– Sola, breng haar weg.
Carter.
– Ik was te laat, Thoris…
dat zal niet weer gebeuren.
Woola, ga.
Ga, verdomme.
Vader.
Dank de Godin.
Carter…
Issus zij dank.
– Wie is hij?
Zijn naam is John Carter.
Hij heeft mijn leven gered.
Hij komt van Jasoom.
Jasoom?
Zodanga is dichterbij,
hij krijgt mijn persoonlijke begeleiding
Hij schoot me uit de lucht.
– Mijn dochter, luister naar me.
Sab heeft alles toegegeven.
Hij kwam naar mij, alleen,
zonder een escorte.
Ik had hem kunnen laten opsluiten,
ik had hem kunnen laten doden…
toch was het duidelijk dat hij
alleen maar om jouw veiligheid gaf.
Ik vreesde ervoor dat je
zou worden gemarteld door de Tharks…
en zou worden veroordeeld
om in hun arena te sterven.
Ik zou niet kunnen leven met dat op mijn geweten.
Ik heb er wel degelijk één, prinses.
Echt waar? Ik dacht dat je
het had laten weghalen, samen met je…
Ze vertrouwt me niet, Jeddak,
en waarom zou ze?
Er is nooit vertrouwen geweest
tussen Zodanga en Helium.
Daarom, prinses, bied ik u deze kleine,
maar oprechte blijk van mijn goede wil.
Mijn leven.
Jij hebt de macht, prinses…
De macht van het leven,
over mij en over heel Barsoom.
Met onze twee steden verenigd,
is alles mogelijk.
Je hoeft alleen maar met me te trouwen.
Is dit Helium?
– Nee.
Ach, Zodanga, waar de manier
net zo gelimiteerd is als het menu…
en de vrouwen zo heet zijn
als het voedsel.
Wat zijn uw zaken hier?
– Hij is mijn zaak.
De Jasoom moet worden meegenomen
naar een veiligere accommodatie.
Zulke bevelen hebben wij niet ontvangen.
– Je ontvangt ze nu.
Direct van de lachende lippen
van Sab Than hemzelf.
Ik hoor dat jij ontzettend gevaarlijk bent.
Gijzel me.
– Wat?
Gijzel me.
Gaat het wel goed met je?
De witte imbeciel.
Hij heeft mijn zwaard te pakken.
Wachters.
Carter, ren. Er is daar een gekke man
met een zwaard.
Carter, deze kant op.
Wacht.
Jouw beurt.
– Mijn beurt?
Wie ben jij?
– Mijn naam is Kantos Kan.
Ik dien prinses Dejah.
– Dejah?
Zij heeft mij gezegd dat jij
ons daar kan naar toe kan brengen.
Zei ze dat ik dat kan halen?
Je kunt je altijd nog overgeven.
Doen jullie dat op Jasoom?
Kom mee.
Hallo, dames.
Er wordt van je verwacht dat je buigt
in mijn aanwezigheid, kapitein Carter.
Buig.
Dat kan er wel mee door.
Ik heb hem gehaald, zoals u had bevolen.
– Dank u, Kantos.
Ik wil graag onder vier ogen
met kapitein Carter praten.
Houd buiten de wacht.
Ga nu, weg jullie.
Je ziet er prachtig uit.
– Het is traditioneel Zodangan…
gedragen door de moeder van de bruidegom,
is mij verteld.
Een beetje vulgair voor mijn smaak, maar mijn
meningen staan op het punt om irrelevant te worden.
Je kan dit niet serieus overwegen.
Welke andere keuze heb ik?
– Trouw niet met hem.
Geef me een reden
om het niet te doen.
Zal je blijven en voor Helium vechten?
Zal je blijven, en voor Helium vechten?
Dejah…
– Op Barsoom is er een gezegde.
Een krijger kan zijn metaal veranderen,
maar niet zijn hart.
Je had gelijk…
Ik kon het bevel ontcijferen…
het is een set van geluiden,
een eenvoudige zin.
Zeg mij na.
Ok, Ohem, Oktee.
– Open de deur.
Zeg het nu;
Ok, Ohem, Oktee.
Bent u in orde, Dejah?
Ok, Ohem…
Open deze deur.
– Oktee.
Uouize…
Uouize.
– Jasoom…
Jasoom, zeg het.
Dejah, ben je alleen?
Ja…
Ik ben alleen.
Nou, mijn Jeddak…
de manen zullen weldra opkomen.
Laten we de gebeurtenissen
niet nog meer vertragen.
Ja, natuurlijk.
We zullen genoeg tijd hebben om te praten.
Nee…
Wie ben je?
Een Amerikaan.
– Wie bent u, meneer?
Meneer?
Duidelijk uit het zuiden.
De Carolina’s?
Virginia?
Het is Virginia, niet?
Mooie plek?
Ken je het?
– Niet zo goed als ik zou moeten…
maar dat komt nog wel.
Padwar, vanwaar het oponthoud?
– Sorry, meneer. De straten zijn geblokkeerd.
Het komt door de bruidsstoet.
Toegenomen kracht en behendigheid.
Een simpele zaak van zwaartekracht en anatomie,
zoals we hadden moeten voorzien.
– Geen schijnbare verhoging van intelligentie.
Toch, dit zal totaal niet volstaan.
We kunnen niet hebben dat Aardmannen
zichzelf hierheen projecteren…
en een beetje rond gaan springen
en allerlei soorten verstoringen veroorzaken.
Jij bent een Thern.
– Therns zijn een mythe.
Padwar, we gaan te voet verder.
– Ja, meneer.
Mijn naam is Matai Shang
en ik besta niet.
Inderdaad, ik werk er erg hard aan.
Excuseer me.
Het is jammer. Ze is een merkwaardig wezen
en ze kwam inderdaad heel dichtbij.
Je bedoelt de 9de straal.
Het maakt nu niet meer uit.
Na de ceremonie van vanavond, als de twee manen
elkaar ontmoeten en geloftes zijn uitgewisseld…
zullen zij, en iedereen die van de 9de straal
afweet, worden geëlimineerd.
In feite wordt de kop
van het beest eraf gesneden.
Snel, netjes en precies.
Het is zonde dat er niemand is
om haar te waarschuwen.
De balans moet worden hersteld.
Wat geeft jou het recht
om je ermee te bemoeien?
Wat maakt jou het uit,
dit is niet jouw thuis.
Je hebt geen verplichting
tegenover deze mensen.
Je hebt geen hond in dit gevecht.
Zou je dat zo zeggen in Virginia?
Een man zonder beweegreden.
Dus wat is jouw beweegreden?
Wij hebben er geen.
Wij worden niet gekweld
door sterfelijkheid, zoals jij.
Wij zijn oneindig.
– Ik begrijp het niet.
De bruiloft, dit kleine gedoe?
Waarom vermoord je mij en Dejah niet gewoon?
De geschiedenis zal de koers volgen
die wij hebben uitgezet, Aardman.
Wij hebben Sab Than gekozen
om als volgende te heersen.
De 9de straal moet in de handen blijven
van domme bruten, die wij kunnen beheersen.
De schandelijkheid van Dejah Thoris’
huwelijks-dood zal zijn heerschappij verzegelen.
We spelen dit spel al voordat
deze planeet bestond…
en we zullen daarmee doorgaan,
nog lang na de dood van jou.
Wij veroorzaken de verwoesting
van een wereld niet, kapitein Carter.
Wij beheren het simpelweg,
voeden ervan, als je wilt.
Maar op elke gastplaneet speelt het zich
elke keer op precies dezelfde manier af.
De populaties verhogen,
samenlevingen splitsen zich op…
oorlogen verspreiden zich.
Dat alles terwijl…
een verwaarloosde planeet
langzaamaan verdwijnt.
Prepareer onmiddellijk een twee-mans vliegschip
voor het vervoer van een gevangene.
Een onsterfelijke is niet kogelvrij.
Ik heb er één van jullie neergeschoten
op aarde.
Kom op.
Ik probeer het.
– Wachters, achter hem aan.
Hallo, Woola.
– Ik zei je dat Woola je overal heen zou volgen.
Hij heeft veel meer gedaan
dan alleen dat.
Wacht, waar ga je heen?
– Dejah redden…
en ik zal een leger nodig hebben
om dat te doen.
Stap op.
– Nee, Tharks vliegen niet.
Gegroet.
Tars, ze gaan de…
Dejah vermoorden.
– Issus beloont waarlijk de rechtvaardigen.
Ik zie de doden.
– Tars…
De Virginia die ik ken…
reisde over de Iss.
Wat hebben ze met je gedaan?
Tal heeft me uitgedaagd.
Ik heb verloren.
Virginia…
Toen ik je de lucht in zag springen…
wilde ik graag geloven dat het een teken was,
dat er iets nieuws in deze wereld kan komen.
Dat de grootsheid
van onze Thark-ras zou herrijzen.
Maar, het is te laat.
Mijn dochter is bij haar moeder in het paradijs.
Daar put ik troost uit.
Tars, Sola…
Eigenlijk, ze is hier, met mij.
Los je zo je schuld bij mij af?
Leid mijn zwaard, zodat het
jouw hoofd mag oogsten.
Sta op. We gaan.
Het is gedaan.
– Onzin…
Laat de Thark zijn hoofd in één hand als
hij toch overwint.
Jouw levenskracht irriteert me.
Is dit alles jullie werk?
– Banths.
Zwakheid, sentiment…
staan deze witte worm toe
om de horde te besmetten.
Dit zijn de misdaden van Tars Tarkas.
We zijn verenigd,
omdat we onze freaks oproepen.
We zijn sterk,
omdat we zwakheid verafschuwen.
Laat ze worden verpletterd,
zoals niet-uitgekomen eieren.
Is dat een Banth?
– Nee, het is een witte aap.
Tars, sta op. Geef me een hand,
je hebt er meerdere. Geef mij er één.
Vader.
– Vader?
Tars.
Hier ben ik, blinde aap.
Laat de andere vrij.
Kijk hoe je vader sterft,
zoals de jammerende hond die hij is.
Nee, laten we naar jou kijken.
Sola, ben je kwaad?
– Nee, het bloed van mijn vader is mijn drijfveer.
Sola.
Virginia.
Ik eis het recht van uitdaging op.
Je hebt het recht niet om uit te dagen,
jij bent geen Thark.
Hij is Thark.
Hij is Dotar Sojat.
Dotar Sojat.
Wie wil zijn metaal met het mijne meten?
De Jeddak van Zodanga
wil Helium deze avond verwoesten.
En als Helium valt…
zal Barsoom ook vallen.
We moeten ons van de oude haat ontdoen.
Tharks hebben dit niet veroorzaakt.
Maar bij Issus,
Tharks zullen het beëindigen.
Wij rijden voor Zodanga.
Ik weet dat dit niet het lot is dat je voor
jezelf zou hebben gekozen, of voor Helium…
maar keuze is een luxe,
zelfs voor een Jeddak van Barsoom.
Zelfs met twijfel in je hart.
– Het hart is een luxe.
Rustig.
Onthoud, ze is niet de prijs.
De prijs is Barsoom.
Jij, waarom is Zodanga onverdedigd?
Waar is iedereen?
– Ze zijn geherpositioneerd, buiten Helium.
Er is nog maar een kleine groep over.
– Waar zijn Sab en Dejah Thoris?
Ze zijn op de bruiloft, in Helium.
Nee, ik heb mijn besluit gemaakt.
– Alleen zo kunnen we er op tijd zijn.
Tharks vliegen niet.
Het zij zo.
Dit is gekkenwerk Dotar Sojat.
Je zal omkomen.
Dan zal ik je zien bij de rivier Iss.
Volg het plan. Wees voorzichtig.
Het maanlicht zal je dwingen om laag te vliegen.
Zoals onze voorouders voor ons…
komen wij bijeen onder het mengsel van licht
van Barsoom’s eerste geliefden.
Cluros en Thuria.
Zoals de manen bij elkaar zijn gekomen
in hemels verbond…
zo verenigen wij Sab Than en Dejah Thoris…
Zodanga en Helium.
Nee, laat het alarm niet afgaan.
Het is er één van ons.
In de tijd van oceanen, resen
de hemelse geliefden elke nacht uit de zee…
om hun liefde te consumeren.
Drink nu van dit heilige water en wees getrouwd.
Dat het weer mag geschieden.
Ik ben de jouwe voor altijd.
En ik ben de jouwe…
voor altijd.
Carter.
Het is een valstrik. Zodanga is bij jullie muren.
– Nu, doe het nu.
Helium valt.
Zodanga.
Dejah.
Als u gewoon achter mij
zou willen gaan staan, meneer.
Carter.
Het was zo’n leuke bruiloft.
– Ja.
Helium’s lot is verzegeld, aardman.
– Net zoals die van jou.
Dank de Godin dat dat voorbij is.
Virginia.
Het is leuk om te vliegen.
Bij Issus,
ze vechten samen met ons.
Broeder, Heliumite.
Je gaat me alles vertellen over de Therns.
– Als je me spaart, zal ik het je vertellen.
Passende oplossing voor je tegenslag?
Of niet, kapitein?
Dejah Thoris overleeft haar moordenaars…
maar zal falen om haar foute theorie
over de 9de straal te bewijzen.
Ja, ik zal ervan genieten
om dat uit te spelen.
Carter.
Dejah.
Hij ontsnapt.
Tars, het medaillon…
geef het aan mij, mijn Jeddak.
Ik zal het later uitleggen.
Doorlopen.
U heeft gewonnen, mijn Jeddak.
Alles is voorbij.
Niet precies.
Jeddak, ik zie dat je
je metaal hebt veranderd.
En mijn hart.
Dejah Thoris…
Zou een prinses van Mars
ooit overwegen om te trouwen…
met een eigenzinnige
cavalerie-man uit Virginia…
met niets te bieden?
– Ja…
John Carter…
Door het eeuwenoude ritueel
van manen en water…
zijn jullie samen verbonden.
Man en vrouw.
John?
Ik schrok dat je weg was.
Het spijt me, ik kon niet slapen.
Ik had dat gevoel dat je opeens krijgt…
dat je het licht hebt laten branden.
Of een deur hebt laten openstaan.
Ga terug naar bed.
Ik blijf niet lang weg.
Terug in één geheel, John Carter.
John Carter van Aarde.
John Carter van Mars.
Klinkt veel beter.
Sire, ik moet mijn dankbaarheid uitdrukken
voor het redden van Helium.
Alsjeblieft, het is mijn genoegen.
– Goed, Aardman. Nu is het jouw zet.
Ok, Ohem, Oktee, Uouize, Jasoom.
Powell?
Ok, Ohem, Oktee, Uouize, Barsoom.
Ok, Ohem, Oktee, Uouize, Barsoom.
Barsoom.
Vijftig miljoen kilometer van elkaar verwijderd
en geen manier om het gat te overbruggen.
Geen manier om mijn lichaam en mijn ziel
terug te brengen naar hun ware thuis.
Als een dwaas heb ik mijn medaillon weggegooid.
Toen herinnerde ik me Matai Shang.
Zijn kennis over Aarde, over mijn geschiedenis.
Het betekende dat Therns aanwezig zijn
op deze Aarde. De grot in Arizona was bewijs.
Er kunnen andere bewijzen zijn. Andere Thern
tussenstations verstopt over de hele wereld.
Nu wist ik waar de grot van goud
voor moet worden gebruikt.
Dus zocht ik tien bittere jaren lang.
Op het spoor van gerucht en legende onderzocht
ik elk mogelijk bewijs van de Therns.
Maar ik vond geen medaillon.
En toen kwam het naar mij.
Ik heb het.
En toen het kwam
moest ik veel plannen in het geheim maken.
Ik kon niemand anders vertrouwen.
Ik had al lang het vermoeden dat de Therns
mijn bewegingen in de gaten hielden.
Meneer.
– Ik voel me opvallend slecht, Thompson.
Laat alsjeblieft een dokter komen.
– Ja, meneer.
En Thompson…
mijn advocaat ook.
– Natuurlijk, meneer.
Nu begrijpen jullie allemaal
de reden van mijn plotselinge dood.
De reden voor mijn
bizarre begrafenis-instructies.
Waarom de deur alleen kan worden geopend
van binnenuit.
Want als mijn lichaam sterft op Aarde,
zal mijn kopie sterven op Mars.
Jij was de sleutel. Dit is de taak waar ik je
mee vertrouw alsmede mijn fortuin.
Bescherm mijn lichaam.
De Therns zullen proberen om het te vernietigen.
In de tijd die het je heeft gekost om deze pagina’s
te lezen, hebben ze dat misschien al gedaan.
Ik heb de sleutel, ik ben de sleutel.
Ik… Edgar.
Ed… E, D…
Het werkt niet.
Lieve Ned.
Jij sluwe duivel.
Je noemde me nooit Edgar, je noemde me Ned.
Hallo, Ned.
Gif. Verkregen uit de kogelvis,
simuleert de dood.
Je hebt het medaillon nooit gevonden.
– Nee.
Daarom ben ik je zo dankbaar
dat je me er één hebt gebracht.
Ik was gewoon aas?
Nee, je bent veel meer dan dat.
Ik heb echt een beschermer nodig.
Dat is als jij het zou willen.
Tot ziens, Ned.
En Ned…
Zorg voor een reden.
Word verliefd, schrijf een boek.
Zeg maar dat ik naar huis ben gegaan.
Ok, Ohem, Oktee…

Categories: Movie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

Fahrenheit 9/11 2004 Serbian

movie image

Download subtitles of Fahrenheit 9/11 2004 Serbian

Da li je ovo sve
bio samo san?
Bog te blagoslovio Florido!
Hvala vam!
Da li se poslednje 4 godine
ustvari nisu desile?
Vidi, eno Ben Afleka.
Često ga sanjam.
I Taksista je bio tu. I mali Stivi Vonder
je bio srećan, kao da se događalo čudo.
Da li je to bio san?
Hoćemo Gora!
Ili se to stvarno desilo?
Bila je to izborna noć 2000.
Izgledalo je da se sve odvija normalno.
Očekujemo pobedu Al Gora
u Njujorku. Nju Džersi je za Gora.
Očekujemo pobedu g. Gora u
Delaveru. Ova država je glasala…
Izvinite što vas prekidam. Majk, znaš
da ne bih to radio, da nije važno.
Florida je za Al Gora.
CNN objavljuje da smatra
Al Gora pobednikom u Floridi.
Onda je nešto zvano “Kanal Foks – vesti”
dalo prednost njegovom suparniku.
Prekinuću vas. “Foks – vesti” sada
očekuje pobedu Džordža W. Buša,
na izborima u Floridi, a prema tome i
pobedu u trci za predsednika SAD.
Odjednom su druge
TV stanice rekle:
“Hej, ako je to rekao Foks,
to mora da je istina.”
Svi mi na TV mrežama smo pogrešili
očekujući pobedu Al Gora na Floridi.
Bila je to naša greška.
Ono što većina ljudi ne zna je,
da je čovek zadužen za odlučivanje
u Foksu te noći, čovek koji je
predvideo Bušovu pobedu,
bio, niko drugi do Bušov
bliski rođak, Džon Elis.
Kako, neko kao Buš, može
da se izvuče s nečim takvim?
Prvo, pomaže, ako vam je
brat guverner te države.
Znate šta? Pobedićemo na Floridi,
pazite šta vam kažem.
Možete to da zapišite.
Drugo, pobrinite se da
vam kampanju vodi,
žena koja će brojati glasove
i da njena država unajmi firmu,
koja će iz biračkih spiskova izbaciti
glasače koji inače ne bi glasali za vas.
Njih obično prepoznajete
po boji njihove kože.
Pobrinite se, da se vaši bore
kao da se radi o životu i smrti.
Ja mislim, da je sva ta priča
o legitimnosti prenaduvana.
Predsednik Buš!
Predsednik Buš!
I nadajte se da će druga strana samo
da sedi i čeka da zazvoni telefon.
Čak i ako su brojna, nezavisna istraživanja
dokazala, da je Gor dobio većinu glasova.
Kada bi ponovo prebrojali glasove, po bilo
kom scenariju, Gor bi pobedio na izborima.
To nebi značilo ništa,
sve dok tatini prijatelji, u Vrhovnom
Sudu, glasaju kako treba.
Iako se uopšte ne slažem
s odlukom suda, ja je prihvatam.
Sada je potrebno prihvatiti odluku.
Imamo novoizabranog predsednika.
Ispostavilo se da ništa od ovoga
nije bio san. To se stvarno desilo.
Na dan zajedničke sednice
Donjeg Doma i Senata,
trebalo je potvrditi
rezultate izbora.
Al Gor, u svojoj dvostrukoj ulozi,
kao odlazeći podpredsednik
države i predsednik Senata,
predsedavao je sednicom na kojoj će
Džordž W. Buš biti zvanično proglašen,
za novog predsednika.
Ako je neki kongresmen
hteo da uloži žalbu,
pravila zahtevaju da on
ili ona moraju da imaju,
potpisanu podršku
bar jednog senatora.
G. predsedniče, s velikim ponosom
vas tako oslovljavam,
moram da uložim prigovor zbog velikog broja
propusta, prevara i pritisaka na glasače…
Predsedavajući podseća članove
da po članu 18, stav 3. “Zakona SAD”,
na zajedničkoj sednici
nema debate.
Hvala g. predsedniče. Odgovoriću vam g.
predsedniče: prigovor jeste u pisanoj formi,
potpisali su ga brojni predstavnici
donjeg doma, ali ne i član Senata.
G. predsedniče, jeste u pisanoj formi
i potpisan od strane nekoliko kolega,
i mene, u ime 27.000 glasača
oblasti Dubo,
od kojih su 16.000 Afroamerikanci, kojima
nije dato pravo glasa na zadnjim izborima.
Da li je prigovor potpisan
od strane člana Senata?
Nije potpisan od strane senatora.
Senat nedostaje.
G. predsedniče, prigovor jeste u pisanoj
formi i potpisala sam ga u ime mnogih,
raznih glasača, posebno onih
u devetoj kongresnoj oblasti,
i svih američkih glasača koji
su shvatili da je Vrhovni Sud,
a ne narod SAD,
odlučio na izborima.
Da li je prigovor potpisan
od strane senatora?
Na žalost g. predsedniče, nije ga
potpisao ni jedan jedini senator.
Na žalost, nemam vlast nad Senatom
SAD, pa ni jedan senator nije potpisao.
G. predsedniče, prigovor je u pisanoj formi,
potpisali smo ga ja i nekoliko mojih birača,
sa Floride. Senator je
potreban ali ga nema.
Da li je prigovor u pisanoj formi i
potpisan od strane kongresmena i senatora?
Prigovor jeste u pisanoj formi a meni nije
važno što ga nije potpisao niko od senatora.
Predsedavajući će vas podsetiti, da za
propise jeste važno da to potpiše senator.
Ni jedan senator nije došao da pomogne
Afroamerikancima u Kongresu.
Jednom po jednom,
rečeno im je da sednu i ućute.
Tužna je ovo Amerika g. predsedniče,
kad ne možemo da nađemo senatora,
da potpiše prigovore.
Gospodin će se udaljiti…
Snimak inauguracije 2001,
po gadnom danu koji je mogao
da bude i gori, u Vašingtonu.
– Šta hoćemo?
– Pravdu!
– Kada to hoćemo?
– Sada!
Na dan inauguracije Džordža Buša,
desetine hiljada Amerikanaca
nagrnule su na ulice Vašingtona,
u poslednjem pokušaju da
povrate ono što im je oduzeto.
Gađali su Bušovu limuzinu jajima,
i zaustavili inauguracionu paradu.
Otkazan je plan da Buš izađe iz limuzine
i tradicionalno prošeta do Bele kuće.
Bušova limuzina je ubrzala
kako bi se izbegao još veći metež.
Nikada, ni jedan predsednik nije doživeo
ovako nešto na dan svoje inauguracije.
Ni sledećih 8 meseci nisu bili
ništa bolji za Džordža W. Buša.
Nije mogao da postavi
svoje sudije,
imao je probleme da
progura zakone,
i izgubio je republikansku
kontrolu nad Senatom.
Sve više je gubio
poverenje u anketama.
Već je počeo da liči
na lošeg predsednika.
Pošto mu je sve išlo naopako, on je
uradio ono što bi uradio svako od nas.
Otišao je na odmor.
Odmor – sve što sam ikad želeo,
Odmor – morao sam da pobegem…
Oh, ne!
U svojih prvih 8 meseci na dužnosti
predsednika, pre 11. septembra,
Džordž W Buš je, prema Vašington Postu,
proveo na odmoru 42% vremena.
Kad bi mi svaki udarac uspeo,
ljudi bi rekli da nisam radio.
Nije bilo iznenađenje što je
g. Bušu bio potreban odmor.
Kada si predsednik,
ima puno da se radi.
Mnogi ljudi kažu da dangubite ovde
u Teksasu, i da se previše odmarate.
Onda oni ne razumeju
definiciju rada.
Puno sam uradio. Ne morate
biti u Vašingtonu da bi radili.
Neverovatno je, šta sve može da se
uradi pomoću telefona i faksova.
– Šta ćete raditi do kraja dana?
– Karen Hjuz dolazi ovamo,
radimo na nekim stvarima i…
Kad ona dođe, radićemo
na nekoliko važnih stvari.
Radim na nekim inicijativama…
Videćete, doneću neke odluke dok sam
ovde, a objavićemo ih s vremenom.
Kad sam ga prvi put sreo,
imao je dobar savet za mene.
– Guverneru Buš, ja sam Majkl Mur.
– Budite pristojni! Nađite pravi posao!
A posao je nešto,
o čemu je on znao mnogo.
– Da li je neko za griz?
– Da.
Odmaranje u Kemp Dejvidu,
Vožnja jahtom u Kenbankportu,
Kako si?
Ili izigravanje kauboja
na ranču u Teksasu.
Volim prirodu, vožnju
kamionetom sa mojim psima.
Džordž Buš je ostatak
avgusta proveo na ranču,
gde je život manje komplikovan.
Armadilo voli da kopa po zemlji
u potrazi za bubama,
Pre neki dan sam ovde zatekao Barnija,
zaglavio se u rupi jureći za armadilom.
To je bilo leto za pamćenje.
Kad se ono završilo,
otišao je iz Teksasa na
svoje drugo omiljeno mesto.
10. septembra se,
pridružio bratu na Floridi,
gde su pogledali neka dokumenta
i sreli važne Floriđane.
Te noći je otišao da spava u krevetu
s francuskom lanenom posteljinom.
Pretpostavljam da je prilično siguran
u broj iračkih snaga bezbednosti.
FARENHAJT
11. SEPTEMBAR
Udesi me, da izgledam mlad.
Čujem malo buke. Nemoj više da
pojačavaš. Neću da mi raznese glavu.
Imam ovde mikrofon.
Proba, 1, 2…
Proba, 1, 2…
Proba, 1, 2…
Proba, 1, 2, 3, 4, 5.
Nešto se desilo ovde, u
Svetskom Trgovinskom Centru.
Primetili smo plamen
i užasno mnogo dima.
Ovo je užasno!
Spasi njihove duše, o Gospode!
Spasi njihove duše, o Gospode!
Oh, oni skaču…
11. septembra 2001,
skoro 3000 ljudi,
uključujući i mog kolegu Bila Vinsa,
poginulo je u najvećem stranom napadu,
ikad izvršenom, na američku teritoriju.
Mete su bile finansijski
i vojni centri SAD.
Ako iko zna gde je, ili ga je video,
neka nam javi.
On ima dve male bebe.
Dve bebe.
Dok se odvijao napad,
g. Buš je bio na putu,
ka osnovnoj školi na Floridi.
Kada je obavešten da je prvi avion
udario u Svetski trgovinski centar,
kojeg su teroristi
napali i pre 8 godina,
g. Buš je odlučio da produži dalje
i iskoristi priliku za fotografisanje.
– Pročitajte brzo ovu reč. Spremni?
– Ludo. – Tako je! Spremni?
– Tele!
– Da!
Kad je drugi avion udario u kulu, šef
njegovog osoblja je ušao u učionicu,
i rekao g. Bušu,
da je nacija napadnuta.
Ne znajući šta da radi, jer nije
bilo nikoga da mu to kaže,
a Tajna služba nije baš žurila
da ga odvede na sigurno mesto,
g. Buš je nastavio da sedi
i čita “Moju kozu” sa decom.
Prošlo je skoro 7 minuta
a da niko nije ništa uradio.
Dok je Buš sedeo u toj
učionici na Floridi,
da li je razmišljao, kako je trebalo
češće da dolazi na posao.
Da li je, od dolaska na vlast, trebalo
da održi bar jedan sastanak,
i raspravlja o terorističkim pretnjama
sa vođom antiterorističkog odeljenja?
Možda se pitao zašto je skresao budžet,
antiterorističkom odeljenju FBI.
Ili je možda trebalo da pročita izveštaj o
sigurnosti koji mu je predat 06.08.2001,
u kojem je pisalo da Osama Bin Laden planira
da napadne SAD otimanjem aviona.
Ali, možda nije brinuo zbog
terorističke pretnje,
jer je naslov izveštaja
bio previše nejasan.
Mislim da je naslov bio “Bin Laden
odlučan da napadne unutar SAD”.
Takav izveštaj bi možda
neke ljude naterao u akciju,
ali, sledećih dana Džordž W.
je samo otišao na pecanje.
Kako su minuti prolazili, Buš
je nastavio da sedi u učionici.
Da li je mislio: Družio sam
se sa pogrešnim ljudima?
Ko od njih me je prevario?
Da li momak kome su tatini prijatelji
isporučili mnogo oružja?
Ili grupa verskih fundamentalista koji su
posetili moju državu dok sam bio guverner?
Ili su to bili Saudijci?
Dođavola, bili su to oni.
Mislim, bolje je da
optužim ovog momka.
Danima je posle 11.09. sav komercijalni
i privatni avio-promet bio obustavljen.
FAA je preduzela mere da
zatvori sve aerodrome u SAD.
Prizemljen je čak i predsednikov
otac, bivši predsednik Buš.
Primoran je da sleti u Milvoki.
Hiljade putnika je bilo prizemljeno,
među njima i Riki Martin,
koji je trebalo da se pojavi
na dodeli latino Gremi nagrada.
Čak ni Riki Martin nije mogao da leti.
Ali stvarno, ko je želeo da leti?
Niko, osim Bin Ladenovih.
Moramo da se izvučemo odavde,
pa makar to bilo zadnje
što ćemo uraditi…
Neki avioni su imali
dozvolu naše vlade,
da lete i pokupe članove porodice
Bin Laden i druge Saudijce,
i odvedu ih iz ove zemlje.
Ispostavilo se, da je Bela kuća
dozvolila avionima da pokupe
porodicu Bin Laden
i brojne Saudijce.
Bar 6 privatnih i 24
komercijalna aviona,
odvelo je Saudijce i Bin Ladenove
iz SAD posle 13-og septembra.
Ukupno 142 Saudijca, uključujući
24 člana porodice Bin Laden,
imalo je dozvolu
da napusti SAD.
Osama je oduvek važio za
trulu jabuku, crnu ovcu, porodice
i prekinuli su sve veze s njim oko 1994.
Ustvari, mnogo je komplikovanije od toga.
Mislite, Osama je imao kontakte
sa članovima porodice?
Tako je. U leto 2001, uoči 11. septembra,
jedan Osamin sin oženio se u Avganistanu,
i nekoliko članova porodice
je došlo na venčanje.
– I Bin Laden? – Tako je, znači nisu
sasvim prekinuli veze, tu se preteruje.
Dobro nam došao ponovo
u emisiju Lari King Lajv,
princ Bendar, ambasador
kraljevine Saudijska Arabija u SAD.
Imali smo 24 člana
porodice Bin Laden…i,
– Ovde?
– U Americi, studenti i…
i njegovo veličanstvo je smatralo da nije
pošteno, da ti nevini ljudi budu izloženi,
bilo kakvim neprijatnostima.
S druge strane, mi smo razumeli
uzburkane emocije, pa smo ih,
evakuisali u saradnji sa FBI.
Ovo je penzionisani agent FBI,
Džek Klunen.
Pre 11.09, bio je viši agent u zajedničkoj
FBI – CIA jedinici, zaduženoj za Al Kaidu.
Ja, kao istražitelj ne bih želeo
da ti ljudi napuste zemlju.
Mislim da je u slučaju porodice
Bin Laden, trebalo biti obazriv,
uručiti im sudske pozive,
privesti ih i napraviti zapisnik.
Napraviti zapisnik.
– To je pravilna procedura?
– Da.
Koliko ljudi je skinuto s aviona
nakon što su ušli u zemlju,
samo zato što su bili s Bliskog istoka
i uklapali se u vrlo uopštenu sliku?
Zadržali smo ih na stotine,
držali smo ih nedeljama, mesecima.
Da li je vlast uradila bilo šta kada su
Bin Ladenovi krenuli da napuste SAD?
Ne. Identifikovani su na aerodromu,
pregledani su im pasoši
i bili su identifikovani.
– Kao što bi se desilo i vama?
– Tačno.
– Proverili su pasoše i šta još?
– Ništa.
Ne znam za vas ali, obično, kada
policija ne može da nađe ubicu,
zar oni obično ne žele da razgovaraju
sa članovima porodice,
i saznaju gde bi on
mogao da bude?
– Ne znate gde vam je muž?
– Ako nešto čujete, javite nam.
Hoćete li da date izjavu u stanici?
– Ovo će potrajati? – Imate vremena.
– Moje je skupo, vaše nije.
– Pošaljite račun.
– Nešto sam vas pitao.
– Ti odgovaraš, ne pitaš.
– Slušaj pandur, daću ti platu…
Sedi! Platu ću zaraditi!
Da, tako rade policajci!
Šta se ovde dešavalo?
Moramo da saznamo mnogo više o tome.
Ovo treba da bude tema široke istrage.
Šta se desilo, kako i zašto
se desilo, i ko je to dozvolio?
Pokušajte da zamislite
kako su se ti jadnici osećali,
kad su skakali iz zgrade u smrt?
Ti mladići, policajci i vatrogasci,
koji su bez pitanja
utrčali u zgradu,
sada su mrtvi.
– Životi njihovih porodica su uništeni.
Oni nikada neće imati mira. – Tako je.
I, da sam ja morao da uznemirim,
člana porodice Bin Laden,
pozivom pred sud ili porotu,
mislite li da bi me to uznemirilo?
Ni najmanje, Majkl.
– To nikome ne bi smetalo. – Tako je.
– Čak ni najvećem borcu za ljudska prava.
Nikome ne bi smetalo.
Uzmete advokata, u redu,
posavetujete se, i u redu je…
G. Bin Laden,
pitam vas zbog toga,
ne zato što mislim
da ste vi nešto,
samo hoću da vam postavim
pitanja, kao što bih bilo kome.
I to je sve.
Ništa od ovoga nije imalo smisla.
Možete li da zamislite, da posle
terorističkog napada u Oklahoma Sitiju,
predsednik Klinton porodici MekKvej
organizuje put za napuštanje zemlje?
Šta mislite, da bi se desilo
Klintonu, da se tako nešto otkrilo?
Spalite ga!
Spalite ga!
– Prinče, poznajete li porodicu Bin Laden?
– Znam ih vrlo dobro. – Kakvi su?
Oni su stvarno divni ljudi.
Jedino njega nisam nikad…ne poznajem
ga dobro, ali sreo sam ga samo jednom.
– Pod kakvim okolnostima ste ga sreli?
– Ovo je ironično.
Sredinom osamdesetih, ako se sećate,
mi i SAD smo podržavali mudžahedine,
pri oslobađanju Avganistana od Sovjeta.
Došao je da mi zahvali na mojim
naporima, da dovedem Amerikance,
naše prijatelje, da nam pomognu
u borbi protiv bezbožnika i komunista.
On je došao da vam zahvali što mu pomažete
dovodeći Ameriku da pomogne njemu.
A sada je on, možda, odgovoran
za bombardovanje Amerike?
– Apsolutno. – Kakav utisak je
ostavio na vas, kad ste ga upoznali?
– Iskreno, nisam bio impresioniran.
– Niste?
Ne, bio je vrlo jednostavan
i tih čovek.
Hmm, jednostavan i tih čovek,
čija porodica, slučajno, ima poslovne
veze sa porodicom Džordža W. Buša.
Da li je o tome razmišljao?
Jer, da je javnost to znala,
to ne bi izgledalo baš lepo.
Da li je razmišljao: “Treba
mi veliki crni flomaster?”
Početkom 2004, u govoru u
osnovnoj školi u Nju Hempširu,
nazvao sam Džordža Buša dezerterom iz
“Teksaške Vazdušne Nacionalne Garde”.
Bela kuća reaguje objavljujući njegov vojni
dosije, pokušavajući da demantuje optužbu.
Buš nije znao da sam
već imao kopiju,
njegovog necenzurisanog, vojnog
dosijea, koji sam dobio 2000.
Postoji je jedna upadljiva razlika
između dosijea iz 2000-te,
i onog koji je on objavio 2004.
Jedno ime je precrtano.
1972, dva vazduhoplovca su skinuta sa
letenja, jer nisu došli na lekarski pregled.
Jedan je bio, Džordž W Buš.
Drugi je bio Džejms R. Bat.
U dokumentu iz 2000,
se vide oba imena.
Ali, u dokumentu iz 2004, Buš i Bela
kuća su precrtali Batovo ime.
Zašto Buš nije želeo da štampa
i javnost vide Batovo ime,
u njegovom vojnom dosijeu? Možda
se bojao da će američki narod,
saznati, da je Bat ranije bio finansijski
menadžer porodice Bin Laden u Teksasu?
Buš i Bat su postali dobri
prijatelji dok su služili,
u Teksaškoj Vazdušnoj
Nacionalnoj Gardi.
Nakon što su otpušteni, u vreme
kada je Bušov otac bio šef CIA-e,
Bat je pokrenuo sopstvenu firmu u avijaciji,
nakon što je prodao avion Salemu Bin Ladenu,
nasledniku druge porodice po
bogatstvu u Saudijskoj Arabiji,
Saudi Bin Laden Grupi.
Buš je tada tek počinjao
karijeru biznismena.
Pošto je oduvek pokušavao
da imitira svog oca,
odlučio je da se oproba u poslu
s naftom. Našao je firmu
u zapadnom Teksasu po imenu
Arbusto, koja je bila vrlo dobra,
u bušenju suvih rupa iz kojih
ništa nije izlazilo.
Ali, uvek se postavljalo pitanje, odakle je
došao taj novac? Njegov tata je bio bogat.
Njegov tata je mogao to
da uradi za njega, ali nije.
Nema podataka da je tata napisao ček,
kako bi mu omogućio da pokrene firmu.
Odakle onda Džordžu W. Bušu novac?
Ja sam Džordž Buš.
Čovek koji je uložio u njega
bio je Džejms R. Bat.
Bušovog dobrog prijatelja, Džejmsa
Bata, unajmila je porodica Bin Laden,
da upravlja novcem u Teksasu
i ulaže ga u poslove.
Džejms Bat je i lično
investirao u Džordža W. Buša.
Buš je pokopao Arbusto kao i sve
ostale firme u kojim je radio,
sve dok, na kraju, jednu od njegovih
firmi nije kupila “Harkin Enerdži”.
Oni su mu dali mesto
u svom odboru.
Mnogi od nas su sumnjali
godinama da se,
novac od saudijske nafte vrti u svim tim
firmama, u Harkinu, Spektrumu 7,
Arbustu, u svim Bušovim firmama.
Kad god zapadnu u nevolju, pojave
se investitori koji ulože novac u firmu.
Pitanje je: zašto bi Saudijci,
koji imaju svu naftu sveta,
ulagali u tu bednu naftnu firmu
na drugoj strani planete?
Činjenica je, da je za Harkin bilo jako važno
da im Džordž W. Buš bude jedan od direktora,
u vreme kada mu je
otac bio predsednik SAD.
Kada ste sin predsednika
i imate neograničen pristup…
u kombinaciji sa nekim zaslugama
iz moje prethodne kampanje…
U Vašingtonu ljudi
to znaju da poštuju.
Mislim, pristup je moć. Mogu da nađem tatu
i razgovaram sa njim u bilo koje doba dana.
Da, pomaže kad ste
predsednikov sin,
naročito kada ste pod istragom
Komisije za sigurnost i razmenu.
Godine 1990, kad je g. Buš bio
direktor u Harkin Enerdži,
primio je ovaj dopis kojim advokati
kompanije upozoravaju direktore,
da ne prodaju akcije firmama za koje
imaju nepovoljne informacije.
Nedelju dana kasnije, on je
prodao akcije vredne 848.000$.
Dva meseca kasnije, Harkin je objavio
da ima gubitke veće od 23 miliona $.
Pravni partner Džejmsa Bejkera koji je
pomogao Bušu da izbegne kaznu Komisije,
je bio čovek po imenu
Robert Džordan,
koji je, kada je Buš
postao predsednik,
bio postavljen za ambasadora
u Saudijskoj Arabiji.
Posle neuspeha u Harkinu, tatini prijatelji su
mu našli mesto, u drugom upravnom odboru,
kompanije čiji vlasnik
je bila Karlajl Grupa.
Hteli smo da vidimo koje
kompanije su zaradile na 11.09.
Naišli smo na kompaniju
Karlajl Grupa.
Karlajl Grupa je multinacionalni
konglomerat koji ulaže,
u industrijske grane
pod jakom kontrolom vlade,
kao što su telekomunikacije,
zdravstvo i posebno odbrana.
Oba Buša, stariji i mlađi,
radili su za Karlajl grupu,
za kompaniju čiji investitor
je bila i porodica Bin Laden.
Karlajl Grupa je držala svoju
godišnju skupštinu investitora,
11.09. ujutro u hotelu
Ric-Karlton u Vašingtonu.
Na tom sastanku su bili
svi direktori Karlajla,
Džejms Bejker, verovatno Džon Mejdžor,
Buš stariji, iako je on otišao 11.09. ujutro,
Šafik Bin Laden, koji je
polu brat Osame Bin Ladena,
koji je došao u grad da nadgleda
ulaganje porodice u Karlajl Grupu.
Svi zajedno su u istoj sobi
gledali kako avioni udaraju u kule.
Činjenica je da je porodica Bin Laden
uložila u jedan od odbrambenih fondova,
što je ironično značilo, pošto su SAD
povećale potrošnju na odbranu,
da je porodica Bin Laden počela
da zarađuje preko Karlajl Grupe.
Naš vrhovni komandant,
predsednik Džordž W. Buš!
Sa fabrikama oružja koje je
posedovala, Karlajl Grupa je bila
jedanaesti, po veličini,
odbrambeni snabdevač u SAD.
Posedovala je Junajted Difens,
tvorce oklopnog borbenog vozila Bredli.
11. septembar je garantovao da će
Junajted Difens imati vrlo uspešnu godinu.
Samo šest nedelja
posle 11. septembra,
Karlajl je počeo s prodajom
deonica Junajted Difensa,
a u decembru je za samo jedan dan
na deonicama zaradio 237 miliona $.
Ali, na žalost, zbog prašine koja
se digla oko porodice Bin Laden,
važanog investitora Karlajl grupe,
Bin Ladenovi su konačno
morali da se povuku.
Bušov otac je ipak ostao još 2 godine viši
savetnik azijskog odbora Karlajl Grupe.
Koliko god ta činjenica izgledala
neprikladno, Buš stariji se sastajao sa,
porodicom Bin Laden u vreme kada je Osama
bio traženi terorista, pre 11. septembra.
Za Amerikance je to vrlo neprijatno.
Džordžu Bušu starijem je očigledno,
neverovatno dostupno sve u Beloj kući.
On prima dnevne izveštaje CIA,
što je pravo svakog
bivšeg predsednika,
ali vrlo malo njih koristi to pravo.
On ga koristi. Mislim da oni
stvarno izvlače korist iz zabune
koja nastaje kada Džordž Buš stariji
poseti Saudijsku Arabiju u ime Karlajla,
i sastane se sa kraljevskom
porodicom, i porodicom Bin Laden.
Da li zastupa SAD, ili investitorsku
firmu u SAD? Mislim da zastupa oboje.
Ovu kompaniju zanima novac,
a ne zavere za vladanje svetom ili,
političke igre i slične stvari.
Radi se o pravljenju para, puno para,
a oni su to odradili vrlo dobro.
Možemo li dobiti vaš stav
o sledećem pitanju.
Postoji li za Belu kuću etički konflikt
u tome što bivši predsednik Buš,
i bivši državni sekretar Džim Bejker koriste
svoje kontakte sa svetskim liderima,
da zastupaju jednog od najpoznatijeg
svetskog trgovca oružjem, Karlajl Grupu?
Predsednik ima apsolutno
poverenje u svoju porodicu,
i smatra da će se oni pridržavati svih
etičkih zakona i ponašati pristojno…
Dobro, recimo da vas jedna grupa
ljudi, kao što je američki narod,
plaća 400.000 $ godišnje
da budete predsednik SAD.
Onda druga grupa ljudi uloži u vas,
vaše prijatelje i njihove poslove,
1,4 milijarde $
tokom više godina.
Koga ćete voleti?
Ko je vaš tatica?
Jer, toliko su saudijska kraljevska porodica
i njihovi partneri uložili u porodicu Buš,
njihove prijatelje i njihove
poslove u proteklih 30 godina.
Lepo je ponovo biti
među prijateljima.
Da li je nepristojno pomisliti da, kada se
ujutru Bušovi probude, oni možda razmišljaju,
o tome, šta bi bilo najbolje za Saudijce,
umesto šta je najbolje za vas ili mene?
Jer, 1,4 milijarde $ ne kupuje samo puno
letova van zemlje, kupuje i mnogo ljubavi.
Sjajni, srećni ljudi, drže se za ruke
Sjajni, srećni ljudi, drže se za ruke
Sjajni, srećni ljudi, se osmehuju
Svi okolo
vole ih, vole ih
Stavi to u svoje ruke
Uzmi,
uzmi
Nema vremena za plakanje
Srećni,
Srećni
Stavi to u svoje srce,
gde sutrašnji dan blješti
Sjajem srebra i zlata
Pre ili kasnije,”posebni
odnosi” sa režimom
kojeg Amnesti Internešnl osuđuje
zbog masovnog kršenja ljudskih prava,
osvetiće se Bušovima. Sada, posle
11. septembra, to je bilo neprijatno,
a oni bi najviše voleli
da niko ništa ne pita.
Trebalo je da istraga
počne još 12. septembra.
Nije bilo razloga da ne počne.
Poginulo je 2000 ljudi.
To je ubistvo, i trebalo je
odmah pokrenuti istragu.
Buš je prvo pokušao da spreči Kongres
da pokrene svoju istragu.
Za nas je važno da ne otkrijemo
kako prikupljamo informacije.
To je ono što neprijatelj želi.
A mi se borimo protiv neprijatelja.
Kad nije uspeo da spreči Kongres,
pokušao je da zaustavi formiranje,
nezavisne komisije za
istragu o 11. septembru.
Predsednikov stav predstavlja
raskid sa dosadašnjom praksom.
Nezavisne istrage su pokrenute
nekoliko dana nakon Perl Harbura,
i ubistva predsednika Kenedija.
Kada je Kongres završio izveštaj, Bela
Kuća je cenzurisala njegovih 28 strana.
Na predsednika se vrši
pritisak sa svih strana,
da omogući objavljivanje izveštaja.
Zvaničnici, su rekli za NBC, da većina
izvora tajnih informacija upućuje na
Saudijsku Arabiju.
Odlično smo sarađivali sa
predsedavajućim, Kinom i Hamiltonom.
Kako? Nismo dobijali materijale koji
su nam bili potrebni. Ne pravovremeno.
Rokovi koje smo
postavljali su prolazili.
– Hoćete li svedočiti pred komisijom?
– Pred ovom komisijom?
Ne bih svedočio.
Voleo bih da im budem gost.
Ono što će ona izazvati
je praznina u mom srcu,
koja je u mom srcu
od 11. septembra.
Izgubila sam muža, 15 godina.
Sada sam sama.
Moram da znam
šta mu se desilo.
Znam šta sam dobila
sa autopsije.
Taj čovek je bio moj život
i ja nemam plan.
Držala sam predavanje a oni su me pitali,
šta ću raditi u sledećih 5 godina,
i ako ja ne uradim
nešto u vezi s tim,
ne vidim razlog zbog kojeg treba
dalje da živim. Znači, vrlo je važno.
Vrlo važno.
Hvala vam.
Ignorisani od Bušove
administracije,
više od 500 rođaka žrtava
11. septembra, podnelo je tužbu,
protiv saudijske kraljevske
porodice i ostalih.
Advokati koje je saudijski ministar odbrane
angažovao da se bore protiv porodica žrtava?
Advokatska firma Bušovog čoveka
od poverenja, Džejmsa A. Bejkera.
Nalazimo u sredini, između
tri važna američka orijentira,
Votergejt hotela sa poslovnom zgradom,
Kenedijevog centra tamo preko,
i ambasade Saudijske Arabije.
Koliko su do sada Saudijci
investirali novca u Ameriku?
Ja sam čuo sam za cifru
od 860 milijardi $.
– 860 milijardi?
– Milijardi.
– To je puno novca.
– Mnogo.
Koliki procenat naše ekonomije
to pretstavlja? Izgleda mi puno.
Gledano u američkim akcijama na Vol
stritu, to je grubo 6 ili 7 % Amerike.
Oni poseduju prilično
veliku krišku Amerike.
Najveći deo tog novca ide u
ogromne finansijske kompanije.
Sitigrup, u Siti Banci najveći
akcionar je Saudijac.
AOL Tajm Vorner ima
velike saudijske investitore.
Čitao sam da Saudijci imaju 1.000
milijardi $ svog novca u našim bankama.
Šta bi se desilo kada bi jednog dana
izneli tih 1.000 milijardi?
Hiljadu milijardi? To bi bio
neverovatan udarac za ekonomiju.
– Možemo li da razgovaramo na trenutak?
– Da.
– Kako ste?
– Dobro, kako ste vi?
– Stiv Kimbal, Tajna služba.
– Majkl Mur, kako ste.
Imamo prijavu. Snimate li to
dokumentarac o saudijskoj ambasadi?
Ne. Snimam dokumentarac,
a jedan deo je o Saudijskoj Arabiji.
Iako nismo bili ni blizu Bele Kuće, iz
nekog razloga, pojavila se Tajna služba,
da nas pita zašto stojimo
preko puta saudijske ambasade.
Nismo došli da pravimo probleme.
– Znate…da li je? – U redu je. Samo
smo hteli da vidimo šta se događa.
Nisam znao da Tajna služba
čuva strane ambasade.
– Obično ne čuva, g-dine.
– Da li vam Saudijci prave probleme?
– Nemam komentara na to pitanje.
– U redu. Shvatiću to kao DA.
Ispada da je saudijski princ Bendar
verovatno najbolje čuvani ambasador u SAD.
Ministarstvo inostranih poslova
obezbeđuje mu je šest čuvara.
Ako se uzme u obzir da on,
njegova porodica i saudijska elita,
poseduju 7% Amerike,
to verovatno nije loša ideja.
Princ Bendar je bio toliko blizak Bušovima
da su ga smatrali članom porodice.
Čak su imali i nadimak
za njega…Bendar Buš.
Dve noći posle 11. septembra,
Džordž Buš je pozvao Bendara Buša,
u Belu Kuću na privatnu
večeru i razgovor.
Iako je Bin Laden Saudijac, a
saudijski novac je finansirao Al Kaidu,
a 15 od 19 otmičara su bili Saudijci,
saudijski ambasador je 13. septembra
opušteno večerao sa predsednikom.
O čemu su razgovarali?
Jesu li tugovali ili poredili beleške?
Zašto bi Bendarova vlada
sprečila američke istražitelje,
da razgovaraju sa rođacima
petnaestorice otmičara?
Zašto bi Saudijska Arabija
postala nevoljna,
da zamrzne imovinu otmičara?
Njih dvojica su izašli na Trumanov balkon,
da Bendar popuši cigaru i popije piće.
U daljini, preko reke Potomak, bio je
Pentagon, delimično u ruševinama.
Pitam se da li je g. Buš rekao
princu Bendaru da ne brine,
jer je on već imao plan
koji se ostvarivao.
Došli ste 12. Septembra spremni da
planirate kako da odgovorimo Al Kaidi.
Hajde da razgovaramo o odgovoru,
koji ste dobili od vrha administracije.
Šta vam je predsednik
rekao tog dana?
Predsednik je napustio, mene
i moj tim, zastrašujući nas,
i napominjući, da hoće da utvrdimo
da iza 11.09. stoji iračka ruka,
jer su planirali da urade nešto sa Irakom,
još pre nego što su došli na vlast.
– Da li vas je pitao za još neku državu
osim za Irak? – Ne, ne, nije uopšte.
Bilo je samo, Irak, Sadam,
otkrijte pa se vratite.
– Više se raspitivao o Iraku nego o Al Kaidi?
– Apsolutno. Nije me ni pitao za Al Kaidu.
Kakvu ste reakciju tog dana imali od
ministra odbrane Donalda Ramsfelda,
i njegovog pomoćnika
Pola Vulfovica?
Ramsfeld je rekao, kada smo razgovarali
o bombardovanju Al Kaide u Avganistanu,
rekao je da u Avganistanu nema dobrih
ciljeva. Hajde da bombardujemo Irak.
Mi smo rekli: “Irak nema
nikakve veze s tim”.
To nije ništa promenilo.
Razlog zašto su morali prvo da krenu
na Avganistan bio je očigledan.
Al Kaida nas je napala i bilo je
očigledno da se nalazi u Avganistanu.
Američki narod ne bi voleo
da smo zaobišli Avganistan.
U glavnim ulogama:
SAD su počele da bombarduju Avganistan
samo 4 nedelje posle 11. septembra.
Buš je rekao da to radi zato, što talibanska
vlada Avganistana pruža utočište Bin Ladenu.
Isteraćemo ih dimom iz njihovih rupa.
Isteraćemo ih dimom.
Isteraćemo ih dimom.
Isteraćemo ga dimom iz
njegove pećine.
Hajde da ih najurimo
i isteramo dimom!
Buš je mnogo žestoko govorio
ali je malo od toga uradio.
Ono što su uradili
bilo je sporo i malo.
Poslali su samo 11.000
vojnika u Avganistan.
Više ima policajaca
ovde, na Menhetnu.
Više je policajaca na Menhetnu
nego vojnika SAD u Avganistanu.
U stvari, predsednik je pokvario
naš odgovor na 11. septembar.
Trebalo je da odmah krene
na Bin Ladena.
Specijalci SAD dva meseca nisu ušli
u oblast u kojoj se nalazio Bin Laden.
Dva meseca?
Masovni ubica koji je napao SAD
dobio je prednost od dva meseca?
Ko bi, pri zdravoj pameti,
to uradio?
– Je li neko rekao “dobar hitac”?
– Dobar hitac. – Đavolski dobar hitac.
Ili se u ratu u Avganistanu
ustvari radilo o nečemu drugom?
Možda je odgovor bio
u Hjustonu, u Teksasu.
1997. dok je Džordž W Buš
bio guverner Teksasa,
delegacija talibanskih vođa iz
Avganistana, doletela je u Hjuston,
da se sastane sa direktorima firme Junikal
radi dogovora o izgradnji gasovoda,
kroz Avganistan kojim bi se prirodni gas
transportovao od Kaspijskog jezera.
A ko je dobio ugovor za
eksploataciju gasa,
istog dana kada je Junikal
dobio ugovor za gasovod?
Firma koju je vodio čovek po
imenu Dik Čejni – Halibarton.
Sa tačke gledišta vlade SAD,
ovo je bio čarobni gasovod,
jer je mogao da ima
višestruku namenu.
A ko je još očekivao profit
od gasovoda?
Glavni Bušov sponzor iz kampanje,
Kenet Lej i dobri ljudi iz Enrona.
Samo je britanska štampa
izvestila o ovom putovanju.
Onda je 2001. godine, samo pet
i po meseci pre 11. septembra,
Bušova administracija ugostila
posebnog izaslanika Talibana,
kako bi ga provela kroz SAD, i pomogla
mu da popravi sliku o talibanskoj vladi.
Zatvorili ste žene.
Ovo je užas, kažem vam.
A meni je stvarno žao vašeg muža.
Mora da mu je vrlo teško sa vama.
Ovde je talibanski funkcioner
u poseti našem Stejt Dipartmentu,
radi sastanka sa zvaničnicima SAD.
Zašto bi Bušova administracija dozvolila
talibanskom vođi da poseti SAD,
znajući da talibani pružaju
utočište čoveku,
koji je napao ratni brod SAD, Kol
i digao u vazduh naše ambasade u Africi?
Pretpostavljam da bi 11.09.
mogao to da prekine.
Kada je invazija na Avganistan završena,
postavili smo im novog
predsednika, Hamida Karazaija.
Ko je bio Hamid Karzai?
Bio je savetnik Junikala.
Buš je kao našeg izaslanika za
Avganistan postavio i Zaomeja Kaozada,
koji je takođe bio savetnik Junikala.
Verovatno već vidite
kuda ovo vodi.
Brže nego što ste mogli da
izgovorite “crno zlato, taksaški čaj”,
Avganistan je potpisao
ugovor sa okolnim zemljama,
o izgradnji gasovoda kroz Avganistan,
za transport gasa iz kaspijskog jezera.
Oh, a Talibani?
Oni su uglavnom pobegli.
Kao što su uradili i Osama Bin Laden
i većina Al Kaide.
Teror je veći od jednog čoveka,
a on je čovek koji je sada
marginizovan. Ja ne znam gde je.
Ne trošim mnogo vremena
na njega, da budem iskren.
Nije trošio mnogo
vremena na njega?
Kakav je on to predsednik bio?
Ja sam ratni predsednik.
Donosim odluke u Ovalnoj kancelariji i
vodim spoljnu politiku s ratom na pameti.
Pošto je rat u Avganistanu
završen, a Bin Laden zaboravljen,
ratni predsednik je
imao novu metu.
Američki narod.
RAT PROTIV TERORA
Imamo za vas neobično upozorenje.
TV Foks je došla do biltena FBI gde piše
da bi teroristi mogli da upotrebe,
olovke – pištolje sa otrovom, baš
kao u filmovima o Džejms Bondu.
Dobro veče svima. Amerika je
večeras u stanju visoke pripravnosti.
– Samo četiri dana pre Božića.
– Moguća teroristička pretnja…
Gadno kao 11.09. ili još gore.
Ali gde, kako? Nemamo ništa
određeno da vam javimo.
Čuvajte se modela – aviona na daljinsko
upravljanje, napunjenih eksplozivom.
FBI upozorava da se trajekti smatraju
posebno rizičnim zbog mogućnosti otmice.
Može li ova stoka
biti meta terorista?
– Strah funkcioniše?
– Da, strah funkcioniše.
Možete da navedete ljude
na bilo šta, kada su uplašeni.
– A kako ih plašite? – Uplašite ih
stvarajući auru neprekidnih pretnji.
Igrali su se s nama. Dizali su
nivo opasnosti na narandžasti,
do crvenog, pa ga spuštali,
nazad na narandžasti.
Slali su nam te mešane
poruke, koje su izluđivale.
Svet se promenio
posle 11. septembra.
Promenio se, jer
više nismo sigurni.
Letite i uživajte u udaljenim
lokacijama Amerike.
Ušli smo u nešto što bi moglo
da se pokaže kao najopasnije,
okruženje u sigurnosnom smislu,
koje je svet upoznao.
Povedite svoje porodice
i uživajte u životu.
Teroristi rade sve što mogu da dođu
do još smrtonosnijih sredstava,
kojima će nas napasti.
Idite u Diznilend na Floridi.
To je kao da obučavate psa i kažete mu
istovremeno, da sedne i da se prevrne.
Pas ne zna šta da radi. Prema
narodu SAD se postupa isto tako.
To je bilo vrlo, vrlo vešto
i ružno, to što su uradili.
Moramo da zaustavimo teror.
Pozivam sve države
da urade sve što mogu da
zaustave te terorističke ubice.
Hvala vam.
Sada gledajte ovaj udarac.
U redu.
Daj mi još jednu.
Po mom mišljenju, oni će nastaviti s tim
sve dok je ova administracija na vlasti.
Svako malo nas bocnu,
da se uplašimo.
Samo za slučaj da ste zaboravili.
To se neće spustiti na zeleno
ili plavo. Nikada neće otići tamo.
Očigledno ne postoji mogućnost da bilo
ko, neprekidno da živi tako, na ivici.
Stvarnost s kojom se suočavaju
američke porodice danas,
je da više nisu sigurni
kao što su bili.
Trgovci drogom i narkomani
koji traže sledeću dozu,
bande koje tumaraju ulicama
u potrazi za sledećom žrtvom,
i rastuća opasnost od terorista, čine
potrebu za zaštitom većom nego ikad.
A sada, ta zaštita je ovde.
Zajtek je razvio i testirao bezbednu komoru,
konačno pristupačnu običnom građaninu.
Ovakva zaštita je do skora bila
pristupačna, samo bogatima i moćnima.
Možete da sedite ovde,
pijete vaše najfinije vino,
i uživate u životu
dok napolju vlada haos.
Svaka porodica u Americi bi trebala
da se pripremi za teroristički napad.
A sada o spašavanju iz solitera. Džon Rivers
je rukovodilac korporacije “Padobran”.
– Dobro jutro, Džone. – Dobro jutro, Mete.
– Reci nam nešto o proizvodu koji nudite.
To je padobran za slučaj opasnosti,
sredstvo za krajnju nuždu.
Koliko visoko morate da budete u
zgradi, da bi padobran imao smisla?
Morate samo da budete
na 10 spratu ili visočije.
– Mogu li ljudi sami da ga postave? – Da,
mogu sami da ga stave za oko 30 sekundi.
Vrlo ga je lako staviti.
Vrlo lako se stavlja, ali…
Kada ga nabavite, trebalo bi da
ga probate sami nekoliko puta.
Mislite li stvarno, da u trenutku panike,
neko može pravilno da ga upotrebi?
O, da, da. Džejmi verovatno nikada
u životu nije stavljala ovako nešto, pa…
U redu je, ne brini. Kad ga nabavite,
samo treba da ga probate nekoliko puta.
Uprkos povećanom stepenu uzbune stanovnici
Saganoa nastavljaju s božićnim nabavkama.
Frensis Stroik i njena porodica idu
u kupovinu iako znaju da Al Kaida
planira da napadne Ameriku.
Ona kaže da se, sada u Saganou, ne oseća
ništa sigurnijom nego kada je u Njujorku.
Midlend je blizu…
a ja sam rekla da ni Detroit
nije tako daleko.
Rekla sam da u Flintu neće biti nikoga
ko bi se zabrinuo za ljude ovde.
Nikad ne znate gde će da udare.
Nikad ne znate gde će da udare.
Ali jedna od mogućih meta
koje su teroristi posebno naveli,
zbunila je zadužene za sigurnost.
To je mali Tapahanok u Virdžiniji,
koji ima 2016 stanovnika.
Takav napad bi mogao
da izazove opšti strah,
jer čak ni ovde, u malom ruralnom gradiću
u Americi, niko nije potpuno bezbedan.
U vestima u 6 bilo je nešto o uzbuni
zbog terorista u Tapahanoku.
– Šta su vam rekli iz FBI?
– Nazvali su me telefonom.
Rekli su mi da su zabrinuti za
Tapahanok. Tako je to počelo.
I u tom tzv. brbljanju koje su pokupili,
oni nisu bili sigurni da je to Tapahanok.
Postoji okrug Rapahanok.
Ovo je reka Rappahanock.
Postoji Rapahanok, mesto po imenu
Rapahanok, i oni su to pobrkali.
Ovo je Tapahanok, a ne Rapahanok.
– Ima li ovde terorističkih ciljeva?
– Ne, koliko je nama poznato.
– Može se desiti bilo gde.
– Ovde imamo Volmart.
– Imamo italijanski restoran u blizini.
– Verovatno Volmart.
Jeste li postali sumnjičavi
prema nepoznatim ljudima?
Oh da, svi su.
To je nešto što se
jednostavno dešava.
Kada pogledam neke ljude, pomislim,
“Bože moj, mogu li oni da budu teroristi?”
Nikad ne znaš šta može
da se desi. Tako je.
Nikad ne znaš, može
da se desi baš sada.
Nikad ne veruj nekome
koga ne poznaješ.
A čak i ako ih znaš, tada
ne možeš da im veruješ?
Od Tapahanoka, do Rapahanoka…
do svakog grada i sela u
Americi, ljudi su bili uplašeni.
I obratili su se svom
vođi, da ih zaštiti.
Ali, da ih zaštiti od čega?
Neka se orao vine,
neka poleti kao što nikada
do sada nije,
od obale Iraka
ka zlatnim visinama,
neka leti moj orao…
Upoznajte Džona Eškrofta.
2000. godine, kao senator države Misuri,
on se kandidovao za novi mandat,
protiv čoveka koji je umro
mesec dana pre izbora.
Birači su radije glasali
za mrtvog čoveka.
A onda ga je Džordž W. Buš
postavio za svog državnog tužioca.
Zakleo se na gomili Biblija,
Jer ako ne možeš da
pobediš mrtvog čoveka,
potrebna ti je sva
moguća pomoć.
Tokom leta pre 11.09.2001.
Eškroft je rekao tadašnjem
direktoru FBI, Tomasu Pikaru,
da ne želi više da sluša ništa
o terorističkim pretnjama.
G. Votson je došao kod vas i rekao da je
CIA vrlo zabrinuta, zbog mogućeg napada.
Izjavili ste da ste to više puta rekli
državnom tužiocu na sastancima.
– Da li je to tačno? – Rekao sam
mu to u najmanje dve prilike.
A osoblju ste, prema ovoj izjavi, rekli,
da vam je g. Eškroft rekao da
ne želi više da sluša o tome.
– Da li je to tačno?
– Tačno je.
Njegov FBI je znao tog leta, da je
u SAD bilo članova Al Kaide,
i da Bin Laden šalje svoje agente
u škole letenja širom zemlje.
Ali Eškroftovo Ministarstvo pravde
je na to, zatvorilo oči i začepilo uši.
Ali posle 9.11. Eškroft je imao fantastične
ideje o tome, kako zaštititi Ameriku.
Patriotski Akt SAD, kojeg je usvojio Kongres
i potpisao Buš šest nedelja posle napada,
promenio je način
na koji Vlada radi.
Patriotski Akt SAD dozvoljava pretraživanje
medicinskih i finansijskih dosijea,
kompjutera i telefonskih razgovora,
pa čak i knjiga koje uzmete iz biblioteke.
Većina ljudi sa kojima smo razgovarali,
kažu da su spremni da se odreknu nekih
sloboda kako bi se borili protiv terorizma.
– Možda je to dobra stvar.
– Svakako je tužno, ali mora da se uradi.
Da, nešto je trebalo
da se uradi.
Ovo su dobri ljudi koji
čine grupu Mir – Fresno.
društvenu zajednicu u Fresnu u Kaliforniji.
Za razliku od nas, oni su rano iskusili
i saznali sve o Patriotskom Aktu SAD.
Svake nedelje oni se okupljaju
i razgovaraju o mirovnim pitanjima.
Oni sede, pričaju priče,
jedu kolače.
Neki i više od jednog.
Ovo je Aron Stouks,
član grupe Mir – Fresno.
Drugi članovi su ga voleli.
Dolazio je na sastanke,
išao je sa nama.
Petkom uveče, mi izlazimo i stojimo
na vrlo prometnom uglu u Fresnu.
I on je došao sa nama,
delio je letke.
Bio je sa nama u junu,
na WTO protestu.
A onda, jednog dana Aron se
nije pojavio na sastanku.
Moj prijatelj Dan i ja smo
čitali Nedeljne novine,
i kada sam pogledala u lokalne vesti
ugledala sam Aronovu fotografiju.
U članku je pisalo da je
poginuo šerifov zamenik,
i videla sam ime
koje je bilo pogrešno.
Pisalo je da je on bio član
šerifove antiterorističke jedinice.
Tako je.
Čovek na fotografiji u novinama,
nije bio Aron Stouks
kojeg su oni upoznali.
On je ustvari bio šerifov zamenik Aron
Kilner. On se uvukao u njihovu grupu.
Šerif Pirs je bio vrlo jasan:
Da, Aron Kilner je ustvari imao
zadatak da se uvuče u Mir – Fresno,
jer je bio sposoban da se uvuče u
organizacije koje su otvorene za javnost.
Morate razumeti zašto je policija
špijunirala grupu kao što je Mir – Fresno.
Samo ih pogledajte.
Ako sam ikada video okupljanje
terirosta, onda je ovo to!
Ovo je Beri Rajngold, penzionisani
telefonista iz Ouklenda u Kaliforniji.
Beri voli da vežba u teretani.
Negde između vežbi za srce i kondicionog
treninga, Beri se dohvatio politike.
Bili smo u teretani, i posle vežbi,
nekoliko nas je raspravljalo o 11.09.
o Avganistanu i Bin Ladenu. Neko je rekao,
“Bin Laden je šupak što je pobio te ljude.”
Ja sam rekao, “To je istina, ali Buš je veći
šupak, on bombarduje ceo svet zbog nafte.”
Beri nije morao da brine
da li ga policija špijunira.
Neki “drugari” iz teretane su bili
više nego spremni da ga prijave.
Dremao sam, mislim da je bilo
oko 1:30, 2:00 posle podne i…
došli su kod mene,
i ja sam pitao, “Ko je tu?”
A oni su rekli, “FBI”. Rekao sam, “FBI”?
Mislim, šta će oni ovde?”
Da, FBI je došao da poseti Berija.
A nisu došli da vežbaju s tegovima.
FBI je rekao, “Da li ste vi razgovarali
sa ljudima o 11.09. i Bin Ladenu,
o profitima od nafte i Avganistanu?”
Ja sam rekao, “Puno ljudi
priča o tim stvarima.”
Osećam da su, znate,
pogažena moja prava.
Mislim, ako imate nešto da mi
kažete u teretani, to je u redu.
Nemojte govoriti FBI-u, a oni onda
dođu kod mene u stan dok ja dremam.
Nemamo zašto da se stidimo od vas.
Potpuno je transparentno.
U Patriotskom Aktu nema ničega zbog
čega se stidim, u bilo kom obliku ili formi.
Moj broj je 1-800, nazovite me.
Ja sam taj koga zovete u
slučaju kršenja ili zloupotrebe.
Ako imate takav primer, ja hoću
da ga vidim. To je ono što ja radim.
Unajmili su me ljudi SAD da
nadgledam, ja nadgledam.
Trent Lot je, na dan kada
je akt usvojen, rekao:
“Možda ćemo sada moći da radimo stvari
koje smo hteli poslednjih 10 godina.”
Ne, diktatura bi bila mnogo
jednostavnija, tu nema sumnje.
Sve te stvari su oni već imali
negde na policama.
Ideje o stvarima koje bi
hteli da urade.
Imali su 11.09. i rekli su,
“To je naša šansa, iskoristimo je.”
Postojala je pretpostavka
od strane administracije,
da će morati da se ukinu
neka naša prava.
Neke definicije u Aktu su problematične.
Prva od njih je definicija teroriste.
– Toliko je opširna, da može da
obuhvati i ljude koji… – Kao ja. – Da!
Niko ga nije pročitao.
U tome je ceo štos.
Čekali su do ponoći, napravili ga
u sred noći, odštampan je u sred noći.
I sledećeg jutra, kada
smo došli, on se usvaja.
Kako je Kongres mogao da usvoji ovaj
Patriotski Akt, a da ga i ne pročita?
Sedi, sine.
Mi ne čitamo većinu
nacrta zakona.
Znaš li šta bi to iziskivalo
da smo morali da pročitamo,
svaki nacrt zakona koji smo usvojili?
Dobro bi bilo, što bi se tada
usporio proces donošenja zakona.
Nisam mogao da verujem da
praktično ni jedan član Kongresa,
nije pročitao Patriotski akt
pre nego što je glasao o njemu.
Zato sam odlučio. Jedina patriotska
stvar koju treba da uradim, bila je
da im ga pročitam.
Članovi Kongresa,
ovde Majkl Mur.
Želeo bih da vam pročitam
Patriotski Akt SAD-a.
“Poglavlje 1:
U Poglavlju 210 ovog akta piše…
Poglavlje 2703C…”
Moj posao je da osiguram domovinu,
i upravo to ćemo da uradimo.
Ali, ovde sam da
primim nečiju porudžbinu.
Možeš ti, šta bi ti hteo?
– Samo posle vas.
– Ja ću da naručim rebarica.
Svi znamo da domovina ne može
da se osigura, sa praznim stomakom.
Kako bi smo ostali sigurni,
svako treba da se žrtvuje.
svako treba da se žrtvuje.
Posebno, mali Patrik Hamilton.
Siguran sam da svako od nas ima svoju ličnu
horor priču o obezbeđenju na aerodromu.
Ali, evo je moje omiljene.
Teroristička pretnja koju je predstavljalo
majčino mleko njegove mame.
Mislila sam, biće dovoljno ako stavim malo
na usne, jer je očigledno da ga tako probam.
Ona me je pogledala, osećala sam
kao da će mi reći “treba da srkneš to”,
a ona je rekla,
“Ne, moraš da popiješ još.”
Tako sam, iz flašice od 4 unce,
popila još 2 unce majčinog mleka,
koje je, zato što je dotaklo
moje usne, moralo da se baci.
Dok su organi bezbednosti brinuli, da se
majčino mleko ne pojavi u našim avionima,
Radili su i sve što su mogli, da osiguraju
da niko ne može da pripali bombu u avionu.
– Mogu li ovo da unesem u avion?
– Zapravo možete, da, vi ste u redu.
Ups, jedna kutija šibica više. Možete
da imate 4 kutije šibica i 2 upaljača.
Kad već imamo iskustvo
bombaša sa bombom u cipeli,
koji bi bombom u cipeli, razneo avion,
da je imao upaljač, prema izjavi FBI,
zašto bi obezbeđenje reklo da možete da
unesete 4 kutije šibica i 2 upaljača u avion?
Pretpostavljam da je neko
izvršio pritisak na njih da kažu,
“Znate, kada avion sleti, ljudi vole brzo
da priapale, ne oduzimajte im upaljače.”
U redu, da vidim jesam li
dobro shvatio.
Matorci u teretani, opasno.
Mirovne grupe u Fresnu, opasno.
Majčino mleko, stvarno opasno. Ali šibice
i upaljači u avionu? Hej, nema problema.
Da li se stvarno radilo o našoj
sigurnosti, ili se događalo nešto drugo?
Ovde se spajaju Pacifik
i obala Oregona.
Više od 160 km divne, otvorene
obale na našoj granici.
I, zahvaljujući kresanjima budžeta,
ukupan broj graničara koji je štite:
Jedan.
I to, ne puno radno vreme.
Upoznajte graničara Bruksa.
Dobijem priliku da prođem
ovim delom puta,
jednom ili dva puta nedeljno
tokom mojih smena.
Znate, jedva, samo da se
dovezem ovamo i pogledam.
Znate, koliko ja znam, neko može…
mnogo toga su mogli da urade.
Ne želim ni da pomislim,
jer mi od toga bude muka.
U kancelariji granične službe,
zahvaljujući smanjenju budžeta,
graničar Kenion je morao da
dođe na dan kada je slobodan,
da nadoknadi zaostatak
u papirologiji.
Najčešće, a posebno tokom leta,
kad ljudi dođu ovamo, zateknu ovo.
Zatvore vrata, i mogu da pročitaju
obaveštenje o zatvaranju kancelarije,
gde piše da je zatvorena za administrativne
poslove, zbog smanjenja budžeta.
Tu je i znak koji objašnjava da,
kada je kancelarija zatvorena,
oni mogu da kontaktiraju našeg dispečera
koristeći telefonsku govornicu.
Ironija je da je telefon krš.
Ne radi dobro i uglavnom kada neko
digne slušalicu, dispečer čuje krčanje,
i ne čuju se.
U utorak neće
biti granične patrole.
U sredu neće
biti granične patrole.
U četvrtak neće
biti granične patrole.
Stalno imamo pozive,
ljudi zovu zbog sumnjivog vozila,
ili im neko izgleda sumnjiv.
Ja sve ređe odgovaram na to,
jednostavno nemam vremena za to.
Kada sam pitao, “Koliko ljudi imamo
večeras na dužnosti u državi Oregon?”
Imali smo na dužnosti 8 graničara,
za celu državu Oregon.
Mislim da je Oregon pravi primer
da otadžbinska sigurnost,
nije sigurna koliko
bi ljudi voleli da jeste.
Niko mi nije poslao priručnik gde
piše: “Ovako se hvata terorista…”
Da sam imao taj priručnik,
pročitao bih ga, ali ga nemam pa…
Normalno je što administracija
nije izdala priručnik,
o tome šta da radite u slučaju
terorističke pretnje,
jer se ovde ustvari nije ni radilo
o terorističkim pretnjama.
Samo su hteli da budemo
dovoljno uplašeni,
da ne shvatimo šta je
bio njihov stvarni plan.
4 minuta.
– Pravo s vrha.
– Uredu.
– Koliko još?
– 3 minuta.
– Dobro, narode.
– 30 sekundi.
– Spremni.
– 15 sekundi.
10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1
Dragi sugrađani…
Ovog trenutka, američke
i koalicione snage,
su u početnim fazama
vojnih operacija,
da razoružaju Irak,
da oslobode njegov narod i da
odbrane svet od smrtne opasnosti.
Prema mojim naređenjima, koalicione snage su
počele da napadaju ciljeve od vojne važnosti,
da umanje sposobnost
Sadama Huseina da vodi rat.
19. marta 2003. Džordž
W. Buš i vojska SAD,
izvršili su invaziju na
suverenu državu Irak.
Državu koja nikada nije napala SAD.
Državu koja nikada nije
pretila da će napasti SAD.
Državu koja nikad nije ubila
ni jednog američkog građanina.
Za koji zločin je krivo ovo dete?
Da li je krenuo da se bori protiv vojnika?
Kukavice! Izašao sam sa motkom
i tražio od vojnika da me udari!
Kunem se Kuranom.
Oni koji se ne boje smrti, ne umiru!
Pokušaćemo da nađemo… Mislim da je to
deo tela moje komšinice, mlade devojke.
Imala je 20 godina, Šemsa. Mislim
da je to drugi deo njenog tela.
To je sve.
Ubijeno je mnogo nevinih
civila. Ja mislim da je to zato,
što vojska SAD, znate…ušli smo
i znali smo da neće biti lako,
i pucamo odmah
u sve što se kreće.
Kada ste u ratu i borba počne, nekako smo
napumpani, motivisani i spremni da krenemo.
To je vrhunsko uzbuđenje,
jer znaš da krećeš u borbu,
a u pozadini ti svira dobra pesma, to te
stvarno napali, i spreman si za posao.
Možete da priključite CD
plejer na interfon u tenku,
na taj način, čujete muziku
preko šlema.
Najviše slušamo ovo…kada
putujemo i dok ubijamo neprijatelje.
“Drauning Pul – Neka telo padne na
zemlju”, uklapa se u posao koji radimo.
Odabrali smo “Njihov krov gori”
jer simboliše Bagdad u plamenu,
tada smo želeli da gori,
da srušimo Sadamov režim.
“Njihov krov gori, ne treba nam voda,
neka peder gori. Gori pederu, gori”
Ovo je potpuno drugačija slika ovde, kada
vas gurnu da ratujete u gradu, u tenku.
Civili…civili…ispada da…ne znate
ko je prijatelj…ko je neprijatelj.
Ovo je mnogo realističnije
i stvarnije od kompjuterske igre.
Mnogi su mislili, biće: “Oh da,
pogledaš kroz nišan i pucaš.”
Ne! Ovo se dešava pred vama. Posebno
kada prolazite nakon eksplozije bombe,
i vidite raznesene ljude pored
puta i osetite taj smrad oko sebe,
mislim, od ljudi koji trunu mrtvi.
Puno je jezivije nego što mislite.
Tražili smo podršku artiljerije,
napalm i slične stvari.
Nedužne žene i deca stradaju.
Sreli smo ih na putu, imali su
male devojčice sa raznesenim nosevima,
muževi nose mrtve žene i takve stvari.
Bilo je teško nositi se sa tim, jer mi samo
…pucamo. Šta dođavola sada da radimo?
Sposobnost preciznog gađanja
i pažnja sa kojom se to radi,
je impresivnija od bilo čega
do sada viđenog.
Pogodio si ga…
sada sredi drugog.
Pažnja s kojom se to radi,
humanost s kojom se to radi.
Nemaju savesti! Ne znaju ništa!
Pobili su nas! Uništili su naše kuće!
Alah će uništiti njihove kuće!
Alah je veliki!
Alahu, uništi njihove kuće!
Pobeda Iraku!
Mislite da su ubijali civile?
Da, civile! Ovo je
kuća našeg strica.
Svi smo mi civili.
Ovde nema milicije.
Molim se Alahu da nas osveti.
Samo na tebe računam, Alahu.
Imali smo pet sahrana zbog
bombardovanja. O, Alahu, o Alahu!
Oh, Alahu!
Alahu, spasi nas od njih!
Spasi nas, gde si Alahu? Gde si?
Iskreno, mislim da treba da verujemo našem
predsedniku i podržimo svaku njegovu odluku.
I, da mu budemo verni,
šta god da se desi.
– Verujete li ovom predsedniku?
– Da, verujem mu.
Britni Spirs nije bila usamljena. Većina
naroda mu je verovala, a zašto i nebi?
Proveo je veći deo prošle godine, navodeći
im sve razloge zašto treba da uđemo u Irak.
Sadam Husein se ozbiljno trudio, trošio
ogromne sume i snosio ogromne rizike
da stvori i održava oružja
za masovno uništenje.
Sadam Husein je odlučan da
se dočepa atomske bombe.
Nuklearno naoružanje. Nuklearno
naoružanje. Nuklearno naoružanje.
Bunkeri sa aktivnom
hemijskom municijom.
– Mobilni pogoni za proizvodnju.
– Znamo da ima hemijsko oružje.
Ima ga. Ima ga. Ima ga.
Ovo je čudno, jer Bušovi ljudi nisu tako
govorili kada je Sadam došao na vlast.
Nije značajnije razvio svoje sposobnosti
u pogledu oružja za masovno uništavanje,
nije sposoban da upotrebi ni konvencionalno
naoružanje protiv svojih suseda.
Možemo da ga sprečimo da dođe do oružja.
Njegove oružane snage nisu obnovljene.
Sadam Husein
pomaže i štiti teroriste,
uključujući članove Al Kaide.
Postojao je odnos
između Iraka i Al Kaide.
Sadam…Al Kaida…Sadam…
Al Kaida…Sadam…Al Kaida…
Sadam…Sadam…Sadam…Al Kaida.
Samo je pitanje vremena
kada će terorističke države,
naoružane oružjem za masovno
uništenje razviti mogućnost,
da prenesu to oružje
do američkih gradova.
Ono što vam dajemo su činjenice i zaključci
zasnovani na ozbiljnom obaveštajnom radu.
To je čovek koji mrzi Ameriku.
To je čovek koji ne može da podnese
ono što mi predstavljamo.
On je otelotvorenje
spremnosti na teror.
On, kao i Al Kaida, mrzi činjenicu
da mi volimo slobodu.
Uostalom, to je čovek koji je
jednom pokušao da ubije mog tatu.
Oni su prosto naveli ljude da poveruju
da postoji pretnja, koje u stvari nije bilo.
Pričate svakog dana stvari koje se ne
dešavaju. To, izgleda, ljudima ne smeta.
Naravno, tu su bili demokrati
da zaustave sve te laži.
Glasaću da se predsedniku
daju sva potrebna ovlšćenja.
SAD su spremne da predvode
Koaliciju voljnih, koja će uraditi to.
Kada kažem da ćemo predvoditi
Koaliciju voljnih,
da ga razoruža, ako on neće sam
da se razoruža, ja tako i mislim.
– Ko je u Koaliciji voljnih?
– Saznaćete ko je u njoj.
Prozivka Koalicije voljnih:
Republika Palau,
Republika Kosta Rika,
Republika Island
Naravno, ni jedna od ovih zemalja
nema vojsku, pa naravno, ni oružje.
Zato ćemo, izgleda, osvajanje morati
da obavimo uglavnom sami.
Onda, tu su bili i:
Rumunija,
Kraljevina Maroko,
Maroko zvanično nije bio član Koalicije,
ali su prema jednom izveštaju ponudili,
da pošalju 2.000 majmuna,
da aktiviraju minska polja.
To su ljudi sa vizijom.
Holandija
Sa ponosom ih zovem saveznicima.
Avganistan
Avganistan?
Oh da, oni imaju vojsku.
Našu vojsku!
I to je način da se napravi koalicija,
samo nastavite da osvajate zemlje.
Da, sa našom moćnom Koalicijom
na okupu, bili smo spremni.
Moglo bi da se kaže,
to je koalicija nad koalicijama.
Na sreću, u ovoj zemlji ima i nezavisnih
medija koji će nam reći istinu.
Okupljanje oko predsednika, zastave
i vojske, očigledno je počelo.
I pobedićemo!
Morate da budeta sa vojskom, da
shvatite, tu navalu adrenalina kod njih.
Kažem vam,
“komandosi mornarice” rasturaju.
Prizori koje gledate
su apsolutno fenomenalni.
Kada je moja zemlja u ratu,
ja želim da moja zemlja pobedi.
Irački otpor je nestao,
suočen sa američkom silom.
To što ovde gledate su zaista,
istorijska televizija i novinarstvo.
Bilo je apsolutno elektrizirajuće. Morali
su da me privežu s kamerom u repu aviona.
Strašna, mašina za ubijanje.
Uopšte, postoji pristrasnost
u američkom izveštavanju.
Jesam li naklonjen i pristrasan?
Možete da se kladite da jesam.
Ali priča koju mediji nisu
pokrivali bila je lična priča,
svakog vojnika koji je
poginuo u ratu.
Vlada ne bi dozvolila kamerama da
pokažu sanduke koji se vraćaju kući.
Takva priča je loša. Pogotovo kada
se spremate za žurku na čamcu.
Moji sugrađani, glavnina borbenih
operacija u Iraku je završena,
a u bitci za Irak pobedili
su, SAD i naši saveznici.
162 vojnika ubila je neprijateljska vatra.
344 vojnika, 384 vojnika SAD je poginulo…
Ubijeno je ukupno 484. Poginulo na
dužnosti. – 500. – 631 Amerikanac…
Najveći američki
vojni gubici od Vijetnama.
Ima ih koji smatraju da,
ako nas oni napadnu,
da ćemo možda odlučiti
da se povučemo pre vremena.
Oni ne znaju šta govore.
Dozvolite mi da završim.
Ima nekih, koji smatraju da su uslovi
povoljni, da nas oni tamo napadnu.
Moj odgovor je: Dovedite ih.
SAD su planirale da se ušetaju
ovamo, kao da će to biti lako.
Nije tako lako osvojiti
zemlju, zar ne?
Obnovljena bitka za kontrolu
nad Irakom besni već 4. dan,
sa uličnim sukobima
u skoro svakom delu zemlje.
Irak bi mogao da postane,
citiram: novi Vijetnam.
Zvaničnici kažu da ima dokaza da Sunitski
i Šiitski ekstremisti možda udružuju snage.
Nisu srećni, okupirani su.
Ni ja ne bih bio srećan
da sam okupiran.
Dvojicu japanskih humanitaraca
i jednog novinara oteli su ljudi,
koji sebe nazivaju
“mudžahedinski eskadroni”.
Prete da će taoce spaliti žive, ako Japan
ne povuče trupe iz Iraka u roku od 3 dana.
Šta se desilo?
Napali su naš konvoj.
– Kako se zovete?
– Hamond.
Pentagon će možda zadržati do 24.000
vojnika u borbama, i kada im istekne obaveza.
Znam da nam je broj vojnika opao.
Pričaju da će nam produžiti rok.
Stvarno nisam očekivao da
ovako dugo budem angažovan.
Mislim da nije niko.
Nemam pojma zbog čega
smo još uvek u Iraku.
Da je Donald Ramsfeld ovde,
tražio bih od njega da podnese ostavku.
Kada se rat ne odvija po planu, i
vojsci treba još mnogo vojnika,
gde će naći nove regrute?
Vojni eksperti kažu da je potrebno tri puta
više, od sada raspoređenih 120.000 vojnika,
da se zemlja umiri
i ponovo izgradi.
Naći će ih širom Amerike, u mestima
koja je uništila ekonomija.
U mestima gde je vojska
jedini posao koji se nudi.
U mestima kao što je moj
rodni grad, Flint u Mičigenu.
Jednog dana sam gledao TV. Prikazivali su
neka bombardovana mesta i takve stvari.
Gledao sam i razmišljao: Ovako izgledaju
delovi Flinta a mi nismo bili u ratu.
Pogledajte kraj u kojem živim.
Veći deo je napušten.
To nije u redu.
Pričate o terorizmu? Dođite ovamo.
Predsedniče Buš, ovamo.
Dođite baš ovamo.
On zna za ovo.
Javio sam mu e-mailom.
Krajem januara 2004, nezaposlenost u Flintu
je bila 17%, ali treba da uzmete u obzir da,
kada prestanete da primate pomoć,
više vas ne broje u nezaposlene.
Rekla bih da ima skoro 50% nezaposlenih
i onih koji ne rade puno radno vreme.
Jer, ako ne radite puno
radno vreme, to je isto opasno.
Zato je moja porodica prošla
kroz socijalni program pomoći.
Sredinom osamdesetih, prošla
sam obuku u okviru programa,
ovde u centru za zapošljavanje
i završila školu za sekretarice.
Prošle su godine i postala sam
pomoćnik direktora agencije.
Zanimljivo.
Majka me je stalno pitala zašto
brinem o gubitnicima.
To je bilo zato jer sam
im bila potrebna.
Moram da se borim za one koji nemaju
ništa. Za njih sam se borila celog života.
Počela sam da pričam mojoj deci
da je vojska dobar izbor.
Nemam mogućnosti da vas pošaljem
na koledž. Ne mogu to da platim.
Socijalna pomoć nije dovoljna. Počela sam da
pričam deci šta sve vojska može da im pruži.
Obićiće svet, videće stvari koje ja
ne mogu da im omogućim da vide,
platiće im obrazovanje, koje ja i
njihov otac ne možemo da im platimo.
Vojska je dobar izbor
za decu u Flintu.
Vojska je odličan izbor
za ljude u Flintu.
Koliko vas ima prijatelja
ili člana porodice u vojsci?
– Služi li trenutno neko preko mora?
– Moj brat. – Moj rođak.
– Gde je tvoj brat?
– U Iraku.
U Nemačkoj.
Moj rođak je prebačen
u Irak, pre 3 dana.
Ovde dolaze ljudi koji vrbuju za vojsku,
mornaricu ili marince skoro svake nedelje.
U trpezariji…regrutuju
đake…u trpezariji.
Postoje ljudi sa osećajem
za dužnost.
Većina služi jedan vikend mesečno
i dve nedelje godišnje,
zarađujući novac za koledž,
štiteći svoju zajednicu.
U nacionalnoj gardi
vi to možete.
Ja ću u vazduhoplovstvo.
Pauziraću verovatno godinu
dana posle srednje škole,
a onda želim da postanem
tehničar za održavane aviona.
Naleteo sam na regrutera i primetio
sam nešto vrlo čudno u tome,
mnogo više je ličilo na nuđenje posla
nego na regrutaciju za vojsku.
Tako su prišli meni i mom drugu.
To je bilo u “Borders Books Music”.
Došao je i dao nam vizit-karte.
Vizit-karte štampane za vojsku.
Upoznajte marince, narednike
Dejl Kortmena i Rejmonda Flauera.
Oni su dvojica od mnogih regrutera
raspoređenih u Flint u Mičigenu.
Imaju puno posla ovih dana.
– Vidi ovoga, već beži.
– Video nas je da dolazimo.
– Šta imamo ovde?
– Malog gangstera.
Hajdemo u Kortland Mol.
Rešili su da ne idu u bogatiji tržni
centar Dženesi Veli Mol u predgrađu.
Tamo teško uspevaju
da regrutuju omladinu.
Umesto tamo, otišli su
u drugi tržni centar.
Gospodo, baš smo vas tražili. Jeste li
razmišljali o pristupanju vojsci?
Mislio sam da odem na
koledž, da igram košarku…
– Jesi li dobar?
– Da, naročito u košarci.
Dobro, možeš da igraš za marince,
da putuješ sa timom po svetu.
– Dejv Robinson je bio u vojsci. – Je li?
– Da, ti sigurno možeš da se uklopiš.
Ovde bi neko sigurno želeo da postane
marinac, ali ne zna kako to da uradi.
– Gde radiš? – Radim u KOC-u.
– Mogao bi da probaš kod nas. – Da.
Čekaju da budu regrutovani.
– Ne, oprobao bih se u muzici ili
tako nešto. – Muzička karijera?
Možda mi možemo da ti napravimo
muzičku karijeru u marincima.
– Siguran sam da znaš
ko je Šegi, jel’ tako? – Da.
– Znaš li nešto o njemu?
– Da, on je sa Jamajke.
Da, da, a da je bivši marinac?
Jesi li znao to?
Moraš da budeš disciplinovan
ako želiš da se baviš muzikom.
posebno disciplinovan s novcem. Ako zaradiš
milion, treba da upravljaš tim parama, pa…
Dođi kod nas, u kancelariju,
pa da sednemo i popričamo,
i pokažemo ti sve o marincima.
Jesmo li se dogovorili?
Ne možemo danas popodne,
kako bi bilo sutra?
– Recimo, u ponedeljak, u 10 ujutru?
– To zvuči prilično dobro. – OK.
Hoćeš da dođem po tebe?
Bolje je prići im i obrađivati ih
kada su sami ili u paru.
Dame, hoćete li u marince?
– Zelena kapa, baš iza nas.
– Izgleda mlad, mlad je. – Da.
Imamo dvojicu tamo preko.
Tamo, pored crvenog kombija.
Ti idi onuda, ja ću ovuda,
uhvatićemo ih u zamku.
– Ideš u 9. razred?
– Da, g-dine.
Hej, izgledaš starije…
u redu, evo ti moja vizit-karta.
Jesi li razmišljao o tome
da budeš marinac?
– Razmišljao samo tome ali sada imam
ženu i dete. – Razlog više da pristupiš.
Hoćemo samo par informacija od tebe,
pa da mogu da te brišem sa mog spiska,
i kažem da sam već razgovarao s tobom,
i da nisi zainteresovan. Je li to u redu?
– Kako se zoveš? Broj tvog telefona?
Tvoja adresa? – Stavi drugog na spisak.
Svako bi voleo da ima šansu da ode na
koledž, i radi sve što i ostali mladi ljudi,
bez rizika da pri tome pogine.
Mislim, mogu to da kažem iskreno.
IRAK – Božićno veče
Praznici dodaju još malo napetosti
za razliku od običnih noći.
Ustvari, želimo da našim momcima damo
malo slobodnog vremena, da se opuste.
Međutim, nalazimo se u ratnoj zoni
i mojim vojnicima je to jasno.
Pretpostavljam da su zbog
toga svi pomalo nervozni.
Mi smo profesionalci
pazićemo te.
Obećavam ti.
Ovde svaka kuća ima pravo
da poseduje oružje.
Najviše jedna puška AK-47. Uvek
očekujemo da meta bude naoružana.
Rock’n'roll.
Ovo su jebena klešta za sečenje
lanaca. Ova stvar je za otvaranje vrata.
Ubaciš ovo unutra…
– Bolje ti je pripazi, ne plači,
ne duri se, rećiću ti zašto. – Zašto?
Deda Mraz dolazi u grad,
okupite se.
On pravi spisak, proverava ga dvaput,
saznaće ko je bio nevaljao a ko dobar.
Deda Mraz dolazi u grad.
On te vidi kada spavaš,
on zna kada si budan,
zna da li si bio nevaljao ili dobar,
zato, bolje ti je budi dobar.
Bolje ti je, pripazi se.
Ne, ne, ne, gde ide ona?
– Idem ja s njom.
– Kuda će? – Ide da ga pozove.
Ne, ne, ne, gde je on sada?
Ne na telefon, ne telefon.
Da li je on u kući?
Da li je u kući?
Da li je u kući?
Jeste. U kući je? Gde?
– Popnite se ovamo! Drugi sprat!
Drugi sprat! – Idi! Idi! Idi!
Pazi! Pazi! Pazi!
To je Sahib Al Dur, Sahib Al Dur?
– Kako mu je ime?
– Sahib, Sahib.
– To je Sahib?
– Da.
Šta je uradio?
On je student.
Recite mu da se smiri.
Nećemo dugo.
Hvala vam na razgovoru. To je
meta, Sahib Al Dur. Izvedite ga.
Moramo, kako kaže stara izreka, da osvojimo
srca i duše naroda, to je naš posao.
Moramo, moramo da donesemo ideal
demokratije i slobode ovoj zemlji,
i pokažemo im, da Amerikanci
nisu ovde da bi vladali Irakom.
Ne plaši se, on te neće udariti.
Šta je on uradio?
– Zašto nam ne kažete, šta je uradio?
– Hej, budite mirni!
Kad počnem izveštaj o privođenju,
to će potrajati oko 3 sata pa,
to će biti sve za noćas,
uključujući i Božićno veče.
On pravi spisak, proverava ga dvaput,
saznaće ko je bio nevaljao a ko dobar.
Srećan Božić. Deda Mraz
je došao u Irak, do vas momci.
Očistićemo nebo za tebe Deda Mraze.
– Smatrate sebe ponosnom
Amerikankom? – Apsolutno.
Krajnje sam ponosna Amerikanka, mislim
da sam ponosnija od prosečnog Amerikanca.
Kad dižem zastavu, ne dozvoljavam
da ona dodirne zemlju,
jer znam koliko života je izgubljeno i krvi
proliveno da bih ja ovde imala zastavu.
– Koliko često stavljate zastavu?
– Svakog dana, svakog dana.
Počela sam kad mi je ćerka
učestvovala u Pustinjskoj oluji.
Ista zastava mi je lepršala
u dvorištu i iste žute trake.
Nadala sam se i molila svaki dan
da mi se dete vrati kući sigurno,
– da se i druga deca vrate bezbedno.
– I ona se vratila? – Vratila se.
– Da li je još neko iz porodice
bio u vojsci? – Apsolutno.
Stričevi, tetke, rođaci, braća, otac.
– Vrlo jaka vojna pozadina. – Vrlo jaka, ja
moju porodicu smatram delom kičme Amerike.
Ima još porodica kao što je moja, ima ih
stotine i milioni porodica,
na čijim leđima je
osnovana ova zemlja.
– Poznato je da sam ja konzervativni
demokrata. – Tako sada vidite sebe? – Da.
– Ovo je divna zemlja.
– Da, divna zemlja.
Krst koji sam odabrala da nosim je,
primetićete, multikulturalni, višebojni krst.
To je zato što verujem da je Bog
stvorio ljude u puno boja.
I moja porodica
je multikulturalna.
Imate ćerku koja je otišla u vojsku.
Onda, vaš stariji sin je u vojsci.
– Znate, to je veliki poklon državi
od vaše porodice. – Tačno, u pravu ste.
– Veliki je ponos imati sina u vojsci.
– Oh, znate šta? Uspeo je.
Kako ste reagovali na demonstrante
protiv rata u Zalivu ili rata Vijetnamu?
Uvek sam mrzela demonstrante. Uvek
sam ih mrzela. To je bio šamar u moje lice.
Kao da sramote mog sina. Gorela sam od
želje da im kažem da oni to ne razumeju.
Oni nisu tamo
zato što to žele.
Ali sam onda shvatila da oni ne protestvuju
protiv vojnika, nego protiv koncepta rata.
Znam da sam vojnik,
da sam ovde da radim svoj posao.
Već dugo sam vojnik.
Kada jednom morate da odete i obavite
svoj posao i vidite stvari koje vidite,
hteo sam da kažem
da tada nestanu iluzije.
Naš komandant bataljona očekuje da ćemo,
na neki način, sigurno biti napadnuti,
pre nego što stignemo
do mesta za dopunu.
Znam da je do sada bilo prilično
mirno i da se ništa nije desilo,
ali budite svesni da može,
i verovatno hoće.
Počinju da se organizuju
u našoj blizini.
Deca se dosta okupljaju.
Nisu samo deca, momci od 17 – 18
godina, počinju da se okupljaju.
Mrze nas.
Stvarno ne znam zašto.
Nemoralno ponašanje rađa
nemoralno ponašanje.
Kada predsednik počini nemoralni akt,
time što pošalje, inače dobru decu,
u rat zasnovan na laži,
dobijate ovo.
Hej, je li škakljiv?
Ali Babi je još dignut.
Zašto diraš tuđi?
Dirao mu je k***c.
Ti ljudi pucaju na nas, ubijaju nas,
dižu nas u vazduh čime god mogu.
Ne razumem, mi pokušavamo da im pomognemo
ali oni izgleda ne žele našu pomoć.
“Odlazite odavde”…
a čim njima nešto krene loše,
“O, zašto vas nema, zašto niste uradili to?”
Znate šta, ja mrzim ovu zemlju.
Ja to osećam, deo duše vam bude
uništen kada nekome oduzmete život.
Da, to je tačno. Ne možete da ubijete
nekoga a da ne ubijete i deo sebe.
– Ako te pozovu, hoćeš li se
vratiti u Irak? – Ne.
– Nećeš?
– Neću.
– Kakve posledice očekuješ ako ne odeš?
– Verovatno zatvor, to je moguće…
– Spreman si da reskiraš?
– Da.
Da. Neću dozvoliti da ja…
Neću dozvoliti nikome da me pošalje nazad,
da tamo ubijam drugi siromašni narod,
pogotovo kada taj narod ne predstavlja
pretnju meni i mojoj zemlji.
Neću to da radim.
Ovo je impresivan skup onih
koji imaju i onih imaju još više.
Neki ljudi vas nazivaju elitom,
ja vas zovem mojom bazom.
Dok je Buš bio zauzet zabavljanjem svoje
baze i izjavljivanjem ljubavi našoj vojsci,
predložio je da se vojnicima
na ratištu plate smanje za 33 %,
a pomoć njihovim porodicama za 60 %.
Usprotivio se davanju veteranima dodatne
milijarde $ za zdravstvene olakšice,
i podržao je zatvaranje
bolnica za veterane.
Pokušao je da udvostruči cenu
lekova na recepat za veterane,
i usprotivio se olakšicama
za povremene rezerviste.
A, kada je narednik Bret Patrik
iz Flinta ubijen u Iraku 26. maja,
vojska je poslala njegovu
posljednju platu porodici,
ali su mu odbili poslednjih 5 dana u
mesecu kada nije radio, jer je bio mrtav.
Kažu, da neće ostaviti na cedilu
ni jednog veterana,
a ostavljaju na cedilu
sve vrste veterana.
Da kažem da smo zaboravljeni…znam da
nismo zaboravljeni, ali zapostavljeni – da.
Da, mnogi vojnici su
zapostavljeni, preskočeni.
Zaslužuju veću pažnju medija.
Oni imaju spisak poginulih ali ne pokazuju
ranjene ili one kojima je nešto amputirano.
– Još osećam da imam ruke.
– Da.
Imam bol kao da su mi ruke
zgnječene u mengelama.
Ali, oni se trude da mi pomognu, uradili su
dosta zbog čega mi je sada to podnošljivije.
Ranjen sam krajem aprila
u patroli u Bagdadu.
Nekoliko momaka nas
je sačekalo u zasedi.
Imam oštećenje živaca i tako to.
Puno me boli, boli me neprestalno.
Uzimam mnogo morfijuma
da mi pomogne.
Ja radim…znate, prilagođavam se. Vraćam
život u normalu. Znate šta vam govorim?
Da, neću raditi ono
što sam radio pre.
Dosta godina sam
bio republikanac i…
Iz nekog razloga oni…oni vode
poslove na vrlo nepošten način.
Biću vrlo aktivan u demokratskoj partiji
tamo gde živim, kada izađem odavde.
Daću sve od sebe da
demokrati pobede.
Irak i Bagdad, nisam znala
ništa o tim stvarima.
I on…bili smo u hodniku
na spratu naše kuće.
Plakao je i rekao da je jako uplašen
i da ne želi da se vrati u Irak.
Uspeli smo da se ispričamo o tome.
Nekada je zdravo biti malo uplašen,
jer postajemo oprezniji. Rekao je da nikome
to nije kazao, ali da zna da ide u Bagdad.
Bili smo, kao i svi, bili smo
zalepljeni za televizor.
Potpuno zalepljeni za televizor,
u nadi da ćemo ga ugledati.
Molim te, idi tamo gde su helikopteri.
Molim te, pokaži nam ga, da ga vidimo.
Onda, te noći oko 22, otišla sam u sobu,
ležala sam u krevetu i menjala programe,
i čula da je u centralnom
Iraku pao “Crni jastreb”.
Sve što mogu da vam kažem je da je vojska
noćas izgubila helikopter “Crni jastreb”.
Nadležni su nam rekli, da je u
helikopteru bilo 6 članova posade.
Idućeg jutra sam rano ustala i rekla:
“Odagnaj tužne misli iz glave.
Isuse, moraš da dođeš. Potreban si mi
Isuse, moraš da mi pomogneš u ovome.”
Zvali su me iz vojske. Javila sam se i on
me je pitao da li sam ja Lajla Lipskomb.
Rekla sam da jesam. On je pitao:
“Majka narednika Majkla Petersona?”
Sećam se da mi je
ispala slušalica.
I, sve čega se iskreno sećem je:
“G-đo, ministar odbrane SAD
vas sa žaljenjem izveštava…”
Samo to znam.
Tuga me je ophrvala tako snažno,
da sam bukvalno pala na pod.
Bila sam sama. Nije bilo
nikoga da me podigne.
Dopuzala sam do stola, pridržavala
sam se, i sećam se da sam vrištala:
“Zašto je to morao da bude Majkl?
Zašto ste morali da uzmete mog sina?
Zašto morate da uzmete mog sina?
Nije ništa uradio. Nije bio loš momak, bio je
dobar. Zašto ste morali da mi uzmete sina?”
Ja…ja…ja
Ja ne mogu da zamislim kako
izgleda izgubiti sina ili ćerku,
ili muža ili ženu.
To me boli.
Imate njegovo poslednje pismo?
Poslato je 16. marta, ali sam ga dobila
tek nedelju dana pre njegove pogibije.
“Zdravo, mama. Žao mi je što
nisam mogao da vas nazovem.
Uzeli su nam telefon pre 7 dana.
Dobio sam pismo i paket.
Super je što si prvo unuče dobila
na isti dan kada i najstarijeg sina.
Kako su svi? Ja sam dobro. Ovde smo
napolju, na pesku i olujama, čekamo.
Šta je tom Džordžu? Pokušava
da bude kao njegov tata Buš?
Dovukao nas je ovamo bez razloga.
Tako sam besan, mama.
Zaista se iskreno nadam da neće
ponovo izabrati tu budalu.
Dobro se držim i dobro mi je.
Mnogo mi nedostajete.
Hvala za Bibliju…
i knjige i slatkiše.
Jedva čekam vaša pisma.
Pozdravi familiju i reci im da sam dobro.
Ne očekujemo da će uskoro
bilo šta da se desi.
Jedva čekam da dođem kući
i vratim se svom životu.
Čestitaj Sputniku, uskoro ću videti
svog prvog sestrića, čim se vratim u SAD.
Nadam se da ste vi dobro. Pišite mi.
To mi olakšava da preživim dane ovde.
Idem na spavanje,
pisaću vam uskoro.
Sve vas volim, narode.”
Želim da bude živ,
a ne mogu da ga oživim.
Telo vas prosto boli.
Želite svoje dete, to nije u redu.
Roditelj ne treba da
sahranjuje svoje dete.
Tužan sam zbog moje porodice,
jer smo izgubili našeg sina.
meni je stvarno žao i drugih porodica, koje
gube svoju decu sada dok mi razgovaramo.
A zbog čega?
To je, rekao bih, ono što izluđuje.
Zbog čega?
Čuli ste mnogo toga o Halibartonu
u poslednje vreme.
Kritike su u redu, možemo da ih
podnesemo. Kritike nisu neuspeh.
Naši zaposleni rade sjajan posao,
mi hranimo vojnike i obnavljamo Irak.
Hoće li nešto krenuti loše?
Naravno da hoće, to je ratna zona.
Služimo trupama zbog onoga što znamo,
a ne zbog toga što znamo nekoga.
Reći ću vam nešto o kompaniji
Halibarton koju vodim.
Vrlo sam ponosan na ono što
sam postigao u Halibartonu,
a ljudi u Halibartonu se
ponose svojim rezultatima.
i iskreno, ne osećam potrebu
da se izvinjavam,
zato što sam poslednjih 5 godina bio
na čelu najveće američke korporacije.
To je i pokušaj da se odvrati pažnja sa
činjenice da nemaju energetsku politiku.
I kao što kaže ministar
energetike, bili smo zatečeni.
U sred rata, Majkrosoft, DHL
i ostale korporacije,
pozvali su Halibarton na konferenciju
da vide koliko može da se zaradi u Iraku.
Uradivši ovo…čak i pre početka
invazije…oslobađanja Iraka,
vi, industrija, definitivno ste
vitalni deo tog poduhvata.
Cenimo vaše zanimanje za ovo.
Potrebni ste nam.
Mnogi od vas imaju male firme i pitaju se,
“kako da dobijemo deo tog velikog posla?”
Poslove ćete dobiti vi veliki, a mi ostali
možemo da budemo podizvođači ili ništa.
Za vas je
USTDA (agencija za trgovinu i razvoj).
Kad nafta poteče, i novac počne
da pristiže, biće puno novca.
To je druga najveća
rezerva nafte na svetu.
Ne postavlja se pitanje
koliko je to novca.
Dobijam žalbe od iračkih
firmi i od američkih firmi,
zbog nedostatka
transparentnosti i korupcije.
Mislim da su profiti koje prave velike,
glavne američke kompanije, ogromni.
Na primer, ako imate odobren milion $, za
neki posao a vi ga podugovorite za 50 ili 60,
ili 70.000 $, onda je to ogroman profit,
a američki poreski obveznici će sve platiti.
I biće još bolje.
Počnite da uspostavljate veze,
jer će biti još bolje kad nafta
poteče, a budžet se poveća i…
Dobra vest je: koliko god da
košta, vlada će vam platiti.
Rat je uvek dobar za one kompanije
koje učestvuju u ratu, u ratnom biznisu.
Ponosimo se poslom koji radimo.
Podržavamo vladu i vojsku SAD.
Pravi heroji kampanje i rekonstrukcije
su pripadnici oružanih snaga SAD,
i ponosimo se što smo deo bilo
čega, ako ih time podržavamo.
Halibarton osigurava tople
obroke, zalihe, čistu odeću,
i komunikacije za naše vojnike, kako bi
oni mogli da budu malo bliže svom domu.
Devojčica je!
Halibarton – s ponosom
služimo našoj vojsci.
Pročitala sam da je Halibarton
sklopio još jedan ugovor.
Halibarton je sklopio
još jedan ugovor
za koji uopšte nije bilo konkursa.
– Jer niko ne zna.
– Piše u novinama, znači da neko zna.
Ali to je tek pošto je sve
završeno. Sada je kasno.
SAD su sada glavni igrač
u poslu s iračkom naftom.
Vojska SAD čuva naftna polja dok teksaški
naftaši procenjuju njihove potencijale.
Područje je sigurno za rad.
Ne osećamo nikakav rizik. Da nismo
dobro zaštićeni, ne bismo bili ovde.
To nije tajna. Ja zarađujem
između 2 i 3.000 mesečno.
Halibartonov vozač autobusa zarađuje
između 8 i 10.000. Objasnite vi to meni.
Za 40 sati nedeljno, vozimo istu turu od
4 km. Izračunajte, gde je tu opravdanje?
Danas u svetu ne postoji ni jedna
teritorija koja pruža mogućnosti,
za biznis, slično mogućnostima koje
su na raspolaganju danas u Iraku.
Predsednik je došao,
uradio je to što je uradio i,
mi podržavamo njega i našu
vojsku, i nećemo dozvoliti,
da taj trud i izgubljeni životi
budu uzaludni.
Da nema nafte, nikoga tamo ne bi bilo.
Niko se ne bi ni zabrinuo.
Na žalost, mislim da će u bližoj budućnosti
biti dobra situacija, opasna situacija,
dobra za posao, loša za ljude.
Danas na vestima,
Ramsfeld i Vulfovic su pričali:
“Oh, iračkom narodu je
mnogo, mnogo bolje.
Zar nije bolje što smo se rešili Sadama
pa irački narod sada može da radi šta hoće,
i da bude stvarno slobodan?”
Hoće li ikada biti slobodni?
Ne, neće biti slobodni.
I gde su ta oružja za masovno uništenje?
To je bila…bili smo prevareni.
Stvarno smo bili prevareni a taj jadni narod,
mladići i devojke koji tamo nepotebno ginu.
– To je to, nema više.
– To je sramota.
Poginuli su za pravednu stvar,
braneći slobodu i nisu umrli uzalud.
Lajla je nazvala, da mi kaže
da dolazi iz Flinta u Vašington,
da prisustvuje konferenciji
o zapošljavanju.
Rekla je da će na pauzi
posetiti Belu kuću.
– Buš je pobio decu, iračku decu.
– Moj sin je poginuo.
– Ubijao je moj narod u Španiji, juče. Laže
i ubija ljude, i vašu decu. – Da, mog sina.
– Nemaju oni šta da traže sada u Iraku.
Ubili su sve te mlade Amerikance. – Da.
– Zbog čega? Zbog nafte. Buš je terorista.
– Nije terorista, sve ovo je inscenirano.
– Moj sin. – Gde je poginuo? – Molim
vas, recite da moj sin nije insceniran?
– Gde je poginuo?
– Ubijen je u Karbali.
Drugog aprila. Ovo nije
inscenirano. Moj sin je mrtav.
Kao i mnogi drugi ljudi.
– Šta vam je ta žena viknula?
– Da treba da krivim Al Kaidu.
Al Kaida nije donela odluku
da se moj sin pošalje u Irak.
Neznanje s kojim se srećemo
kod običnih ljudi jer ne znaju.
Ljudi misle da znaju ali ne znaju.
Ja sam mislila da znam, ali nisam znala.
Treba mi moj sin!
Bože, teže je nego što sam mislila
da će mi biti, kada dođem ovamo.
Ali takođe i oslobađa jer konačno imam
mesto na koje ću preneti sav svoj bol i bes.
I rešiti ih se.
Mislim da sam se umorio od gledanja
ljudi kao Lajla Lipskomb, koji pate,
pogotovo što je od 535 članova kongresa
samo jedan imao sina koji služi u Iraku.
Zamolio sam marinca, kaplara Hendersona
da mi se pridruži na Kapitol Hilu,
da vidimo koliko članova kongresa možemo
da ubedimo, da pošalju svoju decu u Irak.
– Kongresmene, ja sam Majkl Mur.
– Kako ste? Džon Tener.
Drago mi je. Ovde sam sa kaplarom
Hendersonom iz mornarice.
Kaplare, ja sam bio u mornarici
pre više godina, od 1968. do 72.
Imali smo marince
koji su čuvali bazu.
– Imate li dece? – Da. – Ima li šanse da ih
upišemo na spisak, da odu tamo i pomognu?
– Imam sve brošure…
– Jedan od njih ima dvoje dece.
Ou, ou, vidite, nema mnogo kogresmena
koji imaju decu tamo. Ustvari, smo jedan.
Pa smo mislili da bi možda trebalo
da vi prvi pošaljete svoju decu tamo.
– Šta mislite o toj ideji?
– Nemam ništa protiv. – Nemate?
– Oh, dobro. Pa uzmite neke brošure,
uzmite ove za mornaricu. – Hvala.
Podelite ih, ohrabrite kolege. Ako su za
rat, neka ga podrže i pošalju svoju decu.
– Hvala.
– Hvala g-dine, puno vam hvala.
– Kongresmene! Ja sam Majkl Mur.
– Kako ste? – Dobro.
Pokušavam da nagovorim članove kongresa
da daju svoju decu u vojsku, da odu u Irak.
Kongresmene?
Kongresmene?
Kongresmene Kasl?
Kongresmene Kasl?
Kongresmene?
Kongresmene?
– Kongresmene Dulitl? Majkl Mur.
– Neću da govorim.
Ima li šanse da…
Naravno, ni jedan član kongresa nije želeo
da žrtvuje svoje dete, za rat u Iraku.
Ko bi mogao da ih krivi?
Ko bi želeo da žrtvuje
svoje dete? Da li biste vi?
Da li bi on?
Uvek sam bio zadivljen time, da baš ljudi
primorani da žive u najgorim uslovima,
idu u najgore škole, i žive najteže,
uvek prvi istupaju da brane takav sistem.
Oni služe da mi ne bismo morali.
Nude svoje živote kako bismo
mi mogli da budemo slobodni.
To je njihov izvanredan
poklon nama.
Za uzvrat traže samo da ih nikada ne šaljemo
u opasnost, osim ako je to stvarno neophodno.
Da li će nam ikada
ponovo verovati?
Upotrebio je oružje.
Znamo gde su. Oni su u oblasti oko Tikrita,
Bagdada i istoka, juga, severa i zapada.
Postoji veza između Iraka i
onoga što se desilo 11.09.
Borba se može okončati samo
njihovim kompletnim uništenjem.
Vodimo rat da bismo
spasili civilizaciju.
Mi ga nismo tražili, ali ćemo se
u njemu boriti i pobedićemo.
Džordž Orvel je napisao: “Nije bitno da li
je rat stvaran ili nije. Pobeda nije moguća.
Rat nije namenjen da se pobedi,
već da traje neprekidno.
Klasno društvo je moguće samo
na bazi siromaštva i neznanja.
Ova nova verzija je prošlost, i ni jedna
drugačija prošlost nikada nije postojala.
Po pravilu, rat se uvek planira tako,
da se društvo održava na ivici gladi.
Rat vodi vladajuća grupa
protiv svojih podanika,
a njegov cilj nije pobeda
u Evroaziji ili istočnoj Aziji,
već održavanje postojeće strukture
društva nepromenjenom.
U Tenesiju postoji stara izreka.
Znam da postoji u Teksasu,
verovatno i u Tenesiju, a glasi:

Categories: Movie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

“King” Justice Calvin Faulkner 2012 Portuguese Português

movie image

Descarregar da legenda “King” Justice Calvin Faulkner 2012 Portuguese Português

Qual a idade da vítima?
– O médico legista diz cerca de 30 anos.
– Desculpem, onde íamos nós?
Os familiares foram notificados?
– Os familiares foram notificados?
– Não foi identificada.
É uma desconhecida.
– Que fotos são estas?
– Morreu no trabalho. Sozinha.
– Spears.
– Completamente só.
Deve ter
feito algumas escolhas erradas.
Alguém me diga…
Bom dia, Comandante.
Vou a caminho.
Comandante.
Os abutres já estão a rondar.
– Juiz Calvin Faulkner. Conhece?
– Conheço o nome.
– Juiz no Tribunal de Família.
– A empregada encontrou-o esta manhã.
O médico legista pensa que está
morto há dois dias.
– E ninguém deu pela falta dele?
– Era divorciado.
– Causa da morte?
– Foi estrangulado com roupa interior.
Roupa interior?
Procuramos um assassino amish,
senhor?
Chame-lhe o que quiser.
Lingerie.
É uma forma pouco digna de morrer,
especialmente para um juiz
do Tribunal de Família.
É apenas uma questão de tempo
até os pormenores chegarem à
comunicação social. Portanto,
quanto mais cedo descobrir
o que se passou, melhor.
– É para já.
– A minha namorada. Gostaria de…
– Desculpe, senhor.
– Senhor, afaste-se! Afaste-se!
– Tenho de vê-la. Vamos casar.
– Sou a Jess. Como se chama?
– Stephen.
Muito bem, Stephen,
se puder recuar até ali,
irá ver a sua namorada assim
que ela sair.
– Está bem. Aqui? Boa.
– Sim, ali.
Encontrei a carteira da vítima na
entrada. Não tem dinheiro ou cartões.
– Obrigado.
– Nem sei porque aqui estão.
Carteira vazia, entrada não forçada.
O modo como ele estava lá em cima,
não faz do caso um grande mistério.
– Eu aviso-te quando resolver o caso.
King, também vais segurar na mão do
Danny quando ele entrar nos Homicídios?
Muito bem, Riley, nós
tratamos do caso. Adeusinho.
– O Danny vai para os Homicídios?
– Não sei. Acho que sim.
É uma novidade.
Mal posso esperar para ficar
com um dos seus casos.
Como se eu não tivesse constrangimentos
suficientes na minha vida.
Divorcias-te da tua mulher,
moras na baixa da cidade, tens mais
de 40 anos e é aqui que acabas.
– Nas “Torres Pensão de Alimentos”.
– Quando é que te mudas para cá?
Quem disse que tenho mais de 40 anos?
O Faulkner divorciou-se há seis meses.
Divorciar-se de um juiz do Tribunal
de Família deve ser desconfortável.
Vale o dobro. Ele era advogado
de divórcios antes de ser juiz.
A ex. Sra. Faulkner provavelmente
vive de senhas de refeição.
– Dê-nos um minuto.
– Obrigada.
Então, o que te aconteceu?
Como acabaste aqui?
Fizeste algumas escolhas erradas?
TEMPORADA 2, EPISÓDIO 11:
JUIZ CALVIN FAULKNER
Há sinais de luta.
– Ainda usa aliança.
– Eu demorei a tirar a minha.
Homem só,
a forma como está vestido,
o que tem à volta do pescoço…
– Sexo demasiado violento?
Deliberadamente acidental, quem sabe?
Ela agarra na carteira e foge.
É preciso muita força
para estrangular alguém.
Não precisa de ser uma mulher.
Pode ser um homem ou metade
de cada.
Tamanho 32.
Calmantes prescritos tomados
com uísque.
Tornava tudo mais fácil.
Trabalho, trabalho e mais trabalho.
Céus, o frigorifico dele parece o meu.
Bem, esta é a filha ou a amante.
É a foto de uma filha.
Triste.
Tive um sonho a noite passada.
Entravas nele.
Estávamos vestidos?
Tem o robe vestido.
Alguém está finalmente a ligar
para saber dele?
Estou?
Daqui fala o Detective Sargento Spears
da Polícia de Toronto.
É do banco. Alguém está a usar o
cartão de crédito do Faulkner.
Juiz Calvin Faulkner,
divorciado, uma filha adulta.
Tenho a morada da ex-mulher,
Abigail, mas não tenho a morada
da filha Meredith.
Ela foi acusada de condução sob
efeito do álcool em 2008 e por
posse de cocaína o ano passado.
– Eu quero falar com a ex-mulher.
– Se ela foi prejudicada isso é motivo.
– Ele era advogado de divórcios
e eles divorciaram-se. Podes apostar
que ela saiu prejudicada no divórcio.
Ambas as minhas exs gostariam de
estrangular-me, mas gosto da teoria
da prostituta.
– Os registos telefónicos do Juiz?
– Acabei de recebê-los.
Vou procurar chamadas para serviços
de acompanhantes, na Sexta à noite.
Tens os números desses locais
memorizados, não tens?
O que se passa, Martin?
O cartão de crédito do juiz foi usado
em três compras separadas, todas
na mesma loja de câmaras.
– Foi por isso que o banco sinalizou.
– E as imagens da câmara de segurança?
A câmara na loja de câmaras
está avariada.
Que bom.
A empregada descreveu o comprador
como um jovem branco
com cabelo escuro e cerca de 1,80 m.
Certo, uma descrição vaga.
Seguinte.
Calculo que este entusiasta de fotografia
foi à loja de penhores
mais próxima e trocou as câmaras
por dinheiro.
Arranja-me uma foto.
O Juiz Faulkner foi estrangulado
com uma camisa de noite vermelha.
A etiqueta dizia
“Bisous Privés”. Talvez consigamos
localizar onde foi vendida.
Em lado nenhum. Essa marca deixou
de vender há sete ou oito anos.
As peças eram cosidas à máquina,
mas de boa qualidade.
– A sério, Ingrid?
– Tu tens os sapatos e eu a minha cena.
Se é a tua cena, então tratas disso.
Quero saber a quem pertencia, mas
primeiro chama cá a Abigail Faulkner.
Após o divórcio, eu…
… expurguei a casa de tudo o que
era dele.
E, esta manhã, depois da
Polícia ter saído,
procurei qualquer coisa que me
tivesse escapado.
– Encontrei uma das suas camisas.
– Eu compreendo.
Já fui divorciada.
Mesmo após todas as discussões…
– Nunca discutimos.
– Não?
Não. Antes de casarmos sempre soube
que teria de competir pela sua atenção.
Competir com a Lei e outras mulheres.
Existiram muitas outras mulheres?
O Cal era inteligente e engraçado.
E quando se concentrava em mim,
era como se eu fosse única,
a pessoa mais interessante do mundo.
Parecia que brilhava.
– Tenho 25 anos de memórias destas.
– Então, porque se divorciou?
Ele apaixonou-se.
Pela Vanessa.
Nascida nos anos 80.
Eu teria tido um problema com a
Vanessa nascida nos anos 80.
– Espero que o tenha feito pagar.
– Não.
O Cal foi sempre muito generoso
e eu tinha o meu dinheiro, por isso…
O Juiz Faulkner gostava de algum tipo
de actividade sexual pouco usual?
Não. Actividade sexual frequente,
sim, mas pouco usual?
– E prostitutas?
– Não.
Não, o Cal nunca teria feito
algo assim.
Ele não precisava.
Posso perguntar-lhe…
Falou com a minha filha Meredith?
pensámos que a senhora talvez…
Ela é a minha única filha e não
sei onde está.
Liguei-lhe e mandei-lhe SMS’s.
Por favor.
Encontre-a.
Ingrid, a última amante do Faulkner
chama-se Vanessa Kaplan.
Não encontrei chamadas
para serviços de acompanhantes.
Só chamadas para o trabalho e
restaurantes take-away.
A secretária disse que ele tinha uma
decisão importante a tomar na Segunda.
A última chamada foi às 21h10.
Portanto, morreu depois dessa hora.
Nada de prostitutas e
não estou a gostar da ex.
E eu tinha razão sobre a “Bisous Privés”.
A empresa encerrou em 2004 e
ninguém a vendeu.
– Pode ser vintage.
– Lingerie usada com cuidado?
Nem por isso. Penso que deve pertencer
à colecção privada de alguém.
A Abby Faulkner não veste 32.
Talvez, a Vanessa Kaplan.
Vanessa Kaplan, 31 anos,
organizadora de eventos, vive em
Leaside com o marido Mike.
Vamos lá falar com a amante e
o marido dela.
Estrangulado com lingerie?
Um marido ciumento não
tratava do caso assim.
Como tratarias tu?
Bem, o Danny deu-me um murro
na cara, lembras-te?
Não, não me lembro.
Olá. Sou a Detective Sargento
Jessica King.
Este é o Detective Sargento Spears.
Pensei que vocês…
Sabem…
Podem entrar? Entrem.
Alguém sofreu um acidente?
O meu marido é temperamental.
Comecei a chorar quando soube
o que aconteceu ao Cal e…
O Mike, ele soube e ele…
– A senhora e o Calvin têm uma relação?
– Sim, somos amantes.
– E, agora, onde está o Mike?
– Ele saiu.
Foi trabalhar, conduzir, não sei.
Eu…
Eu não devia ter quebrado
as regras.
– Regras?
– Nós concordámos.
Nada de amigos, colegas de trabalho
e nunca se…
… via a mesma pessoa mais do
que três vezes.
– Um casamento aberto.
– E você quebrou as regras pelo Calvin.
Quebrei.
Eu quebrei as regras pelo Calvin.
Ele fazia-me rir com toda a alma e…
– E o seu marido descobriu?
– Ele descobriu na semana passada.
Eu neguei,
mas ele não acreditou em mim.
Vamos precisar da matrícula
do carro do Mike.
O Mike nunca faria nada assim.
Nunca.
Casamento aberto.
Gosto da forma como funciona.
– É melhor do que sonhar com isso.
– O quê?
– Disseste que sonhaste connosco.
– Não, não foi nada disso.
Estavam todos lá. A Ingrid, o Martin.
Todos agiam como se eu não existisse.
Acho que isso significa que estás
a ignorar algo importante para ti.
Olha para ti armado em Dr. Jung.
Ingrid, o Mike conduz um jipe azul.
Tem um sistema de localização.
A empresa que nos dê a localização.
Matrícula 478 KZHA.
Encontrámo-lo.
Está a sul da QEW na Av. Evans.
Ali mesmo.
É ele. É ele.
Apanhamo-lo na ponte.
– Pare! Não se mexa!
– As mãos à vista!
– De joelhos!
– É a minha carteira.
A carta de condução?
Não estamos aqui para falar da
sua condução, Mike.
O Mike Kaplan foi acusado de
agressão há um ano atrás.
Deu um murro num
homem na festa de Natal,
por estar a dançar próximo da mulher.
Parece que o Mike não está muito
de acordo com a relação aberta.
Bem, vejamos o que
conseguimos fazer com isso.
E obtive isto quando investiguei
a matrícula dele.
Não tem fome?
Casamentos abertos.
Se isso funcionasse mesmo,
muitos homens alinhariam.
É bom na teoria,
mas aposto que ela recebia as
ofertas todas, não?
Eu não o matei.
Fica em casa a ver o basquetebol,
enquanto ela anda na folia.
Eu tenho a minha parte.
É uma treta estar só, não é, Mike?
É mesmo uma treta.
Foi nisso que alinhou?
Um homem como você,
sem filhos, com meio casamento?
Era isso que realmente queria?
Acredite em mim,
nem os filhos salvam o casamento
se ela se apaixonar por outro.
Desculpe, mas isto está a
deixar-me maldisposto.
Se tinha ciúmes, Mike,
se se zangou,
se fez alguma coisa,
nós podemos falar sobre isso.
Há uns tempos atrás,
eu andava a sair com uma mulher.
Ela terminou tudo.
Dei por mim a segui-la para casa,
a ficar à espera que ela saisse de casa.
Alguma vez fez algo assim, Mike?
Quantos Faulkner existiram?
Ele foi mais do que conseguiu aguentar?
Não faço ideia do que está a falar.
Um bilhete de estacionamento.
A sua carrinha.
A um quarteirão de distância do
apartamento do Juiz Faulkner,
na passada Sexta-feira à noite.
Tem explicação para isso, Mike?
Encontrei-me com ele na entrada.
Ele disse que estava apaixonado
pela Vanessa, mas ela não tinha
a certeza se conseguiria deixar-me.
– A seguir o que aconteceu?
– A filha dele apareceu com o namorado.
O Faulkner não quis falar comigo
na frente dela.
O que fez?
Ele e a filha entraram no elevador
Eu parti.
E o namorado?
– Onde foi a seguir?
– Fui a um bar.
Ao “Carmindy”. A empregada do
bar chama-se Charlene.
Ele lembrar-se-á de mim.
Ofereci-me para a levar a casa.
– Olá, chefe.
– Entraste no meu sonho.
Mais parece um pesadelo?
O que fazia eu?
Falavas sobre escolhas erradas.
Eu estava morta.
Morta?
Isso pode significar que procuras uma
mudança na tua vida. Um novo começo.
– É positivo.
– Tens alguma coisa para mim?
Sim. Não foi na loja de
penhores mais próxima,
mas ao menos a câmara de
segurança de lá, funcionava.
– A vendedora era uma mulher. Jovem.
– Uma mulher?
É a filha.
A Meredith Faulkner roubou
os cartões de crédito do pai.
Raios partam!
Não está a sincronizar o calendário.
Libertámos o marido da amante.
O álibi dele confirmou-se.
Raios partam!
Tente desligar
a sincronização do calendário.
Já fiz isso. Agora,
quem é que está a investigar?
– A filha continua a usar os cartões…
– Porque não está a funcionar?
Apague todos os eventos e volte
a ligar a sincronização.
Não fiz isso.
A filha asfixiou o pai com
lingerie antiga?
O Spears e o Martin estão a ver
se a localizam.
– Como é que apago os eventos?
– Dê cá o telemóvel.
Então…
… O Danny nos Homicídios.
– Já estava à espera disso.
– Teria agradecido um aviso.
Por estranho que pareça, as decisões
de pessoal não passam todas por si.
Não foi isso que quis dizer,
Comandante.
Tanto os Homicídios como os Crimes
Graves ocupam bastante tempo.
King, sou o seu Comandante, não
o seu conselheiro matrimonial.
O Danny é mais terra-a-terra.
Os Homicídios são muito detalhados…
Eles querem-no. Talvez vejam nele,
algo que a King não vê.
Não estou a dizer que ele não
é capaz de fazer o trabalho.
Talvez, desta vez, isto não
seja sobre si, King.
E até que tenha um
suspeito sob custódia,
talvez seja boa ideia ir para casa
e discutir isso com o seu marido.
Olhe só para si.
É o meu conselheiro matrimonial.
– Soube ontem. Estavas a trabalhar.
– Eu estou sempre a trabalhar.
Isso não nos impede de falar.
Impede, sim. Quando estás concentrada
num caso é só nisso que pensas.
Isso não é verdade.
Eu faço várias coisas ao mesmo tempo.
Neste momento estás a pensar no juiz?
– Não.
– Não?
Não estou a pensar no juiz.
Estou a pensar em quem matou o juiz.
– É o meu trabalho.
– Está bem.
Não vou desistir dos Homicídios
para continuar a terminar lutas
em bares, está bem?
Ambos sabíamos que o meu regresso
aos agentes era temporário.
Certo.
Então, isso significa que
vais desistir de constituir família?
Quem trabalha nos
Homicídios tem filhos, Jess.
A conselheira
da agência de adopção disse…
– Disse 6 a 8 anos. Foi o que disse.
– Não se fizermos mudanças.
Se fizermos algumas mudanças,
talvez possamos apressar o processo.
Então, o que queres que eu faça?
Fico parado, à espera, só para
o caso de acontecer algo?
Estás a desistir.
Não achaste
que era importante falarmos?
Se isto não nos acontecer, querida,
nós iremos ficar bem.
Sempre disseste que querias filhos.
Quem é que consegue tudo o
que quer na vida?
As pessoas que
estão dispostas a lutar por isso.
Estou?
A Meredith Faulkner usou o cartão
do pai para encomendar pizza.
Estamos num armazém na Junction.
Queres que esperemos por ti?
Não, não esperem por mim.
Apanhem-na.
Vou tomar um duche e mudar-me.
Vão levar um suspeito para a esquadra.
Pizza!
Polícia! De joelhos.
Mãos atrás das costas.
– De joelhos, agora!
– No chão. Atrás das costas.
Onde está a Meredith Faulkner?
Onde está a Meredith Faulkner?
– Vou perguntar mais uma vez. Onde?
– Vê na casa-de-banho, meu.
– Sente-se! Estás bem?
– Sim, sim.
Meredith?
Meredith?
Meredith Faulkner?
– Quem é você?
– Ela está aqui.
Não faz mal.
Polícia de Toronto.
Vamos tomar conta de si,
está bem?
Sou a Detective Sargento King.
Meredith,
estou aqui para lhe contar algo.
Algo bastante chocante.
O seu pai, Calvin Faulkner,
está morto.
Na verdade,
ele foi assassinado.
– Não pode ser.
– Receio que sim.
O que acabei de dizer-lhe é a
parte mais difícil do meu trabalho.
Sabe qual é a coisa mais difícil
que se lhe segue?
Perguntar-lhe como obteve os
cartões de crédito do seu pai.
Não é uma rapariga estúpida.
Já falou antes com a Polícia,
portanto, não vou entrar em
jogos. A situação é muito má.
– Como está a minha mãe?
– Preocupada consigo.
Como…
O que lhe aconteceu?
É o que tentamos descobrir.
Pode ajudar-nos.
Você e o Otis viram o seu
pai na Sexta-feira à noite.
Sim…
Sim, eu estava…
Precisava de umas coisas.
Pensava voltar a estudar.
Como acabou com os cartões dele?
Meredith, o meu pai
adora-me, faria qualquer coisa por
mim, mas ele nunca…
… me daria um cartão de crédito
de platina.
Eu ia só comprar algumas coisas
para a escola,
e depois ia devolver-lhe os cartões.
– Já lhe disse, meu,
ela esteve lá aí uns dez minutos.
Foi pedir dinheiro ao pai.
– Não, fiquei na entrada.
Juiz Faulkner?
Não queria aborrecer-me.
O tipo não gostava de mim.
A sério?
Porque será?
Não faço ideia.
Posse, roubo,
pena suspensa por assalto.
A aguardar reabilitação.
É o sonho de qualquer pai, Otis!
Quarenta dólares.
Ele disse que só me dava isso.
Disse que não gostava que eu
estivesse com o Otis.
Só estava comigo por causa do dinheiro.
O meu pai também é advogado.
Os dias eram longos.
Mal passava tempo em casa.
O casamento dos meus pais terminou.
Passaram tanto tempo a
vingarem-se um do outro
que não tinham tempo para
me dar atenção.
Por isso, as minhas saias encolheram
e os meus homens envelheceram.
Enlouqueci o meu pai,
mas ao menos sabia que ele
estava a pensar em mim.
Eu magoei o meu pai,
mas nunca deixaria que outra
pessoa o magoasse.
Fale-me do Otis.
– Eu quero um advogado.
– Claro.
Eu trato de tudo.
Devo contactar o Departamento Jurídico
ou a Meredith vai pagar o advogado?
A loja das câmaras, a loja de penhores…
Calculo que a ideia tenha sido sua.
Queria fazer dinheiro
às custas da namorada?
É um chulo, Otis?
– O que disse?
– Como é que funciona?
Viver às custas de uma mulher.
Isso é uma falsificação?
Não conseguiu cravar-lhe
um relógio de marca?
– Cuidado com o que diz.
– O que vai fazer? Asfixiar-me?
Vou ser sincero consigo, Otis.
Isto é uma perda de tempo,
porque a sua namorada está
na outra sala, a contar tudo,
e já deve ter dito que foi você.
– O Otis esperava lá em baixo.
– O que disse ele?
Ele estava irritado.
– 40 dólares não dão para muito.
– E a carteira e os cartões?
Você tinha a carteira, certo?
Então, porque ficaria chateada?
– Eu não…
– Você não tinha a carteira.
– Voltou para buscá-la?
– Não.
Não voltou.
Então, quem voltou?
– De forma alguma…
– Meredith, ele era seu pai.
Provavelmente, disseram coisas
muito más um ao outro, mas você
amava-o e ele também a amava.
Mais do que o Otis alguma vez amará.
Conte-me a verdade.
Conte-me o que aconteceu.
O Otis.
Ele foi lá.
Veja.
A sua namorada diz que você
foi ao apartamento. Sozinho.
Meu, isto foi o que aconteceu.
comigo, começa a gritar,
a dizer que vai chamar a Polícia.
Ele foi ao quarto buscar o telefone
e a carteira dele estava no balcão.
Juro, meu, eu pirei-me dali.
Foi só isso.
– O Otis esteve fora quanto tempo?
– Pouco.
– Talvez, cinco minutos.
– O que fez enquanto esperava?
Eu sai, fumei um cigarro e
encontrei o Stephen.
O Stephen?
É um tipo que anda pela vizinhança.
Fala sempre comigo.
O Otis agiu de forma diferente quando
regressou? Parecia cansado?
Ele disse que tinha descido as
escadas a correr.
A culpa não pode ser minha.
Tudo tem sido culpa minha!
Meredith,
eu posso ligar à sua mãe
e dizer-lhe que está aqui.
Gostaria que o fizesse?
Por favor.
O Otis mantém a história dele.
Diz que não tocou no juiz.
Só levou a carteira.
Precisamos de apanhá-lo de outra forma.
Talvez, ADN na camisa de dormir?
– A lingerie ainda não me convence.
– A sério?
Estava simplesmente à mão e o Otis
agarrou-a? De quem é?
Tanto é pequeno para a amante
como para a ex-mulher.
“Se a camisa de dormir não serve,
não podes condenar”
É um trabalho em progresso.
O homem gosta de mulheres.
Pode ser de qualquer uma.
Apanhámos o Otis pela cocaína.
– Envia o ADN dele para a Unid. Forense.
– Sargento, não me odeies.
Pensei que se comparasse as compras
com o cartão de crédito aos
registos telefónicos do juiz que isso
seria suficiente para apanhar o Otis.
– Estás prestes a arrasar a minha teoria.
– Sim.
A primeira compra com os cartões
roubados ocorreu às 20h37,
numa loja de bebidas.
O Juiz Faulkner falou com a sua
coordenadora do julgamento às 21h10.
Portanto, o juiz ainda estava vivo
quando o Otis saiu.
– Confirmei com a coordenadora.
Ela disse que o juiz terminou a chamada
porque estava alguém à porta.
– Talvez, o Otis tenha voltado.
– Acho que sei quem nos pode dizer.
– Quem?
– O Stephen. O amigo da Meredith.
Eu… eu não…
Eu sei.
Eu sei. Eu sei.
Vamos levar-te para casa, está bem?
Meredith, antes de ir,
sabe onde mora o Stephen?
O Stephen? Acho que perto do
apartamento do meu pai.
– O apelido dele?
– Eu sabia.
A mãe dele foi cliente do meu pai.
Uma vez, quando tínhamos 12 anos,
fomos todos comer gelado.
– Gelado com uma cliente?
Ele apareceu o Verão passado.
Eu paguei-lhe um café. Falámos.
– Senti pena dele.
– Como assim?
Ele parece um pouco desligado.
Uma vez, até me pediu em casamento.
Ennis.
É esse o apelido dele.
Ennis?
Lorraine Ennis?
Tinha a certeza que o Cal tinha
um caso com ela.
O Stephen Ennis foi um paciente
do Centro de Saúde Mental de
Lakeshore. Saiu o Verão passado
para casa do irmão.
– Ele estava no local do crime.
Tinha aquela vibração.
Andrew e Stephen Ennis,
13 e 11 anos de idade
respectivamente, estiveram no centro
de uma batalha pela custódia.
O Calvin Faulkner representou a mãe,
Lorraine Ennis.
Seis meses depois da Lorraine
ter conseguido a custódia,
o Stephen chegou a casa vindo
da escola e encontrou-a.
Tinha sido estrangulada com
uma peça de lingerie dela.
Quem a matou?
– O pai.
– O que lhe aconteceu?
Foi condenado a 15 anos.
Precisamos de encontrar o Stephen.
Estamos a tentar localizar o Stephen.
O irmão não o vê há uns dias.
Qual é a teoria? Ele culpa o Faulkner
por ter separado os pais e pela
morte da mãe?
– Talvez. Era suposto comparecer
todas as semanas em Lakeshore.
Faltou algumas semanas.
Sem medicação e desaparecido.
Estamos a falar com trabalhadores
do Centro de Saúde Mental e com
centros comunitários para saber
se alguém o viu.
Certifique-se que as patrulhas
estão a par do caso.
Não queremos um confronto. Não
precisamos de agravar mais as coisas.
– Comandante.
– Parabéns, Sless.
Obrigado.
– De certeza que vai sair-se bem.
– Obrigado, Comandante.
A parte mais complicada dos Homicídios
é gerir a vida fora dos Homicídios.
King,
prenda esse jovem pacificamente.
Tenho uma ideia.
Para a família funcionar
um de nós vai ter de ter horas
de trabalho mais regulares.
– É tudo o que digo.
– Certo.
Podias fazer o exame para Inspectora.
Queres que desista do meu trabalho?
É uma promoção.
– Horas mais estáveis. Saída às 18h30.
– Danny, eu adoro o que faço.
Podias gostar mais de ser Inspectora.
Mais poder e controlo.
Jess, podias ser a primeira mulher
Comandante da Polícia.
Temos de lutar
pelo que queremos, certo?
– Amo-te.
– Eu também te amo.
Agora sai do meu escritório.
Tenho um homicídio por resolver.
Os antecedentes completos do
Stephen Ennis.
Espera.
Não é nada.
– Espera.
– Nem me mexi.
O Juiz Faulkner…
Grande carreira,
trabalhava o tempo todo…
… o casamento terminou e
ele morreu só.
– O Martin falou-me sobre o teu sonho.
– O quê?
Morrer só num apartamento pago
à semana? Não te vai acontecer.
– Prometes?
– Sim.
Quando morreres,
estarás rodeada por gatos.
– Sai.
– E ninguém te encontrará
até os vizinhos sentirem o pivete.
– Obrigada. Adeus.
Sabe onde pode estar o seu irmão?
Ele está sob alguma tensão?
Acham mesmo que o Stephen
pode estar relacionado
com a morte do Juiz Faulkner?
– Não sabemos.
Mas é possível que uma pessoa
com capacidades diminuídas
não possa ser responsabilizada
pelas suas acções.
Acho que o facto de ter encontrado
a minha mãe foi o que despoletou tudo.
– Causou a doença dele?
– O médico disse que era possível.
A predisposição genética mais
um evento traumático…
Ele recebe cuidados médicos há 10 anos.
– Ouve vozes que não consegue calar.
– Deve ser difícil.
Adoro o meu irmão, mas odeio
a sua doença.
O seu pai ainda está preso?
Saiu em liberdade condicional
no Natal passado.
Morreu em Março.
Cancro.
– Lamento muito.
– Pensava que finalmente ia ter
o meu pai de volta,
mesmo com o que ele tinha feito e…
O Stephen culpou o Faulkner pelo
divórcio dos vossos pais?
Provavelmente culpou-o pela
morte da nossa mãe.
– Ele sabia que tinham um caso?
– Sim.
– O pai sempre falou nisso.
– Já viu o Stephen ser violento?
Nunca comigo, mas…
… as vozes podem levá-lo a
fazer certas coisas.
Se encontrarmos o Stephen,
certificamo-nos que ele recebe ajuda.
Prometem tomar conta dele?
Faremos tudo ao nosso alcance.
Temos um armazém…
… com as coisas dos nossos pais.
Talvez,
vá até lá para se sentir seguro.
– Ele deve lembrar-se de mim.
– Está bem.
Stephen?
É a Jess.
Lembra-se de mim de ontem?
Há muita coisa a bloquear.
– Conseguiste?
– Sim.
Stephen?
Está aqui?
Stephen?
– Olá.
– Olá.
Cartas de amor do Faulkner para
a mãe do Stephen.
Um advogado a dormir com a cliente…
– Mais anti-ético é impossível.
– Diz que sabe que é errado,
mas não consegue parar. Descreve
detalhadamente porque não pode parar.
– É o suficiente para o despoletar.
– Veremos.
Não vamos conseguir nada admissível.
Só quero saber a verdade.
Stephen?
Posso sentar-me?
– Está confortável?
– Preciso de cigarros.
Eu fumo.
Comecei tarde.
– Posso arranjar-lhos.
– Quero deixar de fumar.
– Não posso fumar e ser médico.
– Médico?
Cirurgião.
– Tenho de deixar de fumar.
– Tem esquizofrenia?
– Agora tenho.
– Agora?
Desde que faça o que me dizem,
as vozes deixam-me em paz.
E essas vozes…
– Ouve ou vê, algo neste momento?
– Ouço a voz da sabedoria.
– Vê alguma coisa, Stephen?
– Atrás de si.
O que vê?
Está sempre lá…
As pessoas que conheço,
o meu pai, às vezes, demónios.
Bem, Stephen, neste momento não
precisa de olhar para eles.
Por agora, pode só olhar
para mim, está bem?
Está bem.
Vi-o ontem
à porta do prédio do Juiz Faulkner,
lembra-se?
Gosta de passar algum tempo lá?
Ele levou-me a comer gelado,
uma vez. E a Meredith.
– A Meredith também comeu gelado.
– Então, descobriu
onde ele mora e foi lá tentar
ver a Meredith?
Nós vamos casar.
Escrevi-lhe uma canção, uma música
country, “The Ballad
of Bruiser Joe.”
Em breve vou gravar um álbum.
Sou bastante sensível à música.
As assinaturas temporais afectam
o meu corpo.
Preciso de um certo número de
batimentos por compasso.
Você sabe, 4-4, 3-4.
Estou bem. Preciso de evitar
assinaturas complexas como 5-4.
Como no segundo movimento da sinfonia
de Tchaikovsky, a “Pathétique.”
Desta forma,
elas podem controlar o meu corpo.
Podem controlar o batimento
do meu coração.
Eu necessito de uma dose controlada
de música country.
É medicina. Acalma-me.
– O Juiz Faulkner morreu.
– Eu sei.
O pai da Meredith.
Acho que não fui eu.
As suas mãos…
É para ganhar a confiança delas.
Para mostrar que não escondo nada.
Elas… elas obrigam-me.
Stephen,
eu vou contar-lhe uma história
e quero que me pare quando eu disser
algo que não é verdade, está bem?
Ficou muito triste
quando o seu pai morreu
e leu as cartas
que o Juiz Faulkner escreveu
à sua mãe.
As coisas da mãe estão seguras.
Estão seguras no armazém.
– Mas você leu as cartas.
– Essa parte não é verdade.
Elas não me deixam ler.
As vozes afogam-me.
Então, não leu as cartas que o Juiz
Faulkner escreveu à sua mãe.
O Andrew leu as cartas.
Não me disse o que diziam.
Andrew, o meu verdadeiro e
abençoado irmão. O meu protector.
Gosta de Johnny Cash?
Vou buscar-lhe mais café.
Pessoas com doenças mentais
são mais provavelmente
vítimas de um crime do
que as perpetradoras.
Quanto tempo demoraria estrangular o
Faulkner e prendê-lo até perder o fôlego?
Este rapaz não consegue concentrar-se
mais do que trinta segundos de cada vez.
Temos o irmão errado.
– O caso contra o seu irmão é forte.
– Não posso acreditar.
Ele terá de ser hospitalizado?
É provável que o advogado
invoque a secção 16.
– Incompetência mental.
– Está bem.
Mas trata-se do homicídio de um juiz
e precisa de estar preparado
para o facto
do Stephen acabar preso junto
da população geral.
Ele não pode.
Ele morreria na prisão!
O senhor é um bom irmão.
Protege-o sempre.
Eu tento.
Mesmo invocando a Secção 16,
um centro provincial de saúde mental
é bastante triste.
Eles medicam agressivamente,
mantêm os pacientes presos
e amarrados.
– Não há algo que…
– Eu tenho de fazer o meu trabalho.
Onde quer que ele termine,
vai ser muito,
muito difícil para ele.
Ele precisa de ser preparado.
Pensei que fosse melhor ser o
senhor a contar-lhe.
– Você prometeu que ele…
– Andrew!
Ele precisa de compreender o que
se segue.
A prisão,
a audiência preliminar,
a audiência de competência.
E, durante esse tempo,
ele ficará detido.
Stephen, vamos lá ver se consegues
fazer o meu trabalho por mim.
And!
O que fazes… Olá!
– Stevie.
– O que fazes…
Também me têm feito perguntas.
Não é nada de mais.
Tens composto músicas?
Sim, tenho estado a trabalhar numas.
Lembras-te quando o pai foi embora
e pensámos que não
ficaríamos bem, mas ficámos?
– Tu tomaste conta de mim.
– Sim.
Agora, talvez…
… não fiquemos juntos por uns tempos.
Vou casar com a Meredith este Verão.
Tens de ir ao casamento.
E irei, e irei.
Mas tenho de…
Ficarás bem.
Eu sei que ficarás bem.
– Eu…
– Stephen, tu és…
Tu és… uma boa pessoa.
És um óptimo irmão.
Não tens de o provar a ninguém.
– Elas não confiam em mim.
– Não lhes dês ouvidos. Ouve-me.
Vai correr tudo bem.
Há um hospital,
a Norte, junto a um lago.
Para Norte?
Eu tenho de ir embora?
E tu vens?
Tu vens?
Era suposto termos tido uma
vida diferente.
Era suposto termos sido uma família.
O Faulkner tirou-nos isso.
A mãe e o pai talvez…
Sem ele.
E tu…
Ele pagou pelo que fez.
A ti…
… e a todos nós.
Quis que ele
sentisse o que a mãe sentiu.
Sentir a sua respiração…
A sua vida
a escapar-lhe pelos dedos…
Gravaste tudo?
O Stephen concordou regressar a
Lakeshore por umas semanas.
Depois, dão-lhe alta. Ele vai
precisar de apoio, de um tutor.
Iremos certificar-nos que ele recebe
um bom assistente social.
Resolvido em menos de 36 horas.
Muito bem.
Acho que deveria fazer o
exame para Inspectora.
Parece um bom plano a 5 anos.
Na verdade, é mais um plano de 5 a 7,
anos. Preciso de acelerar as coisas.
Você lidera a Unid. de Crimes Graves.
É o segundo melhor trabalho do serviço.
Senhor, uma vez disse-me que
não podia ter tudo, e eu pensei…
“Ele que se lixe.”
Mas preciso de repensar as minhas
prioridades.
Teria de usar uniforme.
Ficaria igual a todos.
Uma mistura de algodão e poliéster.
Eu adoro a sensação
do poliéster na pele.
As mesmas sabrinas pretas todos
os dias.
Todos os dias. Sabrinas.
– Porque não pensa melhor?
– Sim, talvez deva fazê-lo.
Comandante Jessica King.
Que Deus nos ajude!
Danny, vem ter comigo à entrada.
Se vais para os Homicídios
precisamos de comprar-te

Categories: Legendas para Filmes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

The Crazies 2010 Portuguese-BR Português

movie image

Descarregar da legenda The Crazies 2010 Portuguese-BR Português

DOIS DIAS ANTES
CONDADO DE PIERCE
XERIFE
Drª Dutten,
minha tia está na cidade.
Ela está doente, também.
Preciso que fique
até tarde esta noite.
Precisa?
Devia enviar um SMS
à sua “tia Scotty” e dizer…
que não poderá ir
ao jogo de beisebol.
Espere um segundo.
Como…
– Scotty e eu não…
– Qual é, Becky!
É o segredo mais
mal guardado na cidade.
Isso é mais que evidente!
Vá em frente, saia daqui.
– Vá se divertir um pouco.
– Obrigada, Drª Dutten.
Não importa
o que diz o calendário.
Dia da abertura,
é o 1º. dia da primavera.
O xerife nunca paga o café.
É gentil da sua parte, Ben.
Mas o diretor ainda tem de pagar
as multas de estacionamento.
– Ponha na conta dele.
– Sim, senhor.
– O garoto joga rápido.
– Assim como dirige.
Bom arremesso, Scotty!
Strike dois!
Atravessando o campo.
Jesus Cristo!
Tommy?
Fiquem aí.
Garotos, vão para o abrigo.
Tire-os do campo.
– Leve-os para o abrigo, diretor.
– Rory!
Ei, Rory!
Temos um jogo rolando aqui.
Estamos jogando
e você aparece armado?
Que diabos está fazendo?
Rory…
Você está bêbado.
Só isso.
Agora, vamos abaixar a arma.
Rory, abaixe a arma.
Abaixe-a.
Vamos, Rory.
Rory?
Abaixe essa arma.
Rory?
Meu Deus!
MUNICÍPIO DE OGDEN MARSH
POPULAÇÃO: 1.260
A EPIDEMIA
Terei o resultado do nível
de álcool no sangue de manhã.
O exame toxicológico completo
levará cerca de uma semana.
Como está aguentando, David?
Peggy já está aqui?
Ela acabou de chegar
com o garoto.
David, talvez não seja
uma boa hora.
Filho, não.
Ei, Kurt.
Sinto muito.
– Eu gostava de Rory, muito.
– O que ele estava fazendo lá?
Ele tinha bebido.
Só isso.
Rory parou há dois anos,
sabe como ele se orgulhava disso.
É isso que está dizendo?
Que ele estava bêbado?
É isso que está
dizendo às pessoas?
– Não.
– Tinha de fazer isso?
Tinha de atirar nele
e dizer que estava bêbado?
Fez a coisa certa.
Preciso de uma Iâmina
para isto.
David?
Fez a coisa certa.
Você devia estar dormindo.
Departamento do xerife.
Não, senhora.
Não podemos comentar.
É uma investigação em curso.
Não, senhora.
O xerife não está aqui agora.
Mas posso ver
se o assistente pode…
Amadores…
Departamento do xerife.
O médico legista na linha dois.
Bom dia, Jim.
O que temos?
O exame de Rory
deu negativo.
– Como é?
– Não havia álcool…
Não, eu ouvi, Jim.
Mas não está certo.
– Rory estava…
– David?
Fiz o exame duas vezes.
Rory não estava bêbado.
Não havia álcool no sangue.
Ele parou de beber faz tempo.
Não sei o que aconteceu.
Certo. Obrigado.
TESTE DE NÍVEL DE ÁLCOOL: SIM
ÁLCOOL NO SANGUE: 0,0
Ei, você está bem?
Não se preocupe.
As crianças são resistentes.
Vão ficar bem.
Estou atrasado.
Tenho de ir.
– Deardra, BiII.
– Oi, Judy.
Rapazinho.
Como vocês estão?
Pode dar
uma olhada em BiII?
– Claro, o que há?
– Não sei. Ele apenas…
Há algo errado.
Como está se sentindo, BiII?
Alguma dor ou desconforto?
BiII?
Ela se preocupa demais.
Estou bem.
– Só um pouco cansado.
– Tem planos para o fim de semana?
Ela se preocupa demais.
Estou bem.
Só um pouco cansado.
Os sinais vitais dele
estão bons.
Tenho de ver um paciente
em Cedar Rapids na segunda.
Quero levar BiII
para fazer uma tomografia.
– Segunda?
– Isso.
Só para me certificar
de que não é nada sério.
– Está bem.
– Está bem?
Se precisar, me ligue.
Dia ou noite.
– Está bem?
– Obrigada, Judy.
– Até mais, Nicholas.
– Tchau, Judy!
Tchau, BiII!
O que papai está fazendo?
Espere aqui, Nicholas.
William?
William?
William Blaine Farnum,
o que está…
William?
William?
Meu Deus!
Nicholas!
Nicholas?
Deus!
Nicholas?
Nicholas!
Nicholas!
Você está bem?
Nicholas, o que aconteceu?
– É o papai.
– Onde está o papai?
O que aconteceu?
Querido, por favor, fale comigo.
Por favor.
Ele tem uma faca.
Meu Deus!
Fique aqui atrás.
Fique aí.
William!
William!
William!
William!
William, por favor,
deixe-nos sair daqui!
Meu Deus!
William!
Estou indo.
O que foi?
Abram a mangueira,
usem pressão total.
Meu Deus!
– Deardra!
– Tom, eles conseguiram sair?
Deardra e Nicholas, não.
Apenas BiII.
Preciso de 3 homens
naquela mangueira.
Quando chegamos, havia um galão
de gasolina em frente à casa…
e BiII estava cortando
a maldita grama.
Ele deixou Deardra e Nicholas
trancados em um armário.
– BiII?
– Um momento.
BiII?
BiII?
O que aconteceu aqui?
– Meu Deus!
– Judy?
– Deus…
– Judy, vamos.
– Não. O que você fez?
– Judy, vamos.
David!
Meu Deus!
Deardra…
Meu Deus! Deardra!
Mas que droga…
Que diabos…
O que você achou?
– Caramba!
– Meu Deus!
RusseII, falou com o Xerife Burns
em Cedar Rapids?
RusseII?
Sim, um patrulheiro estadual
virá esta tarde para transferi-lo.
Há quanto tempo ele está
brincando de estátua?
Há algumas horas.
O mesmo olhar
que Rory tinha.
O mesmo maldito olhar.
Droga.
Departamento do xerife.
Está aqui há pelo menos
uma semana, pela aparência.
Vou verificar se há
alguma identificação.
Sim, faça isso.
Lewis, que eu saiba, a temporada
de caça terminou há três meses.
Só estávamos curtindo
a natureza um pouco.
– Ar fresco, só isso.
– Sem armas até o outono.
– Qual é, xerife!
– Está de brincadeira comigo!
Achamos o piloto,
mas onde está o avião?
Semana passada, Travis Quinn
andou por aí dizendo…
que ouviu algo cair
no pântano Hopman.
– Não dei muita bola…
– Por que ele só fala besteira?
Quase sempre.
Talvez esta seja uma exceção.
Talvez.
Disse que parecia
um avião, Travis?
Xerife, sobre a recompensa…
Avião grande? Pequeno?
O quê? Vamos.
Se me explicar a diferença entre
o som dos dois, eu posso ajudar.
Você só fala besteira.
Só fala besteira.
As pessoas só pedem recompensa
quando é algo de valor.
Haverá recompensa, xerife?
Se perguntar isso de novo,
vou jogá-lo para fora do barco.
E não vai atirar em mim?
Travis?
Desligue o motor.
– Era um avião grande, Russ.
– Como sabe?
Porque estamos
bem em cima dele.
INICIAR PROTOCOLO
DE CONTENÇÃO
Kevin, em que direção
a água flui pela cidade?
Prazer em vê-lo também, Dave.
– Água de esgoto ou potável?
– Potável.
Só um instante.
Um avião daquele tamanho cai
e nada nos jornais, nada na TV.
– Faz algum sentido para você?
– Depende do que ele carregava.
Exatamente o que pensei.
E o que seria?
O pântano Hopman
deságua aonde?
– Riacho Dwyer.
– Que deságua em…
Lago Black.
Lembra-se daquele bagre enorme?
De onde acha que vem
nossa água potável?
A água tratada vem do norte.
Aí corre no sentido leste-oeste.
– Em qual casa chega primeiro?
– Vejamos.
Rory HamiII.
Quer cortar o abastecimento
de água baseado por um palpite?
Prefeito, recebi três corpos
no necrotério…
nas últimas 48 horas.
David, olhe ao seu redor.
Esta é uma comunidade agrícola.
É primavera.
E época de plantio.
Se cortar a água,
matará as culturas.
Matando as culturas, arruinará
cada família no Condado de Pierce.
E isso não é baseado
em um palpite. É um fato.
A água continuará.
ATENÇÃO!MEXER NESTA
INSTALAÇAO E CRIME FEDERAL!
Xerife, sou a favor de um pouco
de desobediência civil…
mas acho que isso pode
custar o seu emprego.
Quer saber, Russ?
Não seria tão ruim assim.
Que droga é essa?
Espere um instante.
Ele está morto?
Não, mas se estiver,
não vai se importar de esperar.
Droga!
Jesus Cristo!
Não pedimos a transferência
dele esta manhã?
Fica cada vez melhor.
PROCURANDO REDE
– Quer saber?
– O quê?
Estamos em apuros.
SEM SINAL
Todas as coisas sábias
e maravilhosas
Nosso Senhor ama-as todas
FUNERÁRIA FINLEY
Jesus Cristo!
Atrás de você…
Cristo Todo Poderoso!
David, não vou fazer isto.
Não posso ir para os meus pais.
– Não tem ideia do que…
– E nem você.
Seja lá o que for,
não posso simplesmente fugir.
Você vai fugir?
– Sou o xerife.
– Sou a médica.
Se acontecer de precisarem
de penicilina, eu ligo.
– David.
– O quê?
O quê?
Tem alguém lá fora.
David!
David!
Estamos aqui para ajudá-lo,
senhor. Não resista.
Vamos checar o perímetro.
– Vamos!
– Andando!
Vamos.
Continuem andando.
Cuidado com os degraus.
– O que está havendo?
– Não sei.
– Sei tanto quanto você.
– Ei, chefe.
Aconteceu algo estranho
no caminho para Cedar Rapids.
Esses canalhas
furaram meus pneus.
Quem são esses cretinos, cara?
BEM-VINDOS A OGDEN MARSH
CIDADE DOS TIGERS
Há outra aeronave sobre nós…
Continuem andando
Saiam todos do ônibus.
Continuem andando, por favor.
Vamos!
Permaneça em fila, senhor.
Acompanhem o grupo, por favor.
Por favor, entrem nas tendas.
Para dentro, por favor.
Em frente, por favor.
– Por favor, entrem nas tendas.
– Aproximem-se, por favor.
Continuem, por favor!
Podem me dizer
o que está havendo?
Desculpe, senhor. Continue.
Não posso responder.
– Vamos.
– Não.
– RusseII!
– Não me toque.
– Temos um com temperatura alta.
– Não.
– Vamos levá-lo para exames.
– Não, por favor.
– O que estão fazendo?
– Senhora, saia do caminho.
Não me toque!
Para fora, os dois.
Vamos. Entrem.
Judy, o que significa isto tudo?
Estão verificando
temperaturas elevadas.
O legista sangrava
pelo nariz e Rory também.
Hemorragia cerebral.
Deve ser algum tipo de vírus.
Sou o xerife. Ela é médica.
Conhecemos essas pessoas.
Que está acontecendo aqui?
Se nos disserem,
talvez possamos ajudá-los.
– Fazer a evacuação.
– David!
– Judy!
– David!
Soltem-me.
Esperem.
– Esperem, por favor.
– Judy!
David!
Judy!
Não! David!
David! David!
Por favor, ajude-me.
Continuem andando!
Tudo pronto. Por ali.
Vamos!
Por favor, não.
Por favor, não.
Não. Não.
Não. Por favor.
Por favor.
Estou grávida. Não.
Vamos. Abram as portas.
Certo, pessoal. Podem sair.
Vamos!
Por aqui, vamos!
Estenda o braço direito,
por favor, senhor. Fique parado.
Continuem andando.
Atenção, temos um veículo
se aproximando do perímetro.
Vamos checar.
Não temos ideia de quem sejam.
Abaixem-se!
Atirem no veículo!
Estão armados!
Abram fogo.
Controle de orientação,
reforços a caminho.
Reforços a caminho.
Estão tentando pular.
A cerca foi danificada.
Estão fugindo do confinamento!
– Kevin, onde está Linda?
– Eles a levaram.
– E Judy?
– Levaram-na, também.
Pegaram George, Francine,
Whitney, Simon e muitos outros.
– Jay!
– Mãe!
Vou voltar.
Isolaram a cidade toda.
Há bloqueios em todas
as rodovias.
Tim MitcheII tentou fugir,
atiraram nele.
Mataram a família dele toda.
David, esta pode ser
a nossa única chance.
Não a perca correndo por aí
numa missão sem sentido.
Judy é uma missão sem sentido?
Sabe o que quero dizer.
Só digo uma coisa, Kev.
Não pergunte por que não
posso viver sem minha esposa…
e eu não pergunto
como você pode.
Temos uma violação no pátio!
Mexam-se! Vão!
– Vamos. Evacuar!
– Vamos!
Os loucos estão sem controle.
Vamos, mexam-se!
Temos de sair daqui!
Vamos. Embarquem!
Vamos sair daqui!
Depressa!
Atirem neles!
Prazer em vê-lo também, chefe.
Droga!
Como escapou?
Tommy entrou pela cerca
com a caminhonete.
Os malditos militares
começaram a atirar…
e os cidadãos ficaram doidos.
Muitos correram para o campo.
David, Judy ainda está
lá dentro.
– Sinto muito.
– Ela não está doente.
Ela tem tido febre
o mês todo.
Russ, ela está grávida.
– Já estava na hora!
– Vou buscá-la.
Eles que se ferrem.
Vamos para a escola.
Becca?
Becca?
É você?
Deus! Querida.
Querida, está ferida?
Isso está acontecendo mesmo?
Tudo ficará bem.
Ficaremos bem.
Não acredita mesmo nisso, não é?
Droga!
Por favor, pare!
Deixe-me ir.
Por favor, não faça isto.
Não faça isso, por favor.
Não, por favor!
Droga!
Não faça isso.
Pare. Não.
Não. Por favor.
– Não.
– Vá embora, por favor.
Não. Por favor, vá.
Não faça isso, por favor.
Vá embora, por favor.
Pare. Não.
Pare. Deixe-me em paz.
Pare, por favor.
Vá embora, por favor.
Deus!
David. David!
Deus!
Você está bem?
Na verdade, não.
Chefe?
Temos de chegar logo
à parada de caminhão na 35.
Estão colocando as pessoas
em ônibus e tirando-as daqui.
Vamos embora.
Venha.
Peter ligou?
Peter ligou?
– Vou ficar assim.
– RusseII…
Já temos problemas suficientes
sem você inventá-los.
É fácil para você falar.
Você mora no fim do duto.
Eu moro a 800m de Farnum.
– Quem é o xerife?
– O quê?
Quem é o xerife
do Condado de Pierce?
– Você.
– Eu. E quem é o assistente?
– Sou eu.
– É você.
O assistente faz o que
o xerife manda, é como funciona.
E estou lhe dizendo.
Você não vai ficar doente.
Está me entendendo?
Peter ligou?
Peter ligou?
Espero que esteja certo, chefe.
Não sou o melhor do mundo,
mas tenho planos.
Peter ligou?
Venham.
Vamos.
Vou checar a caminhonete.
Droga…
Droga!
Está “grampeada”!
– Todos estão.
– Vou checar aqueles carros.
Não está “grampeada”!
RusseII, saia da caminhonete.
Só um segundo.
Vão! Corram!
Vamos!
Vão, vão, vão!
Abaixem-se, abaixem-se!
Vamos, rapazes!
Vamos, peguem-no!
Vamos. Isso aí.
É isso aí!
Corra, homenzinho!
Corra!
– Belo tiro.
– Isso aí!
– Belo tiro, não é?
– Isso aí!
Vamos, peguem-no.
Bem no coração!
Vamos embora.
Andem.
Ele vai ficar ótimo.
Vamos, levante-o.
Coloque-o aí.
– Bom tiro, cara!
– Gostou do tiro?
É uma boa caminhada
até Quik Phil’s.
Tenho o velho carro
de polícia lá em casa.
– Aquela droga ainda funciona?
– Sim.
Não se pode “grampear”
um carro sem rodas.
São 11 km até minha casa.
São 8km se cortarmos
pela fazenda McGregor.
E mais 32km
até Quik Phil’s de lá.
– Estou bem.
– Ótimo, vamos indo.
Tiraram meu sangue.
Fizeram pelo menos
um teste, que eu vi.
E se não me deixaram ir
por que eu tenho a doença?
Você está grávida.
Por isso está com febre.
David, você não
pode ter certeza.
Posso e tenho.
Se estiver doente, também estou,
bebemos da mesma água.
Não estou doente.
Nenhum de nós está.
Vamos superar isso.
– Que droga…
– Scotty McGregor.
É o namorado dela.
– RusseII, detenha-a.
– Sim, deixe comigo!
– David?
– Não temos tempo para isso.
Teve tempo para mim.
Certo, vamos.
Parece deserto.
Scotty?
– Scotty?
– Para trás!
– Largue a arma.
– Vou estourar sua cabeça.
– Scotty, sou eu.
– Fique aqui.
Scotty, não seja um imbecil.
Estamos bem.
– Scotty!
– Scotty, abaixe a arma.
– Abaixe-a.
– Scotty?
Desculpem.
Tinha de ter certeza.
Isso vale para
os dois lados, Scotty.
Desculpe-me.
Sinto muito.
– Você está bem?
– Sim, estou ótima.
– Scotty, onde está sua mãe?
– Lá em casa.
Estávamos pegando
suprimentos antes de irmos.
O xerife tem um carro,
podem vir conosco.
Você está bem?
– Sim. E vocês?
– Como está sua mãe?
Fiquem quietos.
Entrem no celeiro.
Vão, vão.
RusseII?
Temos um civil!
Saindo!
– Senhora, por favor…
– Parem, parem.
– Espere.
– A senhora vai ficar bem.
– Só precisamos checá-la.
– Não. Por favor!
– Não. Meu Deus!
– Só vai levar um segundo.
– Não.
– Deixem-na em paz.
Pare aí mesmo.
Fique onde está.
Scotty?
Certo, vamos.
Separem-se.
Quero uma varredura
completa da área!
Pegue Becca e vá
para o fundo do celeiro.
Rápido.
– Não me mate, por favor.
– Droga.
Como podem fazer isso?
Se fizer algum barulho,
mato você, entendido?
– Que diabos foi aquilo?
– Ordens, senhor.
– De quem?
– Seja quem for, não sei.
Papo furado.
O que está havendo?
Dizem que houve
um tipo de acidente.
Toda a unidade foi enviada,
nem sabíamos o Estado…
até vermos as placas
quando chegamos.
Vou morrer
sem minha máscara.
Foi isso que disseram a você?
Que se tirasse sua máscara,
iria morrer?
Apenas disseram
para ficar com ela.
Meu Deus.
Sei que não mereço
favores de vocês.
Mas se me deixarem ir,
juro por Deus que não direi nada.
Não me alistei para atirar
em civis desarmados.
Simplesmente irei embora, certo?
– Sentado.
– Abaixe a arma, Russ!
Chefe?
Sou o xerife,
esse é meu assistente.
Minha esposa é médica.
Ela está grávida.
– Becca não tem nem 18 anos.
– Ele vai blefar, nos acharão.
Se demorar,
nos encontrarão com certeza.
Além do mais,
ele não vai blefar.
Não, senhor.
Vá, vamos.
Tem de dar isso a ele, Russ.
Droga!
Desculpem-me
pelas pessoas de sua cidade.
– Ei, espere.
– Não atire.
Algum louco aí atrás, Babcock?
Babcock?
Não, está liberado.
Bom. Os militares estão recuando
para o perímetro. Vamos, venha.
O celeiro está liberado!
Está seguro lá atrás.
Certo, homens.
Bater em retirada.
Se o que aquele soldado
disse é verdade…
esta doença está sendo
transmitida pelo ar.
Temos de continuar.
Vamos fazer o carro
funcionar, venha.
Judy?
É perfeito.
É uma manhã
perfeita e bonita…
e este é o nosso lar.
É onde iríamos
criar nosso bebê.
Ainda podemos fazer tudo isso.
Todos que conhecemos…
estão mortos.
Esta cidade morreu
e não vai voltar.
Nunca vai voltar.
Que beleza! Veja se acha
uma caixa de ferramentas.
Este iria ser o seu quarto.
Judy?
Sei que é difícil, mas temos
de continuar, se nós…
Esta é a arma
que matou seu pai.
Judy…
Peggy, não.
Não a Judy.
Não. Eu atirei nele.
Fui eu. Eu atirei.
Peggy, eu atirei nele.
Olhe para mim, vadia louca!
É isso. Eu atirei nele.
Fui eu.
Ele vinha pelo campo
com uma espingarda carregada.
Estou feliz de ter feito aquilo.
Devia ganhar uma maldita medalha!
Finalmente matei o bêbado!
– Deus.
– Tudo bem.
– Querido, você está bem?
– Meu Deus!
Deixe-me ver sua mão.
Dê-me a atadura.
Droga…
RusseII!
RusseII!
Só para me certificar.
Ele está doente, David.
– Você não sabe disso.
– Viu o que ele fez.
Ei, pessoal!
Venham, temos de ir.
Ele salvou nossas vidas.
Foi o que eu vi.
– Está se sentindo bem?
– Ela está ótima.
Só estou dizendo
que se ela estiver doente…
– RusseII, ela está bem.
– Não estou doente.
Não tem como saber.
Esta doença mexe com sua cabeça.
RusseII, já chega.
Não perca a cabeça.
O que quer dizer com isso?
Para não perder a cabeça.
– O que quer dizer, chefe?
– Quero dizer…
Ela está bem.
Agora só…
Droga.
– Ele nos viu?
– Não sei.
– Querido!
– Droga!
Está voltando.
Está vindo para cá.
– Vamos!
– Temos de sair daqui.
Temos de achar abrigo.
Está voltando.
– O helicóptero está vindo.
– Chefe, vamos.
– Não podemos ficar na rodovia.
– Não.
– Deve haver outra estrada.
– Que estrada?
– Não sei, deve haver algo.
– Diga-me.
Qual estrada eles não podem ver?
Diga-me. Qual estrada
eles não podem ver?
Qual estrada mágica
eles não podem ver?
– Diga-me e eu irei.
– David…
Só estou tentando ajudar.
Desculpe.
– Eu vi alguém!
– Quem? Onde?
Estava ali atrás.
Sei que vi alguém.
– Droga.
– Droga.
Droga.
David, tire-nos daqui.
– Droga.
– Ligue o carro.
Vamos, chefe!
Vamos. Tire-nos daqui.
– Vá! Vamos!
– Estou…
Vamos!
Vamos!
Isso.
Vamos.
Por que não andamos?
Por que não estamos andando?
– Não consigo tração.
– Ande. Droga.
Tire-nos daqui!
Vamos!
Não quero morrer assim.
Que droga foi essa?
– Ali. Lá fora.
– RusseII.
Que droga.
Russel.
Droga.
RusseII.
– Droga.
– RusseII.
– Vi um movimento!
– Tudo está se movendo!
Vamos. Ande!
Pare o maldito carro.
Pare o carro!
– Pare.
– Judy.
Droga. David?
Venham. Ajudem-me!
Deus. Por favor.
Becca! Becca!
Becca.
Becca…
Deus!
Não… Becca…
Que droga…
É o meu carro.
Os malditos
furaram meus pneus.
Droga.
Maldição!
Precisamos de água.
Eu sei.
Gente! Carro vindo!
Fique aqui.
– David, o que você vai fazer?
– Vamos pegar este carro.
Droga!
Russ, o que está… Não!
Bem-vindo ao Condado de Pierce.
O lugar mais amigável
do mundo, trouxa.
Russ, quero falar com ele.
Tudo bem.
– Quem você pensa que é?
– O cara entre você e uma bala.
O que tinha naquele avião?
O que tinha
naquela droga de avião?
Raiva.
– Protótipo de Rhabdovírus.
– Droga, uma arma!
Uma arma biológica!
Estava indo para
um incinerador no Texas.
Está me dizendo que vocês
criaram essa droga?
Foi projetado para desestabilizar
uma população.
Neste caso, a errada.
Olhe, amigo, perdemos um avião.
O que quer que eu diga?
Que tal: “Desculpe por destruir
toda a sua maldita cidade”?
– David, espere!
– O que prefere?
Uma pandemia mundial?
Desconte no piloto,
eu só vim ajudar.
– Ajudar a quem? A nós?
– Qual é o tempo de incubação?
48 horas. Depois disso,
ou está morto ou não a tem.
Certo. Já é o 3º. dia
e ainda estamos conversando.
Então você vai nos ajudar.
Droga!
Não, não, não.
Qual é o seu problema?
Eu disse que queria
falar com ele.
Você falou.
Droga!
Preciso que me devolva isso.
Vou carregá-la um pouco.
Está carregando faz tempo.
– Não, sério.
– Eu fico com ela.
Tem certeza?
Tenho.
– RusseII, estamos do seu lado.
– Meu lado, que nada.
– Nem sabia que havia lados.
– Não há, eu só…
– Cale a boca!
– Eu não…
Diga para ela se calar
ou vou matá-la.
– Judy, pare de falar.
– Tudo bem.
Deixe que ele pense
no que está fazendo.
Duas.
Três.
Foram as vezes
que lhe salvei a sua vida.
Vamos.
Ande onde eu possa vê-lo.
Ande!
Droga, que peso.
Andem. Andem!
Que se dane.
Vou confrontá-lo.
Não, David.
Não, por favor.
Se não chegarmos ao posto,
estamos mortos de qualquer jeito.
– David, não!
– Para trás!
– Quero falar com você.
– Vou atirar em você aí mesmo.
– Só quero conversar.
– David, pare.
É melhor me escutar.
– David?
– Abaixe a arma.
– Último aviso, chefe!
– Abaixe-a.
Por favor, abaixe a arma.
Só quero conversar.
Você e eu.
De homem para homem.
Vamos.
Droga!
Certo, esse é o trato.
Lembra-se daquele bagre enorme
que peguei no verão passado?
Quanto acha que pesava?
16, 18 quilos.
Droga!
Era um filho da mãe grande.
Não estou bem, estou?
Posso andar com vocês?
Só mais um pouco?
Por favor?
Droga!
Se for por ali, pode chegar
na rodovia do outro lado.
– Eles nos verão.
– Não, estarão focados em mim.
O assistente faz
o que o xerife manda, certo?
Você é o xerife.
Qual é, chefe.
Estou acabado.
Vou morrer de todo jeito.
Deixe que signifique algo.
Que signifique que vocês
sobreviveram. Dê-me isso.
Vamos lá.
Temos uma invasão.
Por favor, recue!
Você entrou em uma zona
de operação militar.
Por favor, identifique-se.
RusseII Clank, assistente
do xerife do Condado de Pierce.
– Tudo bem. Não estou doente.
– Mantenha as mãos para cima.
Não faça movimentos bruscos,
ou atiraremos.
Droga!
Esta é uma operação
de artilharia.
Saia de trás do veículo.
Você está numa área
de operação militar.
Mostre-se ou abriremos fogo.
– Siga com as mãos para cima.
– Tudo bem.
Tudo bem.
Pare aí e deite-se no chão.
Pare e deite-se no chão.
Deite-se no chão, agora.
Arma. Atirem!
– Ele caiu.
– Cessar fogo.
Unidade, aproximem-se.
Unidade, prontos. Vamos.
Aproximem-se com cuidado.
Ele ainda está respirando.
Tomem cuidado.
Fiquem atentos.
Danem-se pelo que fizeram.
PARADA DE CAMINHÃO,
RESTAURANTE E POSTO
Compre um e ganhe
um cachorro-quente especial.
Apenas no Quik Phil’s.
Fãs de futebol, mostrem seu apoio
com o especial da Univ. de Iowa.
Molho apimentado ou normal
com o capacete colecionável.
Disponível enquanto durar
o estoque, apenas no Quik Phil’s.
Parecia a Estação Central
ontem à noite.
Espere aqui.
Judy?
Judy!
Judy!
Judy, tudo bem?
Exterminaram todo mundo,
não apenas os doentes.
– Olhe, tem um caminhão…
– De que adianta?
Se sairmos daqui,
nos matarão também.
– Se chegarmos a Cedar Rapids…
– David, dá para você parar?
Se chegarmos a Cedar Rapids…
Pare de fingir que tudo
vai ficar bem.
Tudo bem.
Pelo amor de Deus.
Desculpe.
Desculpe.
Quer desistir?
Se quer sentar aqui
e morrer, me diga…
e me sentarei aqui
e morrerei com você.
Vá pegar aquele caminhão.
Aqui é o Comando
de Operações Táticas.
Aproximando-nos
dos 10 minutos finais.
Confirmar a posição.
Todas as unidades no COC,
alerta, estamos prontos.
Iniciar contagem regressiva.
Todas as unidades no COC,
alerta, estamos prontos.
Procedimento de contagem
regressiva iniciado.
Faltam 10 minutos.
Obrigado. Entendido.
Droga.
Droga.
Droga.
Droga.
Vamos…
Querido, está tudo bem.
Está tudo bem.
Droga.
Droga.
David, querido,
como está indo aí?
Estou quase lá.
Querido, vamos.
David…
– Maldição!
– David, vamos.
– Depressa.
– Droga.
Certo. Tudo bem.
Devem estar aí em algum lugar.
Continue procurando.
Jesus. David!
O que está fazendo?
Vamos lá, querido.
David!
David!
Vamos!
David?
Vamos dar o fora daqui.
O caminho mais curto
e rápido para Cedar Rapids.
Sim, perfeito.
35… 34… 33…
O que acontece
quando chegar ao zero?
Faltando 30 segundos
e contando.
– 27… 26…
– Mais rápido!
25… 24…
Faltando 20 segundos.
– 19… 18… 17…
– Vê alguma coisa?
– Não.
-16…
14… 13… 12…
Sequência final iniciada,
faltando 10 segundos.
9… 8…
– Ativado.
– 5… 4…
3… 2… 1…
– Vê alguma coisa?
– Não.
Meu Deus!
Abaixe-se!
Vamos.
Venha aqui, venha.
– Está bem?
– Sim, estou.
Vamos.
Desculpe, querido.
CEDAR RAPIDS, IOWA
INICIAR PROTOCOLO
DE CONTENÇÃO
A EPIDEMIA
Queremos atualizá-los
sobre as últimas notícias.
O imenso incêndio
em Ogden Marsh continua…
e os ventos fortes impedem
os bombeiros de conter as chamas.
As informações continuam
chegando, mas o que se sabe…
é que uma explosão destruiu…
a indústria química
Dakon-Pendrill…
em uma bola de fogo de 122m,
como descrito por testemunhas.
Há relatos também
de outra explosão…
numa parada
de caminhões ali perto.

Categories: Legendas para Filmes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

The Crazies 1973 Portuguese-BR Português

movie image

Descarregar da legenda The Crazies 1973 Portuguese-BR Português

Billy, você está
tentando me assustar.
Billy, vou falar para mamãe
que você está sendo malvado.
Pare, Billy!
Pare!
Billy, volte para cama.
Você tem que dormir.
Pare, Billy!
Estou com medo!
Billy, quer parar de
tentar me assustar!
– O que foi, Billy?
– Calada!
O que foi, Billy?
– O que está acontecendo, Billy?
– Eu te disse, calada!
Ei, Billy, está tudo molhado.
Tem cheiro de querosene.
Mamãe! Papai!
Mamãe, acorda!
Papai?
Mamãe, acorda!
Mamãe?!
Papai!
EXÉRCITO DO EXTERMÍNIO
Maldita sirene de incêndio!
Que sirene de incêndio?
Essa sirene de incêndio!
Não ouço nada.
Você… está sabotando…
…o Corpo de Bombeiros
voluntários de Evans City.
O doutor não falou
algo sobre moderação?
O que ele sabe?
Ele sabe…
que mulher sem vergonha sedenta por
luxúria que você é, minha querida.
Ele não quer que
machuquemos o bebê.
Então, teremos
que ser cuidadosos.
De qualquer forma, tenho a sensação de que se algo
acontecesse com o bebê, você não se casaria comigo.
Eu não me arriscaria assim.
Que coisa de se dizer?
Vou casar com você,
não com o bebê.
Acredita que eu não
quero que você vá?
Ei, aonde vai?
David, tenho que
atender o telefone.
Que telefone?
Ok, faço um acordo.
Não atendo o telefone
se você não for até o incêndio.
Concordo.
Vai logo.
Deus, isso é horrível!
Claro, posso ir agora.
Sim, doutor.
O que foi?
– Um incêndio na fazenda.
– Nos Mitchells?
Pobres crianças.
Ambos se queimaram muito.
Vão levá-los até o consultório do
Dr. Brookmyre até que consigam uma ambulância.
O que houve?
Na velha fazenda.
Deve ser muito ruim.
Posso ver as chamas
lá da minha casa.
Ei, Clank?
Viu os soldados?
– Soldados?
– Caminhões cheios deles!
Imbecis…
O que será que estão
fazendo aqui?
– David já chegou?
– Não o vi.
Quando ele vai chegar?
Me dê um cigarro.
Não deveria fumar
desse jeito.
É algo para fazer.
Olá, Judy.
O Corpo de Bombeiros de Evans City se
desculpa por tirá-los da cama desse jeito.
– Você tem uma boca suja.
– É, e você está atrasado!
– Fui o primeiro a chegar.
– David, tenha cuidado. Por favor!
Eu terei.
Não se preocupe com ele. Não vou
deixar ele fazer nada estúpido.
Sabe, ainda acho que você
escolheu o cara errado.
Você é frouxo, Clank.
Ninguém iria te escolher.
Eu quebro sua cara.
Ah, isso não é fofo?!
Cale-se e dirija.
Aonde está o dr. Brookmyre?
– Você é a enfermeira?
– Quem é você? Aonde está o dr. Brookmyre?
No escritório, com o major Ryder.
– Major Ryder?
– Quantas seringas vocês têm?
– O que está acontecendo aqui?
– O major Ryder irá explicar.
Não temos tempo. Traga as seringas.
Vamos precisar de muitas delas.
A garota acabou de morrer.
Acho que posso salvar o garoto.
Mexa-se, enfermeira!
Você sabe disso há dias!
Nunca pensamos
que aconteceria.
Mas você me avisou.
Você devia ter suspeitado…
Avisar você era precaução.
Nunca pensamos que fosse possível.
Temos que ligar para o hospital. Precisamos
de uma ambulância para aquelas crianças.
Sinto, mas não posso permitir isso. Traremos nossa
própria equipe médica com equipamento de emergência.
Mas isso não é o
tipo de coisa que eu…
Olha, colocamos a área em quarentena.
Estamos fechando a cidade.
Já achou o Coronel Peckem?
Busque uma máscara
para o dr. Brookmyre.
Sim, senhor.
Sim, senhor. Eles têm
certeza. Têm três casos…
…informados. Estão esperando por
exames de sangue comprobatórios.
Precisamos de alguém
da equipe Trixie no local.
Estou indo para…
…o aeroporto. Devo estar
em Evans City em duas horas.
Quem sabe sobre isso?
A imprensa?
Vou estar disponível pelo rádio no avião
e darei notícias de Evans City.
Certo, senhor.
Ligue para o major Ryder.
Major Ryder, você estabeleceu um
perímetro em torno da cidade?
Faça o melhor que puder.
Mais três companhias estão a caminho.
Eles podem chegar antes de mim. Enquanto
isso, tente estabelecer um perímetro.
Ninguém entra ou sai
dessa cidade. Está claro?
Essa é uma
situação de blecaute.
Então, daqui em diante, vamos usar verificações
de impressões vocais para todas as comunicações.
Não fale comigo ou com mais ninguém a não
ser que a impressão vocal seja confirmada.
Essa é a ordem do dia.
Vamos lá, pessoal!
Precisamos de muita ajuda aqui.
Devagar! Devagar!
Prontos?
Ei, xerife!
O que está acontecendo?
O que você acha, tonto?!
Tem uma casa queimando.
Não, não.
Sobre os soldados.
Ok, vamos indo! Vamos
deixar a casa queimar.
Ainda podemos salvar
uma boa parte dela.
Olha, por que não tira o chumbo da
cabeça e faz algo para ajudar?!
Quero que tirem aquelas árvores
de perto da garagem.
Tem umas correntes perto
do caminhão.
Que diabos…?
Ele ficou louco.
Ele mesmo
começou o incêndio.
A mulher dele está
morta. Ele a matou.
Quando eu cheguei aqui, ele
estava rindo como uma hiena.
E, de repente, como se
tivesse pecebido o que fez,
…ele começou a chorar
como um bebê.
Meu carro está aí dentro!
Vai explodir!
Vamos lá, cara!
Meu garoto!
Janela!
Vamos, pela janela!
Minhas árvores!
Minhas árvores!
Aonde elas vão?!
Está correto, as leituras ultravioletas indicam
que suas máscaras não são necessárias,
no entanto queremos que toda a equipe
médica e os voluntários civis as usem.
Vão precisar de
máscaras lá fora…
e onde as leituras não consideram
seguro não usar uma máscara.
– Quanto soro nós temos?
– Não muito.
Cara, vocês realmente
vieram preparados, não é?!
Tudo está a caminho, doutor!
Não posso estalar os dedos e fazer aparecer.
Em poucas horas, teremos tudo que precisamos.
Esse antibiótico aumentará
sua resistência.
Senhor, a companhia A chegou com resto do
equipamento de rádio. Aonde você quer que instale?
Instale aqui.
Temporariamente.
Eu faço.
Alguém me dê uma mãozinha,
está bem?
– O que está acontecendo?
– Escute-me, e não fale.
A cidade está sob quarentena.
Tudo vai ficar bem. Eu só não
quero você e o bebê expostos.
– Expostos a quê?
– Só escute, e não fale.
É um vírus altamente contagioso. Esperamos vários
casos até amanhã. Eu só não quero você por aqui.
– Vai precisar de mim.
– Não preciso.
Tem uma equipe médica
do exército a caminho.
– O que o exército…?
– Quer me ouvir?!
Não vão querer que eu te deixe ir.
Então, você vai ter que fugir.
Quero que pegue uma seringa
e antibiótico para David.
Tem que ficar na cidade. Então, encontre
o David e fiquem longe das pessoas.
Dr. Brookmyre, acho que devemos
conversar sobre instalações maiores.
Se piorar, vamos precisar de um
local para montar uma enfermaria.
Enfermeira, quero que
trabalhe com meu médico ali…
os homens ainda não foram vacinados e
vamos precisar administrar essas vacinas.
Precisamos de mais agulhas!
Esses homens precisam de injeções!
Obedeça as ordens do médico.
Para que serve isso tudo?
Certo. Por aqui! Por aqui!
Entendeu?
Queima um pouco?
Sim, senhora.
– Você está bem.
– Obrigado, senhora.
Saia do caminho!
– Ei, soldado! Mexa as pernas!
– Está bem! Está bem!
Mexam-se e
desempacotem isso!
Major Ryder.
Você disse que queria conversar
sobre instalações maiores.
Talvez nós poderíamos
arrumar algo na escola?
Como você pretende informar
a população sobre isso!
Bem, nos prometeram
megafones e alto-falantes.
Não se sabe quando vão chegar!
Ainda não terminamos.
Mexam-se! Mexam-se!
Arrumem o que fazer.
Já estava na hora
de você chegar!
Xerife, estão montando barricadas.
– O que?
– Na interestadual.
Charlie disse que
montaram uma lá na I-80.
O que diabos
está acontecendo?
Eu não sei. Vão fazer um comunicado
na missa de hoje à noite.
A cidade está um inferno.
Ninguém sabe o que está acontecendo.
– Está cheio de soldados.
– Do que está falando?
– Aonde está aquele major?
– No consultório médico.
Estão instalando o equipamento lá.
Vai ser o quartel general.
O consultório do Brookmyre?
Estão dando umas injeções nos soldados.
Dizem que não tem o suficiente para a cidade.
Injeções? Para que isso?
Disseram que tinha um caminhão
cheio indo para a cidade.
Um caminhão?
Devem ser umas centenas!
Umas centenas?
Voltem para o incêndio. É com isso
que vocês têm que se preocupar agora.
– O que está acontecendo, xerife.
– Você sabe o que eu sei. Vamos.
– O que acha, cara?
– Judy está no Brookmyre.
Estou com o carro, se você quer
descobrir o que está acontecendo.
Vamos.
A missa de sábado
à noite é importante.
Sim, padre. Tentaremos não
perturbar mais que o necessário.
Talvez depois da missa eu possa
dizer às pessoas para esperarem.
Não, padre.
Tenho que insistir.
Precisamos informar o povo.
Preciso fazer esse comunicado.
Com licença, padre. Mas nós temos
a autoridade para fazer isso.
Com ou sem seu consentimento.
Teve uma queda de
avião semana passada.
Aquele avião continha
uma vacina experimental.
Tememos que a queda causou a dispersão
de um vírus infeccioso por essa área.
Não podemos liberar a história para a imprensa,
ainda. Temos que ver o que acontece.
Precisamos de alguma mídia para informar aquela área.
Já é ruim o bastante não termos suprimentos o suficiente.
Vamos! Tudo estará sob
controle em algumas horas.
Em algumas horas pode ser um
desastre! Olha, você instala lei marcial…
…em uma cidade, cria um perímetro
fechado, e você só piora a situação!
O exército se torna uma força invasora.
Aquelas pessoas irão resistir.
Todos estamos preocupados
com Evans City,
…mas nossa maior preocupação
é com a segurança nacional.
Todos o cidadãos estão sendo reunidos.
Temos que levá-lo à uma área central.
Isso resolve o problema de
comunicação e verifica qualquer…
…possível dispersão do vírus.
Os telefones e telégrafos foram
cortados nos limites…
de Evans City, para evitar que
os rumores se espalhem.
Você tem que ligar
para o presidente…
Temos que colocar uma bomba
nuclear sobre aquela cidade.
Isso não é um pouco drástico?!
Nenhum de nós quer recorrer a isso,
mas temos que estar preparados.
Se Trixie ultrapassar
o perímetro…
…essa coisa pode se espalhar
por todo o continente.
Está certo.
Chame o presidente.
Nós recomendamos que…
…mande um avião…
…em uma missão
de treinamento…
…sobrevoar Evans City.
Descubra o tamanho necessário
de uma arma para…
…incinerar a área
contaminada.
Algum comunicado
de Trixie?
Ainda não convocaram
toda a equipe…
…mas os que foram chamados
já estão a caminho de Fort Dietrich.
Precisamos de alguém dessa
equipe em Evans City?
Trixie ia recomendar os homens.
Para o inferno com isso.
Mande os homens já!
Isso é um erro.
– Arrume um avião e mande-os!
– O maior erro de todos os tempos.
– Os homens principais, entendeu?
– Dietrich?
Nem precisa registrá-lo!
Temos ordens de nem registrá-lo,
senhor. Apenas colocá-lo no avião.
Olha, sou um membro-chave da equipe Trixie.
Um membro-chave da equipe Trixie.
Sou um dos criadores
daquela coisa.
Tenho que ter acesso à um laboratório.
Tenho que ter acesso ao meu computador.
Temos ordens de colocar o primeiro
homem em campo, senhor.
Jesus Cristo!
Isso é tão aleatório!
Um técnico! É de um técnico
que vocês precisam lá!
Evans City está me deixando
de mãos atadas!
Se não tenho acesso
àquele material, sou inútil!
Você terá que discutir isso
com o Comando, senhor.
Imagina quais serão as conseqüências?
Soldado, pare o carro!
Sinto muito, senhor.
Essas são as ordens.
Ordens, o caralho!
Pare o carro!
Vai ter muito trabalho para
me pôr naquele avião, soldado!
Talvez sim, senhor.
Mas conseguiremos.
Essas verificações de voz são
uma perda de tempo valioso.
Se não conseguir falar com você a
tempo, terei que dar autorizações.
E não estou em posição
para fazer isso.
Eu sei, eu sei. Peckem vai estar aqui.
Mas até que ele chegue, estou no comando.
Não gosto de bancar o imbecil. Não sou da
infantaria, cara, sou das comunicações.
Você não sabe
como está lá fora.
Como posso isolar um perímetro e lutar
uma pequena guerra ao mesmo tempo?!
Preciso de mais homens!
Muitas pessoas dos limites da cidade
são fazendeiros. Eles tem armas.
Espera que consigamos
prendê-los?
E a sua situação, droga?
Vamos ver o que
podemos fazer.
Estão encontrando
mais resistência…
…e encontraram mais
casos de infecção.
O major Ryder
requisita mais homens.
Esperaremos pela avaliação
do coronel Peckem.
Peckem estará lá pelas duas.
Podem esperar até então.
Temos um homem lá dizendo
que talvez não podem.
Vamos, Frank!
Essa é uma brigada anti-rebeliões
altamente treinada!
Não pode me dizer que eles seriam
incapazes de proteger o perímetro…
…de uma pequena cidade…
…cedo pela manhã?
Escutem! Escutem!
A cidade está em quarentena.
Todos estão sob lei marcial…
…nós os levaremos para a escola
e lhes explicaremos lá.
O que diabos está acontecendo?
Sai daqui!
Espera aí, pessoal.
O que está acontencendo aqui?
– Luzes!
– Cadê a mamãe?
– Minha mãe?
– É. Cadê a minha mãe?
Diga-me o que está acontecendo
e talvez eu coopere com vocês.
O que está acontecendo?
O que estão fazendo?
Não me vem com essa, rapaz.
Está certo, senhor.
Às nove horas.
Escute, Ryder. Me disseram o que
está acontecendo aqui.
Eu não gosto de ser
enrrolado desse jeito.
Eu sei, mas não tínhamos como
preparar todos para essa situação.
Foi como uma bola de neve, e
fomos forçados a entrar em ação.
Você disse que
não chegaria a isso.
Olha, cooperamos com você.
Tentamos manter isso em silêncio…
…para não criar pânico.
Mas, Cristo!
Não esperávamos por isso!
Nem nós, senhor.
Estamos tentando levar
todos para a escola…
Estamos instalando
uma enfermaria lá.
– Estamos sob lei marcial?
– Sim, senhor.
Deixe-me te dizer algo.
Você não pode…
…passar por cima do povo de
Evans City tão facilmente.
E como prefeito dessa cidade,
eu contesto sua ação!
Na verdade, quero
falar com um superior!
Sim senhor!
Sou o coronel Peckem.
– Boa noite. Major Ryder?
– Sim, senhor.
Eu presumo que não precisamos das
máscaras por causa da luz ultravioleta?
Está certo, senhor.
Conversarei com os senhores
daqui a um minuto,
quero falar com o major Ryder e descobrir
o que realmente está acontecendo.
– Major?
– Sim, senhor. Por aqui.
Filho da puta!
Você não fuma, não é?
Onde vou arrumar cigarros?
– Clank, aquela era a Judy!
– Tem certeza que era ela?
Sim, tenho certeza. Ela está
indo em direção ao incêndio.
– Tem certeza?
– Sim, tenho!
Calma, vamos alcançá-la.
Ela está acelerando.
Ela não sabe
que somos nós.
Saia do carro.
O que está acontecendo?
Estamos levando todo mundo
para a escola.
– E o meu carro?
– Não se preocupe. Cuidamos dele.
Você não sabia
que éramos nós.
Quer nos dizer o que
está acontecendo?
– O que é isso?
– Sou enfermeira.
Sou enfermeira. Trabalho
para o dr. Brookmyre.
Eu deveria inoculá-lo.
Não, é para ele.
– Sem problema.
– Entre!
Sem problema!
Não estou
causando problema!
Ainda.
Desgraçados!
– Quem está aqui?
– Artie Bolman. Minha filha está comigo.
Ouvi você dizer que é a
enfermeira do dr. Brookmyre?
Eu tive apendicite.
O caso de emergência no Natal.
Kathy?
– Está bem?
– Sim, estou.
– Quem mais está aqui?
– Frank Winston.
Não sei o que tem de errado com ele.
Parece que ele está doente.
Você sabe o que
está acontecendo?
Não sei. Estávamos dormindo.
Nos arrastaram para fora da casa.
– É uma quarentena.
– O que?
Uma quarentena na cidade.
Algum tipo de vírus.
– E os soldados?
– Eu não sei.
Eles trouxeram uma
equipe médica.
Nós escutamos tiros.
Que tipo de vírus?
Você sabe o que é?
O doutor só disse que era
altamente contagioso e perigoso.
Meu Deus! Talvez seja
o que ele tem! Winston!
Ouvimos sobre
as barreiras.
Se os militares estão envolvidos,
isso deve ser sério.
Estou com medo.
Está tudo bem!
Está tudo bem, querida!
Cara, que merda!
Quero estabelecer
um segundo perímetro.
Os homens vão continuar indo para o
centro, trazendo todos que encontrarem.
Quero o segundo perímetro
duas milhas dentro do primeiro.
Essa faixa será
terra de ninguém.
Nada pode ficar nela.
Ninguém pode ultrapassá-la.
Isso vai precisar
de muitos homens.
Bem, nós teremos que
trazê-los até aqui.
– O que temos agora?
– 5 companhias.
Por que isso foi deixado para o último
minuto?! Já eram para estarem aqui!
A informação inicial era que
a vacina era inofensiva.
Quer dizer que não tomaram
nenhuma precaução?
Procedimento de rotina. Eu cheguei
aqui no dia da queda do avião.
Um avião caiu nessas
colinas acima da cidade.
Os investigadores informaram que
as caixas foram parar no rio.
Aparentemente, a água vai para
E o suprimento de água de Evans City
vem de poços artesianos vindos de lá.
Então, fiquei na cidade,
avisei a polícia e o médico da
cidade para ficarem alerta…
…para quaisquer sinais de
febre alta ou delírios.
Senhor, a informação era que a
equipe Trixie tinha desativado a vacina.
Trixie não estava sendo
desenvolvida como uma vacina.
Trixie foi desenvolvida como
uma arma bacteriológica.
Central chamando
coronel Peckem.
Sim, senhor.
Verificamos sua impressão vocal.
Sabia que o blecaute foi para evitar a vergonha,
mas arma biológica nunca passou pela minha cabeça.
Eu acreditei naquela história.
Essa era a intenção.
Coronel Peckem…
Não, o primeiro nome dele?
Christopher… Chris?
Aqui é Brubaker, Chris.
Fico feliz que esteja aí.
O major Ryder é um bom homem
e um ótimo oficial, mas tenho a sensação…
…que ele está apertando o
botão de pânico cedo demais.
Quero uma boa avaliação
sobre a situação aí.
Sr. Brubaker, estamos
ficando sem tempo!
Se você quer que eu faça o serviço,
arrume o que eu preciso…
…e arrume antes
que o dia acabe!
Onde estão indo? Ainda não temos
uma sala para lidar com isso.
Vamos montar outra enfermaria lá
assim que terminarem de desinfetá-la.
Já estamos esperando pelas
últimas três horas!
O equipamento e o pessoal
estão a caminho.
Precisamos terminar essa unidade.
Precisamos daquele equipamento.
Sinto muito, senhor.
Não podemos deixá-los entrar.
Não sei por quanto tempo
essa quarentena irá durar.
Estamos falando das vidas
do povo dessa cidade.
Também estamos falando das vidas
dos nossos homens, senhor.
Seus homens são sua preocupação, senhor!
As pessoas dessa cidade são preocupação minha!
Mensagem para
o Major Ryder, senhor.
O major Ryder está com o
coronel Peckem. Eu recebo isso.
Um caminhão sofreu um acidente na
estrada. Muitos homens estão feridos.
– Alguma morte de civis?
– Três mortos.
Escute aqui, senhor!
Além de ser o prefeito
dessa cidade, eu também…
…sou um advogado.
E eu sei o direitos
do código civil.
Sargento, quero uma busca pelas
armas de toda a cidade.
Incluíndo as lojas.
Confisquem tudo.
Exijo o deferimento de
um habeas corpus.
Xerife, tenho que
pegar suas armas.
Espere aí!
Não dê para eles!
Você não tem que dar para eles!
Olha, você não pode nos
controlar dessa forma!
Não faça isso!
O que diabos está
acontecendo aqui?
Você conhece a situação.
Não nos obrigue a usar a força.
O que estamos
fazendo aqui…
Vamos, prefeito!
Vamos sair daqui.
Cuidado!
Quero todas as armas dos
civis de todo o perímetro, entendeu?
Imediatamente.
Jesus Cristo!
Coronel! Coronel Peckem!
Por favor, senhor?!
Isso é exatamente o tipo de coisa
que estamos tentando prevenir.
Você não vai me
levar a lugar algum!
Ok, protejam-se!
– Isso não está indo a lugar nenhum.
– Ele está… está atirando na gente.
– Ele está atirando na gente.
– Entre aqui, garoto. Entre aqui!
Vamos, abaixe-se!
Ok, suspenda o fogo.
Vamos verificá-lo. Entrem.
Lembrem-se: ele não foi atingido
até eu dizer que foi.
Fique longe de mim!
Fique longe de mim!
Eu te mato.
Lunático…
Olha isso!
Senhorita?
Um recital?
Isso é mesmo um hospício. Não me
admira que mandaram reuní-los.
Verifique lá em cima.
Senhora, seu marido lá embaixo…
Estou sangrando!
Estou sangrando muito!
– Senhora?
– Olá.
Estou sangrando!
Estou sangrando muito!
Talvez estamos em
algum tipo de guerra.
Silêncio!
Mais tiros…
Estamos no meio de algo.
Os caras não estão brincando.
Pare ou eu atiro!
Acalme-se, soldado!
Retirada.
Volte ou atiro.
Estou com medo.
Diga-nos o que
está acontecendo!
Responda-me!
Vamos!
Vamos, soldado!
Soldado?!
David! Vamos!
Ei, cara!
O que está acontecendo?
– David!
– Vamos!
Soldado, por que
está aqui? Diga-me!
– Vamos, soldado! Vamos!
– David, por favor.
Acho que todos
estão loucos. Todos.
Muito engraçado, hein?
Eu já estive no exército.
Vamos, cara!
Vamos embora!
Vamos sair daqui!
David, os remédios!
Estão na van.
Fugiram na van.
Bem-vindos a Evans City.
Tirem esse cara daqui!
Eles fugiram!
Ei, amigo!
– Somos demais.
– Para onde está indo?
– Eu não sei.
– Tente as colinas. Próximo ao country clube.
Talvez possamos
nos esconder lá.
Falou, chefe!
Só afeta primatas.
Pelo menos não precisamos
nos preocupar com isso ser…
…espalhado por
cães ou gatos.
Grande consolo.
Como não existem macacos por aqui,
os únicos infectados serão os seres humanos.
Se descobrirmos nos estágios
iniciais, pode ser revertido?
Nós procuramos por um antídoto
por três anos, doutor. Não encontramos.
Não mesmo.
Eu ainda não pude ligar
para o comando.
Disseram que eu poderia usar o rádio no
avião, só que ele não estava funcionando.
Não está funcionando para evitar
que as notícias vazem.
Pressione a segurança,
mantenha o sigilo a qualquer custo.
Enquanto isso, percebem
a bagunça que foi feita!
Podemos deixar que você volte assim
que passar por uma inspeção médica.
– Vamos começar.
– Não temos o equipamento aqui.
Lindo.
Quando será isso?
– O mais cedo possível.
– Muito vago, coronel.
Olha, foram vocês, os gênios,
que criaram essa coisa!
Lindo!
Sou uma das únicas
chances que temos.
Não posso voltar para o laboratório, porque vocês
não estão equipados para uma inspeção médica…
…que eu nem precisaria se não
tivesse sido trazido para cá!
Toda essa operação
é uma bagunça!
Está falando de bagunça?!
De acordo com o relatório
de sua equipe,
o vírus era
considerado inativo.
“Considerado”, sim.
Essa é a palavra importante.
Qualquer equipe médica lhe diria
que isso significa 99%, talvez.
Mas esse é um padrão que
nós não estabelecemos, coronel.
É estabelecido
pelos militares.
Não vamos chegar a lugar algum
tentando localizar de quem é a culpa.
Então, autorize-me
a voltar para o laboratório.
Não posso me arriscar a romper o perímetro
com alguém que pode ser portador do vírus.
Trixie esteve nessas
águas por seis dias!
Um caminhoneiro pode
ter o levado daqui…
bem antes de você ter
estabelecido aquele perímetro.
Bem, vamos assumir que o contivemos.
E vamos mantê-lo contido até que acabe.
Acabe?
Você disse que não pode
ficar ativo na luz ultravioleta.
Está na água, cara!
Debaixo da terra!
E é óbvio que também
está nas pessoas.
Pessoas são hospedeiros.
Carregam sem perceber.
O período de incubação
pode variar, coronel…
mas, eventualmente, Trixie se
espalhará por toda essa cidade!
A cidade está fechada.
Um pouco antes
do dinheiro acabar…
dois de meus técnicos pegaram
o vírus de um macaco.
Um deles delirou por dois dias
antes que, finalmente,
morreu.
E o outro oscilou. Sabe? Até que
ele ficou completamente louco.
Esses são os efeitos
desse vírus.
Não vai só “acabar”
e ser esquecido.
Como vocês vão explicar…
uma cidade que foi aniquilada
ou reduzida à loucura?
O que foi? Outra informação
que esqueceram de lhes contar?
Cavalheiros, não estamos lidando
com um vírus da gripe aqui.
Estamos lidando com uma mutação
quase fatal e sempre debilitante!
Deixa suas vítimas mortas
ou incuravelmente loucas.
Entendeu?
Aonde vai?
ldiota!
Vão te ver lá fora.
Cristo!
Eu não queria
te machucar.
Eu sei.
Não é você. Não é o
que você fez.
Você é legal.
Eu gosto de você.
Me desculpe por agir
como uma criança.
Tudo bem. Entendo.
Eu sabia que
pessoas morreram.
Eu sabia disso.
Meu pai…
Você entende…
É como…
Todas essas pessoas…
…morrendo.
E meu pai não
consegue sentir isso.
Você pode.
Eu sei que pode.
Eu tenho, não é?
Eu tenho a doença.
É melhor cuidar
de sua filha.
Porque ela está mal.
Estamos prontos, pessoal!
– Vamos?
Encontrei uns cigarros.
Tive que quebrar
a máquina.
Tem um monte coisas
nesse lugar.
– Alguma comida?
– Sim, comida e bebida.
Não fique muito animado.
Não cara,
só estou aquecendo.
Ainda acha que
devemos tentar fugir?
Eu não sei, cara.
Aquele cara só vai nos atrasar,
e a garota tem o vírus.
Tenho que pensar.
– Encontrei um radio.
– O que dizia? Algo sobre o que está acontecendo?
Não, só música.
É estranho.
Se aquela garota tem o vírus,
nós podemos pegar dela?
Eu não sei.
Depende do que é.
É um vírus. Nós podemos
pegar, não é?
É só um vírus, não é…?
Quer nos deixar em paz
por um minuto?
Ok! Ok, amigo!
Sabe…
Durante o tempo que estive no Vietnã,
pensava que você era namorada do Clank.
Eu nunca
consegui entender.
Eu mal o conhecia.
Eu não sabia disso.
Eu te vi com ele.
Quando?
Em um dos jogos.
Meu Deus, David!
O Clank!
Como pôde pensar isso!
Eu não sabia.
Eu pensei…
A estrela do futebol.
E eu não te conhecia
de verdade.
Não sabia
como você era.
Não foi culpa minha.
Ação, aventura…
O único boina verde
de Evans City!
É isso aí!
Não acredito que
aquele era eu…
Vamos ficar bem.
Estamos trabalhando com a
imunidade natural.
Não vamos conseguir
desenvolver um antídoto a tempo!
Sargento, mexa seu traseiro e não me
diga por telefone o que não pode fazer.
E traga aquele equipamento!
Entendeu?
Estamos fazendo um censo,
e os habitantes dentro do perímetro
somam um total de 3613.
Espere!
Repita de novo, Chris.
3613.
Já recolhemos dois terços
da população.
Temos uma rebelião. Está começando
a virar uma zona de guerra.
Espere! Espere aí!
Temos que levá-los até a escola.
Faça disso seu objetivo principal.
Entendeu? Não deixe romper o perímetro.
O perímetro está contido, mas…
temos cerca de 50 milhas quadradas de florestas
e colinas que ainda temos que rastrear.
Qual é sua estimativa, Chris?
Quanto tempo?
Não posso te dizer
quanto tempo vai levar.
Estamos falando de horas, dias
ou o quê? Dê-me uma estimativa.
Eu não posso.
Está certo.
Mantenha-o fechado…
…e informe-nos
assim que souber.
Ordem padrão, Chuck.
Transmita isso.
Qualquer um obviamente infectado ou que
ofereça resistência deve ser tratado como inimigo.
O objetivo principal é
trazê-los a qualquer custo.
Sim, senhor.
– Chuck.
– Sim, senhor?
Temos que
queimar os corpos.
– Senhor…
– Ouvirei qualquer alternativa, soldado…
mas até ouvir uma boa,
queime-os.
A companhia A relatou dois homens
possivelmente infectados.
Senhor, os homens estão
entrando em pânico.
Alguns nem foram informados
da razão de estarem aqui.
Acho que isso constitui um
vazamento na segurança.
Um dos objetivos é
manter isso em segredo.
Mas o objetivo principal
é conter o vírus.
Se aqueles homens souberem a verdade,
eles mesmos irão romper o perímetro.
– Como você sabe?
– O que?
Não entende,
tudo está uma loucura.
Como pode distinguir que está
infectado de quem não está?
Senhor, eles só podem trazer os
helicópteros daqui a 15 ou 20 horas.
A cidade tem dois helicópteros.
Mande-os irem para o ar.
Eu não tenho autorização.
Qualquer coisa!
Use seu rifle, se necessário!
Eu os quero no ar!
Dentro do perímetro. Quero-os
conectados pelo rádio com o solo.
Informe qualquer coisa que avistem.
E fiquem circulando o tempo todo.
Qualquer um naquela área
recebe um tiro de aviso.
– Senhor…
– Está claro?
Um tiro de aviso.
O que está acontecendo
na Trixie?
Vai demorar dias até reprogramar
esses dados, Coronel.
Até lá, não conseguiremos
recriar o vírus.
Com o período de incubação,
meu palpite é…
uma semana até infectar
um grupo de macacos.
Temos que começar a recolher
amostras de sangue…
e temos que levá-las até Dietrich, para que,
pelo menos, tenham uma amostra do vírus ativo.
– Não posso.
– Têm cobaias humanas aqui,
mais de três mil chances
de encontrar um imune.
Mas temos que começar
a recolher o sangue e enviá-lo.
– Não podemos.
– Será que não vê…
Quer que os mande em
garrafas vazias?
Precisamos de invólucros à vácuo.
Eu requisitei junto com o resto do
equipamento de descontaminação.
Desculpe eu me descontrolar
com você, Coronel.
Só me surpreende como essa
operação é desorganizada.
Nada me surpreende mais,
doutor.
Nada nesse maldito exército
me surpreende mais.
Sou um homem de ação.
Nem devia estar aqui.
Aconteceu que
eu estava disponível.
Talvez dispensável.
Mandarei suas amostras
à Dietrich.
Enquanto isso,
por que não começa a coletar?
Aquela escola tem um
laboratório de química?
– Preciso de umas coisas. Farei uma lista.
– A equipe médica lhe fornecerá.
Podem instalar um rádio lá?
– O homem precisa de um rádio, soldado!
– O homem precisa de um rádio!
Eu preciso de…
O homem precisa de um rádio!
Saia daqui!
Saia daqui!
Talvez estamos fazendo
a coisa errada.
Talvez devemos voltar até onde deixamos
a van e tentar voltar para a cidade.
Talvez o exército só
está aqui para ajudar.
O cara pensa que o
exército é nosso amigo!
Eu só não sei se estamos
fazendo a coisa certa.
Pergunte ao xerife.
Por que quer que seja que estão aqui,
isto está virando uma rebelião.
Talvez eles só estão aqui
para controle.
É como transformar um pequeno
protesto em uma guerra.
Alguns dos caipiras dessa área devem estar
atirando uns nos outros sem saber por quê.
Então, o que quer que esteja acontecendo,
nós estamos melhor longe disso.
Você não pode voltar, amigo.
E o vírus?
Kathy está estranha.
Até onde sabemos, podemos ter sido expostos.
Podemos precisar de cuidados médicos.
Estive pensando.
Talvez alguém nos atingiu
com armas biológicas.
Talvez nós estamos
em uma guerra.
– Só quero ter certeza de que fazemos a coisa certa?
– Não podemos ter certeza, droga!
Brookmyre disse à Judy para ficarmos
isolados. Para mim, isso é suficiente.
Você pode voltar para
a cidade, se quiser.
O exército não é amigo
de ninguém, cara.
Nós sabemos.
Estivemos nele.
Não sei de você, mas eu
vou ficar com o David.
Ele vai conseguir.
Ele é inteligente.
Aqui é um lugar sagrado! Essas
pessoas estão buscando santuário!
Deixem-nos em paz!
Deixem-nos em paz!
Deus está conosco.
Merda!
Mamãe!
Mamãe!
Mamãe!
Eric está nessa unidade?
Ela está bem.
Ela só está perturbada.
Todos nós estamos.
Ela ficará bem quando
sairmos daqui. Ela ficará bem.
Qual é a distância até
a fazenda dos Saunders?
Umas duas milhas, talvez.
Eles não podem ter cada
pedaço vigiado. Todo esse mato.
A ravina fica atrás da fazenda
dos Saunders. Podemos chegar lá.
Ei, David. Acho melhor
nos livrarmos dos outros.
Te digo, aquela garota
está maluca.
Cala a boca, cara!
Escute!
O que?
Abaixe-se!
Fique fora de vista!
Merda!
Ele nos viu.
Temos que fugir
para a floresta.
Vamos fugir para a floresta.
Se nos separamos, nos encontramos
na fazenda dos Saunders.
Você não vai conseguir se esconder
do helicóptero, cara.
Não podemos ficar aqui.
Parem aí!
Já os vimos!
Parem ou atiraremos.
Temos ordens para atirar.
Parem onde estão.
Nós os avistamos.
Estamos comunicando aos jipes.
Estamos nos comunicando
com os soldados no solo.
Não podem escapar. Parem aonde
estão ou seremos forçados a atirar.
Se acertarmos aquela coisa,
talvez ela caia.
Fique aí.
Bela pontaria!
Você se esqueceu da infantaria.
Vamos embora!
Traga todos para cá. Mas mantenha
isolados os que talvez não estejam infectados.
Sim, senhor. Estamos usando
o ginásio para isso.
Tire isso de mim!
Tire!
Tire isso de mim!
Tire!
Ele está tendo
uma parada cardíaca!
Leve-o para a outra enfermaria.
Essa porcaria é um brinquedo.
Vocês não tem algo
mais potente que isso?
Não, senhor.
Não estamos avançando
com aquela fórmula.
Por Deus!
Está nos arquivos.
Não podemos ler os
microfilmes manualmente.
Teremos que esperar até que
tudo esteja no computador.
Quando estiver no computador,
conseguiremos em alguns segundos.
Só teremos tudo no
computador em três dias.
Teremos que tentar todas as combinações.
Tem que arrumar uma amostra para nós.
Diga de novo.
Não estou te ouvindo.
Eu disse que verei
o que posso fazer.
Chame-me Peckem.
Sim, senhor. Para falar com o Coronel
Peckem temos que ter sua impressão vocal…
Caramba! Ele está do outro lado
da rua! Acabei de sair de lá!
Temos que verificar, senhor. Se passar
pela rede, temos que fazer uma gravação.
– Você avise o Peckem.
– O Coronel Peckem, senhor?
Diga ao Peckem que sem aquelas
amostras, é melhor que Dietrich feche.
Se eles ainda estão esperando
para enviá-las, peça para que…
mandem para Dietrich. Mas diga
para me deixarem em paz!
Sim, senhor.
Vou tentar.
A respeito da impressão vocal,
senhor.
Diga seu nome e identidade.
Diga para mexerem esse grande
e eletrônico traseiro!
Qual é o seu problema, mulher. Ultravioleta não
é infalível. Então coloque de volta sua máscara.
Como você descobriu, doutor,
é muito difícil olhar por um
microscópio usando uma máscara.
Como o senhor classificaria
nossas chances, doutor?
– Família lá fora?
– O que?
– Você tem família lá fora?
– Não, senhor.
Nem eu.
Sinto muito, senhor.
Você se casaria comigo?
Eu deduzo por essa resposta,
que você classifica nossas
chances como boas.
Não, semana que vem.
É claro que agora mesmo!
Isso é assunto do exército, doutor!
Assunto do exército!
Aonde está ela?
A enfermeira do dr. Brookmyre.
Ele a mandou sair!
Mandou-a sair com injeções!
O que aconteceu, major?
Aparentemente, o doutor deixou a
enfermeira sair com alguns antibióticos.
– Quando?
– Mais cedo, ontem à noite.
Recuperamos o material
quando os pegaram.
Têm vários deles.
Pelo menos, tinha.
Eles fugiram com uma das vans. A van
foi encontrada, mas não havia sinal de ninguém.
Isso é assunto do exército!
Assunto do exército!
Diga ao Dr. Watts examiná-lo.
Assunto do exército!
Não há nenhuma requisição.
Isso é…
Isso é assunto do exército!
Sabe se sua enfermeira foi exposta
a algum paciente infectado?
Brevemente. Nós recebemos
aquelas duas crianças.
O que diabos você disse à ela?
Ela está grávida.
Temi pelo bebê.
Eu a mandei procurar o pai
com alguns antibióticos.
Eles vão se casar.
Só estamos fazendo o que temos que fazer
para… garantir nossa sobrevivência.
Coronel Peckem! Tenho uma
mensagem para o coronel Peckem.
Abaixe-se!
Abaixe-se, soldado!
Abaixem-se logo!
Abaixem-se para não
serem atingidos.
Chame outro homem aqui!
Outro guarda!
Chame a companhia C!
– Chame a companhia C!
– A impressão vocal, senhor.
Sobrevivência?
O que você acha, cara?
Tem quatro deles.
Pelo que podemos ver.
Devem haver mais lá dentro.
Por que não contornamos o
caminho e pasamos por eles?
É quase noite.
Vamos esperar.
– Precisamos de informação.
– Por que não vamos…
…até lá e falamos com eles?
Pegue-a!
Eu realmente gostaria.
Ei, olha isso!
Eles não conseguiriam me acertar!
É, perderam apenas por uma milha.
Safado!
Ei, seu filho da puta!
– Devia partir sua cara.
– Ei, Clank!
– Qual é o seu problema?
– Sinto muito.
Obrigado por ir buscá-la.
Estava me salvando,
e não ela.
Da próxima vez, jogo ela lá.
E você vai junto.
Ela está louca, cara.
Pegou o vírus.
O que acha que faremos à noite?
Vamos limpar a bagunça.
É só o que fazemos no exército.
Acho que não previam isso
Prever o que?
– Isso.
– O que?
Essa… manobra.
Sobre o que é?
Diga-me sobre o que é.
Eu não sei, senhor.
Nunca sabe o que está fazendo
ou por que está fazendo.
Só faz…
…porque mandaram fazer.
Quando vamos sair daqui?
Está com pressa?
Relaxe.
Tenho certeza que achará
isso no seu manual,
chama-se: “sente-se e deixe alguém
fazer o trabalho sujo por você”.
É isso aí.
Mova-se devagar e com calma.
Para que se arriscar?
Vamos fazer do meu jeito.
Nós os derrubamos.
Em silêncio.
Quando entrar, não fique empolgado.
Temos que descobrir o que querem.
Ei, cara!
Estou com você.
Vou até lá.
Acho que ouvi algo?
Não, foi só um bicho.
Faça um ruído
e eu te mato!
– Quantos homens lá dentro?
– Três.
Não estaria mentindo
para mim, não é?
O que está acontecendo?
Não ouço nada.
– Já faz tempo. Não ouço nada.
– Silêncio.
Mexam-se e vai ser a
última coisa que farão!
O que está acontecendo aqui?
O que estão fazendo conosco?
Vamos! Por que estão
atrás de nós?
Vamos, cara! Fale!
– O que você sabe?
– Nada.
– Se me deixar sair…
– Fale!
É uma quarentena. Tem um
vírus solto na área.
– Como o exército se envolveu?
– Como se envolve em qualquer coisa? Não sei!
Eu não sei! Juro por Deus!
Não sei!
Quais são suas ordens?
Reunir todos e
levá-los para a escola.
Tudo estava bem. As pessoas
estavam vindo conosco.
Estão cuidando
deles na escola.
Mas os infectados, cara…
Parece que
eles são loucos.
– Que tipo de vírus?
– Eu não sei.
O exército só nos diz
o que precisam dizer.
Está na água.
Só seguimos ordens.
Eu sei o que você pensa.
Tudo isso…
Safados!
Ei, David. Para um boina
verde, você é bem fraco.
O filho da puta congelou.
Acho que isso tudo é meu.
Todos os três…
Todos os cinco.
Não vem para cima de mim com
esse papo de boina verde!
É só do exército comum.
Estão mortos.
Estão todos mortos.
Grande material!
Contra a parede!
Ei, cara.
Você tá ferrado.
Eu pensei que aquele cara
era das forças especiais!
Pensei que ele era malvado,
certo. Malvado.
Nunca consegui entrar.
Nem cheguei perto de entrar.
Só consegui ser do
seviço comum.
Dessa vez,
consegui ser o maioral.
Sozinho,
cinco daqueles filhos da puta!
Ei, David!
Por que não me recomenda…
…para ganhar uma
medalha de honra.
Aonde vai?
– Vou ver a Judy.
– Que?
Tá tudo bem.
Só vou ver a Judy.
Sei o que quer dizer.
Tá tudo bem.
Estaremos no quarto.
Minha cabeça
está estranha.
Fiz algo errado.
– Só fez o que tinha que fazer.
– Não fiz nada errado, fiz?
Tá tudo bem, Clank.
Tá tudo bem. Você fez o
que tinha que fazer.
Fico com o
primeiro turno, ok?
Até mais.
Ela é tudo que tenho.
Minha esposa está morta.
Mae…
Essa é minha esposa.
Já fazem alguns anos.
Kathy está infectada, óbvio.
Artie está agindo estranho.
Até o Clank. Ele está lutando,
mas está se descontrolando.
Mas nós não. E Deus sabe
que nós fomos expostos.
Bem, eu tomei
aquela injeção.
O doutor disse que não era um
antídoto, só um antibiótico forte.
Talvez seja suficiente.
Você não tomou
sua injeção.
Mas me sinto bem.
É possível que você tenha uma
imunidade natural ao vírus.
Você não tem que fugir.
Podemos conseguir.
Eu sei que sim.
Ainda não deixei
ela namorar.
Eu não acho que ela tenha
idade para namorar ainda.
Do jeito que esses jovens
são hoje em dia…
É nojento!
Nojento!
Esses jovens de hoje
são porcos!
Não a minha garotinha.
Não, senhor.
Eu nunca deixaria…
…arrumar esse
tipo de problema.
Não deixaria isso acontecer.
Nunca deixaria ela arrumar
esse tipo de problema.
Os jovens de hoje
são porcos.
Não podemos esperar para
sempre para revelar a história.
Não se lidarmos
com armas nucleares.
O fato é, se liberarmos agora,
poderemos cobrir qualquer eventualidade.
– Eu não gosto disso.
– Claro que é vergonhoso!
Mas não é tão vergonhoso
quanto armas biológicas.
Pelo menos todos sabem que
usamos armas nucleares.
Teremos um acidente,
vamos culpar o departamento.
Mas como lançamos agora.
Antes de sabermos.
Diremos que haviam armas nucleares
no avião quando ele caiu.
Se não cobrir o perímetro,
vamos ter que ir até o fim.
Vamos dizer que havia uma arma que
não foi destruída na queda do avião.
Temos uma equipe
trabalhando nisso.
Se tivermos que apertar
o botão, só dizemos que…
…a arma disparou.
Pelo amor de Deus! Estamos
falando de uma de nossas cidades…
…e de 1500 de
nossos soldados!
A cidade
já está destruída.
Se não conterem o perímetro, existe a
possibilidade do Trixie se espalhar pelo país.
Se romper o perímetro,
temos que lançar a bomba.
Imediatamente.
Deus sabe que espero que
não, mas se precisarmos, nós…
…é melhor termos
alguma explicação.
Só estou sendo realista.
A radiação nos
dará cobertura.
Central para Brubaker.
Aqui é Brubaker.
Verificamos
sua impressão vocálica.
E temos o presidente
na linha.
– Sr. Brubaker, aqui é o presidente.
– Sim, senhor presidente.
Qual é o consenso sobre
a situação atual?
Nada unânime, senhor…
…mas a maioria apóia o
uso de armas nucleares.
– É o mais seguro, creio eu.
– Sim, senhor.
A bomba está posicionada?
Sim, senhor.
60.000 pés acima
de Evans City.
Obrigado, sr. Brubaker.
– Senhor?
– Sim?
Gostaríamos de manter essa
linha acionada, senhor.
Se o perímetro romper, teremos
que agir imediatamente.
E precisaremos de sua permissão
para usar a arma, senhor.
Queremos deixar a
linha acionada para…
para evitar atrasos
na identificação vocal.
Senhor?
A linha ficará acionada,
sr. Brubaker.
Ainda está com raiva?
Só passou uma hora, querida.
Pensei nisso o dia todo.
Ele acertou no 15º buraco.
Acertou em uma distância
de duzentos metros.
E eu disse
“Esse é para Mae”.
E eu coloquei no 18º buraco.
Ele disse que só tinha
um metro de distância.
Sei que gostaria disso.
Seu filho da puta doente!
Levanta!
Falando comigo sobre porcos!
Que tipo de porco vai
atrás da própria cria!
Me solta!
Pare, Clank.
Só não me segura, cara.
Ok. Acalme-se.
Estou calmo, cara.
Vamos sair daqui.
Eu pensava que você
era inteligente.
Devíamos tê-los deixado.
– Vamos deixá-los?
– Sim, vamos deixá-los.
Agora, sim.
Agora, sim.
Vamos sair daqui.
Mantenha-os lá em cima.
Tem certeza que não
está fora de seu limite?
Use o que tem,
mas mantenha-os lá em cima.
Estamos ficando sem
sinalizadores para os helicópteros.
Perdemos contato
com outra patrulha, senhor.
Quero um homem a cada 25 jardas
daquele perímetro externo.
Um homem a cada 25 jardas
daquele perímetro externo.
Temos a impressão vocal
na linha um, senhor.
Certo. Eu sei.
Mandaremos reforços
assim que pudermos.
Isso é uma ordem.
Sinto muito, doutor. Mas eles não autorizarão nada
até você passe por uma descontaminação completa.
Talvez o tiraremos
daqui até amanhã à noite.
Coronel,
está informação é valiosa.
Passe por rádio
a informação à Dietrich.
Toda vez que desligo, tenho que passar
por essa merda de verificação de voz!
Estou te dizendo,
temos que checar os exames.
Autorize minha partida!
Danem-se as ordens! Deixe-me sair!
Deixarei-o sair amanhã à noite.
Se eu deixar você sair antes,
vai atrasar as pesquisas,
vai ser um atraso maior.
Desse modo, poderemos estar em contato.
Sinto muito, é o melhor que posso fazer.
Vamos, o cara sumiu com a filha!
Deus!
David!
Tire-o dali, por favor!
Tire-o dali!
Eu não fiz isso.
Eu não fiz isso.
Ei, cara.
Olha isso.
Vamos! Temos que
sair daqui!
Vamos, cara! Mova-se!
Vamos levá-la para a escola.
Qual é o seu nome?
Meu nome é Kathy.
Você quer brincar?
Afaste-se! Afaste-se!
Meu pai disse que eu podia
sair para brincar.
E não posso ir longe.
Vamos ter que atirar nela.
Afaste-se!
Ela não escuta, cara.
Atire nela.
Meu pai… meu pai…
meu pai não falou sério.
Eles estão vindo, David!
Estão vindo. Por favor!
Vamos, Clank.
Temos que ir.
Jesus, cara!
Minha cabeça tá ferrada.
– Peguei o vírus, não é?
– Vamos! Temos que ir!
Eu peguei…
Estou com medo.
Eu surto e não
consigo me controlar.
Vamos, Clank!
Quer se mover?!
Ei, grande homem.
Grande Boina Verde.
Diga-me aonde
devo encontrá-lo.
Vamos, cara. Diga-me aonde
devo encontrá-lo.
Diga-me aonde
devo encontrá-lo!
Eu te encontro
no Clube Zebra.
Não, cara. Não.
Escute.
O Clube Zebra.
Te encontro lá.
Não, escute! Estarei na velha
fábrica de concreto.
Não se preocupe cara.
Vamos chegar ao Clube Zebra.
David.
Você é o inteligente.
O que faremos?
Maldito vírus.
Maldito vírus!
Tomem cuidado, se sabem o
que é melhor para vocês!
Como não aparecer nesses
uniformes brancos.
Suspendam fogo!
Suspendam fogo!
Não consigo vê-lo.
Não tem mais munição, cara.
Filho da puta!
Fique parado aí.
Bem que eu queria uma bebida.
Espere aí…
Estou ficando cego ou essa
configuração é menor do que antes.
– Menor?
– Não sei o que esta procurando.
Qual é a combinação
para essa coisa?
– 44 e 23.
– Acho que é mesma coisa.
Uma chance em um milhão…
…mas essa é ela.
Puta merda!
É ela!
– Chame-me Dietrich.
– Sim, teremos que checar…
Eu sei, a impressão vocal!
– Está gravando?
– Um minuto, senhor.
Então?!
– Gravando.
– Dr Watts.
Unidade especial 37 4327.
Codinome Trixie.
Seção Pesquisa e Desenvolvimento.
– Já iremos transmitir.
– Faça isso, está bem?
Está maior.
Maior do que todas
as amostras individuais.
Maldição, mulher!
É isso! É isso!
Temos que mandar essa
amostra para Dietrich.
Eu não compreendo a…
Não precisa compreender.
Só tenha fé.
Se você me explicasse, senhor,
eu seria mais útil.
Chame Peckem.
Sua linha está ocupada com a
verificação da impressão vocal.
Eu pedi a eles uma outra linha.
Podemos cancelar a outra
ligação, senhor, e fazer…
– Escute.
– Sim, senhor.
Quando me ligar à Dietrich,
pode me passar para o QG do Peckem?
Sim, senhor.
Podemos fazer isso.
Já estou indo para lá, se qualquer coisa
acontecer, estarei lá em dois minutos.
– Isso é urgente.
– Sim, senhor!
Olhe essa lâminas e me ligue
se acontecer algo diferente.
Sim! Mas o que eu estou
procurando, senhor!
Escutem.
Escutem. Eu sou o dr. Watts.
Sou um cientista. Estou com a equipe.
Tenho a cura para Trixie aqui.
Querem me escutar?!
Estou trabalhando com o vírus!
Querem me escutar?!
Isso é um erro!
Verifiquem minha impressão
vocal. Chamem o Peckem.
É um erro!
Tem que ser o perímetro.
Você tem que se lembrar exatamente
do que estou te dizendo. Prometa!
Eu prometo, David.
– Você está bem?
– Estou.
Estou pronta.
Estou bem, David. Mesmo.
Quero descansar em algum lugar.
Escute-me.
Eles virão por aqui. Se não
nos verem, passarão direto.
Então, estaremos
do lado de fora.
Estaremos livres.
Por quanto tempo
ficarei sozinha?
– Não por muito tempo.
– Isso me assusta.
Por que você não
entra aqui comigo?
Eu não consigo colocar
os blocos pelo lado de dentro.
– David, aonde você vai ficar?
– Me esconderei na torre.
Você vai ouvir eles chegando.
Provavelmente irão revistar a área.
Fique bem quieta
até que eles saiam.
– E eu volto para te buscar.
– Nunca vão me encontrar.
Não, nunca vão nos encontrar.
David, podem te encontrar.
Não, não. Consigo me esconder.
Nunca vão nos encontrar.
Mas e se encontrarem?
Eles não vão.
Eles não vão.
Escute. Depois que ouvir
eles passando, fique bem quieta.
Quando eles se forem,
e estiverem bem longe…
…volto para te buscar.
Se eu não voltar
para te buscar,
…espere muito tempo
e vá embora sozinha.
Não, David! Não posso ir
a lugar algum sem você.
Não se preocupe,
eu te encontrarei.
– Aonde?
– Te encontrarei…
No Clube Zebra.
Eu me lembro, David!
Eu me lembro!
Não, não no Clube Zebra.
Te encontro na…
Te encontro na
casa de sua mãe.
– Na sua mãe, em Danville.
– Essa é uma boa idéia.
Ok. Agora, se eu
não voltar…
…você vai embora sozinha
para a casa da sua mãe.
Tome cuidado.
Fique quieta,
e não se mexa.
Isso vale
para vocês dois.
Eu te amo, Judy.
Eu te amo.
Não consigo te ouvir.
David,
não consigo te ouvir.
Eu te amo.
Como vamos chamar o bebê?
Acho que é um menino.
Meu bebê…
Está vendo nossas luzes?
Acendam mais alguns
sinalizadores.
Revistem o prédio.
Revistem o prédio.
Trabalhem em duplas.
– Vamos sair daqui.
– Vou revistar a torre.
Cuidado com os loucos.
– Tem loucos aí.
– Cala a boca.
– O que foi? Viu algo?
Vamos embora!
Vamos!
– Ei, cara. O que está fazendo?
– Eu já vou.
Você está bem?
O que foi, cara?
Nada, estou descendo.
Ei, cara. Já é assustador o suficiente aqui.
Por que não me responde?!
Já vou descer.
Estou mijando.
Vai se fuder!
Mijando!
Qual é o seu problema?
Mijando!
O centro é muito longe?
Eu não sei.
Anda logo.
Aqui é assustador.
Não vamos achar os outros
se não sairmos agora.
Estou indo.
Fica quieto!
Tem algo ali.
Soa como uma criança.
É uma mulher!
Tudo bem, querida!
Sou eu.
– Não! Não!
– Está tudo bem.
– Está tudo bem.
– Não!
Judy, sou eu!
Judy! Judy, sou eu!
David? David?
Ei, tudo bem!
Não somos do exército.
Parem de atirar!
Não somos do exército!
Ei, técnico. Não sabia
que era você.
Quem é ela?
David, tá doendo.
Eu sei, querida.
Ele está chutando.
Ele está chutando.
É muito cedo para isso.
Rápido.
Já decidiu o nome dele…
Eu acho…
Eu acho melhor
chamá-lo de David.
Já terminamos com
as informações do censo.
3613 habitantes no total.
2100 sobreviventes.
Se quiser chamá-los
de sobreviventes.
Ouvi, Chris.
Ótimo trabalho.
Odeio te dizer isso,
…mas estamos
te removendo.
Estamos te mandando
para Louisville.
Não queremos entrar em pânico,
mas fomos informados de casos com os sintomas.
Sempre consideramos a possibilidade do Trixie
ter se espalhado antes que você sitiasse a cidade.
Duvidamos,
mas queremos você lá para verificar
a situação, por via das dúvidas.
Em caso de epidemia,
você estará melhor preparado, Chris.
Você já tem o conhecimento.
Vai ser o único
a ser mandado para lá.
A polícia estadual vai bloquear as
estradas e fechar os aeroportos.
Você está fazendo
um ótimo trabalho.
Aguenta aí.
Já arrumamos
seu transporte.
Terá que passar pelos
exames médicos antes de ir.
Não queremos que você
carregue o Trixie para fora.
Não, senhor.
Coloque suas mãos na cabeça,
coronel. Por favor.
Respire pela boca.
Certo, senhor.
Já podemos liberá-lo.
Alguma notícia de Dietrich?
Estão mandando outro homem da equipe
Trixie. Deve chegar aqui amanhã.
Só sabemos no que Watts
estava trabalhando.
Checaram as lâminas que ele deixou no
microscópio, mas não descobrimos nada.
Ele tinha descoberto algo.
Vamos saber, mais cedo
ou mais tarde.
Mais cedo ou mais tarde.
Descobriram um macaco
imune em Dietrich.
Mais cedo ou mais tarde,
encontraremos um humano.
Mais cedo ou mais tarde.
Quer que cheque a
imunidade desse aqui, doutor?

Categories: Legendas para Filmes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

Trois vies & une seule mort 1996 French Français

movie image

Télécharger Trois vies & une seule mort 1996 French Français

Trois vies une seule mort (1996)
dTV – TV5MONDE Europe – 13. Mai 2012
Nous sommes à la fin du siècle,
au mois d’août, à Paris.
Paris, à demi désert
en cette période de l’année.
Et puis c’est dimanche.
André Parisi se réveille,
ce matin-là, péniblement.
De la cuisine
lui parviennent les bruits familiers
des préparatifs du petit déjeuner.
Sa fille pleure.
Kurva !
Quelques minutes plus tard,
il s’apprête à sortir.
Il dit à sa femme Maria :
Je vais voir
si une pharmacie est ouverte.
– Tu reviens, pour déjeuner ?
– Bien sûr.
Je te rapporte quelque chose ?
Oui. Des tomates et une baguette.
À tout de suite.
Ça ne va pas ?
Je ne sais pas.
J’ai mal à la tête. J’ai mal dormi.
Bonjour. Je voudrais
un paquet de sans filtre.
Excusez-moi. C’est rare que je
n’arrive pas à contenir mon hilarité.
Ah oui…
Je suis un homme plutôt sérieux.
Quand je ris,
c’est que ça en vaut la peine.
Mon Dieu ! Mais je n’ai plus l’âge
pour rire autant,
et je n’ai même pas le droit.
Malheureusement,
il m’arrive une chose vraiment drôle.
Et quand je dis vraiment drôle,
je veux dire vraiment drôle.
Six paquets de picaduros,
por favor.
Je le dis en espagnol, tiens.
– Ah là là !
– 94,80.
Merci.
Bien sûr,
vous allez boire un verre, avec moi.
Non, merci. Non.
Je dois faire des courses.
Il faut que je rentre vite.
– Je suis déjà en retard.
– C’est vrai ?
Je pourrais dire la même chose.
Il faut que je trouve
une pharmacie ouverte.
J’ai mal à la tête. J’ai mal dormi.
– Ça m’arrive de plus en plus.
– Oh, tiens ?
Pourquoi je raconte ça ?
En effet ! Écoutez.
Achetez vos cigarettes,
et vous me raconterez tout ça après.
– Non, merci.
Donnez-moi deux paquets…
de Lucky Strike.
Légères, s’il vous plaît.
S’il vous plaît ? Champagne.
Une bouteille. Merci.
– Champagne. Ça marche.
– Merci.
Je vous en prie.
Je vais vous montrer.
Regardez. Si ce n’est pas drôle !
PMU ! Deux fois de suite.
Je trouve ça très drôle.
Et ça s’arrose, n’est-ce pas ?
Je ne devrais pas…
En fait, hier soir, j’ai bu.
– J’ai une gueule de bois horrible.
– Raison de plus.
Santé.
Alors… à la vôtre.
Il est temps que je me présente.
Je m’appelle Mateo Strano,
de Catania.
J’ai beaucoup voyagé. Enfin…
d’une certaine façon.
Dites-moi…
Et vous ?
– Moi, j’habite en face.
– Oui, oui. Je sais.
Vous me connaissez ?
Je ne vous connais pas bien,
mais…
j’aimerais vous connaître.
Je suis prêt à payer pour ça.
– Qu’est-ce que ça veut dire ?
– Attendez, ne vous vexez pas.
Mais de temps en temps,
j’ai besoin de parler.
Et ça coûte cher. Rien ne coûte
plus cher que le temps, aujourd’hui.
Donc je paye.
1 000 F… de l’heure.
Mais…
– Pour quoi faire ?
– Mais rien. Presque rien.
Je vous ai dit,
je suis un homme seul.
Très seul.
Je ne sais pas quoi vous dire.
Une heure, hein ? Mais qu’est-ce
que je dis ? 50 minutes.
Voilà. 10 minutes sont déjà passées.
– Ça va vite.
– Bon. Si c’est comme ça, d’accord.
Mais dans une heure,
il faut que je sois rentré chez moi.
– On m’attend.
– Ah oui. J’en suis sûr.
Enfin j’espère.
Pourquoi je dis ça ?
– Donc… vous habitez en face ?
– Oui.
Au 38 bis ?
Mais comment vous savez ça ?
Oh, je sais pas… Oui.
Ça fait des années.
Ben oui.
Parce que moi aussi,
j’habitais là, autrefois. Au 38 bis.
Escalier B, 2e étage.
Mais c’est là que j’habite
depuis 4 ans.
– Depuis mon mariage.
– Je sais.
Ah ouais…
J’ai compris
que vous savez tout sur moi.
Non. Pas tout, ne croyez pas. Non.
Mais j’aime observer les gens, oui.
C’est dans ma nature.
Maintenant, ma tête ne fonctionne pas
comme avant.
J’ai des amnésies, des migraines.
C’est l’âge.
Vingt ans,
c’est beaucoup, vous savez.
“Vingt ans” de quoi ?
Il y a vingt ans
que j’habitais au 38 bis.
– Escalier B, 2e étage ?
– Bravo.
– Je ne vous crois pas.
– Je sais.
Ça m’étonnerait, car il y a 20 ans,
ma femme habitait déjà là.
Mais je sais.
Je crois que je commence
à comprendre.
On a encore 40 minutes, hein ?
On va s’asseoir.
Une autre bouteille. Venez.
Une autre bouteille
pour ces messieurs.
Et…
comment va-t-elle ?
Je veux dire, votre femme.
Elle va bien.
Elle travaille dans un hôpital.
Mais ça, vous le savez déjà,
n’est-ce pas ?
Son premier mari l’a quittée
il y a 20 ans.
Elle a appris qu’il était mort.
Il y a 5 ans, sa fille est partie.
Alors elle s’est retrouvée seule.
Et puis, je suis arrivé.
Nous avons adopté une petite fille.
Elle a 6 mois.
Elle est comment ?
À cet âge-là,
tous les enfants se ressemblent.
À moi de vous poser une question.
Je crois savoir
quelque chose sur vous.
Ça ne m’étonne pas.
Après avoir quitté Maria, je suppose
que vous avez beaucoup voyagé.
– Dans un certain sens.
– Et maintenant, vous êtes de retour.
Dans un certain sens.
– À la vôtre.
– Nasdrovia.
Je revois l’appartement.
Il y a vingt ans.
C’est curieux : je pourrais vous
décrire minutieusement chaque mur.
Pourtant, les meubles,
je les ai complètement oubliés.
Mais complètement.
Je revois le mur du salon
face à la fenêtre.
Ce matin du mois d’août,
tout bascula.
Maria était sortie faire des courses.
Je regardais les photos.
Il devait y en avoir une centaine.
Sur ces photos,
il n’y avait qu’elle et moi.
Je ne sais pas
si vous vous rendez compte.
Aimer et être aimé
peut faire de la vie un enfer.
Entre nous, il n’y avait même pas eu
un soupçon de haine.
Et vous savez pourquoi ?
Car à chaque fois qu’on voyait
apparaître un nuage sur notre amour,
on se prenait en photo,
et le bonheur
était aussitôt de retour.
Mais tous les excès se payent,
à la longue.
Car plus je faisais de photos,
plus j’avais de mal à me reconnaître.
Et un jour,
je me suis regardé dans le miroir
et je ne me suis pas reconnu.
Pas du tout.
Et alors…
vous avez cessé de l’aimer ?
Mais non.
Je n’ai jamais cessé de l’aimer.
Et je crois qu’en ce moment,
je l’aime plus que jamais.
Et vous me dites ça à moi ?
Je croyais que les Siciliens
étaient très jaloux.
En fait, c’est par là
que l’histoire a commencé.
J’étais jaloux.
Et vous savez de qui ? De moi-même.
Je me disais : “L’homme que ma femme
aime ne peut pas être moi.”
Je plaisante.
J’avais compris.
Ce quartier a beaucoup changé.
Il y a 20 ans,
mon histoire était possible.
Aujourd’hui, elle serait impensable.
Imaginez quelqu’un, moi, par exemple,
qui sort de chez lui
pour acheter des cigarettes.
Il s’arrête devant un immeuble.
Il voit sur une fenêtre
une pancarte :
“À louer.” Derrière la pancarte, il
croit voir quelqu’un qui le regarde.
Il monte.
Il ouvre la porte. Il entre.
C’est trop grand, pour nous.
– On pourrait seulement louer le 1er.
– Pas question.
Rez-de-chaussée et 1er ou rien.
C’est absurde.
C’est trop grand, pour nous.
Désolé.
Vous voulez louer
les deux appartements tout de suite ?
– Oui. Les deux. Ça vous intéresse ?
– On a conclu l’affaire.
Quand ils sont partis,
je suis resté sans savoir quoi faire.
Ma 1re intention fut de courir
trouver Maria pour lui dire
que j’avais trouvé un nouvel
appartement pour trois fois rien.
Une occasion incroyable.
Un vrai miracle.
Puis j’ai imaginé sa réaction.
Elle n’aimait pas que je prenne
des décisions sans la consulter.
Tout avait été si soudain, si rapide.
J’ai parcouru l’appartement.
Il y avait quelques meubles.
C’était un peu sombre.
Il n’y avait rien de spécial sauf…
Comment dire ?
Que tout avait l’air
d’avoir été fait en trompe-l’oeil.
J’ai parcouru l’appartement
je ne sais combien de fois.
Objectivement, je savais
qu’il faisait 120 mètres carrés,
mais je sentais
que c’était beaucoup plus.
Pour le dire clairement,
j’avais l’impression
que l’appartement était
en train de grandir à vue d’oeil.
Je voyais les murs s’éloigner.
Je ne me suis pas rendu compte
que la nuit arrivait.
J’ai eu faim.
Je suis sorti dans la rue.
Je suis rentré dans un bar.
J’ai commandé à boire et à manger.
Deux hommes
à côté de moi bavardaient.
15 ans que j’ai pas mis les pieds
dans ce quartier.
– Tout a bien changé.
– Il y a toujours plus d’étrangers.
Ouais, c’est vrai. Moi, par exemple,
aujourd’hui, j’ai dû rencontrer
une quinzaine de connaissances.
Personne ne m’a reconnu.
Détrompez-vous. Ils font semblant
de ne pas vous reconnaître.
C’est vrai.
Regardez qui voilà.
On était ensemble à l’école.
Jean-Pierre.
Salut.
– On ne reconnaît plus ses amis ?
– Salut, Marc. Comment tu vas ?
– Pourquoi cette valise ? Tu pars ?
– Non, pas du tout.
Je suis parti 15 ans à l’étranger.
Je suis rentré aujourd’hui.
Sans blague ?
Qu’est-ce que je vous disais ?
Quand j’étais enfant, à Catania,
j’avais tant de fois rêvé
de partir au loin.
Et ce lointain rêvé,
c’était Paris, c’était ce quartier
où tout le monde jouait
à ne pas se reconnaître.
J’ai compris que pour aller loin,
il n’y avait pas besoin
de parcourir de longues distances.
Quelques mètres devaient suffire.
Je suis rentré
dans ma nouvelle demeure.
En rentrant,
le sommeil m’envahit à nouveau.
Il devait être 4 h du matin
quand je me suis réveillé.
Je me suis rendu compte
que je n’étais pas seul.
Les voix venaient du fond
de l’appartement. Je les ai vues.
Elles étaient là,
déguisées en Parisiens.
Des tout petits Parisiens
de mon quartier.
J’ai reconnu cette rue, ce café.
Je me suis vu en train de sortir,
d’acheter des cigarettes.
Vous savez…
j’aime beaucoup vos histoires.
Quand j’étais enfant,
personne ne me racontait
jamais d’histoires.
Je n’ai jamais rien vu
d’extraordinaire, dans ma vie.
Mais vraiment, rien.
Une fois, je crois,
mais c’était une hallucination,
j’ai cru apercevoir
une majorette verdâtre
qui grimpait sur le mur d’en face.
C’est tout.
Eh, santé !
Nasdrovia!
Elles sont petites mais cruelles.
Très cruelles.
Elles ne pensent qu’à manger.
Oui. Manger, manger, manger.
Qui donc ?
Les fées.
Je déteste les fées.
Je les déteste
plus que tout au monde.
Vous comprenez ? En quelques minutes,
elles ont dévoré vingt ans de ma vie.
Ça n’est pas rien.
Le lendemain,
quand je me suis réveillé,
vingt ans s’étaient écoulés.
Bonjour, Monsieur Mateo.
Tudo bem?
Oui, oui. Tout va bien ?
Excusez-moi, mais qui êtes-vous ?
Ne me dites pas
que vous avez encore tout oublié ?
Ça m’arrive souvent ?
M. Mateo,
vous devriez consulter un médecin.
Oui. C’est vrai. Oui, oui.
– Mais j’y suis allé, déjà ?
– C’est ça, le problème.
Vous ne voulez jamais y aller.
Ça fait longtemps
que vous travaillez pour moi ?
Huit ans.
Ah voilà !
Je sais ce qui s’est passé.
Vous êtes resté toute la nuit
à espionner as meninas.
Et voilà le résultat.
Petit !
Petit, petit ! Petit !
– Vous avez dit 8 ans ?
– Oui. Pratiquement.
Petit, petit !
Voir défiler 20 ans en quelques
minutes, c’est pas évident.
Il faut pas mal d’entraînement
pour déchiffrer de pareilles images.
Mais j’ai réussi.
J’ai vu passer 20 ans
de la vie de ce quartier.
Il faut dire que quand on voit
le temps voler devant vos yeux,
tous les jours se ressemblent.
On dirait des comptines.
À un moment,
les choses passent à une telle
vitesse qu’on a l’impression d’être
devant une photo… immobile.
Fourmillante et immobile.
Tenez, regardez.
– Mais…
– Regardez bien.
– Je ne vois rien de spécial.
– Pourtant, il y a des fées, là.
Des fées plates.
Plates et affamées.
Parce qu’il faut les nourrir.
Elles ne mangent pas n’importe quoi.
Ah non !
Elles mangent quoi, au juste ?
Pétales de rose.
Si elles en trouvent.
En général, elles devaient
se contenter de papier journal.
Il se fait tard…
Non, non. Je ne peux pas accepter.
Mais ça ne se refuse pas.
Une autre bouteille.
Et un sandwich au jambon de pays.
– Non merci.
– Quand on boit, il faut manger.
– Oui. Je sais.
– À propos,
le jambon cru, elles adorent.
Je vous crois. Oui.
Il faut que je parte.
Alors, partez.
Je vous écoute.
En réalité,
la seule chose qu’elles voulaient
manger, c’était mon temps.
Maudites chronophages.
Récapitulons.
Vous avez passé 20 ans
avec des fées ?
Une nuit. Pas plus.
Ce soir-là, j’ai décidé
de ne plus rentrer dans la cuisine.
Peine perdue.
Ce sont elles
qui sont venues vers moi.
Je me retrouvais entouré
de ces créatures terribles,
ces travailleuses infatigables.
Elles avaient faim.
En quelques secondes,
elles dévorèrent un exemplaire
de L’Humanité-Dimanche.
Puis ce fut le tour
du Monde diplomatique.
Puis elles commencèrent à boire.
Elles achevèrent
une bouteille de pastis, l’armagnac,
un cherry brandy et j’en passe.
Et c’est seulement après
qu’elles ont commencé
à tisser ces sortes de mirage.
Cette fois-là, elles m’avaient
préparé une autre plaisanterie.
Il ne s’agissait plus
de faire défiler les années.
Pendant des mois,
je fus condamné à rester prisonnier
d’un seul instant.
J’ai eu le loisir d’examiner
chaque aspect d’un instant.
C’est plus compliqué
que ce qu’on croit.
Chaque événement
avançait et reculait.
Mais à l’intérieur de chacun
de ces événements,
d’autres événements
avançaient et reculaient.
Il y a 3 jours
que cet instant a pris fin.
Une autre bouteille.
Non, non. Je m’en vais.
Mon histoire ne vous plaît pas ?
– Non.
– Je vois.
J’en suis sûr.
– Donc vous partez ?
– Oui.
Vous êtes sûr de ne pas vouloir
voir la maison des fées ?
À cette heure-ci ?
Il est presque minuit.
Ça ne prendra que quelques minutes.
Avec vous, on ne sait jamais.
Réfléchissez.
Écoutez.
Je ne sais pas trop quoi vous dire.
Quand même.
Vous avez déjà gagné 12 000 F.
C’est pas rien, en une seule journée.
Allons-y.
Vous ne voulez pas
que j’aille chercher Maria ?
Non. Elle est trop loin.
Pas plus loin que chez vous.
Beaucoup plus.
Allons-y.
– Au moins ça, c’était vrai.
– Quoi donc ?
– Votre appartement existe.
– Mais on dirait.
Combien de temps
vous dites avoir habité ici ?
20 ans…
3 mois, 2 semaines, 4 jours,
3 heures, 27 minutes.
– Tout ça, c’est la faute des fées ?
– Oui.
– Est-ce que je peux les voir ?
– Mais bien sûr. Venez.
Voilà.
Elles sont là. Sous la table.
Je vois.
Oui. Je vois, je vois.
Je vois, je vois.
Votre maison n’est pas mal.
J’étais sûr que vous alliez l’adorer.
Oui. C’est pas mal.
C’est pas mal.
Alors ? L’affaire est conclue ?
– Quelle “affaire” ?
– Vous resterez ici.
Comme ça,
je pourrai rentrer chez moi.
Il y a un problème.
Au revoir.
Je ne vous ai pas convaincu, hein ?
Pas du tout.
Tenez. Cet argent, c’est à vous.
– Ce n’est pas nécessaire.
– S’il vous plaît !
Puisque vous insistez,
alors laissez-le sur la table.
Les fées,
elles adorent les billets de 500 F.
Ça, je veux bien le croire.
Excusez-moi.
Est-ce que je peux insister ?
Ce n’est pas la peine.
Je ne comprends pas pourquoi refuser
une occasion, une si bonne affaire.
– Vous n’êtes pas comme les autres.
– Qui ça ?
Les autres.
Probablement,
je suis comme tout le monde.
Mais c’est bien dommage.
Soyez raisonnable.
Mettez-vous à ma place.
Je sors de chez moi.
Je vais dans un café.
Je rencontre un inconnu
qui dit être le 1er mari de ma femme
qu’il a quittée il y a 20 ans,
prétend qu’il habite juste à côté…
et dit que c’est la faute des fées,
et brusquement
se met à parler des autres.
Quels “autres” ?
Trop, c’est trop.
Rien, c’est déjà trop.
Vous voulez que je vous dise ?
Vos histoires ne m’intéressent plus.
Vous faites comme les autres.
Au revoir.
Je dois penser
qu’on ne se verra plus ?
Pas du tout.
Comment est-ce qu’on sort d’ici ?
La porte est fermée à clef ou quoi ?
Merde !
Allô ?
Ah bon ?
Alors vous le prenez comme ça ?
Dobje, dobje.
Bien.
Ici, vous avez
tout ce qu’il vous faut.
Antonia vous expliquera.
Et comment voulez-vous que moi,
j’explique tout ça ?
Personne ne vous demandera
d’explications.
– Pas même Maria ?
– Elle encore moins.
Vous savez ?
Votre femme de ménage avait raison.
Vous avez besoin d’un médecin.
Je crains que oui.
Je suppose qu’on ne se verra plus.
Mais si. On va se revoir.
Et plus tôt que vous ne pensez.
Il faut que je…
vérifie quelque chose
avec Maria.
Vous êtes bien conscient
que vous avez fait du tort à vos…
Votre famille ?
Oui. Ça, c’est vrai.
On va se revoir.
Dès demain.
Avec mon avocat.
– Je ne crois pas.
– Croyez-le.
Non, non, non. Je ne crois pas.
Kurva…
Santé !
Petit, petit, petit !
Petit, petit, petit, petit…
Petit, petit, petit…
Petit, petit, petit, petit…
Je peux entrer ?
– Bien sûr. Tu peux.
– Merci.
– Tu veux boire quelque chose ?
– Champagne.
Si tu veux, il y a du vin blanc.
Oui. Je veux bien.
Tu ne trouves pas
que tout a beaucoup changé ?
Je suppose que tu as peur
que je te pose des questions.
Je ne saurais pas quoi répondre.
Ne dis rien.
– Maria, est-ce que tu m’aimes ?
– Je ne sais pas.
– Et toi ?
– Je ne sais pas.
Salut !
Santé !
J’ai appris que tu étais mariée.
Je l’étais jusqu’à hier.
Il m’a quittée aussi.
Il va revenir.
Non. Je ne crois pas.
Il n’est pas comme toi.
– Santé !
– Santé !
Au fait, j’ai adopté
une petite fille.
– J’espère que ça ne te gênera pas.
– Mais non.
– Je peux la voir ?
– Bien sûr.
Viens.
Elle a pris pas mal de poids.
– Qu’en sais-tu ?
– Je plaisantais.
Après une absence de 20 ans,
Mateo Strano rentra donc chez lui,
sans donner la moindre explication.
Il habita là tranquillement
jusqu’à sa mort.
Mais plus étrange encore
est l’histoire du Pr Vickers.
Georges Vickers a 69 ans.
Il est encore célibataire
et habite toujours chez sa mère.
Bonjour, maman.
Il est 9 h du matin.
Comme chaque jour,
le Pr Vickers se prépare à partir.
Il fait ses adieux à sa mère infirme.
Maman, il fait très beau,
aujourd’hui,
et tu as très bonne mine.
Mais qu’y a-t-il ?
Il fait vraiment très beau.
Tu sais, je rentre très tôt,
aujourd’hui.
Je n’ai que 2 heures de cours.
Disons que vers 15 h, je serai là.
– Bonjour, Arlette.
– Bonjour.
– Tout est prêt ?
– Oui.
Soyez gentille. Rappelez-moi :
qu’avez-vous fait, pour le déjeuner ?
Saumon norvégien,
omelette sans le jaune, salade,
toasts sans beurre, champagne.
Comment ? Et c’est tout ?
Un peu de fromage blanc, une tisane.
Aujourd’hui, exceptionnellement,
vous ajouterez un verre de cognac.
– Deux.
– Exceptionnellement, hein ?
Bon. Au revoir, maman.
Georges ?
– Georges ?
– Oui, maman ?
– Oui, maman ?
– Ne me quitte pas comme ça.
Pardon, maman. Pardon.
Maman, je t’appellerai de la faculté.
Je ne répondrai pas.
– Comment ça ?
– Je décrocherai le téléphone.
Mais pourquoi tu fais la tête ?
Qu’est-ce qui t’arrive ?
Tu n’as pas bien dormi ?
Reste ici !
Tu n’as pas besoin de faire ce cours.
Il le faut, maman.
Tu sais bien qu’il le faut.
Je ne vois pas pourquoi.
C’est si mal payé.
Il n’y a pas que l’argent.
Je ne te comprendrai jamais, Georges.
Tu n’as pas besoin de faire ça.
Je tâcherai de rentrer plus tôt.
Hein ?
Au revoir. À tout à l’heure.
Il est 10 h 45.
Le Pr Vickers monte l’escalier
du grand amphithéâtre de la Sorbonne,
10 minutes avant le début
de sa conférence d’ouverture
des rencontres internationales
d’anthropologie négative.
Il ne sait pas ce qui lui arrive.
Il ne s’est jamais senti comme ça.
Il regarde autour de lui, stupéfait,
comme s’il se trouvait là
pour la première fois.
Puis il fait demi-tour
et redescend les marches.
Une force étrange
le pousse à traverser la Seine.
Une fois parvenu à l’Hôtel de Ville,
il remonte la rue des Archives
en direction de la République.
Désormais le Pr Vickers éprouve
un profond sentiment de soulagement.
Pendant 2 heures, il parcourt
les sentiers du Père-Lachaise.
La nuit le surprend ainsi
devant le tombeau de Robert Houdin.
C’est une nuit de pleine lune.
Il fait chaud.
Il décide de passer la nuit
dans le cimetière et de dormir là.
Avant l’aube, un orage éclate.
Il ne cherche pas à trouver un abri.
Il regarde autour de lui.
Il est heureux.
Profondément heureux.
2 semaines plus tard,
on le retrouve à Montmartre.
Il est mendiant
et plus heureux que jamais
parce que pour la 1re fois
de sa vie, il a du succès.
Quelque chose en effet pousse les
passants à lui donner de l’argent.
Et à cette époque de l’année,
il y a du monde, à Montmartre.
Son succès lui attire
l’animosité d’autres mendiants.
Regarde-moi celui-là.
Tu appelles ça un clochard ?
De mon point de vue,
c’est ce que j’appelle
un agent de la CIA.
Et toi, tu es quoi ?
– Je ne sais pas, je me cherche.
– Alors que fais-tu ici ?
J’arrondis mes fins de mois.
Tu n’es pas un vrai clochard.
Au moins, tout ce que j’ai fait,
c’est par solidarité.
Pas lui. Il m’agace.
– Lires italiennes, non.
– Pardon.
Vous acceptez les dollars ?
Tu ferais mieux de montrer ta cloche.
– Encore ?
– Oui. J’ai pas de mémoire.
T’as compris quoi ?
Elle n’est pas énorme.
Je trouve que la mienne
a plus d’allure.
C’est pas à nous de céder…
De décéder… De décider.
Malgré sa nouvelle condition,
le Pr Vickers est toujours un homme
méticuleux et méthodique.
Il demande la charité
entre 9 h et 18 h précises.
Et chaque soir,
il fait strictement le même parcours
entre Montmartre et une cour
abandonnée dans l’impasse Duhamel,
où il a élu domicile.
Cette routine ne peut
que favoriser une embuscade.
Ça fait mal !
Au cartable ! Au cartable !
Mets-y au cartable !
Achève-le au cartable !
C’est le cartable ou nous !
Casse-lui la gueule !
Mais cet incident banal
va changer radicalement sa vie.
Une jeune femme intervient.
Ça suffit !
Ses vêtements ne permettent pas
de doute sur ses activités :
Tania est une prostituée.
Mais comme nous allons le voir,
une prostituée
d’un genre très, très particulier.
On a le taxi, là.
– Aïe, aïe !
– Ça va, ça va…
Y a rien de cassé.
C’est déjà ça.
Bougez pas.
Je vais vous donner un calmant.
Ma tête…
– Allô ?
– Qui êtes-vous ?
– Moi ?
– Ne faites pas ça.
Oui. Elle est là, oui.
– Pouvez-vous me la passer ?
– Qui lui fait l’honneur ?
Mais qui êtes-vous ?
– Je connais cette voix.
– Moi aussi.
– C’est ridicule. Passez-moi Tania.
– Elle est occupée.
– Avec vous ?
– Elle me soigne.
– Ça, c’est nouveau.
– Allô ?
– Tania.
– Que veux-tu ?
– Je veux te voir.
– Je suis avec quelqu’un.
– Qui ?
– Tu devineras jamais.
– Je veux te voir.
– Je ne t’ouvrirai pas.
Je t’aime, Carlos.
Je t’aime, Carlos.
Mon mari. De toute façon,
ça ne vous regarde pas.
Excusez-moi, mais c’est très mauvais.
Vous avez tout à fait tort.
– Comment ?
– J’ai dit que c’est très mauvais.
Ce type est un imposteur.
Ça vous intéresse ?
Je crois.
Pendant le reste de la nuit,
le Pr Georges Vickers
fera ainsi un cours magistral
d’anthropologie négative
à Maria Garbi Colosso,
plus connue dans le milieu
sous le nom de Tania la Corse.
Entre Tania et le clochard s’établit
bientôt une complicité amicale
annulant la barrière sociale
qui aurait dû les opposer.
Si vous voyez un type
avec des chaussures blanches
et une bague bleue
à l’annulaire droit, prévenez-moi.
– Oui, madame.
– Vous le reconnaîtrez tout de suite.
Il bégaye d’une façon très méchante.
Oui. Il rallonge les voyelles.
Oui. Mais s’il ne parle pas ?
– Quelle question idiote.
– Pardon, madame.
Quelques jours plus tard,
notre clochard change de domicile.
Désormais, il habite
un banc de la place Blanche,
ce qui facilite les rencontres
avec sa nouvelle amie.
Prenez la langue de Pits Rivers.
Elle est deux fois… Que dis-je ?
Dix fois plus complexe que la nôtre.
Et le principal obstacle
au développement culturel
de cette ethnie.
Ça n’est pas moi qui le disais.
Ça, c’est M. Angulo.
Il savait de quoi il parlait.
Je ne peux croire qu’une langue
puisse être
un obstacle à une culture.
Hélas, Tania.
Hélas.
– Vous avez vu l’homme qui bégaye ?
– Non.
Pas de bégaiements,
pas de chaussures blanches,
pas de bague bleue.
– S’il te plaît.
N’oublie de me prévenir.
C’est très important. Il est fou.
Il n’est pas le seul.
Il est vraiment fou.
Et moi, qu’est-ce que je suis ?
Crois-moi.
Tu n’es pas fou.
Puis-je t’embrasser ?
Je préférerais pas.
– Je dois m’en aller. Je dois payer.
– Non, non. C’est pour moi.
– J’insiste. C’est pour moi.
– Merci.
Deux semaines s’écoulent.
Deux semaines sans histoire.
Vous… Vous… cro… croyez…
qu’il va pleu… pleuvoir ?
Tu m’as trahie.
C’est la dernière.
Le lendemain, le clochard Vickers
change pour la 3e fois de domicile.
Aidez-moi, Arlette.
Je veux voir s’il est là.
Oui, madame.
Oui. Il est là.
Chaque soir, avant d’aller au lit,
Mme Vickers a pris l’habitude
d’observer le clochard 30 minutes.
Et chaque matin, son premier geste
est de se diriger vers la fenêtre
et d’observer le clochard
une autre demi-heure.
Il n’a rien dit ?
Rien, madame.
– Il n’a pas remercié ?
– Non, madame. Il n’aime pas ça.
Je vais vous demander
un grand service.
J’ai besoin d’une paire de jumelles.
– Aujourd’hui même.
– Bien sûr, madame.
Désormais, Mme Vickers
sait que son fils n’est pas loin.
Elle pourrait l’appeler,
le faire venir,
mais quelque chose la retient.
Pendant 2 mois,
elle espionne chaque geste,
chaque mouvement de son fils.
C’est ainsi qu’elle découvre
que le Pr Vickers
gagne comme mendiant
l’équivalent de son salaire
de professeur à la Sorbonne.
Cette découverte la tranquillise.
Un jour, finalement,
elle se décide à lui écrire.
“Mon cher enfant,
Je sais que tu es de retour.
“Tu ne peux pas savoir
combien cela me rend heureuse.
“J’aimerais tant t’avoir
auprès de moi.
“Je ne dis pas tous les jours,
mais de temps en temps.
“Une seule fois avant de mourir.
“Je ne te demande pas
de changer de vie.
“Je sais
que tu es heureux comme cela,
“que tu as du succès.
“Mais je t’en prie,
reviens un instant. Un seul.
“Je t’embrasse.”
Quatre jours plus tard,
Mme Vickers décédera.
Devant le cercueil,
Vickers éprouve
un étrange sentiment de nostalgie.
C’est comme s’il comprenait
qu’avec la dépouille de sa mère
s’en allaient les derniers jours
de sa jeunesse insouciante.
Désormais, il va être la proie
d’un véritable vertige
d’ordre et de responsabilité.
Dès le lendemain,
Georges Vickers reprenait son poste
de professeur d’anthropologie
à la Sorbonne,
jusqu’au jour où le passé
resurgit brusquement dans sa vie.
Dans une feuille à scandales,
il lit l’histoire de Tania,
actuellement emprisonnée pour
tentative de meurtre sur son mari.
Il apprend ainsi que celle qu’il
croyait une prostituée sentimentale
est en réalité la prospère PDG d’une
gigantesque boîte d’électroménager.
poussée à la débauche
par un mari pervers et jaloux.
Ému, le Pr Vickers
fait jouer son influence.
En quelques semaines,
il réussit à faire libérer, moyennant
une important caution, Tania,
la seule femme avec laquelle
il ait réussi à établir
une relation faite de confiance
et d’estime mutuelle.
Ils se revoient dans l’établissement
jadis témoin de leurs discussions.
– Tu m’as reconnu ?
– Immédiatement.
Je suppose que tu es déçue de
savoir que je ne suis pas le clochard
que tu protégeais.
– Un peu.
Et toi ? Pas choqué que je ne sois
qu’une femme d’entreprise ?
Oui. Un peu.
Puis-je te demander quelque chose ?
– Ton mari…
– Lui ?
J’ai divorcé il y a longtemps.
Il ne l’accepte pas.
Peut-être maintenant.
Donc il n’y pas d’obstacles.
Je veux dire…
Pour me marier ? Aucun.
Peut-être l’âge.
Le seul, à la limite.
Et encore. Parce qu’il y a des choses
plus importantes, dans la vie.
Un homme qui a été
capable de tout quitter,
d’oser descendre plus bas, ça compte.
C’est ce qui m’attire le plus en toi,
cette volonté de descendre plus bas.
En ça, on se ressemble,
car comme disait Don Juan,
c’est la proximité de deux mondes.
Il n’y a que ça qui compte.
– Qui donc ?
– Don Juan.
Tu sais ? Le sorcier mexicain
dont parle Castaneda.
S’il te plaît,
ne laisse pas Carlos Castaneda
s’interposer entre nous.
– Quand veux-tu qu’on se marie ?
– Le plus vite possible.
J’ai hâte de commencer
une nouvelle vie. Une de plus.
Garçon !
Garçon !
“Je vous confirme
la décision de l’entreprise…”
Ils passent ainsi plus de 6 mois
de complicité et de passion.
“…dans nos usines du Mans
et de Pont-à-Mousson,
“afin de compenser nos pertes
dans le secteur…”
Mais on devine
que deux passés aussi différents
ne peuvent pas
éternellement coexister.
“…ne saurait suffire
pour atteindre ce pourcentage.”
Il est 10 h 45.
Comme tous les 1ers vendredis
du mois,
le Pr monte l’escalier
du grand amphithéâtre de la Sorbonne.
Il s’arrête au milieu des marches.
Il ne sait pas ce qui lui arrive.
Il fait demi-tour
et redescend l’escalier.
Je t’aime, Carlos.
Rappelle-toi, chéri.
Je crains que tu oublies
quelque chose, chéri.
En sortant,
il entend le son d’une cloche.
Il connaît cette cloche.
Elle lui rappelle quelque chose.
Mais quoi ?
Et puis, il voit au coin
de la rue un marchand de marrons.
La juxtaposition de ces deux images
le trouble profondément.
Il sait maintenant
qu’il lui faut partir, très vite.
Le voici à nouveau au Père-Lachaise.
Toute la nuit, il va tourner
sans s’arrêter un instant
autour du tombeau de sa mère.
Pendant ce temps, Tania l’attend.
Je t’ai apporté des poissons.
Puis-je en… entrer ?
Je dois reconnaître
que tu as du courage. Entre.
Merci.
C’est très élégant, très distingué.
Tu trouves ?
C’est Georges. Il a bon goût.
– C’est un homme très cultivé.
– “Cultivé” et…
pervers. Toi aussi, tu es cultivée…
et perverse.
Si tu le dis.
Passons aux choses sérieuses.
Tu dois deviner qui m’envoie.
Continue.
Il y a là une chose
qui pourrait t’intéresser.
Regarde.
Finalement, ils ont osé.
J’étais sûr que ça t’intéresserait.
Je ne sais pas quoi te dire.
Tu n’as qu’à accepter.
– Ça doit se passer quand ?
– Ce soir même.
Il y a une séance dans 3 jours,
mais ce sera moins radical.
Tu te rends compte ?
Je ne peux pas.
Georges pourrait rentrer.
– Pourquoi ça l’intéresserait pas ?
– C’est pas son genre.
S’il apprend qui je suis, il mourra.
Le… problème n’est pas là.
Le problème est que tu es co…
comme tu es.
Regarde.
Je crois qu’on ne peut pas
aller plus loin.
Mais c’est pas possible.
Ces gens sont fous.
Complètement fous.
Alors, quelle est ton… analyse ?
Ça va coûter combien ?
Dans cette affaire,
il n’y a que le prix
qui est raisonnable.
Toi ?
– Merci, madame.
– En plus, tu me remercies.
Merci. Dormez bien.
Faites de beaux rêves.
– Tu n’as jamais dit merci.
– Je ne le demande pas pour moi.
Je le demande pour les autres.
– Tu m’aimes encore ?
– Beaucoup.
J’aime tous les êtres humains.
Surtout les dépossédés
et les sans-abri.
J’ai tout donné aux pauvres.
Non, non. Ne t’inquiète pas.
Tu l’as, ta maison. Oui.
Et je t’ai laissé une rente,
dans le cas où les choses
ne fonctionneraient pas bien.
Je peux m’arranger
toute seule, Georges.
Je m’intéressais à toi
à cause de ta culture, ta tendresse.
Merci, madame.
Je t’en prie, Georges.
Ne dis pas merci.
Mais je ne le dis pas pour moi.
Je dis merci pour eux,
tous les pauvres du monde.
– On peut aller boire un verre ?
– Je ne peux pas,
parce que bientôt,
la messe des sans-abri commence.
Et je ne peux pas la rater.
Adieu, Georges.
Adieu. Et encore merci.
Tania ?
– Oui ?
– Est-ce que tu m’aimes ?
Bien sûr.
Promets-moi que tu ne liras
plus jamais Carlos Castaneda.
Mais j’aime bien Carlos Castaneda.
Les prémices
qui sous-tendent l’histoire
qu’on va raconter à présent
sont les suivants :
l’excès de bonheur n’est
qu’une forme extrême d’infélicité,
et l’excès de générosité n’est
qu’une forme extrême de tyrannie.
Comme dans les histoires précédentes,
il s’agit ici de cas bien réels,
si réels qu’ils ont eu lieu
non pas une fois mais plusieurs,
toujours à Paris,
presque toujours en été,
parfois tout près de chez vous.
Suspendons notre crédulité.
Faisons appel à notre réserve
toujours insuffisante d’ironie
et de scepticisme, car ces histoires
sont contagieuses.
Nous sommes
dans la proche banlieue de Paris.
Il est 5 h du matin.
Un jeune couple s’enfuit
d’un château à la hâte.
Mais ce ne sont pas des voleurs.
Ce sont les légitimes
propriétaires du château.
Que s’est-il passé pour qu’ils
aient pris une pareille décision ?
Pour le comprendre, il va nous
falloir revenir 6 mois en arrière.
Selon les dispositions prises
par feu mon client,
dont vous me permettrez
de continuer à taire le nom,
vous héritez d’une demeure
en proche banlieue…
confortable,
très confortable,
et d’un compte en banque suffisant
pour vivre le reste de votre vie,
qui, j’espère pour vous, sera longue.
Voici les clefs. Vous pouvez
vous installer dès maintenant.
Mais commençons par le commencement.
Cette histoire débute il y a 3 mois.
Comme toutes les histoires vraies,
elle s’installe dans la vie
peu à peu, sans se faire remarquer,
comme certaines
maladies inguérissables.
Cécile et Martin s’aiment,
cela va de soi,
d’un amour impérieux, sans faille.
Mais depuis quelques semaines,
un nuage plane sur leurs vies.
Ils se sentent observés,
poursuivis.
Tu as vu qui est là ?
Mais il nous suit partout.
Quelques jours plus tard,
ils reçoivent
une mystérieuse enveloppe.
À l’intérieur, ils trouvent 2 000 F
et un message
qui se veut rassurant,
mais qui les inquiète :
“À lundi prochain,
“si Dieu le veut.”
2 000 F par semaine,
c’est plus que ce dont
ils ont besoin pour être heureux.
– Je te taquine, mon amour.
– Méchante.
– C’est trop, hein ?
– C’est jamais trop.
Depuis 3 semaines, chaque lundi,
ils reçoivent l’enveloppe.
Ils y trouvent toujours 2 000 F
et le même message :
“À lundi prochain, si Dieu le veut.”
Leur principale activité
consiste à se dire
des choses gentilles l’un à l’autre,
ce qui ne peut
que perturber les voisins.
Surtout l’un d’eux,
étudiant en thermodynamique.
Comme tout étudiant en
thermodynamique, Piotr est érotomane.
Pour rentabiliser ses tendances,
il travaille
dans une boîte de Minitel rose.
Ainsi, il répond parfois
aux questions troublantes
que lui posent
simultanément trois clients.
Les ébats de ses voisins
ne peuvent donc que le perturber.
Attends, on va gêner Gaspard.
Et puis le rôti va refroidir.
Non, mais arrête. Arrête !
Mets-toi là. Là !
À quelle heure tu vas rentrer ?
Ça ne me prendra pas
plus de 2 heures.
Il faut que je le fasse.
C’est pour notre bien.
T’es sûr que je ne peux pas
t’accompagner ?
Je me ferai toute petite.
Non. Ça serait mal vu.
Ça te fait plaisir de me laisser.
Non. Je te jure que non.
Alors un baiser.
– Le dernier.
– Oui.
Il faut que j’y aille.
Tu as toujours du temps
pour les autres.
Non. T’es injuste. T’es très injuste.
Arrête, arrête. On va nous voir.
Bon, allez. J’y vais.
– Martin ?
– Quoi encore ?
Pardonne-moi. Ça doit pas
être facile de vivre avec moi.
Mais si. C’est très facile.
Adieu.
– Martin ?
– Oui ?
Je peux t’accompagner jusqu’à
l’escalier ? Juste l’escalier.
Mais bien sûr.
Ça me fait plaisir.
– Bonjour.
– Bonjour.
Pardon. J’aurais voulu
vous dire deux mots.
– Quoi ?
– Non. C’est rien.
Un simple problème technique. Venez.
– Moi ?
– Oui.
Je vous en prie. Excusez le désordre.
Tous ces livres !
C’est ici que je prépare ma thèse.
Vous comprenez ?
– C’est beaucoup de travail.
– En effet.
Asseyez-vous.
Merci. Il vaut mieux que je rentre.
Il y a en a pour une minute.
C’est un problème technique.
Ne bougez pas.
– Vous m’entendez ?
– Oui. Je vous entends.
Si je dis par exemple “je t’aime”,
vous m’entendez toujours ?
Oui, oui.
Si je dis…
“j’ai envie de toi”.
“J’ai terriblement envie de toi.
Je t’aime.”
Vous m’entendez encore ?
Excusez-moi, monsieur. J’ai compris.
Mademoiselle, vous m’entendez ?
Pardonnez-moi.
Je suis d’un naturel brutal.
C’est moi qui vous demande pardon.
On a dû vous gêner.
C’est vrai.
Mais si vous voulez vous faire
pardonner, autorisez-moi à venir.
Oui. Venez nous voir,
un de ces jours. Martin sera ravi.
Pourquoi pas tout de suite ?
Je ne sais pas quoi vous dire.
Je vous ai apporté des bonbons,
comme dans la chanson.
– Quelle chanson ?
– N’importe.
Et des gâteaux au chocolat.
J’espère que vous aimez. J’adore ça.
J’en mange pas d’habitude,
mais pour vous faire plaisir.
C’est ce qui m’importe, oui :
me faire plaisir.
Mais bien sûr.
– Vous êtes russe ?
– Argentin.
Martin poursuit sa quête de travail.
Il a maintenant une piste.
Dans l’enveloppe,
au lieu de la formule habituelle,
il a en effet trouvé
un curieux message :
“Cherchez du côté
de la rue de Maastricht.”
Sans trop réfléchir,
comme si cela allait de soi,
Martin décide de distribuer
ses annonces dans cette rue.
C’est comme s’il exécutait
un ordre sans appel.
Coucou, c’est moi.
Tu es très belle, ce soir.
Encore plus belle que ce matin.
J’ai quelque chose
de très grave à te dire.
Tu ne m’aimes plus ?
Si, bien sûr. Je t’aime.
Je t’aime plus que jamais.
Alors ?
J’ai fait quelque chose de terrible.
Ça peut pas être si terrible que ça.
J’ai couché avec Piotr Verkhovensky,
notre voisin.
– L’étudiant en thermodynamique ?
– Oui.
Il m’a offert des bonbons
et des chocolats.
J’ai trouvé ça gentil.
Ben oui. En effet.
Alors quand il m’a demandé
de faire l’amour, j’ai accepté.
Par gentillesse. Tu comprends ?
Seulement par gentillesse.
Mais bien sûr. Je comprends.
Tu me pardonnes ?
Bien entendu.
T’as pas été méchante.
Lui non plus, d’ailleurs.
Ce qui arrive
est très compréhensible.
On va l’inviter à prendre
le petit déjeuner. Demain.
Tu verras.
Il deviendra notre meilleur ami.
Ça vous gêne que je vous regarde ?
J’aime bien voir les gens travailler.
Ça fait combien de temps
qu’on n’a pas repeint, ici ?
Une éternité.
Depuis la mort de mon mari.
Je veux dire,
depuis que j’ai appris sa mort.
Enfin, c’est une longue histoire.
Vous n’avez pas eu de chance.
– Pourquoi ? C’est la vie.
– Non. La vie, c’est autre chose.
La vie, elle est tellement
surprenante, réjouissante.
Elle est belle, quoi.
Moi, j’aime bien la vie.
De toute façon, on n’a pas le choix.
Je vous embête.
Pas du tout.
Vous dites aimer voir
les gens travailler.
Moi, je fous rien et je vous embête.
Ça vous dirait, un petit verre ?
Ben, je devrais pas.
Avant, je buvais beaucoup.
Mais j’ai complètement arrêté.
Ça faisait de la peine
à Cécile, mon amie.
– Elle vous interdit de boire ?
– Pas du tout.
J’ai du champagne au frigo.
– C’est pas du champagne, mais…
– Bon d’accord. Mais juste un peu.
– J’ouvre ?
– S’il vous plaît.
C’était qui ?
Quelqu’un qui s’est trompé d’étage,
je suppose.
Santé !
Il y a longtemps que je n’ai pas pris
un verre avec un homme.
Surtout un homme jeune.
Jeune et charmant, comme vous.
Quand Martin rentre chez lui,
il est minuit passé.
Cécile a passé
toute l’après-midi à l’attendre.
Plus tôt, elle a reçu
un appel d’un inconnu
lui conseillant de contacter
une boîte d’import-export.
On lui a proposé
un travail stable et bien payé.
Martin, quant à lui,
a des nouvelles beaucoup
moins bonnes à lui annoncer.
J’ai quelque chose
de très grave à te dire.
– Tu ne m’aimes plus ?
– Mais si. Bien sûr.
Je t’aime. Je t’aime plus que jamais.
Tu as couché avec une femme.
Comment tu l’as deviné ?
Je ne sais pas.
Une intuition.
C’est une femme
très seule, très gentille.
J’ai pas eu le courage de refuser
quand elle m’a demandé.
C’est très bien, mon amour.
Tu me pardonnes ?
Je suis sûre qu’elle est très bien.
Tu n’as pas mal agi,
et elle non plus, d’ailleurs.
“Monsieur, après consultation
de nos partenaires,
“et vu les résultats encourageants
du dernier semestre,
“nous pouvons envisager une extension
“du site de nos implantations
“en direction
du marché est européen :
“République tchèque, Pologne,
Hongrie, Roumanie,
“dans le secteur en développement
“des presse-légumes mécaniques.”
On voit que vous ne pratiquez pas
depuis très longtemps.
– J’apprendrai vite, madame.
– Je vous crois.
Quelqu’un vous a recommandée,
quelqu’un que j’aime beaucoup.
C’est vrai ?
– Puis-je savoir de qui il s’agit ?
– Il préfère rester dans l’anonymat.
Je comprends.
J’adore ça.
Cette gaucherie délicieuse.
Qu’est-ce que tu en penses,
mon chéri ?
Tu as toujours le mot juste.
“Gauche” et “délicieuse”.
“Des presse-légumes mécaniques,
“des presse-agrumes électriques
et des râpes,
“à condition”…
Dites-moi, jolie et fraîche
comme vous êtes,
vous avez sûrement un ami ?
Je suis fiancée, madame.
Nous allons nous marier à l’automne.
Merveilleux !
Exactement ce qu’il nous faut.
Et votre fiancé,
est-ce qu’il est aussi
gauche et délicieux que vous ?
Je ne sais pas, madame.
Il est très gentil.
Nous aimerions beaucoup le connaître.
– Tu es en retard.
– Je t’ai apporté des fleurs.
Mes fleurs préférées !
Comme c’est gentil.
C’est de la part de ma fiancée.
Elle aime les fleurs.
Ta “fiancée” ?
Oui. Bien sûr.
On a les mêmes goûts.
– Tu l’aimes beaucoup ?
– Oh oui. “Beaucoup.”
On va se marier à l’automne.
Elle sait ce qui s’est passé entre
nous. Elle te trouve courageuse.
J’espère que vous deviendrez
de bonnes amies.
Tiens. Je t’ai apporté sa photo.
Que veux-tu que je fasse avec ça ?
Je sais pas.
J’ai cru que ça te ferait plaisir.
Vraiment ?
– Je me suis trompé ?
– Oui.
Beaucoup ?
Pourquoi ?
Tu es bête à ce point ?
C’est vrai. Je suis très bête.
Ravie de te l’entendre dire.
– Je t’ai vexée ?
– À ton avis ?
C’est toujours comme ça.
Je rate tout, car je suis bête.
– Cécile a raison.
– Oui. Toujours.
Vous la connaissez ?
Je croyais qu’on se tutoyait ?
Cécile n’aime pas ça.
– Tu lui as parlé de moi ?
– Oui, oui.
Oui, bien sûr. Au début,
ça l’a presque amusée.
Et puis, brusquement, plus du tout.
Ça t’a surpris ?
Oui, parce qu’en général,
elle est très tolérante.
Ah, tiens !
Vous vous connaissez, c’est ça ?
Tu ne sauras rien.
Je peux faire quelque chose ?
Pour me faire pardonner.
L’amour, par exemple.
Avec plaisir, Maria.
Mais pour la dernière fois.
J’avais compris.
On restera amis ?
Les meilleurs amis du monde.
Ça m’étonnerait.
Et les boulots que tu m’as promis ?
Non. Je ne crois pas.
On fait quand même l’amour ?
Et merci pour les fleurs.
Elles sont très belles.
Ce que nous vous proposons
est une expérience.
Une expérience qui vous sera
très utile dans votre vie future.
Dans la vie d’un jeune couple.
Nous aimons beaucoup
les jeunes couples.
– Et vous en connaissez beaucoup ?
– Pas énormément.
Autrefois, oui.
C’est bien de voir des gens âgés
s’intéressant aux jeunes.
– Comme vous dites.
– On ne fréquente que des jeunes.
Il vous arrive
d’avoir parfois des aventures ?
“Des aventures” ? Non. Pas beaucoup.
Mais on aimait faire la fête
dans les catacombes.
J’aime beaucoup ça.
Excusez mon indiscrétion,
est-ce qu’il vous arrive
d’avoir des histoires
avec… d’autres… couples ?
– Très rarement.
– Oui. On fait très attention.
L’érotisme vous fait peur ?
Au contraire.
L’érotisme est un outil indispensable
à l’harmonie du couple.
– Qu’en penses-tu, Martin ?
– Je pense comme toi, Cécile.
Ils commencent à m’énerver.
Mais vous êtes jeunes, libres.
Surtout, on est ensemble.
Non, Martin ?
On s’aime beaucoup.
Parfois, ça gêne les gens.
Les gens sont bêtes. Mais
je ne déteste personne. Et vous ?
Je… n’en peux plus.
– On a dit une chose inconvenante ?
– Non. Pas du tout.
On voulait vous proposer
de partager la nuit.
Je vois.
– On s’est trompés.
– Non. Pourquoi ? Ça doit être sympa.
Et il est tard.
Le métro doit être fermé.
Une fois, on a partagé
la nuit avec 4 copains.
On a bien dormi.
Et ça vous a excités ?
– Qu’en penses-tu, Martin ?
– Moi, j’avais trop bu.
Maintenant, je bois plus.
C’est beaucoup mieux comme ça.
Il devenait bizarre.
J’ai le vin méchant. Maintenant,
c’est fini. Je ne bois plus.
On perd notre temps.
Pas du tout. Si vous voulez,
on peut partager la nuit.
Qu’en penses-tu, Martin ?
Je pense comme toi.
J’ai dit quelque chose ?
Tu es un amour.
Vous êtes charmants,
mais pas érotiques. Voilà tout.
Ah bon ?
On nous a déjà dit ça.
Tu te rappelles ?
– Ouais.
– Excusez-moi.
Je vais devoir inventer
quelque chose pour mon mari.
Faites comme chez vous.
Le lendemain est un lundi.
Et une mauvaise surprise les attend.
– Il n’y avait rien ?
– Oui. La boîte était vide.
Nous sommes pourtant lundi.
Ce n’est pas férié.
– Peut-être que quelqu’un a fouillé ?
– Mais non.
Personne ne fait ça, chez nous.
N’est-ce pas ?
Tu as raison.
J’ai honte d’avoir dit ça.
– Tu me pardonnes ?
– Bien sûr, mon amour. Bien sûr.
À table.
L’hiver approche.
Mais ils sont persuadés
que quoi qu’il arrive,
il y aura toujours
quelqu’un pour les aider.
Et encore une fois,
le destin leur donne raison.
Un lundi,
l’enveloppe est de nouveau là.
En l’ouvrant, ils apprennent
que leur protecteur est mort,
mais qu’il ne les a pas oubliés
dans son testament.
Il y a une exigence.
Une seule.
Dans cette demeure
vit encore un majordome.
Vous ne devrez
surtout pas l’expulser.
Dès le lendemain,
ils s’installent au château.
Loin d’être impressionnés
par leur situation,
ils l’acceptent
comme on accepte un orage
ou une journée de soleil
en plein hiver :
avec l’esprit léger
et un peu d’inquiétude au coeur.
– Tu crois que c’est lui ?
– On dirait.
Je suis sûre
que je l’ai vu quelque part.
Il ressemble à quelqu’un. C’est sûr.
Il a l’air gentil.
Ils vont vite s’apercevoir
que le visage maussade de leur guide
s’illumine seulement
quand il entend le son d’une cloche.
Pas de n’importe
quelle cloche, certes.
Sa cloche à lui.
Pour quoi faire, la cloche ?
C’est pour vous appeler ?
Hou ! J’adore hurler !
Mort au moderne !
Mort au moderne !
Martin ?
Martin ?
Je crois que cette fois,
je ne me suis pas trompée.
C’est génial.
On va fêter ça.
On va prendre 2 alexandras.
On a un événement
très important à fêter.
On va avoir un enfant.
Un soir, ils se couchent,
épuisés de bonheur.
Quand ils se réveillent,
trois jours se sont écoulés.
Appelle La Cloche.
J’ai mal à la tête.
Moi aussi.
Pourtant, on n’a pas bu.
C’est peut-être le café.
J’ai besoin d’une aspirine.
Elle est où, la cloche ?
Pas besoin de cloche. Il est là.
Sans cloche ?
– Essaye quand même.
– T’es folle.
La Cloche !
Ils s’aperçoivent bientôt
que si le vieux majordome
n’obéit qu’au tintement de la cloche,
il joue aussi de plus en plus
souvent à la cacher.
Au début, ça les amuse.
Puis ça finit par les agacer.
La Cloche !
Le majordome joue avec eux
un jeu étrange.
Il disparaît parfois
pendant des semaines.
Et surtout, il devient
de plus en plus taciturne.
Peu à peu, une sensation
qu’ils ignoraient jusque-là
envahit leur vie quotidienne.
Ils ont du mal à lui donner un nom.
Mais nous le savons avant eux :
ils ont peur.
J’ai encore mal à la tête.
Pas moi.
– Veinard !
– Non. Malin.
J’ai pas bu le lait. C’est le lait.
Somnifère ?
– Oh oui, je crois.
– Pour quoi faire ?
Pendant la nuit,
il se passe des choses.
Martin, j’aime pas
quand tu deviens méchant.
Une semaine plus tard,
l’incident se répète.
Cécile dort deux jours de suite.
Mais pas Martin.
Il faut bouffer du Cosaque !
Il faut bouffer du Cosaque !
Cécile, tu entends ?
Qu’est-ce qui se passe ?
Tu veux faire l’amour ?
Non. Non, mais… Tu entends ?
Si tu veux pas faire l’amour,
laisse-moi dormir.
Merde ! Tu n’es qu’un lâche.
Cécile !
Tu entends ?
Où tu vas ?
Je t’avais dit
qu’ils étaient plus malins que ça.
C’est la vie. C’est étonnant, la vie.
Elle n’arrête pas
de vous étonner, la vie.
Elle ne peut pas arrêter.
Tu peux t’arrêter un peu ?
Ça fait une heure qu’il me soûle.
– Il me laisse pas en placer une.
– C’est qui ?
Une vieille connaissance.
Écoute, Luc…
Ne m’appelle pas Luc.
Luc n’existe pas.
Je te demande pardon.
Maintenant, va dormir.
“Dormir” ? Dormir où ? Ici ?
Non. Pas question.
Pas moi. Ça sent la mort, ici.
Et puis j’aime pas ces jeunes.
Ils ont l’air moderne.
Qu’as-tu contre les modernes ?
Ils sentent la merde.
Et toi ?
– Tu sens quoi ?
– Moi ?
Modestement, je représente la vie.
C’est tout.
La vie. Rien d’autre.
– Mais non.
– Moi…
J’ai jamais rien réussi,
tandis qu’à toi, tout te réussit.
– Tais-toi.
– D’accord.
Je te laisse jusqu’à demain.
Y a-t-il une chance,
enfin je veux dire, une possibilité,
que tout ça se termine
vraiment très mal ?
Qu’est-ce que vous faites ? Arrêtez !
Comme je le disais,
ça peut se terminer très, très mal.
Bien.
Si tu veux continuer à faire le mort
et à côtoyer des clochards,
c’est ton problème.
Moi, j’en ai assez.
Je te donne jusqu’à demain.
Tu vois ?
Et toi, à ton avis ?
Cette histoire
devrait finir comment ?
– Mal.
– Pourquoi ?
Pour changer.
Toutes les histoires finissent bien.
C’est pas vrai.
Mais si.
Prends par exemple les modernes.
On décide de les massacrer.
On les enterre dans la forêt.
Et puis on se paye un gueuleton,
et l’histoire finit là.
Happy end et tout. Bon.
Quand est-ce qu’on les tue ?
C’est désormais chose faite.
Ils quittent le château sans regret.
Ils reprennent leur vie de couple
ordinaire avec ses dures fins de mois
et ses inévitables moments
d’excessif bonheur.
Mais ils savent au fond
d’eux-mêmes que tôt ou tard,
le majordome les retrouvera
pour réclamer son dû.
Mais lequel ?
J’étais le maître de ce logis.
Maître et serviteur.
Mais vous n’avez pas su
me reconnaître.
Pourtant, je serai clément.
Je vous accorde une mensualité
Le minimum vital.
Mais j’exige
quelque chose en échange.
Nous acceptons tout.
– Votre enfant.
– Notre “enfant” ?
– Ma fille ?
– Mais ne craignez rien.
Elle sera bien traitée.
Je l’élèverai moi-même.
Merci. Vous êtes bon.
Vous êtes très bon.
Le soir même,
le majordome dépose le bébé devant
l’appartement de Maria Cordero,
au 38 bis de la rue de Maastricht.
Luc Allamand a 70 ans.
Il vient de se marier avec
sa 6e épouse, sa cadette de 38 ans.
Allô ?
Oui. Ne quittez pas,
je vous le passe.
C’est pour toi.
Allô ?
Il y a une lettre pour toi.
Je me suis permis de l’ouvrir.
Voilà. Ton ex-femme, ta fille et
ta soeur arrivent mardi par Alitalia.
Le vol de 13 h 30.
Quoi ?
J’ai eu tort ?
Non, non. Non.
Tu as dit “mardi” ?
Oui. Demain.
Luc Allamand, industriel
et brillant homme d’affaires,
vient de recevoir la plus surprenante
nouvelle de toute sa vie.
Alors, tu es content ?
Je suppose
qu’il faut réserver 3 chambres.
– Quoi ?
– Peut-être ont-elles réservé.
Peut-être.
– Tu ne les as pas eues ?
– Non.
– Tu veux qu’on les appelle ?
– Je ne sais pas.
Tu “ne sais pas” ?
– Tu ne te sens pas bien ?
– Non.
À vrai dire, non.
Non. Je ne me sens pas bien.
Je peux aller
les chercher à l’aéroport.
Non. Tu ne peux pas.
– Elles ne vont pas venir.
– Ah bon ?
Elles ne vont pas venir,
car elles n’existent pas.
– Comment ça ?
– Je les ai inventées.
C’était plus commode.
– Aucune des trois ?
– “Aucune des trois.”
– Et maintenant, elles existent.
– Oui, oui.
Il paraît, oui.
Qui a pu être au courant ?
Tout le monde.
On sait que tu as
une 1re femme, une fille, une soeur.
– Demi-soeur.
– C’est vrai.
Ça a quoi de si extraordinaire,
que tout le monde sache ?
Ah, je vois.
C’est vrai ?
Je crois voir.
Pas moi.
– Aucune des trois n’existe ?
– Non. Aucune.
Et c’était indispensable
de les inventer ?
Ma vie n’est pas simple.
Qui pouvait avoir intérêt
à les faire exister ?
Quelques centaines de personnes.
Ceux qu’on appelle nos ennemis.
Je vois pas pourquoi.
Jusqu’à il y a quelques semaines,
cette famille n’était qu’un alibi.
Ça me permettait de m’échapper.
Maintenant, c’est plus compliqué.
J’ai fait des versements,
quelques mouvements d’argent…
– Importants ?
– Oui. Très.
– Voyons.
Si ces dames n’existent pas,
elles ne peuvent pas arriver.
Oui. Je ne suis pas si sûr.
Alors que comptes-tu faire ?
En l’état actuel des choses,
la fonction de ces 3 femmes
est très précise, importante.
Leur inexistence
est absolument nécessaire
pour l’existence
de beaucoup de choses.
Mais comment est-il possible…
Il me faudrait une demi-heure
pour t’expliquer ça.
Et malheureusement, je l’ai pas.
Donc, au revoir.
Non. Attends !
Dis-moi que craindre.
La guerre A1 est compromise ?
A1, 2, 3 et peut-être 4.
– Pas les OPA en Malaisie ?
– Et Singapour, la Nouvelle-Zélande.
Mais pas le franc fort, quand même ?
Forcément. C’est la conséquence
directe du reste.
Il faut les faire disparaître.
Mario, pense à une solution
plus élégante, veux-tu ?
Luc Allamand rentre chez lui.
Il a une forte migraine
et des nausées.
Il est surpris
de ne pas entendre sa femme,
qui répète tous les matins
un concert qu’elle donnera
au profit des victimes
des guerres d’Afrique.
Dans son salon, il trouve sa femme,
Hélène Muller Esposito,
32 ans, célèbre cantatrice,
spécialiste de l’oeuvre d’Hugo Wolf,
dans les bras de son pianiste
attitré : Antoine José Müllenbruck.
Pardon.
Excusez-moi…
Je croyais que tu étais
en train de répéter.
Luc…
Luc, je t’en prie. C’est plutôt moi
qui devrais m’excuser.
C’est moi.
Ma conduite est qualifiable.
Je vois.
Comment t’appelles-tu ?
Comme un somnambule, Luc Allamand
va vers sa chambre à coucher.
Sur la cheminée, il trouve
un plat de marrons glacés.
Il le prend, sans trop y réfléchir.
Dans sa chambre,
il cherche un papier.
Il le lit.
“Carlos Castaneda.”
Il entend un enfant
lui souffler à l’oreille :
“cast”, distribution.
“Casta”, chaste.
“Castana”,
châtaigne.
“Taner”, sonner les cloches.
“Edad”, âge.
“Dar”, donner.
Dans cet innocent
jeu de mots bilingue
se cache un drame indéchiffrable.
– Monsieur m’a appelée ?
– Non.
C’est-à-dire… Oui.
Dites à Madame que je suis sorti
et peut-être
que je ne rentre pas pour dîner.
Il est 11 h 07.
Le financier et marchand d’armes
Luc Allamand sort dans la rue.
Il marche sans but précis.
C’est du moins ce qu’il croit.
En fait, il se dirige inexorablement
vers le 38 bis, rue de Maastricht,
dans le 11e arrondissement.
– Tiens, c’est toi.
– Me voici.
– Ça s’est bien passé, le voyage ?
– Plus ou moins.
– Tu as vendu quelque chose ?
– Plus ou moins.
Pas fort, mais en tout cas…
Bon. En tout cas, pas mal.
Difficile.
Alors tu pourras payer. Comme
tu vois, j’ai tout fait repeindre.
En voilà, une surprise.
Décidément, c’est une manie.
Combien de fois tu as fait
repeindre l’appartement ?
Ben… Chaque fois que tu pars,
j’en profite.
Je ne repartirai plus jamais.
En tout cas, pas d’ici longtemps.
Je crois que je vais trouver
un travail stable près d’ici.
Je ne pose pas de questions.
Maria…
Tu me manques, tu sais ?
– Eh oui.
– Toi aussi.
– Tu veux un verre ? Champagne ?
– Oui. Crémant.
– Il faut qu’on parle.
– Oh, ça a l’air sérieux.
Oui. Dernièrement,
j’ai reçu des lettres.
Des lettres anonymes.
Et qu’est-ce qu’elles racontent ?
– Tu veux les lire ?
– Non. pourquoi ?
Ça dit que tu as une autre femme.
Moi ?
C’est ce que disent les lettres.
Anonymes, anonymes…
– Et toi, tu as quelqu’un ?
– Moi ? Quelle idée !
– Pourquoi me demander ça ?
– Je sais pas.
Je pars souvent. Tu restes seule…
Oui. Un jour,
je vais finir par le faire.
Tu me manques.
Beaucoup ?
Tu aimes la couleur des murs ?
Je ne sais pas.
Je suppose que oui.
Cumpleanos feliz
– Cumpleanos feliz
– Grazie.
Te deseamos todos
Cumpleanos feliz
Cumpleanos feliz
Mateo, tu dors ?
Ne fais pas semblant de dormir.
Je sais que tu es réveillé.
Laisse-moi dormir, maman.
Demain, j’ai des cours.
Laisse-moi dormir. Je t’en prie.
Tu as des cours ? Quels cours ?
Anthropologie négative.
Mateo ?
Je préfère que les choses
soient claires, une fois pour toutes.
Mais tu…
Tu es folle, hein ?
Ou quoi ?
Ah oui !
– Tu connais cette femme ?
– Non. C’est qui ?
– Ta maîtresse.
– Elle est mignonne.
Alors dis-moi la vérité.
– Mateo ?
– Une petite pièce…
– Que t’arrive-t-il ?
– Pour l’amour de Dieu. Hein ?
– Quoi ?
– Une petite pièce
pour un homme qui a faim.
– Quoi ?
Une petite pièce… Oui.
Donnez-moi une petite pièce.
Une petite pièce
ou je te tue, fille de pute !
Une petite pièce…
Une petite pièce…
Je veux une petite pièce.
Donne-moi une petite pièce,
autrement…
Donne-moi une petite pièce…
Tiens.
Qu’est-ce que tu fais ?
Tu m’as demandé une pièce.
Tu l’as exigé.
– Ah oui ?
– Oui.
Je redeviens somnambule.
– Tu m’as fait peur.
– Ça doit être ça. Oui.
Quand j’étais enfant,
j’étais somnambule.
Souvent, je pouvais marcher la nuit.
– Ah oui ?
– Oui.
– Tu m’as vraiment fait peur.
– Pauvre amour.
Mon pauvre amour…
Mais non, mais non.
Je suis idiote.
Et le lendemain, Mateo Strano
se réveille d’excellente humeur.
J’ai bien dormi.
C’est tellement agréable, de
n’avoir rien à faire de la journée.
Mateo ?
Viens voir, tout de suite.
– Il est là.
– Mais qui ?
Il me suit partout.
Il a l’air sympathique.
Mateo, c’est sérieux.
Je crois que c’est lui
qui écrit les lettres.
Mais tu en es sûre ?
Évidemment que non.
À tout à l’heure.
– Mais tu n’as pas peur ?
– Oui. Un peu.
À ce moment,
le Pr Vickers regarde autour de lui.
Il ne sait pas où il est ni ce qu’il
fait dans cet appartement inconnu.
Il s’empresse de partir
et de retourner chez lui.
Cela fait déjà 24 heures que
Luc Allamand est sorti de chez lui.
Mateo Strano vient d’entreprendre
un nouveau voyage.
Entretemps, le Pr Vickers
rentre dans son ancien domicile,
où vit maintenant Tania,
sa maîtresse.
Tu ne fais plus la manche ?
– Plus maintenant.
– Que veux-tu ?
Que tu m’acceptes.
– Je ne sais pas quoi te dire.
– Dis-moi que tu m’acceptes.
Ne t’inquiète pas.
Je ne te demanderai rien d’autre.
J’ai beaucoup pensé à toi, récemment.
Moi aussi.
J’avais réussi
à t’oublier complètement.
Il y a peu, j’ai commencé
à recevoir des lettres.
– C’est vrai ?
– Des menaces. Vagues.
Et qui ont commencé à se préciser.
– Je crois savoir qui est l’auteur.
– Qui ?
Tu peux deviner.
Mon ancien mari.
Tu dois savoir que tout est fini
entre nous. Pour toujours.
Mais je l’ignorais.
C’est merveilleux
que tu sois de retour.
– Dis-moi, tu es contente ?
– Très, très, très.
Tu dois savoir que les choses
ont beaucoup changé, ici.
Maintenant, j’ai une bonne.
Comme une vraie bourgeoise.
Tiens. Je vais l’appeler.
Voilà. Elle s’appelle Assunta.
Enchantée, monsieur.
Voilà le Pr Vickers,
dont je vous ai beaucoup parlé.
En effet,
Madame m’a beaucoup parlé de vous.
Tu ne dis rien ? Georges ?
Qu’est-ce qui t’arrive ?
– Monsieur est économe de ses mots.
– Pas toujours.
Madame ?
Venez.
Georges ?
Tu n’as pas besoin de faire ça.
Assunta le fera tout à l’heure.
J’ai dit quelque chose
d’inconvenant ?
Parle.
Qu’est-ce qui se passe, Georges ?
Il est 12 h 20 chez le Pr Vickers,
quand le majordome muet en sort
et se dirige vers l’appartement
de ses anciens protégés.
Ah, bonjour. Regarde qui est là.
Tiens. Bienvenue.
On a eu peur pour vous.
Il s’est passé des choses bizarres.
Entrez.
Le majordome a préparé le déjeuner.
Dans l’après-midi, il nettoie
l’appartement minutieusement.
Faites pas ça.
Regarde comme il est mignon.
Je serai pas de retour avant 20 h.
La Cloche, si vous voulez
disposer de l’après-midi…
Maintenant qu’il est parti,
je vais vous dire une chose.
Depuis quelque temps,
je reçois des lettres.
Des lettres étranges. Des menaces.
Au début, je croyais
que vous étiez l’auteur.
Maintenant, je sais
que je me trompais, n’est-ce pas ?
Dites-moi que je me trompe.
Dites-moi que vous n’êtes pas Carlos.
“Carlos” ?
Quelle heure est-il ?
18 h.
Luc Allamand se dirige
vers son bureau.
Mais attendez.
Il sait qu’il a perdu
un temps précieux.
Mais où étais-tu passé ?
Je ne sais pas.
Je ne suis pas bien. Tu le sais.
Ta femme te cherche partout.
Elle est désespérée.
J’en suis navré.
Dans la pièce à côté,
quelqu’un veut te parler.
C’est un véritable génie.
Je sais que tu détestes
la psychanalyse et toutes ces choses.
Il le sait aussi.
Il ne veut pas te prendre comme
patient mais juste parler avec toi.
Mais tu crois que c’est nécessaire ?
Vraiment ?
Je crois, oui.
Ah ben…
dans ce cas.
Pour la première fois, Luc Allamand
accepte de parler à un psychologue.
Mais il ne s’agit pas
de n’importe qui.
Luca Ferri Augusta
est un homme célèbre :
organisateur de colloques,
directeur d’orchestre, plongeur,
actuellement député
du Parlement européen.
Ne dites rien. Cette fois,
c’est moi qui parle. Asseyez-vous.
Vous êtes surpris, je suppose ?
Ne dites rien. Je sais !
Un analyste est là pour entendre.
Il écoute.
Il pose des questions.
Il prend éventuellement des notes.
Je ne suis pas là pour ça.
Moi, j’interprète les dossiers.
Montre-moi ton dossier…
et je te dirai qui tu es.
Tout le monde
ne peut être analysé. Vous…
Oui. Mais avant tout, bravo.
Félicitations.
Je vous le dis sincèrement.
J’ai passé l’après-midi et une partie
de la nuit à étudier votre technique.
Ce que vous avez fait est le travail
le plus minutieux que je connaisse.
Vous vous rendez compte ?
Vous avez réussi à inventer 3 femmes.
Et ces 3 femmes existent.
Vous avez réussi à leur donner vie.
Félicitations.
Chaque détail de leur vie
est vraisemblable.
À tel point qu’on est allés
les chercher à l’aéroport.
Mais pour quoi faire ?
Pour les rencontrer.
Et tenez-vous…
elles sont arrivées !
– Ça peut pas être vrai.
– Enfin…
3 femmes correspondant
à votre description sont arrivées.
Bien entendu,
elles ne se connaissent pas.
Encore bravo.
Merci.
Je dis ce que je pense.
Excusez-moi. Mais tout ceci,
c’est trop pour moi.
Je comprends.
Je continuerai
à étudier votre dossier.
Mais rappelez-vous.
Ne croyez pas que c’est maladif.
Bien au contraire,
c’est un symptôme de bonne santé.
Regardez.
Toutes ces personnalités politiques,
artistiques et sportives qui sont là,
elles ont la même affection que vous.
Il y a là des ministres,
des pianistes, des boxeurs.
Vous appelez ça une maladie ?
Moi, j’appellerais ça plutôt…
la rançon du succès, vous voyez ?
La marque de l’homme d’élite.
Encore une fois,
toutes mes félicitations.
Mais pourquoi j’ai menti ?
Je n’avais pas besoin de faire ça.
Mais pourquoi ? Pourquoi ?
Que t’arrive-t-il ? Ça ne va pas ?
Non, non. Rien, mon amour.
C’est juste un rêve.
– Le même ?
– Non, non… Pire.
Au début,
c’était un cauchemar comme un autre.
Tu étais au concert en train
de chanter quelque chose
que tu connaissais très bien.
Puis tout à coup, tu as eu un blanc.
Tu as tout oublié.
Tu as regardé vers le public,
où je me trouvais.
Et tu as dit : “Luc,
“serais-tu assez aimable
de venir chanter à ma place ?”
J’étais terrifié.
Évidemment,
je ne connaissais pas la musique.
Alors j’ai éprouvé
l’envie irrésistible de chanter
une berceuse que ma mère
avait l’habitude de me fredonner
quand j’étais enfant.
Dans mon rêve, il était pertinent
que je détourne
les paroles de cette berceuse.
Alors j’ai détourné les paroles.
J’ai chanté
“La pute du coin se fait enculer”.
Un truc dans ce genre.
Et j’ai continué à chanter
des trucs orduriers du même tonneau.
Mais je sentais que chacune
des ordures que je sortais,
j’allais la payer cher, et très cher.
Très vite, il est devenu évident
que le prix à payer,
c’était pour moi
d’oublier la langue française.
Je me suis dit :
“Voilà, mon vieux. Ça y est.
“C’est arrivé.
Je ne pourrai plus parler français.”
Alors j’ai continué à chantonner
des ordures en italien,
croyant te faire plaisir.
Et tu me regardais, souriante,
et tu répétais sans cesse :
“Menteur, menteur !
“Tu n’es qu’un menteur !”
Où es-tu ?
Comment t’appelles-tu ?
Cast.
Chaste.
Châtaigne.
Sonner les cloches.
Carillonner.
L’homme d’affaires Luc Allamand
se dirige vers la Seine.
Des sentiments confus
s’entremêlent dans son esprit.
Le jeu de mots
lui revient sans cesse.
Un enfant venu d’une autre époque.
Luc fait semblant de l’ignorer.
Mais pourquoi s’inquiéter ?
En réalité,
il n’y a que lui qui peut le voir.
Ça fait un bout de temps
qu’on ne se voyait plus.
Mais qu’est-ce que tu fais là ?
Je t’ai vu traverser la rue.
Je t’ai suivi.
Tu es seul ?
Je n’ai jamais cessé de l’être.
Tu vas être sage.
Tu vas rentrer te coucher.
J’ai besoin de réfléchir.
Comme tu voudras. Mais c’est toi
qui vas perdre ce que tu vas perdre.
– Tu parles de quoi ?
– De ce que tu m’as demandé.
Je t’ai demandé quelque chose ?
Oui, chéri.
Je l’ai trouvé pour toi. Tiens.
Ah, mais… je ne sais pas
comment te remercier.
– Dis-moi que tu m’aimes.
– Bien sûr que je t’aime, Carlito.
– Beaucoup.
– Ne m’appelle pas Carlito.
Je suis assez grand.
Appelle-moi Carlos.
Merci, Carlos.
Au revoir, chéri.
Entretemps Cécile
se rend au café Le Morvan
pour rencontrer l’homme mystérieux
qui lui a donné rendez-vous.
Ah, c’est toi.
On pourrait se parler, de temps
en temps. Tu ne crois pas ?
Oui. Je suppose que oui.
Prends quelque chose avec moi.
J’attends quelqu’un
qui est en retard.
J’ai aussi rendez-vous mais…
Il n’est pas là ?
Je ne sais pas. Je ne l’ai jamais vu.
C’est pour un travail ?
Je ne sais pas.
En fait, je ne sais pas du tout.
Laisse-moi voir si je comprends.
Tu as un rendez-vous
avec un inconnu ?
Oui. C’est ça.
Mais il est comment ?
Je le connais pas. Lui me connaît.
Je vois.
Il t’a écrit des lettres ?
Presque tous les jours.
Certaines menaçantes,
d’autres où il te promet tout ?
Donc tu le connais.
Ah, je vois. C’est toi ?
Quelle idée !
Je crains qu’on attende
la même personne.
Vous m’excuserez.
Je n’ai pas l’habitude
d’écouter les conversations.
Mais j’ai l’impression qu’on attend
toutes les trois la même personne.
Peut-être toutes les quatre.
Regardez…
sa dernière lettre.
“Si tu veux connaître
la vérité sur ton mari,
“viens au café Le Morvan, à Nation,
“à 20 h précises. Seule.”
Signé : Carlos.
C’est curieux.
L’écriture n’est pas la même.
Regardez ma lettre.
On dirait un enfant de 8 ans.
C’est bien ce que je pensais.
Elle est dans le même cas.
– Bonjour.
– Bonjour.
– Bonjour.
– Bonjour.
Bonsoir.
J’ignorais que vous vous connaissiez.
C’est grâce à toi.
Comment ça… “grâce à moi” ?
Je n’y suis pour rien.
J’ai un rendez-vous.
En effet, Hans Srüger,
le suspect numéro 1,
a lui-même reçu une convocation
au café Le Morvan.
Et il n’est pas le seul.
Un whisky, s’il vous plaît.
Avec de la glace.
Une eau minérale.
Un demi, s’il vous plaît.
C’est qui, ce Carlos ?
Mateo ?
– Georges ?
– Luc ?
– Mais c’est La Cloche !
– Un peu de respect, Cécile.
C’est ton père.
– Mon père ?
– Oui !
Papa ?
Je ne sais pas quoi dire.
Je devrais m’excuser.
Une petite pièce,
pour l’amour de Dieu.
Papa, tu ne vas pas bien.
On va te soigner, s’occuper de toi.
Une piécette, s’il vous plaît.
Papa, c’est ma faute.
Pourquoi tu m’appelles “papa” ?
Ça serait toi, ma fille ?
Ça m’étonnerait.
Je dis que j’ai une fille, mais
je sais bien qu’elle n’existe pas.
Papa, que t’arrive-t-il ?
Venez manger, les mignonnes.
Petites, petites, petites !
Mangez, mangez !
Une petite pièce, au nom de Dieu.
Une petite… Attends !
Bouge pas !
Je savais que ça arriverait.
Je suis prête.
– Moi aussi.
– Je n’ai rien.
J’en ai deux.
– Merci.
– Le salaud.
C’est chose faite.
Les 4 assassins vont vers le lieu
de rendez-vous qu’ils se sont donné.
Le 5e les attend.
C’est lui, le chef, le décideur.
Et la décision
qu’ils doivent prendre ce soir-là
est parmi les plus graves
que le groupe n’ait jamais prises.
– Tout s’est bien passé ?
– Pas mal, oui.
Je m’en réjouis.
Mais que fais-tu, à cette heure-ci ?
Chéri, tu oublies tes engagements ?
Il faut me rendre mon jouet.
Excuse-moi.
J’espère que tu vas m’inviter
à faire une promenade.
Oui, bien sûr. Viens.
– Merci. J’adore les promenades.
– Viens.
Le commis voyageur Mateo Strano,
le Pr Georges Vickers,
le majordome La Cloche,
l’homme d’affaires Luc Allamand
et un enfant de 8 ans,
Carlos Castano Campanile,
moururent tous le 30 août 1999,

Categories: Sous-titres français | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

“Desperate Housewives” Sunday 2008 Romanian

movie image

Download subtitles of “Desperate Housewives” Sunday 2008 Romanian

Din episoadele anterioare
Bree s-a mutat la Susan…
Poti să stai cât vrei.
Mike s-a dus la dezintoxicare…
O să reusesc.
Carlos se confrunta cu pericolul
unei orbiri permanente.
N-o să te părăsească pentru
că nu mai vezi.
N-o cunoasteti pe Gaby.
Dylan avea niste întrebări despre
tatăl ei…
Tot ce trebuie să stii despre tatăl tău
e că era un monstru.
De ce nu mi-ai spune ?
Adam a descoperit un secret…
Mi-ai spus că a fost doar vina lui.
Acum aflu că a fost vina ta.
… pe care cineva si-ar fi dorit
să nu-l afle.
Katherine Mayfair nu era genul de femeie
care să se gândească la trecut.
Dar când sotul ei, Adam,
a părăsit-o,
totul în jurul ei a început
să se destrame
si greselile din tinerete
au început s-o bântuie.
Se gândea la Wayne Davis,
primul ei sot,
si la momentul în care a lovit-o,
pentru prima oară.
Și-a amintit scuzele lui sincere,
si cât de goale i-au fost vorbele,
si cum, până la urmă,
s-a hotărât
să riposteze.
Astea erau gândurile lui Katherine,
atunci când au venit la ea
prietenele si vecinele ei,
care aduseseră daruri.
Bună ziua.
Ce-i cu toate astea ?
ti-am adus briose.
Și dulceată.
Cu ce ocazie ?
Am auzit că treci printr-un
moment dificil,
asa că am venit să-ti fim alături.
Deci ati auzit că m-a părăsit Adam
si v-ati gândit niste briose
si niste dulceată
o să mă ajute să-mi revin.
Dulceata a fost ideea lui Bree.
– Susan !
– Eu am vrut să-ti aduc flori.
Gata, am zis-o.
Katherine, n-am venit ca să te întristăm
si mai tare.
Am venit pentru că ne-am gândit
că vrei să vorbesti cu cineva.
Nu, ati venit pentru că vreti
să aflati detalii picante.
Nu, am venit aici
pentru că vrem să te ajutăm
la gătit si la curătenie.
Sau să faci curat la noi acasă,
dacă simti nevoia.
Sincer, mi-e bine.
Apreciez grija voastră,
dar stiti…
Bine.
Le-am zis că n-o să-ti placă dulceata.
Susan !
Nu vreau să mă bag în sufletul tău,
dar tinând cont de ceea ce stiu
despre tine si Adam,
mă miră că el te-a părăsit pe tine.
Adevărul e că…
… nu vreau să vorbesc despre asta.
Înteleg, dar orice ai face
să nu tii în tine.
Trebuie să te descarci.
Asa o să fac.
Da, Katherine Mayfair nu era genul de femeie
care să se gândească la trecut.
Dar, în ultima vreme, totul
în jurul ei a început să se destrame.
Și nu putea să nu se gândească
la greselile pe care le-a făcut
si, în special,
la cea pe care o îngropase.
Neveste Disperate – Episodul 11
Duminica
Traducerea si adaptarea:
gabip
Sincronizare: Leytto
Se întâmplă o dată pe săptămână,
în Wisteria Lane,
cu precizia unui ceasornic.
Cei credinciosi ieseau din casă,
în haine de sărbătoare,
cu bibliile lor,
si cu mătăniile lor,
si se îndreptau
spre bisericile lor,
în functie de religia fiecăruia,
trecând pe lângă o anumită
necredincioasă,
pe care n-a interesat-o
niciodată ritualul lor.
Dar, în această zi,
Lynette Scavo,
pentru prima dată în viata ei,
a avut o revelatie.
Prinde mingea.
Mai târziu va zice
că a avut o inspiratie divină.
Ar trebui să mergem la biserică.
Poftim ?
De ce ? Ce-am făcut ?
Nimic, doar că…
În ultima vreme am trecut prin multe
si avem multe pentru care
să fim recunoscători.
Nu crezi că-I datorăm si Lui putin timp
în casa Lui ?
Bine, bine, o să mergem la biserică…
săptămâna viitoare.
Tom…
Vorbesc serios.
Ce atâta grabă ? Dumnezeu va fi acolo
si duminica viitoare.
Pistons, pe de altă parte,
dacă pierd azi, s-au dus definitiv.
Deci că să înteleg…
Nu te poti obosi să-ti salvezi sufletul
pentru că Pistons au o apărare proastă?
Uite ce e.
Tu n-ai fost învătată cu mersul
la biserică.
Eu am mers.
Părintii mei mă târau la St Anthony
în fiecare duminică.
Mi-am făcut datoria.
Ei bine, eu nu.
Am niste întrebări la care vreau
să aflu răspuns.
Și nu stiu nimic despre Dumnezeu
sau despre Iisus
si nici copiii nostri nu stiu.
Nu trebuie să mergi la biserică
ca să stii chestii de genul ăsta.
Da, eu stiu despre Iisus.
Vezi?
El e tipul care-l ajută pe Mos Crăciun.
Copii, îmbrăcarea, mergem la biserică.
Da, asa e.
Orson, nu vreau să întârzii.
Slujba începe de-abia la 10:30.
Da, dar sunt sigură că Edna Fletcher
e acolo de la 9,
ca să se dea bine pe lângă
părintele Sykes.
E vorba despre Comitetul de Ajutor?
Normal, ce naiba.
Bree, te rog, ai grijă cum vorbesti,
e duminică.
Îmi pare rău, dar trebuie să fiu sigură
că n-o lasă pe ea să fie presedinta
comitetului.
Cum ar putea să facă asta?
Tu coordonezi picnicurile de binefacere,
organizezi fiecare strângere de fonduri
de pe urma prăjiturilor de casă…
Ai fi o sfântă dacă biserica noastră
ar crede în actiunile astea de fatadă.
Exact. Și, în timpul ăsta,
unde era Edna?
Trândăvea în Zimbabwe,
în Corpul pentru Pace.
Nu scapă nicio ocazie
să ne reamintească asta.
Eu nu mi-as face griji.
Povestea Ednei despre vindecarea
de dizenterie a unui sat
s-a cam răsuflat.
Bună, Lynette.
Ce drăgută esti.
Pentru ce te-ai gătit?
M-am hotărât să merg la biserică.
Da si Tom a făcut fată asta.
Nu contează. Din moment ce esti cea mai
religioasă persoană pe care o cunosc,
mă gândeam că poate ne luati cu voi,
la biserica voastră.
Mi-ar face plăcere.
Plecăm chiar acum, vă tineti după noi.
Minunat! Doar o clipă,
să-l conving si pe Tom.
Știti, el e catolic.
Nu te duce la catolici.
Stai în picioare, apoi în genunchi…
Mă duc să mă rog, nu să fac
exercitii de fitness.
Ca să nu-ti mai zic de mirosul de tămâie,
care la început miroase bine,
dar apoi îti întoarce stomacul pe dos.
Bine.
Vin imediat.
Ce emotionată sunt.
Merg la biserică.
Apropo, ce religie am acum?
Prezbiteriană.
Vă multumesc că ati venit.
La naiba.
Am ratat slujba?
La 9 era?
Da, Gabrielle. Slujba de la 9
se tine tot la ora 9.
E bine de stiut.
Părinte, putem să vorbim putin?
Sigur. De fapt, te asteptam.
De ce?
M-am gândit că vei căuta alinare,
tinând cont că ti-a murit sotul.
A, asta.
Da, am fost putin tristă,
dar vestea bună e că mi-am revenit.
Pe bune?
Știu că asta o să vă socheze putin, dar…
Ghici cine se căsătoreste din nou?
Și m-am gândit
că poate ati putea oficia ceremonia.
Marti sunteti liber?
N-au trecut decât două săptămâni
de la moartea lui Victor.
Da, stiu, dar nu mi-e bine singură.
Sinceră să fiu, nu stiu cum vă descurcati.
Cine e viitorul sot?
L-ai cunoscut recent?
Nu, nu, nu. E Carlos.
Carlos? Nu stiam că mai tineti legătura.
Ba da. Ne-am mai întâlnit întâmplător
acum câteva luni
si ne-am îndrăgostit din nou.
Acum câteva luni?
Dar acum sase luni erai căsătorită.
Chiar vreti să mă simt prost, nu?
Gabrielle…
Știti, în fata Domnului
eu si Carlos n-am fost niciodată divortati.
Practic, aventura am avut-o cu Victor
si Dumnezeu i-a făcut felul.
Deci nu e nicio problemă.
Da, bine. Am fost o catolică rea.
Gata cu vinovătia.
Ne căsătoriti sau nu?
Bine, dar doar dacă-mi promiti
că vei rămâne căsătorită cu Carlos
până la sfârsitul vietii.
Clar.
Dar dacă totusi nu va fi asa,
vă promit
că trec la altă religie.
Îti multumesc.
– Scuze.
– Nu e nicio problemă.
Contabilii apreciază întotdeauna oamenii
care pun la punct un sistem evoluat
de îndosariere a chitantelor.
Întotdeauna esti asa sarcastic
cu clientii tăi?
Nu, doar cu verisoara mea preferată.
Apreciez ajutorul pe care ni-l dai.
Mike trebuia să se ocupe de calcularea
impozitului, dar e plecat…
Să se facă bine.
Mi-a zis mama. În plus, mă bucur
că am de treabă.
Îmi pare rău că ai fost concediat.
Știi, de când cu NAFTA,
muncitorul american.
Asa e? Am auzit pe cineva zicând asta,
la radio,
asa că o zic si eu mai departe.
As vrea să pot da vina pe NAFTA,
dar concedierea mea a avut mai mult
legătură cu Chloe.
Fiica sefului meu.
Tim…
Nu stiu de ce s-a înfuriat asa.
În fond, avea 18 ani.
Gata, revenim la chitante.
Oare ce o fi asa atractiv la o fată
îmbrăcată în costum de majoretă?
Gata cu explicatiile, să revenim
la contabilitate.
Haide, Susan, de porti de parcă
as fi vreun ticălos.
Știu că nu esti ticălos.
La 18 ani, e majoră.
Mi-am întrebat avocatul,
înainte să trec la actiune.
Chitantele astea sunt destul de clare.
Nici nu stiu ce mai caut aici.
Asta este hrana de care are nevoie
fiecare suflet pentru a se dezvoltă,
precum un copac care creste.
Și asta e ceea ce ar trebui
să ne aducă pacea în suflet.
Învătătura binecuvântată ne spune
că dragostea lui Dumnezeu pentru noi
e la fel de sigură că lumina soarelui
si că întotdeauna străluceste.
Noi trebuie doar s-o vedem.
Amin.
Vă rog să deschideti cartea de imnuri
religioase la pagina 335.
– Ce faci?
– Am o întrebare despre predică.
Ce? Nu.
Lasă mâna jos.
– Nu durează mult.
– Lynette, noi nu procedăm asa.
Da, pot să vă ajut?
Bună ziua. Numele meu
este Lynette Scavo.
Sunt prietenă cu Bree Hodge.
Predica a fost încântătoare,
mai ales partea despre copaci.
– Vă multumesc.
– Dar m-ati pierdut la
“Dragostea lui Dumnezeu e la fel de sigură
precum lumina soarelui”.
Asa e.
Gata, ti-a răspuns,
acum stai jos.
Vă întreb pentru că în lume sunt războaie
si se pare că în fiecare lună
mai apare câte un imbecil
într-o scoală
si începe să împuste copiii.
“Dragostea lui Dumnezeu?”
Nu sunt convinsă.
A spus “imbecil”?
Vesnica întrebare…
“De ce oamenilor buni li se întâmplă
lucruri rele?”
Trebuie să ne amintim că Dumnezeu
ne-a dăruit liberul arbitru.
Multe din relele care se petrec în lume
se întâmplă din cauza oamenilor.
Doamne…
Da, Lynette?
Bine, vă dau dreptate.
Dar ce ziceti de tornadă?
Nu puteti să dati vina pe oameni.
Pregăteste cheile,
o să iesim prin spate.
Ai adus în discutie o chestiune
teologică importantă,
una care merită să fie dezbătută
în tihnă.
Ce-ar fi să vii marti, când discutăm
despre biblie?
Putem să discutăm atunci despre asta.
Da, bine, vin.
Multumesc.
Katherine, Dylan… Bună.
Ce-i cu voi aici?
Eu am de învătat cu Julie,
iar mama vrea să-si ceară scuze,
pentru că a fost nepoliticoasă…
din nou.
E vorba despre ce s-a întâmplat ieri?
Da. Voi ati vrut să mă ajutati,
n-ar fi trebuit să reactionez asa.
Te rog… La cate ti s-au întâmplat
în ultima vreme,
nu te judecă nimeni.
Intrati.
Fac niste cafea.
El e vărul meu, Tim.
Tim, ele sunt vecinele mele.
Dna Davis?
Davis? Nu mi-a mai zis nimeni asa
de ani buni.
Ne cunoastem?
Da, bineînteles!
El e vărul meu, Timmy.
A stat la noi în vara aceea, când a fost
în tabăra de muzică.
Da…
Îmi amintesc.
Doamne, ce ai crescut.
Mă bucur să te revăd.
Și eu. Stati putin,
ea e micuta Dylan?
Îti vine să crezi?
Ultima oară când te-am văzut,
te jucai în nisip.
– Câti ani ai?
– Fac 18, săptămâna viitoare.
Serios?
Julie, a venit Dylan!
E timpul să învătati!
Scuze, probabil că
nu era cazul să tip.
Edie, tu esti?
Dumnezeule, ai stiut că sunt eu
doar după zgomotul făcut de pasii mei?
Nu, e din cauza parfumului.
L-am simtit de când ai ajuns în parcare.
Nu trebuie să fii urâcios.
Am venit să fac un gest drăgut.
Serios?
Mi-a părut rău că ti-am pierdut banii.
Desi a fost o tornadă, deci
n-a fost vina mea.
Oricum, mă gândeam că poate asta…
te-ar ajuta.
E brătara cu diamante pe care
mi-ai făcut-o cadou.
Probabil că valorează mii de dolari.
Crezi că mai ai chitantă de la ea?
Cred că am aruncat-o.
Da, dar ai zis că ai luat-o
de la Cartier, nu?
Sunt sigură că ei tin evidenta.
Carlos?
De fapt, cutia era de la Cartier.
Brătara am luat-o din târg.
Stai putin.
Vrei să-mi spui că, de fapt,
e vorba de zircon?
În cel mai fericit caz.
Ticălosule. ti-am pus inima pe tavă,
iar tu mi-ai făcut cadou
o brătară falsă?
Edie, îmi pare rău.
Nu credeam că o să afli.
Tocmai am scuipat pe unul din jeleurile tale.
Poftă bună.
Tu! Știi cât mai durează până când
îsi va recăpăta vederea Carlos?
Pentru că as vrea să-i spun o propozitie
din două cuvinte,
care presupune si un gest cu degetul.
Nu stiu. Situatia domnului Solis
e destul de gravă.
Pe bune? Cât de gravă?
Păi…
Știti, ar trebui să vorbiti cu doctorul
despre asta.
Cred că nici prietena lui nu stie.
Adică Gaby?
Îmi pare rău, deja am spus
prea multe.
Nu-mi spune că ăsta e prânzul tău.
Ba da, fac economii.
Nu, nu, nu. Dacă e să asiguri
asistentă de calitate,
atunci trebuie să mănânci si
ceva de calitate.
Știu un bistrou mic, perfect
pentru a lua prânzul…
si pentru a sta de vorbă.
… tatăl tău a fost ucis…
Știu.
Esti sigură că mătusa ta stia ce scrie?
– Era destul de bolnavă.
– Nu, a fost lucidă, până la sfârsit.
Îmi amintesc că mătusa Lily a vrut
să-mi spună ceva,
dar a apărut maică-mea si a oprit-o.
Mama ta stie că ai găsit asta?
Nu si nici n-am de gând să-i spun.
De ce să-i mai dau încă o ocazie
ca să mă mintă?
De asta vreau să vorbesc cu Adam.
În el am încredere că
o să-mi spună adevărul.
Dar nu înteleg.
De ce ar minti mama ta despre faptul
că tatăl tău a fost omorât?
Glumesti?
Julie…
Ea l-a omorât.
Bună, iubi.
O să fac ceva ce te va face foarte fericit.
Minunat, dar mai întâi să închizi jaluzelele.
Ultima oară, aproape că ne-a prins asistenta…
Carlos, e si un preot în încăpere!
Preot? De ce, e ceva
ce nu mi-au spus doctorii?
Nu, nu, nu.
Am vrut să-ti fac o surpriză, dar…
Ne căsătorim!
Părinte, dă-i drumul.
Dragii nostri,
ne-am adunat astăzi aici,
în prezenta…
Gaby, ce-i cu graba asta?
Nu stiu, dar după tot ce s-a întâmplat,
nimic nu ne mai poate opri.
În sfârsit, putem fi împreună.
Și am nevoie de asta.
Carlos, vreau un final fericit.
Deci, ce spui?
Te căsătoresti cu mine?
Bine.
Sfânta căsătorie, să vină…
Gaby, înainte să începem,
trebuie să-ti spun ceva…
doar tie.
Gata, a plecat.
Ce e?
N-am fost foarte sincer cu tine,
despre cât de gravă e problema.
Asa…
Doctorul a zis
că s-ar putea să nu mai văd…
… vreo trei luni. Patru, cel mult.
Voiam doar să fiu sigur
că n-ai nicio problemă cu asta.
E cam mult.
Dar… la bine si la rău, nu?
Gata, părinte.
Suntem pregătiti.
Să o luăm de la început.
Dragii nostri, ne-am adunat aici,
în prezenta Domnului,
pentru a uni acesti oameni
în sfânta taină a căsătoriei.
Nu mai ai lapte.
Vrei să mă duc să iau?
Nu-i nevoie, iei mai târziu.
Nu mă deranjează, oricum voiam
să ies putin la aer.
Tim, unde e laptele?
Parcă nu voiai…
Sunt însărcinată.
Nu pot să-l nasc, dacă am
oasele fragile. Fugi!
Tovarăsa mea de biserică,
ia uite ce am cumpărat.
Ai cumpărat o biblie.
Da si diseară o iau cu mine.
Nimic nu se compară cu mirosul
unei biblii noi.
– Deci… vii diseară.
– Da. Sper că părintele e pregătit,
pentru că am o multime de întrebări.
Lynette, îmi dau seama că nu prea
ai experientă cu biserica,
asa că nu e vina ta.
Ce nu e vina mea?
Duminica trecută, când tot ridicai mâna…
Noi nu facem asta.
Biserica nu e un loc unde pui întrebări,
e un loc unde primesti răspunsuri.
Da, dar cum primesti răspunsuri
dacă nu pui întrebări?
În mod normal, stăm acolo si-l lăsăm
pe părinte să-si tină predică si,
în cele din urmă, întrebările noastre
îsi găsesc răspuns,
fără ca cineva să fie umilit.
Îmi cer scuze.
Te-am făcut de râs?
E vorba că în biserica noastră
oamenii nu vorbesc în timpul predicii.
Dar dacă de asta am nevoie?
Dacă asta e biserica
pe care o caut?
Atunci poate ar trebui să încerci
si în altă parte.
Dacă tii neapărat să ai un dialog
în timpul predicii,
de ce nu încerci biserica evanghelică,
de lângă aeroport?
Bine.
Sau cea unitariană.
Din ce am auzit, la ei orice e permis.
Bună, Adam, sunt Dylan.
Te-am asteptat toată ziua la hotel,
dar n-ai apărut.
Trebuie să mă suni. Am găsit
un bilet pe care l-a scris mătusa Lily.
Mama l-a aruncat în semineu,
dar eu l-am luat
si trebuie să stăm de vorbă.
Sună-mă pe mobil, nu pe fix,
pentru că…
Nu stie nimic, îmi dau seama
după tonul vocii.
– Dar are biletul.
– Poate doar câteva frânturi.
Crede-mă, nu are decât întrebări.
As putea să nu mă văd cu ea.
Sigur, de parcă asta n-o
să i se pară dubios.
Nu. Îi vei spune să vină aici,
apoi vei afla exact ce stie si ce nu.
După atâtia ani, poate ar fi mai usor
să-i spui adevărul.
Caz în care tu mi-ai face cu mâna
în timp ce mă duc la închisoare?
Nu va suna la politie.
Serios, aveti o relatie nemaipomenită.
Înseamnă că nu prea ai fost atent.
Lasă-mă să ajung acasă,
apoi sun-o si aranjează o întâlnire.
Bine.
Știi…
Când m-ai sunat aseară
o parte din mine spera
că îti e dor de mine.
Serios?
Mie mi-e dor de tine.
Mă simt cumplit de singură.
Știi că nu mă descurc când sunt singură.
Crezi că avem vreo sansă
să trecem peste asta
si să te întorci acasă?
Voi vorbi cu Dylan
si-ti voi asigura un alibi,
pentru ultima oară.
După asta, am terminat.
Plecati?
Eu am niste treabă,
iar Orson va merge cu Benjamin în parc.
De fapt, mă gândeam să-l duc la muzeu.
Știi doar cât îi place Matisse.
Lui Benjamin nu-i place Matisse,
îi place violetul.
Te rog să nu mai încerci să ne transformi
fiul într-un intelectual.
Dacă ai fi văzut ce s-a ales de primii
ei doi copii,
ai întelege de ce e important
să mă opun ADN-ului Van De Kamp.
Bună, eu sunt, Tim.
Mi-a făcut plăcere să te revăd ieri.
Da si eu mă gândesc întruna la tine.
Sunt singur acasă, vrei să vii pe aici?
Bună, Gaby.
Am auzit că te-ai căsătorit ieri, cu Carlos.
Bănuiesc că asta înseamnă
că ai câstigat.
Edie, n-a fost o competitie,
dar, da, bănuiesc că am câstigat.
Da, dar cred că e mai bine asa.
Eu n-as fi putut să fiu o eroină,
asa cum vei fi tu.
Eroină? De ce o să fiu eroină?
Să-ti petreci toată viata
alături de un orb?
Dumnezeule, va trebui
să-l ajuti tot timpul…
Să-l îmbraci, să-l bărbieresti,
să-l duci la baie
si să te rogi să nimerească
cât de cât “tintă”.
Nu e mare lucru.
Lui Carlos o să-i revină vederea
în trei luni.
Patru, în cel mai rău caz.
Asa ti-a zis el?
Ce naivă esti.
Ce tot spui acolo?
Îmi pare rău că eu sunt cea care
îti spune asta,
dar am vorbit cu asistenta
si mi-a zis că orbirea lui este…
Cum mi-a zis?
A, da.
Permanentă.
Nu te cred.
Dacă vrei, sună-l pe doctor.
Se pare că si el l-a implorat
pe Carlos să-ti spună.
Nu, nu, nu.
Nu poate fi adevărat.
Priveste jumătatea plină a paharului.
Femeile care sunt căsătorite
cu bărbati orbi
nu trebui să-si mai facă griji dacă
se îngrasă sau nu se machiază.
Esti sigură că nu stiai deja asta?
Bine, o să-l sun pe Dr. Dunlap.
Asa să faci.
Apropo, felicitări pentru victorie.
Cum merge cu ergoterapia?
Te mai pun să freci tigăile
la bucătărie?
Nu. De când au aflat că sunt instalator,
– m-au promovat, acum frec toaletele.
– Poate nu te deranjează
să freci ceva si pe acasă,
săptămâna viitoare, când vii.
Doctorii nu prea sunt de acord cu asta.
Ne încurajează să nu mai cădem
în păcat.
Nu mă refeream la toalete.
Ar putea fi chiuvete, sau căzi de baie.
Susan, simt că mă apucă cheful de drogat.
Chestia asta cu dependenta e tare de tot.
Am uitat. Tim vrea să te întrebe ceva,
legat de impozit.
– Poti să vorbesti cu el?
– Sigur.
Desi nu pot să cred că a avut probleme
cu sistemul tău de tinut chitante în cutii.
Bună, Tim.
Am venit la Mike,
vrei să vorbesti cu el?
Nu putem să vorbim mai târziu?
Acum dormeam.
Ce-a fost aia?
E cineva cu tine?
Ce? Nu, nu, nu e nimeni.
Serios? Mie mi s-a părut
că ar fi o fată.
Nu, e doar televizorul.
Parcă dormeai.
Televizorul mă ajută să dorm.
Spune-i lui Mike că-l sun eu mai târziu.
Trebuie să plec.
Ce? De-abia ai venit.
Știu, dar am venit mai mult
pentru Julie.
– Pentru mine?
– Da.
În curând pleci la facultate si vreau să-ti
spună el cât de periculoase sunt drogurile.
Mike, bag-o în sperieti.
Iubito, esti jos?
Da, dragule.
Sunt la bucătărie,
pregătesc cina.
Miroase bine.
E o retetă nouă pentru tocană de vacă.
Cred că o să-ti placă.
De ce nu dai focul mai mic?
Am avut un vis erotic.
Mă gândeam că poate…
Sărim direct la desert?
Ce zici?
Zic că ti-am luat-o înainte.
Deja am rămas în neglijeul meu roz,
de dantelă
si sunt încăltată cu pantofii ăia de târfă,
care-ti plac tie.
Îmi place ce aud.
Unde esti?
Aici, iubitule.
Îmi pare rău, am uitat că era deschis.
Hai s-o facem aici, pe masă.
Poti să mă ajuti?
Nu pot, sunt cu picioarele ridicate.
Urmează-mi vocea.
Asa…
Aici sunt, dragule.
La naiba!
Am uitat să-l iau din drum.
Stai asa, să-mi pun chilotii
si să te ajut.
Asa, gata.
Hai s-o facem aici.
La naiba, ce se întâmplă?
Îti spun eu ce se întâmplă.
“În trei luni, maxim patru”.
Exact, ticălos orb!
Bine, îmi pare rău.
Nu trebuia să te mint.
Nu, cred a fost un plan foarte bun.
Nici nu mi-as fi dat seama
că sunt căsătorită cu un bărbat orb!
M-am gândit că până
ti-ai fi dat seama,
te-ai fi obisnuit cu ideea
si poate nu m-ai fi părăsit.
Să te părăsesc?
Chiar crezi că sunt
atât de superficială?
Gaby, sunt sărac si orb.
Să fim seriosi, niciuna
din calitătile astea nu sunt genul tău.
Îti multumesc pentru încrederea acordată.
Da, adevărul m-ar fi speriat,
dar m-as fi obisnuit.
Dacă ai fi avut încredere în mine,
ti-as fi dovedit că sunt gata
să fac fată acestei încercări.
Din păcate, nu mi-ai oferit ocazia.
– Îmi pare rău.
– Bine.
Pentru a evita confuziile viitoare,
să stii că te iubesc
si că vreau să-mi petrec viata
alături de tine.
Gaby, n-o să fie usor.
Știu. Dar, după cum am zis,
e “la bine si la rău”.
– Crezi că mă poti ierta?
– O să încerc.
Cât timp încerci să mă ierti,
pot să mănânc niste tocană?
Sigur.
Dă-te jos de pe sărmana fată!
ti-am terminat de calculat impozitul.
– Ce naiba se întâmplă?
– Susan, îmi pare rău.
Nu, Katherine,
stiu prin ce treci,
asa că nu tu esti cea care
trebuie să-si ceară scuze.
Apropo, ti se vede sânul.
– Tu, pe de altă parte…
– Știu, stiu.
Nu te înteleg.
Cumva cu asta te ocupi?
calculării gratis a impozitului,
doar ca să sări imediat pe prima femeie
divortată, trecută bine de prima tinerete?
Nu a fost asa.
A venit aici, am băut ceva,
am vorbit si am început
să povestim amintiri.
Și apoi, ne-au coplesit
vechile sentimente.
Sigur, Timmy, de parcă
as crede ce spui.
Să-ti fie rusine… Rusine!
Ce vrei să spui cu
“vechile sentimente”?
Chiar vrei să detaliez?
Ce aveati voi de povestit?
Tim n-a stat aici decât o săptămână,
atunci când avea 16 ani.
Ce aveati voi de…
Dumnezeule, v-ati culcat împreună.
– Înainte să te apuci să-ti imaginezi…
– Ea a fost prima mea femeie.
Chiar trebuia s-o spui
în felul ăsta?
Asa le-am spus tuturor băietilor
din tabăra de muzică.
tie să-ti fie rusine!
Mama lui a avut încredere în mine,
când l-a lăsat pe mâna mea,
iar tu ai sărit pe el,
ca o nimfomană…
Tim, te rog, ridică pătura!
Nu ai de ce s-o învinovătesti pe Katherine.
Știam exact ce fac.
Nu vreau să mai aud nimic.
Am încheiat discutia.
Dacă mai are cineva nevoie de mine,
voi fi la mall…
să cumpăr cearsafuri.
Bună dimineata, ne vedem
după slujbă.
Bună ziua, părinte.
V-am făcut preferatii dvs,
biscuiti cu afine.
Multumesc, Bree.
Apropo, îmi cer scuze
că a durat asa de mult
până am luat o decizie despre
Comitetul de Ajutor.
Azi vă hotărâti?
Uitasem de asta.
Mai vine încântătoarea ta vecină?
Cea cu multe întrebări.
Încântătoare? Credeam
că v-a deranjat.
Nu, a fost binevenită.
După cum am spus mereu,
biserica nu e un loc pentru răspunsuri,
e un loc pentru pus întrebări.
N-ati spus asta.
– Nu v-am auzit niciodată zicând asta.
– În fine, nu contează.
Voiam să-ti multumesc pentru
că ai avut initiativă.
Noii membri sunt cruciali
pentru această biserică.
N-o să uit că ti-ai adus vecinii…
sau ăstia.
Multumesc, părinte,
sunt sigură că trebuie să apară
cât de curând si familia Scavo.
De ce-ai spus asta?
Știi foarte bine că s-au dus
la biserica catolică.
Care e la doi pasi.
Mă întorc imediat.
Nu tu!
Lynette.
Ce faci aici?
Asta voiam să te întreb si eu.
Ce cauti într-o biserică catolică?
– Pentru că suntem catolici.
– Fii serios.
Doar pentru că-ti tunzi gazonul
într-un tricou cu Notre Dame,
nu înseamnă că esti catolic.
Acum sunteti prezbiterieni.
Hai, să mergem.
Nu ziceai tu că ar trebui să încercăm
si alte religii?
Da, dar doar de probă,
ca la un bufet suedez.
Mănânci putin din tot ce e acolo,
dar când e vorba să te asezi la masă,
te opresti la ce e mai bun…
Ceea ce e vizavi,
la biserica prezbiteriană.
Nu. Tocmai am dat 10 dolari
la cutia milei,
– si nu vreau să-i fi dat degeaba.
– E vreo problemă?
– Nu, vorbeam cu prietena mea.
– Încearcă s-o convertească.
Nu e adevărat!
Prietena mea e doar putin confuză.
A uitat că e prezbiteriană
– si a intrat în altă biserică.
– Nu sunt prezbiteriană.
Nu sunt nici catolică,
nici prezbiteriană.
Dacă aveti timp de răspuns
la niste întrebări, aici rămân.
Lynette, te rog.
Putem să mergem afară,
să discutăm putin?
Ia zi, care-i treaba?
M-am dus dimineată la slujbă si…
– Nu e la fel fără tine.
– Bree…
Și… candidez pentru sefia
Comitetului de Ajutor.
Părintele Sykes a fost impresionat
de faptul că am adus o familie nouă
la biserică, asa că…
Dacă nu te întorci, atunci…
– Atunci nu obtii sefia?
– Da.
Uită de asta.
Să te ajute altcineva
să pui mâna pe putere.
Lynette!
Tu ai venit la mine.
Tu m-ai ales.
Da si stii de ce?
Pentru că, dintre toti prietenii mei,
tu esti cea care credea cu adevărat.
Tu chiar ai o relatie cu Dumnezeu.
Cel putin asta am crezut.
Lynette…
Am avut câteva luni grele,
dar stiu că si tu ai trecut
prin niste perioade dificile
si întotdeauna am presupus
că credinta te-a ajutat să le depăsesti.
Sinceră să fiu, te-am invidiat.
Asa a fost, m-a ajutat.
Serios? Bine…
Pur si simplu.
Ei bine, nu-mi place răspunsul.
Am învins cancerul si
am supravietuit unei tornade.
Nu stiu de ce eu am supravietuit,
iar altii nu.
Nu înteleg si vreau să înteleg.
Lynette, de ce nu mi-ai spus?
De ce n-ai întrebat?
Am uitat. Tu nu pui întrebări.
Bună, Lynette.
Bună.
Voiam să-ti spun
că am renuntat la candidatură mea
pentru sefia comitetului.
I-am spus părintelui Sykes
să i-o ofere lui Edna Fletcher.
Doar stii că a fost în Corpul pentru Pace.
Drăgut din partea ta.
Asa o fi.
Voiam să-ti spun asta.
Și… să-mi cer scuze.
Nu trebuie să-ti ceri scuze.
Ba da, ai avut dreptate.
Credinta n-ar trebui să fie oarbă.
N-o pui la îndoială dacă
pui întrebări.
Dimpotrivă, devine mai puternică,
iar eu am uitat asta.
Bine, merg niste scuze.
A însemnat mult pentru mine faptul
că ai venit la mine pentru îndrumare si…
îmi pare rău că nu te-am sustinut.
Vreau să crezi în mine
si în prietenia noastră.
În unele lucruri e mai usor să crezi.
Apropo, cum merge cu catolicismul?
Dacă o să vrei vreodată
să mai încerci la noi…
Mă simt destul de bine la catolici.
Sunt singurii care nu mă judecă
că am atâtia copii.
– Bună.
– Bună.
Trebuie să te întreb.
Chestia asta care s-a întâmplat
între tine si Katherine,
acum 12 ani…
Urma să devină ceva serios?
Nu, nu ne-am culcat decât
o singură dată
si cred că după aia i-a părut rău.
Mi-a spus să n-o mai vizitez.
Deci nu te-ai mai dus la ea acasă?
E ciudat.
Am încercat să mă duc la ea.
Era ultima mea noapte aici.
Mă gândeam că dacă îi duc flori,
poate se întâmpla ceva.
Dar când am ajuns în fata usii
am auzit tipete.
-… să-i spun noapte bună fiicei mele.
– Doarme. Pleacă.
M-am dus la fereastră,
să văd ce se întâmplă.
E si fata mea!
Sunt tatăl ei!
Am văzut că se certa cu cineva.
Mă pregăteam să intru
si s-o ajut,
când am văzut-o pe Katherine
cum a apucat un sfesnic
si l-a pocnit.
L-a lovit destul de rău.
Katherine stătea si se uita la el,
cu o privire ciudată.
M-a speriat de moarte,
asa că am fugit.
În dimineata următoare am plecat
si n-am mai vorbit cu Katherine.
Bărbatul acela… cine crezi că era?
Nu stiu.
Cred că era fostul ei sot.
– Mai vorbeste despre el?
– Nu prea.
– L-ai mai văzut?
– Nu.
De când mă stiu, trăiesc
cu sentimentul
că ceva nu e cum trebuie.
Vise ciudate, care nu
par deloc a fi vise.
Lumea îmi spune că am uitat
lucruri pe care stiu
că nu le-as fi uitat.
Și când, în sfârsit, găsesc
ceva scris pe o bucată de hârtie,
care ar fi putut să explice tot
si să demonstreze că nu sunt nebună,
tu vii si-mi spui
că mătusa Lily nu stia ce scrie?
Adam, trebuie să stiu adevărul.
Te rog.
Adevărul este că…
mama ta nu l-a omorât pe tatăl tău
si că te iubeste mai mult
decât stii tu.
Credinta este încrederea
în ceva ce nu poate fi demonstrat.
Asa că avem încredere în ceea ce ne
spune singurul tată pe care l-am cunoscut.
Credem în promisiunile făcute
de femeia cu care trăim.
Avem încredere în exemplele
oferite de prieteni dragi,
care ne ajută să devenim mai buni.
Da, toti vrem să-i credem
pe cei apropiati,
dar atunci când există îndoială,

Categories: Movie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

Trois vies & une seule mort 1996 German

movie image

Download subtitles of Trois vies & une seule mort 1996 German

Drei Leben und ein Tod (1996)
dTV – TV5MONDE Europe – 13. Mai 2012
Wir sind am Jahrhundertende,
im August, in Paris.
Paris ist zu dieser Jahreszeit
beinahe leer.
Dazu ist es Sonntag.
André Parisi wacht an dem Morgen
nur schwer auf.
Aus der Küche
erklingen die familiären Geräusche
der Frühstücksvorbereitung.
Seine Tochter weint.
Kurva!
Ein paar Minuten später
geht er aus dem Haus.
Er sagt zu seiner Frau Maria:
Ich such mal
eine offene Apotheke.
– Kommst du zum Essen heim?
– Natürlich.
Soll ich etwas einkaufen?
Ja. Tomaten und ein Baguette.
Bis gleich.
Was hast du?
Ich weiß nicht. Ich hab Migräne.
Ich hab schlecht geschlafen.
ZU VERMIETEN
Guten Tag.
Ein Paket, ohne Filter.
Verzeihung. Im Allgemeinen
verkneife ich mir mein Lachen.
An ja…
Ich bin eine eher seriöse Person.
Wenn ich lache,
ist es die Sache wert.
Mein Gott! Ich bin zu alt,
um so zu lachen
und es gehört sich nicht.
Aber leider ist mir
etwas wirklich Lustiges geschehen.
Und wenn ich sage,
“wirklich lustig”, dann meine ich es.
6 Pakete Picaduros, por favor.
Ich hab’s auf Spanisch gesagt.
94,80.
Danke.
Sie trinken natürlich
ein Glas mit mir.
Nein, danke. Nein.
Ich muss Einkäufe erledigen.
Ich muss schnell nach Hause.
– Ich bin schon spät dran.
– Wirklich?
Ich könnte das Gleiche sagen.
Ich muss eine offene Apotheke finden.
Ich habe Kopfschmerzen.
Ich habe schlecht geschlafen.
– Das geschieht mir immer öfter.
– Ah ja?
Warum erzähle ich Ihnen das?
In der Tat!
Kaufen Sie Ihre Zigaretten
und dann erzählen Sie mir alles.
– Nein, danke.
Zwei Päckchen…
Lucky Strike.
Light, bitte.
Bitte! Champagner.
Eine Flasche. Danke.
– Champagner. In Ordnung.
– Danke.
Bitte.
Ich zeige Ihnen was.
Schauen Sie. Ist das nicht witzig?
Pferdetoto! Zwei Mal hintereinander.
Ich finde das sehr witzig.
Darauf muss man anstoßen!
Ich dürfte eigentlich nicht…
Ich habe gestern getrunken.
– Ich habe einen furchtbaren Kater.
– Ein Grund mehr.
Prost.
Auf Ihr Wohl.
Es wird Zeit, mich vorzustellen.
Ich heiße Mateo Strano,
aus Catania.
Ich bin viel gereist. Also…
gewissermaßen.
Sagen Sie…
Und Sie?
– Ich wohne gegenüber.
– Ja, ja. Ich weiß.
Sie kennen mich?
Nicht gut, aber…
ich würde Sie gern kennenlernen.
Dafür würde ich bezahlen.
– Was soll das heißen?
– Seien Sie nicht gekränkt.
Ich muss manchmal
mit Menschen reden.
Das ist teuer. Heutzutage
ist nichts teurer als Zeit.
Also zahle ich.
1000 Franc… die Stunde.
Aber…
– Wozu?
– Nur so. Einfach so.
Ich sagte es doch.
Ich bin ein einsamer Mensch.
Sehr einsam.
Aber was soll ich sagen?
Eine Stunde.
Was sage ich? 50 Minuten!
10 Minuten sind schon vorbei!
– Das geht schnell.
– Wenn es so ist, also gut.
Aber in einer Stunde muss ich
zu Hause sein.
– Ich werde erwartet.
– Das glaube ich.
Also, ich hoffe es.
Warum sage ich das?
– Sie wohnen also gegenüber?
– Ja.
Nr. 38 b?
Woher wissen Sie das?
Oh, ich weiß nicht.
Schon seit Jahren…
Denn ich habe früher
dort auch gewohnt. Nr. 38 b.
Treppenhaus B, zweite Etage.
Da wohne ich seit 4 Jahren.
– Seit meiner Hochzeit.
– Ich weiß.
Wenn ich recht verstehe,
wissen Sie also alles über mich.
Nein, nicht alles.
Glauben Sie das nicht.
Aber ich beobachte gern die Menschen.
So bin ich halt.
Jetzt ist mein Kopf
nicht mehr so klar wie früher.
Ich habe Gedächtnisschwund, Migränen.
Das Alter…
20 Jahre sind viel, wissen Sie.
20 Jahre was?
Vor 20 Jahren wohnte ich
an der Hausnummer 38 b.
– Treppenhaus B, 2. Etage.
– Bravo.
– Ich glaube Ihnen nicht.
– Ich weiß.
Unmöglich, denn meine
Frau lebte dort schon vor 20 Jahren.
Ich weiß.
Ich glaube, ich beginne zu verstehen.
Wir haben noch 40 Minuten.
Setzen wir uns.
Noch eine Flasche. Kommen Sie.
Noch eine Flasche für die Herren.
Und…
wie geht es ihr?
Ich meine, Ihrer Frau?
Gut. Sie arbeitet
in einem Krankenhaus.
Aber das wissen Sie schon, oder?
Ihr erster Mann verließ sie
vor 20 Jahren.
Man sagte ihr, er sei tot.
Vor 5 Jahren
verließ ihre Tochter sie.
Und so war sie allein.
Und dann erschien ich.
Wir haben ein Mädchen adoptiert.
Sie ist 6 Monate alt.
Wie ist sie?
In dem Alter
ähneln sich alle Kinder.
Jetzt frage ich.
Ich glaube, etwas über Sie zu wissen.
Kein Wunder.
Nachdem Sie Marie verlassen haben,
sind Sie wohl viel gereist?
– Gewissermaßen.
– Und jetzt sind Sie zurück.
Gewissermaßen.
– Auf Ihr Wohl.
– Nasdrovie.
Ich sehe die Wohnung vor mir.
Vor 20 Jahren.
Seltsam. Ich könnte jedes Stückchen
Mauer beschreiben.
Aber die Möbel habe ich
vollkommen vergessen.
Vollkommen.
Ich sehe die Mauer
gegenüber dem Fenster vor mir.
An dem Augustmorgen,
an dem alles zusammenbrach.
Maria war einkaufen gegangen.
Ich schaute die Fotos an.
Bestimmt an die hundert.
Auf diesen Fotos
waren nur sie und ich.
Stellen Sie sich vor!
Lieben und geliebt zu werden
kann das Leben zur Hölle machen.
Zwischen uns gab es
keine Zwietracht.
Wissen Sie, warum?
Weil wir jedes Mal, wenn eine Wolke
über unserer Liebe erschien,
ein Foto machten.
Und das Glück war sofort wieder da.
Aber jedes Übermaß
muss bezahlt werden.
Je mehr ich fotografierte,
umso weniger erkannte ich mich.
Eines Tages sah ich mich
im Spiegel an
und erkannte mich nicht wieder.
Kein bisschen.
Also…
liebten Sie sie nicht mehr?
Aber nein. Ich habe nie aufgehört,
sie zu lieben.
Und heute liebe ich sie
mehr als je zuvor.
Und das sagen Sie mir?
Ich dachte,
Sizilianer sind eifersüchtig.
Tatsächlich begann die Geschichte
genau da.
Ich war eifersüchtig.
Und wissen Sie, auf wen?
Auf mich selbst.
Ich sagte mir: “Ich kann nicht
der Mann sein, den sie liebt.”
Ich scherze.
Das hatte ich verstanden.
Das Viertel hat sich sehr verändert.
Vor 20 Jahren
war meine Geschichte möglich.
Heute ist sie undenkbar.
Stellen Sie sich jemand vor,
ich, zum Beispiel,
der die Wohnung verlässt,
um Zigaretten zu kaufen.
Er bleibt vor einem Gebäude stehen.
Er sieht an einem Fenster ein Schild:
“Zu vermieten.” Hinter dem Schild
scheint ihn jemand zu beobachten.
Er geht hoch.
Er öffnet die Tür. Er tritt ein.
Das ist zu groß für uns.
– Wir mieten nur eine Etage.
– Ausgeschlossen.
Erdgeschoss plus 1. Stock
oder nichts.
Das ist absurd.
Es ist zu groß für uns.
Tut mir leid.
Sie vermieten beide Wohnungen?
Ab sofort?
– Ja. Alle beide. Interessiert?
– Die Sache war schnell geregelt.
Als sie weg waren, blieb ich da
ohne zu wissen, was zu tun.
Meine 1. Absicht war,
zu Maria zu laufen und ihr zu sagen,
dass ich für beinahe nichts
eine neue Wohnung gefunden hatte.
Eine unglaubliche Gelegenheit.
Ein wahres Wunder.
Dann stellte ich mir
ihre Reaktion vor.
Sie mochte nicht, dass ich
Entscheidungen ohne sie traf.
Alles kam so plötzlich, so schnell.
Ich lief durch die Wohnung.
Da waren ein paar Möbel.
Es war dunkel.
Da war nichts Besonderes, außer…
Wie soll ich es sagen?
Alles schien eine Kulisse zu sein.
Ich weiß nicht, wie oft ich
durch die Wohnung wanderte.
Ich wusste,
dass sie 120 qm groß war,
aber sie schien mir viel größer.
Besser gesagt,
ich hatte den Eindruck,
dass die Wohnung sich
unter meinem Blick vergrößerte.
Ich sah,
wie die Mauern sich entfernten.
Ich merkte nicht,
dass es schon nachts war.
Ich hatte Hunger.
Ich ging hinaus.
Ich ging in eine Bar. Ich bestellte
zu essen und zu trinken.
Zwei Männer neben mir plauderten.
Ich war seit 15 Jahren
nicht mehr in dem Viertel.
– Wie sich alles verändert hat!
– Es gibt immer mehr Ausländer.
Ja, das stimmt. Ich, zum Beispiel,
habe heute mindestens
15 Bekannte getroffen.
Keiner hat mich erkannt.
Von wegen. Die tun nur so,
als ob sie Sie nicht erkennen.
Das stimmt.
Schauen Sie.
Wir gingen zusammen zur Schule.
Jean-Pierre.
Hallo.
– Man vergisst seine Freunde?
– Hallo, Marc. Wie geht’s?
– Warum der Koffer? Verreist du?
– Nein, kein bisschen.
Ich war 15 Jahre im Ausland.
Bin heute zurückgekommen.
Echt?
Sehen Sie?
Als ich ein Kind war, in Catania,
hatte ich so oft
von der Ferne geträumt.
Und dieser Traum der Ferne
war Paris, war dieses Viertel,
in dem keiner
den anderen wiedererkannte.
Ich verstand, dass man,
um sich zu entfernen,
keine weiten Entfernungen
zurücklegen brauchte.
Ein paar Meter konnten reichten.
Ich kehrte
in meine neue Unterkunft zurück.
Als ich ankam, überkam mich
von neuem eine große Müdigkeit.
Ich muss gegen 4 Uhr morgens
aufgewacht sein.
Ich merkte,
dass ich nicht allein war.
Die Stimmen kamen aus der Wohnung.
Ich sah sie.
Sie waren da, als Pariser verkleidet.
Ganz kleine Pariser
aus meinem Viertel.
Ich erkannte die Straße, die Bar.
Ich sah mich Zigaretten kaufen gehen.
Wissen Sie…
mir gefallen Ihre Geschichten.
Als ich ein Kind war,
erzählte mir keiner je Geschichten.
Ich habe nie
etwas Außergewöhnliches gesehen.
Wirklich, nie!
Einmal, glaube ich,
aber das war ein Hirngespinst,
glaubte ich, ein grünliches
Funkenmariechen zu sehen,
das die Mauer gegenüber
hochkletterte.
Das ist alles.
Prost!
Nasdrovie!
Sie sind klein, aber grausam.
Sehr grausam.
Sie denken nur ans Essen.
Ja. Essen, essen, essen.
Die Feen.
Ich hasse die Feen.
Mehr als alles auf der Welt.
In einem Augenblick haben sie
20 Jahre meines Lebens verschlungen!
Das ist keine Kleinigkeit!
Als ich am nächsten Tag aufwachte,
waren 20 Jahre vergangen.
Guten Tag, Monsieur Mateo.
Tudo bem?
Ja, ja. Alles in Ordnung.
Verzeihung, aber wer sind Sie?
Haben Sie schon wieder
alles vergessen?
Geschieht mir das oft?
Monsieur Mateo,
Sie sollten zum Arzt gehen.
Ja. Das stimmt. Ja, ja.
– Aber ich war dort schon!
– Das ist das Problem.
Sie wollen nie hingehen.
Arbeiten Sie schon lange für mich?
8 Jahre.
Ah so!
Ich weiß, was geschehen ist.
Sie haben die ganze Nacht
as meninas überwacht.
Und das ist das Ergebnis.
Put, put!
– 8 Jahre, sagen Sie?
– Ja. Beinahe.
20 Jahre in einem Augenblick
vorbeiziehen zu sehen, fällt schwer.
So eine Bildfolge zu entziffern
verlangt Übung.
Aber es ist mir gelungen.
Ich sah 20 Jahre des Lebens
dieses Viertels vorbeiziehen.
Und wann man die Zeit
vor seinen Augen vorbeifliegen sieht,
ähneln sich alle Tage.
Wie Abzählverse.
Und dann
gehen die Dinge plötzlich so schnell,
dass man das Gefühl hat,
vor einem unbeweglichen Foto
zu stehen,
zugleich wimmelnd und bewegungslos.
Hier, schauen Sie.
– Aber…
– Schauen Sie gut hin.
– Ich sehe nichts Besonderes.
– Dennoch sind da Feen.
Platte Feen.
Platt und ausgehungert.
Denn man muss sie ernähren.
Sie essen nicht egal was!
Ah nein.
Und was essen sie?
Rosenblätter.
Wenn sie welche finden.
Aber meistens müssen sie sich
mit Zeitungspapier zufrieden geben.
Es ist schon spät…
Nein, nein. Das kann ich
nicht akzeptieren.
So was schlägt man nicht aus.
Noch eine Flasche
und ein Schinkensandwich.
– Nein, danke.
– Wenn man trinkt, muss man essen.
– Ja, ich weiß.
– Apropos,
rohen Schinken lieben sie.
Ich glaube Ihnen. Ja.
Ich muss jetzt gehen.
Dann gehen Sie.
Ich höre.
In Wahrheit
hatten sie nur Hunger auf eins:
meine Zeit.
Verdammte Zeitfresser.
Rekapitulieren wir.
Sie haben 20 Jahre
mit Feen zusammen gelebt?
Eine Nacht. Nicht mehr.
An dem Abend entschied ich,
nicht mehr in die Küche zu gehen.
Vergebliche Mühe…
Sie kamen zu mir.
Ich war von diesen schrecklichen
Kreaturen umringt,
diesen unermüdlichen Arbeiterinnen.
Sie waren hungrig.
In ein paar Sekunden
verschlangen sie ein Exemplar
der Humanité-Dimanche.
Dann war die Monde diplomatique dran.
Dann begannen sie zu trinken.
Sie leerten eine Flasche Pastis,
den Armagnac,
meinen Sherry
und noch alles mögliche.
Und danach
begannen sie,
ihre Trugbilder zu spinnen.
Diesmal hatten sie
einen neuen Spaß erfunden.
Es ging nicht mehr darum, Tage
und Jahre vorbeiziehen zu lassen.
Monatelang hatten sie mich
in einen Augenblick
eingesperrt.
Ich hatte Zeit, jeden Winkel
dieses Augenblicks zu untersuchen.
Das ist komplizierter, als man denkt.
Jedes Ereignis erschien
und zog sich zurück.
Aber im Inneren dieser Ereignisse
erschienen andere Ereignisse
und verschwanden.
Vor 3 Tagen endete
dieser Augenblick.
Noch eine Flasche.
Nein, nein. Ich gehe.
Gefällt Ihnen meine Geschichte nicht?
– Nein.
– Verstehe.
Ohne Zweifel.
– Also gehen Sie?
– Ja.
Wollen Sie nicht
das Haus der Feen sehen?
Jetzt?
Es ist beinahe Mitternacht.
Es dauert nur ein paar Minuten.
Bei Ihnen weiß man nie.
Überlegen Sie es sich.
Ich weiß nicht,
was ich sagen soll.
Sie haben immerhin schon
12000 Franc verdient.
Das ist viel für einen Tag.
Gehen wir.
Soll ich sie holen gehen?
Ich meine, Maria?
Nein. Das ist zu weit.
Nicht weiter als bis zu Ihnen.
Viel weiter.
Gehen wir.
– Das wenigstens ist wahr.
– Was?
– Ihre Wohnung existiert.
– So sieht es aus.
Wie lange, sagen Sie,
haben Sie hier gewohnt?
20 Jahre…
3 Monate, 2 Wochen, 4 Tage,
3 Stunden, 27 Minuten.
– All das ist die Schuld der Feen?
– Ja.
– Kann ich sie sehen?
– Aber natürlich. Kommen Sie.
Sie sind da. Unter dem Tisch.
Verstehe.
Ja. Verstehe, verstehe.
Nicht schlecht, Ihre Wohnung.
Ich wusste,
dass Sie Ihnen gefallen würde.
Ja. Nicht schlecht.
Nicht schlecht.
Also? Abgemacht?
– Abgemacht?
– Sie bleiben hier.
So kann ich nach Hause gehen.
Da ist ein Problem.
Wiedersehen.
Ich habe Sie nicht überzeugt, was?
Kein bisschen.
Hier. Das Geld gehört Ihnen.
– Nicht nötig.
– Bitte!
Da Sie darauf bestehen,
lassen Sie’s auf dem Tisch da.
Die Feen lieben 500-Franc-Scheine.
Das glaube ich Ihnen gerne.
Verzeihen Sie.
Darf ich Sie noch mal fragen?
Ausgeschlossen.
Warum wollen Sie
so eine Chance verpassen?
– Sie sind nicht wie die anderen.
– Wie wer?
Die anderen.
Wahrscheinlich bin ich wie alle Welt.
Das wäre schade.
Seien Sie vernünftig.
Versetzen Sie sich an meine Stelle.
Ich gehe aus meiner Wohnung
Ich komme in ein Café.
Ein Unbekannter behauptet,
der 1. Mann meiner Frau zu sein,
sie vor 20 Jahren verlassen zu haben
und direkt nebenan zu wohnen…
und dass alles
die Schuld der Feen sei.
Und jetzt redet er von den anderen.
Welche anderen?
Das ist zu viel.
Nichts ist schon zu viel.
Soll ich Ihnen etwas sagen?
Ihre Geschichten
interessieren mich nicht mehr.
Sie sind wie die anderen.
Wiedersehen.
Wir sehen uns also nicht wieder?
Genau.
Wie komme ich hier raus?
Ist die Tür abgeschlossen?
Mist!
Hallo?
Ach so?
So sehen Sie das also?
Dobje, dobje.
Sie haben hier alles,
was Sie brauchen.
Antonia erklärt Ihnen alles.
Und wie soll ich alles erklären?
Keiner wird Sie
um Erklärungen bitten.
– Nicht mal Maria?
– Sie noch weniger.
Wissen Sie?
Ihre Putzfrau hatte Recht.
Sie brauchen einen Arzt.
Das befürchte ich.
Ich nehme an,
wir sehen uns nicht wieder.
Klar sehen wir uns wieder.
Und früher als Sie denken.
Ich muss…
etwas überprüfen…
mit Maria.
Ihnen ist bewusst, dass Sie
unrecht gehandelt haben…
Ihrer Familie gegenüber?
Ja. Das stimmt.
Wir sehen uns wieder.
Morgen.
Mit meinem Anwalt.
– Ich glaube nicht.
– Glauben Sie es.
Nein, nein, nein. Ich glaube nicht.
Kurva…
Prost!
Kann ich reinkommen?
– Natürlich.
– Danke.
– Möchtest du etwas trinken?
– Champagner.
Ich habe Weißwein.
Ja. Gern.
Findest du nicht,
dass sich alles verändert hat?
Du hast sicher Angst,
dass ich dir Fragen stelle.
Ich hätte keine Antworten.
Dann sag nichts.
– Maria, liebst du mich?
– Ich weiß nicht.
– Und du?
– Ich weiß nicht.
Prost.
Prost.
Du bist verheiratet?
Ich war es bis gestern.
Er hat mich auch verlassen.
Er kommt zurück.
Nein. Ich glaube nicht.
Er ist nicht wie du.
Ich habe ein kleines Mädchen
adoptiert.
– Ich hoffe, das stört dich nicht.
– Aber nein.
– Kann ich sie sehen?
– Natürlich.
Komm.
Sie hat zugenommen.
– Wie kannst du das wissen?
– War nur Spaß.
Nach 20-jähriger Abwesenheit
kehrt Mateo Strano also heim,
ohne ein Wort der Erklärung.
Er lebt dort friedlich
bis zu seinem Tod.
Aber noch seltsamer ist
die Geschichte von Professor Vickers.
Georges Vickers ist 69 Jahre alt.
Er ist noch Junggeselle
und wohnt bei seiner Mutter.
Hallo, Mama.
Es ist 9 Uhr morgens.
Wie jeden Tag bereitet sich
Professor Vickers zum Ausgehen vor.
Er verabschiedet sich
von seiner Mutter.
Mama, heute ist
sehr schönes Wetter
und du siehst gut aus.
Was hast du?
Es ist wirklich schön draußen.
Ich komme heute früh nach Hause.
Ich habe nur 2 Stunden Unterricht.
Um 15 Uhr bin ich da.
– Morgen, Arlette.
– Guten Morgen.
– Ist alles bereit?
– Ja.
Seien Sie so nett,
erinnern Sie mich,
was haben Sie
zum Mittagessen vorbereitet?
Norwegischer Lachs,
Omelett ohne Eigelb, Salat,
Toast ohne Butter, Champagner.
Was? Das ist alles?
Ein bisschen Quark, einen Tee.
Heute, ausnahmsweise,
fügen Sie ein Glas Cognac hinzu.
– Zwei.
– Ausnahmsweise.
Gut. Wiedersehen, Mama.
Georges?
– Georges?
– Ja, Mama?
– Ja, Mama?
– Verlass mich nicht einfach so.
Verzeihung, Mama.
Mama, ich rufe dich
von der Uni aus an.
Ich antworte nicht.
– Wieso?
– Ich hebe nicht ab.
Warum spielst du beleidigt?
Was ist los?
Hast du schlecht geschlafen?
Bleib hier!
Du brauchst keinen Unterricht geben.
Es muss sein, Mama.
Das weißt du doch.
Ich verstehe nicht, warum.
Bei der Bezahlung!
Es geht nicht nur um Geld.
Ich verstehe dich nicht, Georges.
Du brauchst es nicht zu tun.
Ich versuche,
früher heimzukommen, ja?
Tschüs. Bis später.
Es ist 10 Uhr 45.
Prof. Vickers steigt die Treppe des
Amphitheaters der Sorbonne hinauf,
10 Minuten vor Beginn
seiner Eröffnungskonferenz
des internationalen Treffens
der negativen Anthropologie.
Plötzlich bleibt er stehen.
Er weiß nicht,
was ihm geschieht.
So hatte er sich noch nie gefühlt.
Er schaut sich um, verdutzt,
als ob er hier zum ersten Mal wäre.
Dann macht er kehrt
und geht die Treppe wieder hinunter.
Eine seltsame Kraft treibt ihn
ans andere Seineufer.
Er erreicht das Hôtel de Ville
und geht die Rue des Archives
zum Place de la République hoch.
Jetzt verspürt Professor Vickers
ein tiefes Gefühl der Erleichterung.
2 Stunden lang läuft er
durch den Friedhof Père-Lachaise.
Die Nacht überrascht ihn
am Grab von Robert Houdin.
Es ist eine Vollmondnacht.
Es ist warm.
Er beschließt, die Nacht
auf dem Friedhof zu verbringen.
Vor dem Morgengrauen
kommt ein Gewitter auf.
Er sucht keinen Schutz.
Er schaut sich um.
Er ist glücklich.
Zutiefst glücklich.
2 Wochen später treffen wir ihn
in Montmartre wieder.
Er ist Bettler
und glücklicher als je,
denn zum ersten Mal
in seinem Leben hat er Erfolg.
Irgendetwas treibt alle Passanten
dazu, ihm Geld zu geben.
Und zu der Jahreszeit
ist in Montmartre viel Betrieb.
Sein Erfolg erweckt
die Feindseligkeit anderer Bettler.
Guck dir den an!
Das soll ein Clochard sein?
Meiner Ansicht nach
ist er ein Agent der CIA.
Und was bist du?
– Ich suche mich noch.
– Was machst du dann hier?
Einen Zusatzverdienst.
Du bist kein echter Clochard.
Ich habe immer
aus Solidarität gehandelt.
Er nicht. Das nervt.
– Keine italienischen Lira.
– Entschuldigung.
Akzeptieren Sie Dollar?
Zeig ihm lieber deine Glocke.
– Schon wieder?
– Ja. Ich hab kein Gedächtnis.
Was glaubst du?
Sie ist nicht groß.
Meine ist edler.
Das verscheiden…
äh, entscheiden nicht wir.
Trotz der neuen Gegebenheiten
bleibt Prof. Vickers ein methodischer
und gewissenhafter Mensch.
Er bettelt pünktlich
zwischen 9 und 18 Uhr.
Abend für Abend legt er
genau den gleichen Weg zurück,
zwischen Montmartre und einem
verlassenen Hof der Impasse Duhamel,
in dem er
sich eingerichtet hat.
Die Routine setzt ihn Angriffen
aus dem Hinterhalt aus.
Das tut weh!
Die Aktentasche!
Hau ihn mit der Aktentasche!
Hau sie ihm über den Kopf!
Entweder er oder wir.
Hau ihm die Fresse ein!
Dieser banale Zwischenfall wird das
Leben des Professors radikal ändern.
Eine junge Frau schreitet ein.
Genug!
Ihre Kleidung gestattet keinen
Zweifel an Ihrer Tätigkeit:
Tania ist eine Prostituierte.
Aber, wie wir sehen werden,
eine etwas sonderbare Prostituierte.
Da ist ein Taxi.
Schon gut…
Also…
Nichts gebrochen.
Umso besser.
Warten Sie. Ich hole
ein Beruhigungsmittel.
Mein Kopf…
– Hallo?
– Wer sind Sie?
– Ich?
– Tun Sie das nicht!
Ja. Sie ist da.
– Kann ich sie sprechen?
– Wer ist am Apparat?
Wer sind Sie?
– Ich kenne Ihre Stimme.
– Ich auch.
– Unsinn. Geben Sie mir Tania.
– Sie ist beschäftigt.
– Mit Ihnen?
– Sie pflegt mich.
– Das ist neu.
– Hallo?
– Tania.
– Was willst du?
– Dich sehen.
– Ich bin mit jemandem.
– Mit wem?
– Das errätst du nie.
– Ich will dich sehen.
– Ich öffne dir nicht.
Ich liebe dich, Carlos.
Ich liebe dich, Carlos.
Carlos Casteneda
Die Kunst des Pirschens
Mein Mann.
Aber das geht Sie nichts an.
Verzeihung, aber das ist
sehr schlecht. Ein großer Fehler.
– Wie bitte?
– Ich sage, das ist schlecht.
Der Typ ist ein Schwindler.
Das interessiert Sie?
Ich glaube.
Den Rest der Nacht hielt
Prof. Georges Vickers
einen Vortrag
über negative Anthropologie
für Maria Garbi Colosso,
im Milieu als
Tania die Korsin bekannt.
Zwischen Tania und dem Bettler
entwickelt sich eine Freundschaft,
die die soziale Barriere,
die sie trennte, aufhob.
Wenn Sie jemand mit weißen Schuhen
und einem blauen Ring
am rechten Ringfinger sehen,
sagen Sie mir Bescheid.
– Ja, Madame.
– Sie werden ihn sofort erkennen.
Er stottert auf bösartige Weise.
Ja. Er verlängert die Selbstlaute.
Aber wenn er nichts sagt?
– Blöde Frage.
– Pardon, Madame.
Ein paar Tage später wechselt
unser Bettler seine Unterkunft.
Ab jetzt bewohnt er eine Bank
am Place Blanche,
was die Treffen mit seiner
neuen Freundin vereinfacht.
Nehmen Sie Pitt Rivers Sprache.
Sie ist doppelt so… Was sage ich?
10 Mal komplexer als unsere
und das Haupthindernis
der kulturellen Entwicklung
dieser Ethnie.
Das sage nicht ich.
Das sagt Monsieur Angulo.
Er wusste, wovon er sprach.
Ich kann nicht glauben,
dass eine Sprache
ein Hindernis
für eine Kultur sein kann.
Leider, Tania.
Leider.
– Haben Sie den Stotterer gesehen?
– Nein.
Kein Stotterer, keine weißen Schuhe,
kein blauer Ring.
– Bitte.
Vergiss nicht, mir Bescheid zu sagen.
Er ist verrückt.
Er ist nicht der Einzige.
Er ist wirklich verrückt.
Und was bin ich?
Glaub mir.
Du bist nicht verrückt.
Kann ich dich küssen?
Lieber nicht.
– Ich muss gehen. Ich zahle.
– Nein, nein. Ich lade ein.
– Bitte. Ich lade ein.
– Danke.
2 Wochen vergehen.
2 Wochen ohne Zwischenfälle.
Gla… Gla… glauben Sie…
dass es regnen wird?
Du hast mich verraten.
Das ist die letzte.
Am nächsten Tag zieht
der Clochard Vickers zum 3. Mal um.
Helfen Sie mir.
Ich will sehen, ob er da ist.
Ja, Madame.
Ja. Er ist da.
Jeden Abend,
bevor sie schlafen geht,
beobachtet Mme. Vickers
den Clochard eine halbe Stunde lang.
Jeden Morgen ist ihre erste Geste,
zum Fenster zu gehen,
und den Clochard eine halbe Stunde
lang zu beobachten.
Hat er nichts gesagt?
Nichts, Madame.
– Hat er nicht gedankt?
– Nein. Das liegt ihm nicht.
Ich möchte Sie
um einen Gefallen bitten.
Ich brauche ein Fernrohr.
– Heute noch.
– Sehr wohl, Madame.
Mme. Vickers weiß jetzt, dass
ihr Sohn nicht weit entfernt ist.
Sie könnte ihn rufen, kommen lassen,
aber etwas hält sie zurück.
2 Monate lang
überwacht sie jede Geste,
jede Bewegung ihres Sohns.
So entdeckt sie,
dass Professor Vickers als Bettler
die gleiche Summe
wie als Professor verdient.
Diese Entdeckung beruhigt sie.
Eines Tages entscheidet sie,
ihm zu schreiben.
“Mein liebes Kind,
ich weiß, dass du zurück bist.
“Du ahnst nicht,
wie glücklich mich das macht.
“Ich hätte dich so gern bei mir.
“Vielleicht nicht jeden Tag,
aber ab und zu.
“Wenigstens einmal,
bevor ich sterbe.
“Ich bitte dich nicht,
dein Leben zu verändern.
“Ich weiß,
dass du so glücklich bist,
“dass du Erfolg hast.
“Bitte, komm nur
einen Augenblick zurück. Nur einen.
“Ich umarme dich.”
4 Tage später stirbt Madame Vickers.
Vor dem Sarg verspürt Vickers
ein seltsames Gefühl des Nostalgie.
Als ob er plötzlich versteht,
dass mit dem Sarg seiner Mutter
die letzten Tage seiner sorglosen
Jugend verschwinden.
Von jetzt ab unterliegt er
einem wahren Rausch
der Ordnung und Verantwortlichkeit.
Am nächsten Tag nimmt Vickers
seinen Lehrstuhl
als Professor der negativen
Anthropologie wieder ein.
Bis plötzlich die Vergangenheit
wieder hochkommt.
In einem Skandalblatt
liest er die Geschichte von Tania,
die wegen eines Mordversuchs
an ihrem Mann im Gefängnis sitzt.
Er erfährt, dass die arme,
sentimentale Prostituierte
in Wahrheit die reiche Chefin
eines riesigen Elektrokonzerns ist,
die von ihrem perversen Mann
zu Ausschweifungen gezwungen wurde.
Prof. Vickers ist gerührt
und lässt seinen Einfluss spielen.
In wenigen Wochen
gelingt ihm dank einer hohen Kaution
die Freilassung Tanias,
der einzigen Frau,
mit der es ihm je gelungen war,
eine Beziehung des Vertrauens und
gegenseitigen Respekts zu erleben.
Sie treffen sich in der Bar, in der
sie früher stundenlang diskutierten.
– Hast du mich wiedererkannt?
– Auf der Stelle.
Bist du enttäuscht zu sehen, dass ich
kein schutzloser Bettler bin?
Ein bisschen.
Und du? Schockiert dich nicht,
dass ich eine Geschäftsfrau bin?
Ein bisschen.
Darf ich dich etwas fragen?
– Dein Mann…
– Er?
Wir sind schon lange geschieden.
Er akzeptiert es nicht.
Jetzt vielleicht.
Es gibt also kein Hindernis.
Ich meine…
Zu einer Heirat? Keins.
– Vielleicht das Alter.
– Das einzige, vielleicht.
Aber es gibt wichtigere Dinge
im Leben.
Ein Mann, der fähig ist,
alles aufzugeben, das zählt.
Das gefällt mir: dieser Wille,
ganz nach unten zu gehen.
Wir ähneln uns, denn,
wie Don Juan sagte,
die Nähe der Welten zählt,
sonst nichts.
– Wer, bitte?
– Don Juan.
Der mexikanische Hexer
von Castaneda.
Bitte,
lass Carlos Castaneda
sich nicht zwischen uns stellen.
– Wann sollen wir heiraten?
– So schnell wie möglich.
Ich will schnell
ein neues Leben beginnen. Noch eins.
Herr Ober!
“Ich bestätige die Entscheidung
der Firma…
So verbringen sie 6 Monate
voller Leidenschaft.
“… In unseren Fabriken
in Le Mans und Pont-à-Mousson,
“um unsere Verluste
in den Bereichen…”
Aber man ahnt, dass zwei
so verschiedene Vergangenheiten
nicht ewig koexistieren können.
“… Genügen nicht, um
diesen Prozentsatz zu erreichen.”
Es ist 10 Uhr 45.
Wie jeden ersten Freitag des Monats
steigt Prof. Vickers die Treppe
des Amphitheaters der Sorbonne hoch.
Er bleibt plötzlich stehen.
Er weiß nicht, was ihm geschieht.
Er kehrt um und geht die Treppe
wieder runter.
Ich liebe dich, Carlos.
Erinnere dich, Schatz.
Carlos, ich liebe dich
Ich befürchte,
du vergisst etwas, Schatz.
Beim Hinausgehen hört er eine Glocke.
Er kennt die Glocke.
Sie erinnert ihn an etwas.
Aber was?
Dann sieht er an der Straßenecke
einen Kastanienverkäufer.
Die Überdeckung der zwei Bilder
verwirrt ihn zutiefst.
Er weiß jetzt, dass er gehen muss,
sehr schnell.
Wieder ist er
auf dem Père-Lachaise-Friedhof.
Er umkreist die Nacht lang
das Grab seiner Mutter.
Währenddessen wartet Tania auf ihn.
Ich habe dir Fische mitgebracht.
Darf ich reinkommen?
Ich gebe zu, dass du mutig bist.
Komm rein.
Danke.
Sehr elegant hier, sehr vornehm.
Findest du?
Das ist Georges. Er hat Geschmack.
– Er ist ein kultivierter Mann.
– Kultiviert und…
pervers.
Du bist auch kultiviert…
und pervers.
Wenn du es sagst.
Kommen wir zu den ernsten Dingen.
Du ahnst, wer mich schickt.
Rede weiter.
Da ist etwas,
was dich interessieren könnte.
Schau.
Sie haben es gewagt.
Ich wusste,
dass dich das interessiert.
Was soll ich da sagen?
Akzeptiere einfach.
– Wann soll es stattfinden?
– Heute Abend.
In 3 Tagen ist noch eine Sitzung,
aber weniger radikal.
Ich kann nicht.
Georges kann jederzeit heimkommen.
– Vielleicht interessiert es ihn.
– Das ist nicht seine Art.
Wenn er erfährt,
wer ich bin, stirbt er.
Das ist nicht das Problem.
Das Problem ist,
dass du bist wie du bist.
Schau her.
Ich glaube,
weiter kann man nicht gehen.
Das kann nicht sein.
Die Leute sind verrückt.
Vollkommen verrückt.
Also, was ist deine… Analyse?
Wie viel wird es kosten?
In dem Geschäft
ist nur der Preis vernünftig.
– Danke, Madame.
– Du dankst mir?
Danke. Schlafen Sie gut.
Träumen Sie schön.
– Du dankst mir sonst nie.
– Es ist nicht für mich.
Es ist für die anderen.
– Liebst du mich noch?
– Sehr.
Ich liebe alle Menschen.
Vor allem die Armen und Obdachlosen.
Ich hab den Armen alles gegeben.
Nein, nein, keine Sorge.
Du hast dein Haus. Ja.
Und ich lasse dir eine Rente,
falls mal die Dinge
nicht mehr so gut laufen sollten.
Ich komme allein zurecht, Georges.
Was mich an dir interessierte,
war deine Bildung, deine Liebe.
Danke, Madame.
Bitte, Georges.
Sag nicht danke.
Ich sag es nicht für mich.
Ich sag es für die anderen,
für die Armen der Welt.
– Gehen wir was trinken?
– Ich kann nicht.
Die Messe für die Obdachlosen
beginnt bald.
Die will ich nicht verpassen.
Adieu, Georges.
Adieu. Und noch mal danke.
Tania?
– Ja?
– Liebst du mich?
Natürlich.
Versprich mir, nie wieder
Carlos Castaneda zu lesen.
Aber ich mag Carlos Castaneda.
Die Prämissen
der jetzt folgenden Geschichte
sind folgende:
Ein Übermaß an Glück ist nur eine
extreme Form der Unglückseligkeit.
Und ein Übermaß an Großzügigkeit ist
nur eine extreme Form der Tyrannei.
Wie in den vorausgehenden Geschichten
handelt es sich hier um Fakten,
die so real sind,
dass sie mehrmals stattfanden,
immer in Paris,
fast immer im Sommer,
manchmal ganz in Ihrer Nähe.
Unterdrücken wir
unsere Leichtgläubigkeit.
Tauchen wir in unsere
ungenügenden Reserven der Ironie
und Skepsis,
denn diese Geschichten
sind ansteckend.
Wir sind in einem Pariser Vorort.
Es ist 5 Uhr früh.
Ein junges Paar
verlässt fluchtartig ein Schloss.
Aber sie sind keine Diebe.
Sie sind die offiziellen Besitzer
des Schlosses.
Was für Ereignisse führten sie
zu so einer Entscheidung?
Um das zu verstehen,
müssen wir 6 Monate zurückgehen.
Dem Nachlass
meines Mandanten zufolge,
dessen Namen ich weiterhin
verschweigen möchte,
erben Sie einen Wohnsitz
außerhalb von Paris…
Komfortabel.
Sehr komfortabel.
Und ein Bankkonto, dass Ihnen
ein sorgloses Leben garantiert.
Und ein langes, hoffe ich.
Das sind die Schlüssel.
Sie können ab sofort einziehen.
Aber beginnen wir am Anfang.
Die Geschichte
beginnt vor 3 Monaten.
Wie alle wahren Geschichten
schleicht sie sich ganz unauffällig
ins Leben der Protagonisten,
wie gewisse unheilbare Krankheiten.
Cécile und Martin lieben sich.
Selbstverständlich.
Eine unverbrüchliche Liebe.
Aber seit ein paar Wochen schwebt
ein Schatten über ihrem Leben.
Sie fühlen sich beobachtet,
verfolgt.
Guck mal, wer da ist.
Er folgt uns ständig.
Ein paar Tage später
erhalten sie einen
geheimnisvollen Umschlag.
Er enthält 2000 Franc
und eine Nachricht,
die fürsorglich gemeint ist,
sie aber beunruhigt:
“Bis nächsten Montag,
“so Gott will.”
2000 F pro Woche
sind mehr,
als sie zu ihrem Glück brauchen.
– Ich necke dich nur, Liebling.
– Du Böse.
– Enorm, oder?
– Es ist nie zu enorm.
Seit 3 Wochen erhalten sie
jeden Montag einen Umschlag.
Jedes Mal enthält er 2000 Franc
und die gleiche Nachricht:
“Bis nächsten Montag,
so Gott will.”
Ihre Hauptaktivität
besteht inzwischen darin,
Zärtlichkeiten auszutauschen,
was die Nachbarn zu stören beginnt.
Vor allem einen Studenten
der Thermodynamik.
Wie alle Studenten der Thermodynamik
ist Piotr Erotomane.
Um mit seiner Neigung
Geld zu verdienen,
arbeitet er
für einen Erotik-Miniteldienst.
So kann es ihm geschehen,
auf die betörenden Fragen
dreier Kunden gleichzeitig
antworten zu müssen.
Die Spiele seiner Nachbarn
stören ihn also in aller Logik.
Warte, wir stören Gaspard.
Und der Braten wird kalt.
Nein, hör auf. Hör auf!
Leg dich da hin.
Wann kommst du heim?
In ungefähr 2 Stunden.
Ich muss es tun.
Es ist für unser Wohl.
Soll ich dich
wirklich nicht begleiten?
Ich mache mich ganz klein.
Nein. Das sähe nicht gut aus.
Du lässt mich mit Absicht allein.
Nein, Ehrenwort.
Dann einen Kuss.
Den letzten.
– Ja.
Ich muss los.
Für die anderen hast du immer Zeit.
Nein. Du bist ungerecht.
Hör auf. Man kann uns sehen.
Gut, ich gehe.
– Martin?
– Was jetzt noch?
Verzeih mir. Es ist sicher
nicht leicht, mit mir zu leben.
Ach was. Klar ist es leicht.
Adieu.
– Martin?
– Ja?
Kann ich dich bis zur Treppe
begleiten? Nur bis zur Treppe?
Na klar.
Gern.
Verzeihung. Ich hätte
Sie gern gesprochen.
– Was?
– Nein. Nichts.
Ein technisches Problem.
Kommen Sie.
– Ich?
– Ja.
Bitte. Entschuldigen Sie
die Unordnung.
All die Bücher!
Ich bereite meine Doktorarbeit vor.
Verstehen Sie?
– Das ist viel Arbeit.
– Richtig.
Setzen Sie sich.
Danke. Aber ich gehe jetzt lieber.
Es dauert nur eine Minute.
Es ist ein technisches Problem.
Bleiben Sie sitzen.
– Hören Sie mich?
– Ja. Ich höre Sie.
Wenn ich sage
“ich liebe dich”, hören Sie das?
Ja, ja.
Wenn ich sage:
Ich habe Lust auf dich!
“Eine wahnsinnige Lust.
Ich liebe dich.”
Hören Sie das?
Verzeihen Sie.
Ich habe verstanden.
Fräulein, hören Sie mich?
Verzeihen Sie.
Ich bin eine brutale Natur.
Ich bitte um Verzeihung.
Wir haben Sie gestört.
Das stimmt.
Zur Verzeihung laden Sie mich
doch einfach ein.
Ja. Kommen Sie uns besuchen.
Martin wird sich freuen.
Warum nicht sofort?
Ich weiß nicht,
was ich sagen soll.
Ich bringe Ihnen Bonbons,
wie in dem Lied.
– Welchem Lied?
– Egal.
Und Schokoladenkekse. Mögen Sie
Schokolade? Ich liebe Schokolade.
Ich eigentlich nicht,
aber wenn es Ihnen Freude macht…
Genau das ist mir wichtig:
Dass man mir Freude macht.
Natürlich.
– Sind Sie Russe?
– Argentinier.
Martin ist währenddessen
auf Arbeitssuche. Er hat eine Spur.
Im Umschlag dieses Montags
hatte er
diesmal eine seltsame Nachricht
gefunden:
“Suchen Sie in der
Rue de Maastricht.”
Ohne nachzudenken,
als wär es selbstverständlich,
entscheidet Martin, seine Anzeigen
in der Straße zu verteilen,
als ob er einem Befehl gehorchte.
Hallo, hier bin ich.
Du bist sehr hübsch heute Abend.
Noch hübscher als heute früh.
Ich muss dir etwas Schlimmes sagen.
Liebst du mich nicht mehr?
Doch. Natürlich liebe ich dich.
Mehr denn je.
Also?
Ich habe etwas Schlimmes gemacht.
So schlimm kann es nicht sein.
Ich habe mit Piotr Verkhovensky,
unserem Nachbarn, geschlafen.
– Dem Thermodynamikstudenten?
– Ja.
Er hat mir Bonbons
und Schokolade geschenkt.
Das fand ich nett.
Ja. Tatsächlich.
Als er mich bat, ihn zu lieben,
habe ich ja gesagt.
Aus Nettigkeit. Verstehst du?
Nur aus Nettigkeit.
Natürlich verstehe ich.
Verzeihst du mir?
Natürlich.
Das war nicht böse.
Auch nicht seinerseits.
Das ist alles sehr verständlich.
Wir laden ihn
zum Frühstück ein. Morgen.
Du wirst sehen.
Er wird unser Freund werden.
Stört es Sie, wenn ich zusehe?
Ich sehe gern Leuten
beim Arbeiten zu.
Wie lange wurde hier
nicht gestrichen?
Eine Ewigkeit.
Seit dem Tod meines Mannes.
Also, seitdem ich
von seinem Tod erfuhr.
Aber das ist eine lange Geschichte.
Sie hatten kein Glück.
– Warum? So ist das Leben.
– Nein. Das Leben ist anders.
Das Leben ist erstaunlich, fröhlich.
Es ist schön.
Ich mag das Leben.
Außerdem haben wir keine Wahl.
Ich erzähle Unsinn.
Kein bisschen.
Sie sagen,
Sie wollen mich arbeiten sehen.
Ich tu nichts
und labere dumm daher.
Wie wär’s mit einem Gläschen?
Lieber nicht.
Früher trank ich viel.
Aber ich habe aufgehört.
Es betrübte Cécile,
meine Freundin.
– Sie verbietet Ihnen zu trinken?
– Kein bisschen.
Ich habe Champagner
im Kühlschrank.
– Kein echter Champagner, aber…
– Also gut. Aber nur einen Schluck.
– Soll ich aufmachen?
– Bitte.
Wer war das?
Jemand, der sich
im Stockwerk geirrt hat.
Prost.
Ich habe schon lange nicht mehr
mit einem Mann getrunken.
Vor allem einem jungen Mann.
Jung und charmant, wie Sie.
Martin kommt erst
nach Mitternacht nach Hause.
Cécile hat den Nachmittag lang
auf ihn gewartet.
Sie hatte an dem Tag
den Anruf eines Unbekannten erhalten,
der ihr geraten hatte, eine
Import-Exportfirma zu kontaktieren.
Dort schlug man ihr eine feste,
gut bezahlte Arbeit vor.
Martin seinerseits
hat weniger gute Nachrichten
anzukündigen.
Ich muss dir etwas Schlimmes sagen.
– Liebst du mich nicht mehr?
– Doch. Natürlich.
Ich liebe dich mehr denn je.
Du hast mit einer Frau geschlafen.
Wie hast du das erraten?
Ich weiß nicht.
Eine Eingebung.
Eine sehr einsame,
sehr nette Frau.
Ich hatte nicht den Mut abzulehnen.
Das ist gut so, mein Liebling.
Verzeihst du mir?
Sie muss eine gute Person sein.
Du hast nicht schlecht gehandelt
und sie auch nicht.
“Sehr geehrte Herren, nach Beratung
mit den luxemburgischen Partnern…
“und angesichts der erfreulichen
Resultate des letzten Semesters,
“können wir eine Erweiterung
“des Standorts unserer
Unternehmen vornehmen
“mit Blick auf
den osteuropäischen Markt:
“Die Tschechische Republik,
Polen, Ungarn, Rumänien,
“in unserem Entwicklungssegment
“der mechanischen Gemüsepressen.”
Man sieht, dass Sie
noch nicht lange tippen.
– Ich lerne schnell.
– Ich glaube Ihnen.
Jemand hat Sie mir empfohlen.
Jemand, den ich sehr mag.
Wirklich?
– Darf ich wissen, wer?
– Er möchte anonym bleiben.
Verstehe.
Ich liebe das.
Diese charmante Unbeholfenheit!
Was sagst du dazu, mein Schatz?
Du findest immer das richtige Wort.
“Unbeholfen” und “charmant”.
“Mechanische Gemüsepressen,
“elektrische Obstpressen
und Raspeln,
“unter der Bedingung”…
Sagen Sie, so jung
und frisch wie Sie sind,
haben Sie sicher einen Freund?
Ich bin verlobt.
Wir heiraten im Herbst.
Wunderbar!
Genau was wir brauchen.
Und Ihr Verlobter,
ist er genauso unbeholfen
und charmant wie Sie?
Das weiß ich nicht.
Er ist sehr nett.
Wir würden ihn
sehr gern kennenlernen.
– Du bist verspätet.
– Ich hab dir Blumen mitgebracht.
Meine Lieblingsblumen.
Wie lieb von dir.
Sie sind von meiner Verlobten.
Sie liebt Blumen.
Deiner Verlobten?
Ja. Natürlich.
Wir haben den gleichen Geschmack.
– Liebst du sie sehr?
– Oh ja. Sehr!
Wir heiraten im Herbst.
Sie weiß, was zwischen uns war.
Sie findet dich mutig.
Ich hoffe, ihr werdet
zu guten Freundinnen.
Ich hab dir
ein Foto von ihr mitgebracht.
Was soll ich damit anfangen?
Ich weiß nicht. Ich wollte dir
eine Freude machen.
Wirklich?
– Habe ich mich geirrt?
– Ja.
Sehr?
Warum?
Wie kann man so dumm sein!
Stimmt. Ich bin sehr dumm.
Freut mich, das zu hören.
– Habe ich dich beleidigt?
– Was glaubst du?
So ist es immer. Ich verpatze alles,
aus Dummheit.
– Cécile hat Recht.
– Ja. Immer.
Kennen Sie sie?
Ich dachte, wir duzen uns.
Es missfällt Cécile.
– Du hast ihr von mir erzählt?
– Ja, ja.
Ja. Am Anfang
amüsierte es sie beinahe.
Und dann plötzlich nicht mehr.
Erstaunt dich das?
Ja, denn im Allgemeinen
ist sie sehr tolerant.
Ach so.
Sie kennen sich?
Das erfährst du nie.
Kann ich etwas tun?
Um mich zu entschuldigen.
Mich lieben, zum Beispiel.
Gern, Maria.
Aber zum letzten Mal.
Das hatte ich begriffen.
Wir bleiben Freunde?
Die besten Freunde der Welt.
Das würde mich wundern.
Findest du mir
die versprochene Arbeit?
Nein. Ich glaube nicht.
Lieben wir uns trotzdem?
Und danke für die Blumen.
Sie sind wunderschön.
Wir schlagen Ihnen
ein Experiment vor.
Ein Experiment, dass Ihnen
später im Leben nützlich sein wird.
Im Leben eines jungen Paars.
Wir lieben junge Paare sehr.
– Kennen Sie viele?
– Nicht sehr.
Früher, ja.
Schön, Leute zu treffen, die sich
für die Jugend interessieren.
– Wie Sie sagen.
– Wir treffen nur junge Leute.
Haben Sie manchmal Abenteuer?
Abenteuer? Nein, nicht oft.
Früher feierten wir gern
in den Katakomben.
Das mag ich sehr.
Entschuldigen Sie
meine Indiskretion,
haben Sie manchmal Geschichten
mit… anderen… Paaren?
Nein.
– Sehr selten.
– Ja. Wir passen auf.
Erotik macht Ihnen Angst?
Im Gegenteil.
Erotik ist wichtig
für die Harmonie der Paarbeziehung.
– Was sagst du dazu, Martin?
– Das Gleiche wie du, Cécile.
Allmählich nerven sie mich.
Sie sind jung und frei.
Vor allem sind wir zusammen.
Nicht wahr, Martin?
Wir lieben uns sehr.
Manche Leute nervt das.
Die Leute sind dumm.
Aber ich hasse niemanden. Und Sie?
Ich kann nicht mehr.
– Haben wir etwas Falsches gesagt?
– Kein bisschen.
Wir wollten mit Ihnen
die Nacht verbringen.
Ich sehe.
– Wir haben uns getäuscht.
– Nein. Warum? Das kann nett sein.
Es ist spät, die Metro ist zu.
Einmal haben wir die Nacht
mit 4 Kumpeln verbracht.
Wir haben gut geschlafen.
Hat Sie das erregt?
– Was sagst du, Martin?
– Ich hatte zu viel getrunken.
Aber ich trinke nicht mehr.
Das ist viel besser so.
Es machte ihn seltsam.
Wein macht mich böse.
Aber jetzt trinke ich nicht mehr.
Wir verlieren unsere Zeit.
Kein bisschen. Wenn Sie wollen,
bleiben wir gern über Nacht hier.
Was meinst du, Martin?
Wie du.
Hab ich etwas gesagt?
Du bist ein Schatz.
Sie sind charmant,
aber nicht erotisch. Das ist alles.
Ah ja?
Das hat uns schon jemand gesagt.
Erinnerst du dich?
– Ja.
– Verzeihen Sie.
Ich muss mir etwas
für meinen Mann ausdenken.
Machen Sie sich’s bequem.
Der nächste Tag ist ein Montag.
Eine schlechte Überraschung
erwartet die beiden.
– Wirklich nichts?
– Der Briefkasten war leer.
Obwohl heute Montag ist.
Kein Feiertag.
– Vielleicht hat ihn jemand genommen.
– Aber nein.
Bei uns doch nicht.
Stimmt’s?
Du hast Recht.
Das hätte ich nicht sagen dürfen.
– Verzeihst du mir?
– Natürlich, mein Schatz. Natürlich.
Zu Tisch.
Der Winter nähert sich.
Sie sind überzeugt,
was immer auch kommen mag,
dass jemand ihnen
zur Hilfe kommen wird.
Und noch einmal
gibt ihnen das Schicksal recht.
An einem Montag
ist der Umschlag wieder da.
Beim Öffnen erfahren sie,
dass ihr Beschützer verstorben ist,
aber dass er sie nicht
in seinem Testament vergessen hat.
Es gibt eine Forderung.
Nur eine.
In dem Wohnsitz
lebt ein alter Butler.
Sie dürfen ihn
unter keinen Umständen ausweisen.
Am nächsten Tag
ziehen sie ins Schloss.
Ohne von ihrer neuen Lage
beeindruckt zu sein,
akzeptieren sie sie,
wie man ein Gewitter akzeptiert,
oder einen Sonnentag
mitten im Winter:
leichten Sinnes,
mit einer kleinen Unruhe im Herzen.
– Glaubst du, das ist er?
– Ich denke, ja.
Ich hab ihn schon mal
irgendwo gesehen.
Er ähnelt jemandem, das steht fest.
Er sieht nett aus.
Sie bemerken, dass das düstere
und mürrische Gesicht ihres Führers
sich nur erhellt,
wenn er den Ton einer Glocke hört.
Nicht irgendeine Glocke.
Seine Glocke.
Wozu die Glocke?
Um Sie zu rufen?
Hu! Ich liebe es zu schreien!
Tod der Moderne!
Tod der Moderne!
Martin?
Ich glaube, diesmal habe ich
mich nicht getäuscht.
Genial.
Das feiern wir.
Ausnahmsweise nehmen wir
2 Alexandras.
Wir haben ein wichtiges Ereignis
zu feiern.
Wir bekommen ein Kind.
Am Abend gehen sie
von ihrem Glück erschöpft ins Bett.
Als sie aufwachen,
sind 3 Tage vergangen.
Ruf La Cloche.
Ich habe Kopfweh.
Ich auch.
Dabei haben wir gar nicht getrunken.
Vielleicht der Kaffee.
Ich brauche ein Aspirin.
Wo ist die Glocke?
Nicht nötig. Er ist da.
Ohne Glocke?
– Versuch es trotzdem.
– Du spinnst.
La Cloche!
Sie merken, dass der alte Butler
zwar nur auf die Glocke hört,
sie aber auch
immer häufiger versteckt.
Am Anfang finden sie das lustig.
Dann beginnt es sie zu ärgern.
La Cloche!
Der Butler spielt mit ihnen
ein seltsames Spiel.
Manchmal verschwindet er wochenlang.
Aber vor allem wird er
immer schweigsamer.
Allmählich überkommt sie ein
ihnen bis dahin unbekanntes Gefühl.
Sie können es nicht beschreiben.
Aber wir wissen es vor ihnen:
Sie haben Angst.
Mein Kopf tut immer noch weh.
Meiner nicht.
– Glückspilz!
– Schlau.
Ich habe die Milch nicht getrunken.
Schlafmittel?
– Ja, ich glaube.
– Aber wozu?
Nachts passieren hier Dinge.
Ich mag nicht, wenn du böse wirst.
Eine Woche später
wiederholt sich der Zwischenfall.
Cécile schläft 2 Tage lang.
Aber nicht Martin.
Den Kosaken erledigen!
Wir müssen den Kosaken erledigen!
Cécile, hörst du?
Was ist los?
Willst du mich lieben?
Nein. Nein, aber… hörst du nicht?
Wenn nicht, dann lass mich schlafen.
Verdammt! Du bist ein Feigling.
Cécile!
Hörst du?
Wo gehst du hin?
Ich hab dir gesagt,
dass sie schlau sind.
So ist das Leben. Es ist erstaunlich.
Es erstaunt einen ständig,
das Leben.
Es hört nie auf.
Kannst du aufhören?
Er nervt mich seit einer Stunde.
– Ich komme nicht zu Wort.
– Wer ist er?
Ein alter Bekannter.
Hör zu, Luc…
Nenn mich nicht Luc.
Luc gibt es nicht.
Verzeihung.
Und jetzt geh schlafen.
Schlafen? Wo? Hier?
Nein. Kommt nicht in Frage.
Hier riecht es nach Tod.
Ich mag diese jungen Leute nicht.
Sie scheinen modern zu sein.
Was hast du gegen die Modernen?
Sie riechen nach Kot.
Und du?
– Wonach riechst du?
– Ich?
Ich veranschauliche bescheiden
das Leben. Das ist alles.
Das Leben. Sonst nichts.
– Aber nein.
– Ich…
Mir ist nie etwas gelungen,
während dir alles gelingt.
– Sei still.
– In Ordnung.
Ich lasse dir bis morgen Zeit.
Besteht die Chance,
also eine Möglichkeit,
dass all das wirklich schlimm endet?
Was machen Sie da?
Hören Sie auf!
Wie ich sagte, es kann sehr schlimm enden.
Wenn du weiterhin den Toten spielen
und mit Pennern
rumhängen willst, bitte.
Mir reicht es.
Ich gebe dir Zeit bis morgen.
Siehst du?
Und du, was meinst du?
Wie sollte diese Geschichte enden?
– Schlecht.
– Warum?
Zur Abwechslung.
Alle Geschichten enden gut.
Das stimmt nicht.
Doch.
Nimm die Modernen.
Wir beschließen sie zu massakrieren.
Wir graben sie im Wald ein.
Dann wird geschmaust
und damit endet die Geschichte.
Happy end, usw. Gut.
Wann töten wir sie?
Das war es. Sie verlassen
das Schloss ohne Bedauern.
Sie nehmen ihr Paarleben wieder auf,
mit den schweren Monatsenden
und seinen unvermeidlichen
Momenten höchsten Glücks.
Aber sie wissen dass,
früher oder später,
der Butler sie finden wird,
um sein Soll zu verlangen.
Aber welches?
Ich war hier der Hausherr.
Hausherr und Diener.
Aber ihr habt mich nicht erkannt.
Dennoch werde ich gütig sein.
Ich gestehe euch eine Monatsrate zu,
für den Unterhalt.
Das Überlebensminimum.
Aber ich verlange etwas im Tausch.
Wir akzeptieren alles.
– Ihr Kind.
– Unser Kind?
– Meine Tochter?
– Befürchten Sie nichts.
Sie wird gut behandelt werden.
Ich werde sie persönlich aufziehen.
Danke. Sie sind gütig.
Sehr gütig.
Am gleichen Abend
setzt der Butler das Baby
vor Maria Corderos Tür ab,
in der Rue de Maastricht 38 b.
Luc Allamand ist 70 Jahre alt.
Er hat gerade zum 6. Mal geheiratet,
eine 38 Jahre jüngere Frau.
Hallo?
Ja. Moment, ich hole ihn.
Für dich.
Hallo?
Hier ist ein Brief für dich.
Ich habe ihn geöffnet.
Deine Ex-Frau, deine Tochter und
deine Schwester kommen Dienstag an.
Mit dem 13-Uhr-30-Flug.
War das falsch?
Nein, nein, nein.
Du sagst, Dienstag?
Ja. Morgen.
Luc Allamand, industrieller
und brillanter Geschäftsmann
hat gerade die erstaunlichste
Nachricht seines Lebens erhalten.
Nun, freust du dich?
Nein.
Wir müssen 3 Hotelzimmer reservieren.
– Was?
– Vielleicht haben sie es gemacht.
Vielleicht.
– Hast du sie nicht gesprochen?
– Nein.
– Sollen wir sie anrufen?
– Ich weiß nicht.
Du weißt nicht?
– Fühlst du dich nicht gut?
– Nein.
In Wahrheit, nein.
Nein. Ich fühle mich nicht gut.
Ich kann sie am Flughafen abholen.
Nein, kannst du nicht.
– Sie werden nicht kommen.
– Ah ja?
Sie werden nicht kommen,
weil es sie nicht gibt.
– Es gibt sie nicht?
– Ich habe sie erfunden.
Das war praktischer.
– Keine der drei?
– Keine der drei.
– Aber jetzt existieren sie.
– Ja, ja.
Anscheinend.
Wer war auf dem Laufenden?
Alle.
Alle wissen, dass du eine 1. Frau,
eine Tochter und eine Schwester hast.
– Halbschwester.
– Richtig.
Aber was macht das aus,
dass alle Bescheid wissen?
Ah, verstehe.
Wirklich?
Ich glaube zu verstehen.
Ich nicht.
– Keine der drei existiert?
– Nein. Keine.
Es war notwendig,
sie zu erfinden?
Mein Leben ist nicht einfach.
Wen interessiert es,
sie existieren zu lassen?
Ein paar hundert Leute.
Die, die wir unsere Feinde nennen.
Aber warum?
Bis vor ein paar Wochen
war diese Familie nur ein Alibi.
Sie gestattete mir zu flüchten.
Jetzt ist es komplizierter.
Ich habe Zahlungen gemacht,
verschiedene Geldbewegungen…
– Wichtige?
– Ja. Sehr.
– Also.
Wenn diese Damen nicht existieren,
können sie nicht kommen.
Da bin ich mir weniger sicher.
Was wirst du tun?
So, wie die Dinge stehen,
ist die Rolle dieser 3 Frauen
sehr präzise und wichtig.
Ihre Nicht-Existenz ist notwendig,
um viele andere Dinge
existieren zu lassen.
Aber wie ist es möglich…
Ich bräuchte eine halbe Stunde,
um alles zu erklären.
Und die habe ich leider nicht.
Also, auf Wiedersehen.
Nein. Warte!
Sag, was wir zu befürchten haben.
Ist der guerre A1 gefährdet?
A1, 2, 3 und vielleicht 4.
– Doch nicht das OPA in Malaysia?
– Und in Singapur, Neuseeland.
Doch nicht der starke Franc!
Doch. Die direkte Folge
des Vorhergehenden.
Dann müssen sie verschwinden.
Mario, denk dir
eine elegantere Lösung aus, bitte!
Luc Allamand geht heim.
Er hat starkes Kopfweh
und verspürt Übelkeit.
Er ist erstaunt, nicht die Stimme
seiner Frau zu hören,
die jeden Morgen für ein Konzert
probt, das sie nächste Woche
zugunsten der Opfer
der Afrikakriege gibt.
In seinem Salon findet er seine Frau,
Hélène Muller Esposito,
32 Jahre, berühmte Sängerin,
Spezialistin des Werks von Hugo Wolf,
in den Armen ihres Pianisten,
Antoine José Müllenbruck.
Pardon.
Verzeihen Sie mir…
Ich dachte, du probst.
Luc…
Luc, ich bitte dich.
Ich müsste mich entschuldigen.
Nein, ich.
Mein Verhalten ist ungehörig.
Verstehe.
Wie heißt du?
Wie ein Schlafwandler geht Luc
in sein Schlafzimmer.
Auf dem Kamin findet er einen Teller
mit glasierten Kastanien.
Er nimmt ihn ohne nachzudenken.
In seinem Zimmer
sucht er ein Papier.
Er liest es.
“Carlos Castaneda.”
Er hört ein Kind
in sein Ohr flüstern:
“Casting”.
“Casta”, keusch.
“Castana”,
Kastanie.
“Taner”, die Glocke schlagen.
“Edad”, Alter.
“Dar”, geben.
In diesem unschuldigen
zweisprachigen Wortspiel
versteckt sich
ein unerklärliches Drama.
– Monsieur hat gerufen?
– Nein.
Also… ja.
Sagen Sie Madame,
dass ich ausgegangen bin
und vielleicht nicht
zum Essen nach Hause komme.
Es ist 11 Uhr 07.
Der Finanzier und Waffenhändler
Luc Allamand geht auf die Straße.
Er läuft ziellos herum.
Das glaubt er zumindest.
Tatsächlich leiten ihn
seine Schritte unweigerlich
in die Rue de Maastricht 38 b,
im 11. Arrondissement.
– Ach, du bist es.
– Da bin ich.
– War die Reise angenehm?
– Mehr oder weniger.
– Hast du gut verkauft?
– Mehr oder weniger.
Nicht umwerfend, aber…
Gut. Also, nicht schlecht.
Schwer.
Dann kannst du zahlen. Wie du siehst,
hab ich alles streichen lassen.
Was für eine Überraschung.
Das ist wirklich eine Manie.
Wie oft hast du die Wohnung
schon streichen lassen?
Jedes Mal, wenn du gehst,
nutze ich die Gelegenheit.
Ich reise nie mehr fort.
Jedenfalls nicht vor langer Zeit.
Ich werde mir eine regelmäßige Arbeit
in der Umgebung suchen.
Ich stelle keine Fragen.
Maria…
Du fehlst mir.
– Ja.
– Du auch.
– Willst du was trinken? Champagner?
– Ja. Sekt.
– Wir müssen miteinander reden.
– Oh, das klingt ernst.
Ich habe in letzter Zeit
mehrere Briefe bekommen.
Anonyme Briefe.
Und was erzählen sie?
– Willst du sie lesen?
– Nein. Warum?
Du sollst eine neue Frau haben.
Das sagen die Briefe.
Anonym, anonym…
– Und du, hast du jemanden?
– Ich? Was für eine Idee!
– Warum fragst du?
– Ich weiß nicht.
Ich bin oft unterwegs.
Du bleibst allein…
Ja. Eines Tages werde ich es tun.
Du fehlst mir.
Sehr?
Gefallen dir die Wände?
Ich weiß nicht.
Ich denke, ja.
Cumpleanos feliz
– Cumpleanos feliz
– Grazie.
Te deseamos todos
Cumpleanos feliz
Cumpleanos feliz
Mateo, schläfst du?
Tu nicht, als ob du schläfst.
Ich weiß, dass du wach bist.
Lass mich schlafen, Mama.
Morgen hab ich Unterricht.
Lass mich schlafen. Bitte.
Du hast Unterricht?
Welchen Unterricht?
Negative Anthropologie.
Mateo?
Ich möchte die Dinge
ein für allemal klarstellen.
Aber du…
Du bist verrückt!
Oder was?
An ja.
– Kennst du diese Frau?
– Nein. Wer ist sie?
– Deine Geliebte.
– Sie ist hübsch.
Also sag mir die Wahrheit.
– Mateo?
– Nur eine kleine Münze…
– Was hast du?
– Gott wird es danken.
– Was?
– Eine kleine Münze
für einen hungrigen Mann.
– Was?
Eine Münze… Ja.
Geben Sie mir eine Münze.
Eine Münze oder
ich bring dich um, Hurentochter!
Eine kleine Münze…
Ich will eine kleine Münze…
Gib mir eine Münze, sonst…
Gib mir eine Münze…
Hier.
Was machst du?
Du wolltest eine Münze.
Du hast sie verlangt.
– Ah ja?
– Ja.
Ich werde zum Schlafwandler.
– Du hast mir Angst gemacht.
– Das muss es sein.
Als Kind war ich Schlafwandler.
Oft lief ich nachts
stundenlang herum.
– Ah ja?
– Ja.
– Du hast mir Angst gemacht.
– Armer Liebling.
Mein armer Liebling.
Aber nein, aber nein.
Ich bin blöd.
Am nächsten Tag wacht Mateo Strano
gut gelaunt auf.
Ich habe gut geschlafen.
Wie angenehm, den ganzen Tag
nichts zu tun zu haben.
Mateo?
Komm mal her, schnell.
– Er ist da.
– Wer?
Er folgt mir überall hin.
Er sieht sympathisch aus.
Mateo, das ist ernst.
Ich glaube, er schreibt die Briefe.
Bist du sicher?
Natürlich nicht.
Bis später.
– Hast du Angst?
– Ja. Ein bisschen.
In dem Moment blickt
Professor Vickers um sich.
Er weiß nicht, wo er ist und was er
in dieser unbekannten Wohnung macht.
Er entscheidet unverzüglich
nach Hause zu gehen.
Luc Allamand hat schon
seit 24 Stunden sein Heim verlassen.
Mateo Strano hat
eine neue Reise unternommen.
Währenddessen kehrt Prof. Vickers
in seine Wohnung zurück,
in der jetzt Tania,
seine Geliebte, wohnt.
Bettelst du nicht mehr?
– Nicht mehr.
– Was willst du?
Dass du mich akzeptierst.
– Was soll ich sagen?
– Dass du mich akzeptierst.
Keine Sorge.
Ich bitte um nichts anderes.
Ich hab kürzlich
viel an dich gedacht.
Ich auch.
Es war mir gelungen,
dich zu vergessen.
Vor ein paar Tagen begann ich
Briefe zu bekommen.
– Im Ernst?
– Drohungen. Vage.
Die aber immer präziser werden.
– Ich ahne, wer sie schreibt.
– Wer?
Du kannst es erraten.
Mein Ex-Mann.
Du weißt, dass zwischen uns
alles aus ist. Für immer.
Das wusste ich nicht.
Wie schön, dass du wieder da bist!
– Du freust dich also?
– Sehr, sehr, sehr!
Du musst wissen, dass sich hier
viel verändert hat.
Ich habe ein Dienstmädchen.
Wie eine bürgerliche Frau.
Ich werde sie rufen.
So. Sie heißt Assunta.
Sehr erfreut, Monsieur.
Prof. Vickers, von dem ich Ihnen
viel erzählt habe.
Madame hat mir viel
von Ihnen erzählt.
Sagst du nichts? Georges?
Was ist los?
– Monsieur ist mit Worten sparsam.
– Nicht immer.
Madame?
Kommen Sie.
Georges?
Das brauchst du nicht zu tun.
Assunta macht das später.
Habe ich etwas Falsches gesagt?
Rede.
Was ist los, Georges?
Es ist 12 Uhr 20
in Professor Vickers Heim,
als der stumme Butler herauskommt
und sich auf den Weg zu seinen
ehemaligen Schützlingen macht.
Ah, hallo. Guck mal, wer da ist.
Ah! Willkommen.
Wir hatten Angst um Sie.
Es sind seltsame Dinge geschehen.
Treten Sie ein.
Der Butler bereitet
das Frühstück vor.
Am Nachmittag säubert er
die Wohnung bis ins kleinste Detail.
Tun Sie das nicht.
Wie süß er ist.
Ich bin gegen 20 Uhr zurück.
La Cloche, wenn Sie den Rest
des Nachmittags freinehmen wollen…
Jetzt, wo er weg ist,
werde ich Ihnen etwas sagen.
Seit einiger Zeit erhalte ich Briefe,
seltsame Briefe. Drohungen.
Anfänglich hielt ich Sie
für den Urheber.
Aber jetzt weiß ich,
dass das nicht stimmt. Oder?
Sagen Sie, dass ich mich irre.
Sagen Sie mir,
dass Sie nicht Carlos sind.
Carlos?
Wie spät ist es?
18 Uhr.
Luc Allamand macht sich
in sein Büro auf.
Warten Sie!
Er weiß, dass er
wertvolle Zeit verloren hat.
Wo warst du bloß?
Ich weiß nicht.
Ich fühle mich nicht gut,
das weißt du.
Deine Frau sucht dich überall.
Sie ist verzweifelt.
Das tut mir leid.
Nebenan ist jemand,
der dich sprechen will.
Er ist ein wahres Genie.
Ich weiß, dass du
die Psychoanalyse hasst.
Er weiß es auch.
Er will dich nicht behandeln,
sondern nur mit dir sprechen.
Glaubst du, dass das notwendig ist?
Wirklich?
Ich glaube, ja.
Also gut…
in dem Fall…
Und so trifft Luc Allamand zum 1. Mal
in seinem Leben einen Psychologen.
Aber es handelt sich nicht
um egal wen.
Luca Ferri Augusta
ist ein berühmter Mann,
Organisator von Kolloquien,
Orchesterchef, Taucher
und momentan Europa-Abgeordneter.
Sagen Sie nichts.
Dieses Mal rede ich. Setzen Sie sich.
Das erstaunt Sie, nehme ich an?
Sagen Sie nichts. Ich weiß.
Ein Analytiker ist zum Zuhören da.
Er hört zu.
Er stellt Fragen.
Eventuell macht er Notizen.
Aber nicht ich.
Ich bin ein Mann der Akten.
Zeig mir deine Akte…
und ich sage dir, wer du bist.
Natürlich kann nicht jeder
analysiert werden. Sie…
Ja. Aber zuerst: bravo!
Ich gratuliere.
Ich meine es aufrichtig.
Ich habe einen Teil der Nacht damit
verbracht, Ihre Technik zu studieren.
Eine so präzise Arbeit wie Ihre
habe ich noch nie gesehen.
Ist Ihnen das bewusst?
Sie haben drei Frauen erfunden.
Und die drei Frauen existieren.
Sie haben sie ins Leben gerufen.
Gratuliere.
Jedes Detail ihres Lebens
ist wahrheitsgetreu.
So sehr, dass wir sie am Flugplatz
abgeholt haben, Mario und ich.
Aber wozu?
Um sie kennenzulernen.
Und Sie werden es nicht glauben,
sie sind da!
– Das kann nicht stimmen.
– Also…
3 Frauen, die Ihrer Beschreibung
entsprechen, sind angekommen.
Natürlich kennen sie einander nicht.
Nochmals bravo.
Danke.
Ich meine es.
Entschuldigen Sie.
Aber all das ist zu viel für mich.
Verstehe.
Ich werde Ihre Akte weiter studieren.
Aber merken Sie sich:
Das ist keine Krankheit.
Im Gegenteil.
Es ist ein Zeichen guter Gesundheit.
Schauen Sie.
Alle politischen, künstlerischen und
sportlichen Persönlichkeiten hier
haben das gleiche Leiden wie Sie.
Da sind Minister, Pianisten, Boxer.
Soll das eine Krankheit sein?
Ich nenne das eher…
den Preis des Erfolgs. Verstehen Sie?
Das Markenzeichen
des Elitemenschen.
Ich gratuliere nochmals.
Warum habe ich gelogen?
Ich hatte das nicht nötig.
Warum nur? Warum?
Was hast du?
Fühlst du dich nicht wohl?
Nein, nein, nichts, meine Liebe.
Das war nur ein Traum.
– Wieder der gleiche?
– Nein, nein… Schlimmer.
Am Anfang war es
ein gewöhnlicher Alptraum.
Du warst im Konzert
und sangst etwas,
was du gut kanntest.
Und plötzlich bliebst du stecken.
Du hattest alles vergessen.
Du schautest ins Publikum,
dahin, wo ich saß.
Und du sagtest: “Luc,
“würdest du bitte
an meiner Stelle singen kommen?”
Ich war entsetzt.
Ich hatte keine Ahnung von Musik.
Dann verspürte ich
die unwiderstehliche Lust,
ein Wiegenlied meiner Mutter
zu singen,
das sie mir als Kind vorsang.
In meinem Traum
erschien es mir angesagt,
die Worte des Wiegenlieds
umzuwandeln.
Und so veränderte ich sie.
Ich sang: “Die Hure lässt sich
in den Arsch ficken.”
Etwas in dem Stil.
Und so sang ich eine ganze Zeitlang
ziemlich schweinische Dinge.
Aber ich ahnte, dass ich die Zoten,
die ich hervorbrachte,
teuer bezahlen würde.
Sehr schnell wurde es klar,
dass der Preis war,
die französische Sprache
zu vergessen.
Ich sagte mir:
“So, Alter. Es ist so weit.
“Es ist geschehen. Ich werde
kein Französisch mehr können.”
Also sang ich Zoten
auf Italienisch,
um dir Freude zu machen.
Du sahst mich lächelnd an
und sagtest ununterbrochen:
“Lügner, Lügner!”
“Du bist ein Lügner!”
Wo bist du?
Wie heißt du?
Cast.
Chaste.
Châtaigne.
Senner les cloches.
Carillonner.
Der Geschäftsmann Luc Allamand
begibt sich ans Seineufer.
Konfuse Gefühle vermischen sich
in seinem Geist.
Das Wortspiel lässt ihm keine Ruhe.
Plötzlich erscheint das Kind.
Ein Kind aus einer anderen Epoche.
Luc tut, als ob er es nicht sieht.
Warum sollte er sich sorgen?
Tatsächlich kann nur er es sehen.
Wir haben uns
schon lange nicht gesehen.
Was machst du hier?
Ich hab dich gesehen.
Ich bin dir gefolgt.
Bist du allein?
Das war ich schon immer.
Sei brav.
Geh nach Hause, schlafen.
Ich muss nachdenken.
Wie du willst. Aber du wirst sehen,
was du verlierst.
– Was meinst du?
– Du hast mich um etwas gebeten.
Ich hab dich um etwas gebeten?
Ja, Schatz.
Ich hab sie gefunden. Hier.
Ich weiß nicht,
wie ich dir danken soll.
– Sag mir, dass du mich liebst.
– Natürlich liebe ich dich, Carlito.
– Sehr.
– Nenne mich nicht Carlito.
Ich bin schon groß.
Nenne mich Carlos.
Danke, Carlos.
Wiedersehen, Schatz.
Währenddessen geht Cécile
ins Café Le Morvan,
um den geheimnisvollen Mann zu
treffen, mit dem sie verabredet ist.
Ah, du bist es.
Wir könnten ab und zu
miteinander reden, oder?
Ja. Ich denke, ja.
Bestell dir etwas.
Ich erwarte jemand,
der verspätet ist.
Ich bin auch verabredet, aber…
Er ist nicht da?
Ich weiß nicht. Ich kenne ihn nicht.
Für eine Arbeit?
Ich weiß nicht.
Ich habe keine Ahnung.
Mal sehen, ob ich verstehe.
Du bist mit einem Unbekannten
verabredet?
Ja. Genau.
Wie sieht er aus?
Ich kenne ihn nicht.
Er kennt mich.
Verstehe.
Hat er dir Briefe geschrieben?
Beinahe jeden Tag.
Manchmal drohend,
dann wieder alles versprechend?
Also kennst du ihn.
Ach so. Bist du es?
Was für eine Idee!
Ich fürchte,
wir warten auf die gleiche Person.
Verzeihen Sie.
Ich höre sonst nicht
den Gesprächen anderer zu.
Ich habe den Eindruck, wir erwarten
alle drei die gleiche Person.
Vielleicht alle vier.
Schauen Sie…
sein letzter Brief.
“Wenn du die Wahrheit
über deinen Mann wissen willst,
“komm ins Café Le Morvan,
Place de la Nation,
“um 20 Uhr. Allein. Carlos.”
Seltsam.
Es ist nicht die gleiche Handschrift.
Schauen Sie meinen Brief an.
Wie ein 8-jähriges Kind.
Genau was ich dachte.
Ihr geht es genau wie uns.
Hallo.
Guten Abend.
Ich ahnte nicht,
dass Sie sich kennen.
Das verdanken wir dir.
Wieso mir?
Dafür kann ich nichts.
Ich habe eine Verabredung.
Tatsächlich war Hans Krüger,
der Hauptverdächtige,
auch ins Café Le Morvan
bestellt worden.
Und nicht nur er.
Einen Whisky, bitte.
Mit Eis.
Ein Mineralwasser.
Ein Bier, bitte.
Wer ist dieser Carlos?
Mateo?
– Georges?
– Luc?
– Das ist La Cloche.
– Ein bisschen Respekt, Cécile!
Er ist dein Vater.
– Mein Vater?
– Ja!
Papa?
Was soll ich sagen?
Ich möchte mich entschuldigen.
Eine kleine Münze,
Gott wird es danken.
Papa, es geht dir nicht gut.
Wir werden uns um dich kümmern.
Ein Münzlein, bitte.
Papa, es ist meine Schuld.
Warum nennst du mich Papa?
Du willst meine Tochter sein?
Das sollte mich wundern.
Ich erzähle, dass ich eine Tochter
habe, aber sie existiert nicht.
Papa, was hast du?
Kommt essen, meine Kleinen.
Put, put put, put!
Esst, esst!
Eine kleine Münze, in Gottes Namen.
Eine kleine… Warte!
Rühr dich nicht!
Ich wusste, dass es so kommt.
Ich bin bereit.
– Ich auch.
– Ich habe keine.
Ich habe zwei.
– Danke.
– Der Mistkerl.
Das war’s.
Die 4 Mörder begeben sich an den
gemeinsam gewählten Ort des Treffens.
Der 5. erwartet sie.
Er ist der Chef, der Entscheider.
Und die Entscheidung,
die sie treffen müssen,
gehört zu den schwierigsten, die
die Gruppe jemals treffen musste.
– Ist alles gut gelaufen?
– Nicht schlecht, ja.
Das freut mich.
Was machst du um die Zeit hier?
Hast du dein Versprechen
vergessen?
Gib mir mein Spielzeug zurück.
Entschuldige.
Ich hoffe, du lädst mich
zu einem Spaziergang ein.
Ja, natürlich. Komm.
– Danke. Ich liebe Spaziergänge.
– Komm.
Der Handlungsreisende Mateo Strano,
Professor Georges Vickers,
der Butler La Cloche,
der Geschäftsmann Luc Allamand
und ein 8-jähriges Kind,
Carlos Castano Campanile,
starben alle am 30. August 1999,

Categories: Movie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off

Geulreobeu 2011 Italian

movie image

Download subtitles of Geulreobeu 2011 Italian

In associazione con
Cinema Service
Una produzione Cinema Service
KnJ Entertainment
[37° Campionato Nazionale
Juniores di Baseball]
Strike*!
Strike!
Tempo!
Lancia nella zona di strike
per coglierlo impreparato.
Se la colpisce, chi prenderà la palla?
Posso farcela.
Finiamola in fretta.
Va bene.
Swing*!
la rotazione della mazza.)
Myung Jae!
Myung Jae! Myung Jae!
GLOVE
Lo sa, i suoi movimenti sono vitali.
Certo la velocità della palla è importante,
ma Kim Sang Nam è il migliore.
È un artista del controllo.
Lo ammette questo, vero?
Sì, lo ammette.
Questo è tutto ciò che serve!
Un difensore interno.
Lei conosce il Rocket Man* degli Yankees?
lanciatori di tutti i tempi.)
Roger Clemens!
OK! E Curt Schilling!
Sa qual è la loro arma?
Uno splitter*!
in traiettoria orizzontale.)
Proprio così!
Le deve piacere il baseball!
Ma non pensa che sia un po’ tardi
per Kim Sang Nam?
Basta dare un’occhiata
ai suoi ultimi risultati.
Penso che anche la LG Twins
presto lo farà fuori.
United Airlines, esentasse.
Hanno un sapore diverso
a seconda della provenienza.
So che il testimonial di queste sigarette
è morto di cancro ai polmoni.
Basta darle a qualcun altro allora.
Qualcuno che a lei non piace.
– Ecco…
– Cosa? No…
Ho appena parlato con la vittima.
Non scriva nel verbale
che minacciava con la mazza.
Questa è la sua ultima possibilità.
Sarà lei a creare un Major Leaguer*.
Aiuterà il suo Paese!
Capitano!
Qualcuno sta scattando foto
a Kim Sang Nam.
Cosa? Dannazione!
Dov’è il giornalista?
Dov’è?
Aspetta un minuto…
Come hanno fatto a sapere che era qui?
Non guardi me.
Hanno scoperto la verità.
Ehi! No!
Cosa?
di nuovo di violenza?]
Hai qualcosa da dire?
Non può espellerlo.
Sarebbe come ucciderlo.
Da’ un’occhiata sul web.
Tutti lo vogliono in prigione.
Ecco. Dai un’occhiata.
5.925.285 persone?
Tutte queste vogliono vederlo in prigione?
Quello è il numero di spettatori del
baseball professionistico dell’anno scorso.
Di questi tempi,
in 6 milioni guardano la partita.
Domani nascerà una nuova stella.
Ammetto che Kim Sang Nam abbia contribuito
a farci arrivare così lontano,
ma di questi tempi i tifosi sono volubili.
Non lo perdoneranno.
Eppure è stato il miglior giocatore
per tre anni consecutivi.
Il più alto numero
di strike out a partita,
il più alto numero di vittorie,
anche consecutive.
So che il record sarà superato un giorno,
ma lasci che le dica questo…
nessuno sa toccare il cuore degli
appassionati di baseball come fa Sang Nam.
Anche lei lo sa questo.
Quegli stessi tifosi lo vogliono
dietro le sbarre.
Non lo capisci?
La prego, abbia pietà, Allenatore…
voglio dire Presidente.
Sang Nam ha ancora degli anni
prima di doversi ritirare.
È solo confuso, ma posso controllarlo…
Non sei tu quello che gioca a baseball!
È lui quello che deve rinsavire!
Quante volte è già successo?
Da’ un’occhiata alla pagina successiva.
Cos’è questo?
Scuola Chungju Sacro Cuore?
Una scuola per non udenti.
Hanno formato una squadra di baseball.
Spediscilo là per un po’.
Manderò là i giornalisti una volta
che le acque si saranno calmate.
Assicurati che continui ad allenarsi.
Grazie Presidente!
Voglio dire, Allenatore!
“Ciao, mi chiamo Charles”.
Chul Su!
“Sono Charles Jeung,
l’agente del lanciatore Kim Sang Nam”.
Jeung Chul Su!
Che c’è?
Torniamo indietro.
È troppo imbarazzante.
Cosa?
Hai un suggerimento migliore?
No, ma è una scuola per sordi,
non posso andarci, è imbarazzante!
Stiamo solo inscenando una farsa
con dei ragazzini sordi.
Se sai che è imbarazzante, perché ti sei
ubriacato agitando la tua mazza in giro?
L’opinione pubblica è contro di te.
Tutti vogliono che tu venga espulso
e gettato dietro le sbarre.
Accidenti. Mi vogliono espellere
per una piccola rissa?
Dietro le sbarre? Dopo tutto quello
che ho fatto per loro?!
Nessuno ricorda
quello che fanno gli altri,
ma solamente ciò che faranno
per loro in futuro.
Al diavolo tutti!
È proprio necessario?
È un giocatore famoso ed abbiamo davvero
bisogno di lui per la nostra squadra.
Questa è un’opportunità mandata da Dio.
Lasci stare Dio!
Pensa che menzionare Dio
serva a convincermi?
Professoressa Na!
Perché è vestita così
durante le ore lavorative?
Lei è l’insegnante di musica,
non insegna baseball.
Ho finito le mie lezioni per oggi.
Ciò significa che non è più
l’insegnante di musica?
Ho una laurea in coreano, ma lei mi disse
di insegnare musica quando arrivai qui.
Conosce la situazione della scuola.
Anche così, non è facile per me,
non so nemmeno se sto facendo
un buon lavoro.
Non si preoccupi di questo,
sta facendo un ottimo lavoro.
Dio ha un disegno per ogni persona.
Perché mette in mezzo Dio?
Non sto mettendo in mezzo Dio.
Pensa che menzionando Dio ci convincerà?
Mi scusi?
Stavo scherzando.
Comunque non vi permetterò
di sfruttare i ragazzi.
E poi…
Per favore, occupatevi anche dei ragazzi
che non sono nella squadra di baseball.
Non si preoccupi di questo.
Come faccio a non preoccuparmi?
Lo sapevate che Myung Jae
non è venuto a scuola oggi?
Eh? Di nuovo?
Sei piuttosto bravo.
Giochiamo una partita uno contro l’altro.
Penso che tu sia un tipo carino.
Che ne pensi?
Dovresti rispondere quando ti parlano.
Non ci credo…
Mi stai ignorando?
Non ha senso parlare con lui.
Va alla scuola Sacro Cuore.
Cosa?
È sordo.
Non può sentirti.
Lui…
non sente!
È sordo!
Ah…
Che imbarazzo!
Non ridere di me!
Forse hai un forte istinto materno…
Di sicuro hai strani gusti
in fatto di ragazzi!
Com’è imbarazzante!
Perché non esci con lui?
È pazzo?
Davvero.
Quando parli di me…
guardami negli occhi.
Se parli mentre sono voltato…
potrei pensare che mi stai insultando.
Tu non sei solo sordo,
sei anche stupido!
Non parlarmi quando sono voltato!
Buona! Davvero buona!
Togliti gli occhiali.
Benvenuto,
è un piacere conoscerla.
Sono il Vicepreside, Kang Seon Il.
Io sono Jeung Chul Su.
– È il suo agente?
– Sì.
Questa è la signorina Na…
Venite con me.
Da questa parte, prego.
Tutti attenti.
Immagino che tutti voi
sappiate già chi è.
Il miglior lanciatore della Corea.
Dalla LG Twins,
il signor Kim Sang Nam.
Da oggi vi allenerà lui.
Questa è una rara opportunità,
imparate il più possibile.
Sfruttatela al meglio, va bene?
Ora vi presenterò la squadra.
Va bene così,
saltiamo questo passaggio.
Ah! Vuole conoscerli come allenatore?
Sì, giusto.
È davvero un professionista!
I ragazzi sono tutti così belli.
Sembrano le star di una boy band,
non una squadra di baseball.
– La pensa così?
– Sì.
Dov’è il resto della squadra?
Non ce ne sono molti riuniti qui.
I giocatori sono tutti qui.
Siamo riusciti a raggruppare 10 ragazzi
tra i 21 studenti della scuola superiore.
Volete giocare a baseball
con una squadra di dieci giocatori?
Perfetto! Dieci è perfetto!
Ce ne sono cinque in più rispetto ai TVXQ.
Se avessimo un altro membro,
questi ragazzi potrebbero fare i 2PM!
Stai scherzando?
E se qualcuno si fa male?
Nessuno ha intenzione di farsi male.
Una mentalità positiva!
Questo è quello che conta.
Vuole vederli giocare?
Li faccio preparare?
Meglio se andiamo a pranzo.
Sì… certo.
Starà qui per un po’,
dovrebbe fare un giro dei ristoranti.
È per questo che è un professionista!
E i ragazzi?
Dovrei congedarli?
Sì… Li congedi.
Intanto andiamo a mangiare.
– Venite con me.
– Sì.
Siete stati tutti bravi oggi.
Preparatevi per la lezione
del pomeriggio, dopo la pausa.
Aspettate, aspettate.
Penso che abbiamo fatto uno sbaglio.
Dovremmo dargli
un’accoglienza adeguata.
Non pensavamo
che sarebbe venuto davvero!
Allora cosa dovremmo fare?
Mettiamo tutti qualcosa in un cesto!
Ma non sappiamo nemmeno
quello che gli piace.
Costolette di maiale!
Sembra buono.
Wow… È buono!
È delizioso!
– Prego, mangiate.
– Sì.
Gli studenti si allenano
molto duramente, no?
C’è un campionato in autunno.
Oh… un campionato.
Il campionato nazionale.
Il campionato nazionale?
Volete far competere quei ragazzi
nel campionato di quest’anno?
Proprio così.
I nostri ragazzi non giocano a baseball
solo per divertimento.
La nostra scuola superiore
è la 53° squadra ufficiale.
Voglio che giochino in pubblico.
E poi sarà stimolante per loro.
A mio parere si faranno solo male.
È il suo punto di vista,
ma se farsi male è la medicina più adatta,
vale la pena provare.
Naturalmente,
sono assolutamente d’accordo con lei.
Si deve fare!
Penso che sia assolutamente necessario.
Signorina…
Si è mai fatta male prima?
Come può il dolore essere una medicina?
Una cicatrice
è solo una cicatrice!
La vera medicina è ciò
che cura quella cicatrice.
Mi scusi…
non la chiami “signorina”,
il suo nome è Na Joo Won.
– Si prende cura della squadra…
– Va bene così.
Io sono una “signorina”.
Che mi dice di lei, signore?
Non si è mai ferito?
E le ha fatto solo male?
Nient’altro?
L’unico modo per evitare
di farsi male è non fare nulla.
Ma questo non è possibile.
Dobbiamo fare qualcosa.
Il baseball le sembra una cosa facile?
Sa quanto sia dura per alcuni ragazzi
giocare in un campionato nazionale?
Se lo sapesse,
scommetto che si sentirebbe in colpa
a parlare così.
Lo sa quanto dolore hanno dovuto
sopportare i nostri ragazzi?
Se lo sapesse, scommetto che anche lei
si sentirebbe in colpa a parlare così.
Se devono ricevere altro dolore,
sono già pronti.
Dia un’occhiata ai nostri ragazzi prima.
Li osservi e poi li giudichi.
Non è più importante
che testare i ristoranti?
Certo che lo è.
È più importante che mangiare.
Non è così?
Al diavolo.
Oh! Scusate.
Pronto?
Sì, dietro a Kyobo va bene.
Prenota la suite lì.
Cosa posso fare?
Devo fargli capire che è il suo momento.
Va bene, d’accordo.
Cos’ha quella? Accidenti…
Come hai potuto dire “al diavolo”?
È un’insegnante, lo sai!
Il baseball non è uno scherzo.
Avevo detto che avrei offerto io.
Perché ha pagato il pranzo?
È tutto a posto.
Grazie per aver accettato
l’allenatore Kim.
Siamo noi ad essergli grati.
Sì, capisco.
Andiamo a prendere la macchina.
La macchina…
è laggiù.
Vuoi che vada all’hotel con quello?
Non all’hotel, a scuola.
Cosa vuoi dire con questo?
Sei un insegnante ora.
Dov’è la tua casa ora, amico mio?
Il dormitorio della scuola. “Ricevuto”?
– Kim Sang Nam, forza!
– Aspetta un minuto! Chul Su! Ehi!
Cosa ci facciamo qui?
Mi dispiace. Per favore,
aspetti qui un momento.
Perché siamo alla stazione di polizia?
Accidenti…
L’aggressore si rifiuta
di lasciare una dichiarazione.
Abbiamo utilizzato le dichiarazioni
delle vittime per redigere il verbale.
Risolveremo di conseguenza.
Va bene, buon lavoro.
Capitano Lee,
lei sa che non è vero.
Sa che i nostri ragazzi
non lo farebbero mai.
No, no, no!
Credo solo a quello che vedo.
Dia un’occhiata qui.
Un ragazzo contro tre.
Quelli feriti sono questi tre
seduti qui.
Cosa pensa
che mi suggerisca questo?
Insegnate arti marziali
nella vostra scuola?
Questo è ridicolo!
Non pensi solo a chi si è fatto male,
rifletta sulle circostanze.
Aspetta.
Non serve scrivere il verbale,
basta fare una foto a questi tre.
Fa’ un primo piano del suo pugno
e mandalo al capo della polizia.
– Sbattilo dietro le sbarre.
– Sì.
Aspetti…
Capitano!
[Lista dei ricercati.]
Gira la testa.
Togliti gli occhiali.
Accidenti. Non ci credo.
Non sei Kim Sang Nam?
Cosa sta facendo?
Lo sbatta dietro le sbarre!
I miei denti mi stanno uccidendo…
Ehi, ehi, ehi!
Zitti, ragazzacci!
Come vi permettete?
Questa è una piccola stazione.
Ma abbiamo fornito le prove decisive contro
il rapinatore di un salone di bellezza.
– Capisco…
– Quello non è Kim Sang Nam?
LG Twins?
– È così! È lui!
– Wow!
È fantastico.
Sei veramente l’allenatore
della squadra di baseball del Sacro Cuore?
Non proprio…
Per ora, sì.
Sul serio? Davvero?
È vero!
È qui per portare la nostra squadra
di baseball al campionato nazionale.
Chi ha detto
che ho intenzione di farlo?
Che vuoi?
Sei così modesto.
Cosa pensa di fare?
Non ha intenzione di rinchiuderlo?
Cos’è questo?
Sei un giudice?
Sono io l’autorità qui!
Quanto siete stati crudeli
per far arrabbiare
un ragazzo
che non può nemmeno sentire?
Voi tre contro lui solo.
Ne siete orgogliosi?
Statevene tranquilli!
Abbiamo un ospite importante qui.
Voi tre siete una vergogna
per la nostra comunità!
[Con affetto.
LG Twins, Kim Sang Nam.]
Ecco, venti copie.
Penso che il mio braccio
stia per cadere.
Ehi! Da’ loro una copia ciascuno
e mandali a casa.
– Conserva il resto in un luogo sicuro.
– Sì.
Abbiamo finito?
Sì, ma…
Se potessimo fare una foto…
Sto per scattare.
Non dimenticate di sorridere.
Che cosa dovremmo fare?
Dovremmo dire “forza”?
Non lo faremo.
Andiamo!
Squadra di baseball del Sacro Cuore.
Forza!
Forza!
Grazie per averci aiutati a farlo uscire.
Ma quel ragazzo…
è un attaccabrighe?
Il suo nome è Cha Myung Jae.
È stato il miglior lanciatore
del campionato juniores di due anni fa.
Improvvisamente ha avuto problemi di udito,
e poi l’ha perso del tutto.
Non vuole più giocare a baseball.
Io cerco di convincerlo, ma è inutile.
Lui riesce a parlare ed è molto
diverso dagli altri studenti.
Comunque come può un atleta
finire in una rissa?
Non c’è da meravigliarsi
se non ce l’ha fatta.
Colpisce davvero al cuore sentirlo
dire da qualcuno che ha esperienza.
In ogni caso, è bello vedere
due persone giovani sedute insieme così.
Può fare attenzione a quello che dice?
Io sono esigente in fatto di donne.
Mi scusi.
Scusa? Per cosa?
Ha detto che è esigente.
Cosa? È ridicolo.
Anch’io sono esigente
in fatto di uomini!
Si calmi, signorina Na.
Vicepreside, perché si è scusato?
Perché ho detto che sono esigente!
Sono esigente! Con le donne!
– Ehi!
– Accidenti, mi ha spaventato!
“Ehi”? Quanti anni hai?
Sono abbastanza vecchia per dirti “ehi”!
Sta arrivando! Sta arrivando!
Ho detto loro di fare una pausa,
ma sono ancora là fuori ad allenarsi.
I ragazzi che non vogliono studiare
preferiscono giocare a baseball.
Per favore, smettetela di litigare.
Ci siamo!
Non è comodo come un albergo,
ma il suo agente ha detto che questo
l’aiuterà ad avvicinarsi ai ragazzi.
[Possiamo vincere
il campionato nazionale!]
Oh… Wow!
Sono allergico ai fiori.
Bibite, biscotti che fanno ingrassare.
Le vitamine dovrebbero andare
a chi ha una pelle orribile.
Questo mi piace.
Voglio picchiarlo.
Bene, allora!
Cerchi di riposare.
Il suo atteggiamento non va affatto bene!
È appena arrivato.
Deve sentirsi a disagio.
Comunque i ragazzi
volevano dargli il benvenuto.
Forza, andiamo.
Sveglia!
Sveglia! Sveglia!
Che cosa vuole?
È ora di alzarsi, allenatore Kim!
Che ti prende?
Ho detto che devi alzarti.
Sei venuto qui per dormire?
Ho detto alzati!
Oh! Non indossi praticamente nulla.
Cosa stai facendo?
Queste sono molestie sessuali.
Non lo sono. Ora sbrigati a vestirti.
Ho già rovinato i miei occhi.
È davvero una donna quella?
È piombata qui
solo per dare un’occhiata.
Indossi l’uniforme della LG
per la partita della nostra scuola?
Cosa? Che partita?
C’è una partita in programma per oggi.
Potrai constatare di persona
quanto siano bravi i nostri ragazzi.
Lasciali giocare per conto loro,
si divertiranno.
Cosa vuoi dire con questo?
Non è così che vinceranno il campionato.
Non assillarli solo
per vincere una partita.
Non pensi che possano
essere in grado di vincere?
Dai un’occhiata tu stesso,
con quegli occhi da pesce lesso che hai.
Cosa?
Bene, allora.